Zoeken

Zondag

De pistolet van de psychiater viel in de poembak. Kwak!   De onnozelaar las Spinoza en dacht: Het heeft me niet veel gebracht.   Ook die yoga-oefeningen in de wachtzaal helpen niet bij deze kwaal.   Hij sneed de volgende pistolet met het broodmes in twee. Dit keer luisterde het broodje gedwee.   Later die zondag elektrocuteerde zijn vrouw (seksuologe) zichzelf met de lader van haar iPod in de badkamer. De dokter riep verheugd: ‘Eindelijk! Nu kan het allemaal wat langzamer.’

Casper Hoogenboezem
6 0

Het lukt niet

We mogen elkaar een tijdje niet zien. Bij wet verboden door de minister. Dat het zover ismoeten komen. Maar ik begrijp het wel. Alles voor de gezondheid. Een raampje zoals in degevangenis, dat zou nog wat zijn. Zij aan de ene kant, wij aan de andere. Met een telefoonom door te spreken. Het is ook een beetje als gevangen zitten. Ofwel moeten we doen zoals in het sprookje met Raponsje van de gebroeders Grimm. Danmoet ma een vlecht laten groeien, waaraan ik naar boven klim. Tot bij haar raam op deeerste verdieping van het woon- en zorgcentrum. Maar dat mag natuurlijk niet. En op enkele weken tijd een lange vlecht zoals Raponsje? We moeten eerlijk zijn, dat gaatniet lukken. Nee, het is niet gemakkelijk. Gelukkig stuurt de afdeling foto’s naar de families. Ze hebbentoch plezier, samen met de zorgverleners. We hebben ook beslist om voor haar raam te gaan zwaaien. Met een bordje waarop ‘allesgoed?’ staat. Of ‘heb je goed gegeten?’ Of ‘heb je Blokken gezien?’ Want dat mis ik ook. Om 18.30 uur op tv. Het is een traditie, dat we er samen naar kijken. Endat we het woord van de finale zoeken. Als ma het raadt, zeg ik altijd dat ik ze ga inschrijven. “Dat zal wel zijn”, lacht ze dan. En als ikhet woord vind, zegt ze dat ik moet meedoen. Het is fijn om vaak hetzelfde te horen. Woensdag keken we voor het laatst samen naar Blokken. Voorlopig natuurlijk, tot we weervrij zijn. Emily speelt de finale. Acht letters, zoals altijd. De tip is ‘Het lukt niet.’ Er staan vijfletters. De s, e, r, e en g. Emily vindt het niet. Wij ook niet. Het is vergeefs.  

Rudi Lavreysen
43 3

Beschermheer

Dus kwamen ze terug. Hij stond daar nog steeds zoals hij daar had gestaan de voorbije decennia. De armen wijd uitgestrekt, de blik warm en zachtmoedig gericht op zijn volk. Hij had de voorbije jaren ongeïnteresseerde scholieren gezien, geleid door hun meesters. Verliefde koppels, wandelend hand in hand, knuffelend op de bankjes rondom hem verborgen in de nacht. Wandelaars en fietsers, nippend aan een drankje. En hij had daar steeds gestaan. Wakend. Geduldig. Beschermend. Ze kwamen wel terug in donkere tijden.En daar waren ze inderdaad. Wandelend met hun kinderen aan de hand of alleen kwamen ze de berg op. Een beetje verlegen lachend wezen ze naar hem. Hij zal ons beschermen, schertsten ze tegen elkaar. Hopend dat het waar zou kunnen zijn.

Katrien Vandeginste
13 0

Ziekenhuisgluiden

Wanneer je 's morgens vroeg - véél te vroeg - wakker wordt Hoor je hoe alles ontwaakt En 's avons ook weer inslaapt   De koffie die doorloopt in het apparaat De verpleegkundige die opgewonden praat De dokter die stilletjes naar buiten - of is het binnen? gaat Een spuitje dat psshtt psshtt in een arm wordt geplaatst De monitor een paar kamers verder, die in alarm gaat   Maar   De laatste dagen of - weken? Laten die geluiden het soms wat afweten Een ander geluid - goed geweten Neemt de plaats in - precies 'gebeten'   En ijzige stite Heerst op de gang Een bevreemdende kilte Die duurt soms wat lang   Dokters lopen snel-snel af en aan De vergaderplaats doet overuren -  wordt vaak aangedaan Zuchtje hier en *STIL* kuchje daar Mondmaskertjes waardoor men praat   Maken van dit alles een vervreemdend geheel CORONA noemen ze het WAAKZAAMHEID is er nooit  TE VEEL....

CVDR
6 0

De wind tegen

Een fractie van een seconde staarde ik in de ogen van een hoogzwangere vogelspin. Haar glanzend blauwe poten hadden duidelijk goesting. Amper een meter verderop struikelde ik over twee opgerolde egels. Met mijn knieën vol schrammen en een verstuikte enkel strompelde ik tot aan een verweerde bank. Hierop zat een bejaarde tweeling gezellig te keuvelen. Broer en zus keken me onderzoekend aan, vroegen wat er aan de hand was. Ze luisterden maar half, knikten samenzweerderig naar elkaar. Plots veerden ze recht, grepen me stevig bij de schouders vast. Ze sleepten me over de kasseien mee tot aan de platanenboom waar ze me in een bakfiets tilden. We hobbelden naar Residentie Magnolia, gelegen op de hoek van de Paters- en de Nonnenstraat. Onderweg kwamen we drie konijnen tegen. Toen we bij het statige gebouw aankwamen, herinnerden de pijnscheuten me aan de val. Ze wilden me uit de houten bak halen, maar ik stribbelde tegen. We vielen achterover op de giftige tanden van een familie vogelspinnen die een wandeling maakte op het trottoir. In allerijl werden we naar het ziekenhuis gebracht.

Fatiha Berrazi
37 1

Over spel. (Inzending Het Rode Oor - deBuren).

Ik hoor mezelf kreunen : “I’ll take care of you”. Ik hoor mezelf fluisteren : “Let’s fuck, kiss me.” Gehuld in fuckgear kijk ik naar het schouwspel van mezelf. Ik ontdek oneindige ruimtes waar ik nooit ben durven gaan. De tijd duurt en duurt en duurt… ik ben voelbaar. Ik ben vloeibaar zoals dat drankje dat ik genomen heb. Ik ben vatbaar voor pure fictie, porno en genot. Ik proef wat verboden is, een verlangen dat niet te blussen is. Ik ken geen schaamte. Dit is ook mijn verdriet. Ik berijd en ik word bereden. Getemd en verworpen. Geofferd en verrezen.  Mijn handen tellen honderd vingertoppen. Mijn lijf miljoenen handen. Zijn we echt maar met twee? Ik ben volmaakt gelukkig. Ik besta niet meer. Ik ben begeerte en lust. Ik ben porno. Ik ben het ritme van het stoten, ik ben de held van mijn film, ik ben beestig en lijfelijk. Ik denk niet meer, denken maakt van mij een gebroken man en mensen hebben liever geen scherven. Scherven brengen geen geluk. Ik ken geen angst meer; angst doet me herleven en ik wil nog niet herleven. Nu nog niet. Later misschien. Nu ben ik sensatie, nu ben ik seks. Nu ben ik in alle geilheid. Ik ben mijn toekomst. Altijd meer, altijd beter, altijd mooier, altijd smeriger. Filthy. Dirty. Kinky. Onze monden zijn als hellemonden. We seksen niet, we connecteren. Hard. Diep. Ruig en ruw. Het is veel meer dan seks. Het is pornosex. Het is chemseks. Het is liefde voor een ander dan jij, het is intens en het is even mooi als jij en ik. Het is kameraadschap. Deze keer was het ook niet anders. Iemand tegenkomen. Praten. Aanraken. Vrijen. Eerst met de ogen, dan met de handen. Neuken. Klaarkomen. Sigaret roken. Opnieuw praten. Het lichaam voortdurend op repeat zetten. Het scenario herschrijft zich keer op keer voor meer en meer. We’ve done it all before and now we’re back to get some more. Ook in “Voulez-vous” doet ABBA aan seks. Zijn gezicht ligt tegen mijn schouder gedrukt. Ik ruik de mannelijkheid die zijn poriën uitademen. In de kamer hangt een zware geur van geilheid, hoerigheid, leer en seks. De regen tegen de afgedekte ramen geven me veiligheid. Naast mij ligt een man die ik niet ken maar die ik misschien wel wil leren kennen. Ik wentel me in de stilte van zijn stoerheid en als een krolse kater kreunt hij zich tegen me aan. Ik voel de warmte van zijn zilte spieren. Zijn lichaam is niet perfect maar hij lijkt het te onderhouden, al merk ik wel een buikje. Ik bijt met mijn lippen in zijn harde tepels. Hij kreunt. Hij windt me op. Mijn nieuwe vriend heeft de brutale ruwheid van een alfaman, hij kust zoals een geliefde, sekst zoals in porno en streelt als een minnaar. Maar de realiteit is anders. Ik moet weg. Ik sta op. We zeggen niets. Alleen de stilte hoor je fluisteren. Het fantasme is beleefd. Ik voel zijn warme handen over mijn rug. “Ik moet weg” zijn de enige gesproken woorden. Ik vraag niet of hij van me houdt, of hij van me wil houden. Mijn verlangen naar hem raast door mijn lijf. Ik blijf dorstig en hongerig voor zijn wellust en zijn geilheid. Het blijft mijn geheim. Ik ken de gevaren van overspel, ik heb erover gelezen in Franse boeken en gehoord in Franse chansons. Mijn woorden van begeren durf ik niet uitspreken want eens ze zijn uitgesproken, verliezen ze al hun schoonheid en hun kracht en leven ze verder in verwarring en onbeholpenheid. Thuisgekomen voel ik mijn tepels nog gloeien maar het is een aangenaam gevoel van pijn. De geur van je parfum hangt als een spook in de kamer. Op een verfrommeld papiertje op tafel staat een onverschillig “Je t’aime, à demain” gekrabbeld, in een handschrift dat haast heeft om het huis te verlaten. Hier zal ik schrijven tot de laatste woorden verkrampt maar met kracht uit mijn lijf stromen, tot mijn rechterhand vergeeld en verlamd zal zijn, tot alle schriftjes van de wereld gevuld zullen zijn, tot mijn vermoeide ogen blind zullen staren, tot mijn driften getemperd en uitgeblust zullen zijn, tot ik vergeet te eten en te drinken, tot wanneer mijn schrijven mij in euforie zal houden en niet de drank of de drugs. Tot ik al onze minnaars zal overtroffen hebben in hun vergankelijke schoonheid, door mijn driften, door mijn handschrift en uiteindelijk door mijn rust. Tot ik alle minnaars met mijn woorden zal gedood hebben. Tot ik doorheen mijn gebroken venster je glimlach weer zal zien en jouw warmte alle kilte van de wereld zal blussen. Hebban olla uogala nestas hagunnan hinase hic anda thu uuat unbidan uue nu? Alle vogels hebben nesten begonnen behalve jij en ik, waar wachten we op?  

Erwin Abbeloos
11 1

Hokjesdenken (op stap in Brussel)

Alles wat 'goed' is, moet kapot. Niet bij de ander, maar wel bij mij. Het kan niet blijven bestaan. Ik verdien niet beter. Ik was er immers beter nooit geweest. Ik ben niet goed voor de mensen die ik echt graag zie. Alleen daarom al wil ik een glas. Maar dat is niet alles. Ik ben woedend om wat mij aangedaan is, en machteloos. Machteloos, omdat ik die afhankelijkheid haat. Het afhankelijk zijn van een ander die het niet verdient. Ik veracht mezelf dat ik niet beter ben dan dat. Ook daarom wil ik een glas. Bovendien is het niet waar, dat ik er beter niet was geweest. Dat kan niet, zo werkt het niet. Maar goed, waar of niet waar. Mij zal het worst wezen. Want wat maakt er nu eigenlijk echt uit in deze wereld? We slaan mekaar het hoofd in, en iedereen heeft gelijk. Het leven is lukraak, het lot meedogenloos. Onze ondernemingen zijn triviaal en uiteindelijk gaat alles naar de klote. Niets maakt echt iets uit. Niets. Fuck it, gewoon. Ik drink, want dan voel ik mij tenminste goed. Ik loop door de straten van Brussel, straks dool ik hier. Ik zal mij dat niet herinneren morgen. Er zal ook niemand zijn die mij eraan probeert te doen herinneren. Ik mis haar niet. Ook die andere niet. Ik mis niemand. De buitenwipper van het eerste café vertelt me dat ik niet meer welkom ben. Ik hoef niet te weten wat ik gedaan heb. Over een maand kom ik nog wel eens terug. In het tweede café herken ik Sergej. Misschien kan ik wat coke bij hem fiksen, ook al wil ik daar het geld niet aan spenderen. 'Hey, Sergej!' Ik benader hem, vrolijk glimlachend. 'You got money?' vraagt Sergej. Fuck Sergej, denk ik, ik loop verder naar de kickertafel en klop af. Het uitgaansvolk kan niet meer kickeren. Toch niet in Brussel. Ik droog hen allemaal af. Puur talent, weet ik. Niet de twintig jaar ervaring. Ik slaag in mijn opzet en raak aan de praat met mijn ad hoc teamgenoot. 'Gij waart nogal zat verleden keer.' lacht hij. Ik schaam mij al lang niet meer. 'Dat kwam omdat ik zoveel gedronken had,' leg ik uit. Hij begrijpt mijn humor niet. Ik geef de knaap ongevraagd levensadvies. Volg jezelf, laat je niet kapotmaken door de vrouwen, probeer rijk te worden. Inmiddels heb ik zo'n vijftien pinten binnen en ben ik los aan het komen. Op de dansvloer dansen enkele jonge vrouwen. Ik weet dat ik een goed danser ben. Gewoon jammer van die kletskop en die bierbuik. Hopelijk kan ik ze entertainen met mijn moves. Ik ben fun. Eén brok vijfendertigjarige fún. De vrouwen verlaten de dansvloer. Channel One van Bonzai Records staat op. De DJ herinnert zich mij, blijkbaar. En retro blijft populair. Ik ga helemaal los. Het interesseert mij niet dat ik een spektakel ben. Ik hou van het spektakel in mezelf. Ik geef me over aan de muziek. Ik geef over in de wc. Een, ik vermoed, minderjarig meisje kijkt me met grote ogen aan wanneer ik uit het hokje kom. Ach, ze heeft me gehoord. 'Salmonella,' zeg ik. 'Rotte eieren gegeten vandaag.' Ze walgt zo mogelijk nog sterker van me nu en vertrekt terug naar de zaal. Op de dansvloer zie ik mijn teamgenoot staan met zijn groepje vrienden. Ze aanvaarden mij en we dansen en praten wat. Ik weet niet waar ik het met hen over heb, maar amuseer me goed. Waarschijnlijk geef ik ongevraagd levensadvies. Na wat toch al zeker mijn vijfentwintigste pint is, sta ik terug in één van de hokjes. Ik ben bijna  verzonken in de roes, maar kan nog - met enige moeite - lezen wat er boven de wc in de houten muur gegraveerd staat. 'Alles is mooi en niets doet pijn.' Ik grijns en wil op zoek gaan naar de persoon die dat gegraveerd heeft. Ik besef dat ik die persoon ben.

Jorre
18 0

Wedstrijd

De jongen rende. Het leek lang geleden dat hij de zon had voelen branden in zijn nek en hij voelde dat hij te laat was. Hopeloos te laat. In de verte zag hij de man staan en met gebogen hoofd liep hij naar hem toe. "1u45 min overtijd ", sprak de man terwijl hij de chronometer afdrukte. Met een haast vriendelijk gezicht keek hij op de jongen neer die uitgeput op de grond viel. Hij legde zijn handen op de schouders van de jongen. " Wat spijt me dat voor jou", zei hij.Met gesloten ogen wachtte de jongen af.

Katrien Vandeginste
11 0

Allemaal lampjes

Op de een of andere manier lukt het ons niet om de juiste verlichting voor de woonkamer te vinden. We hebben het licht nog niet gezien, zou je kunnen zeggen. Aanbod is er genoeg. Ook in deze winkel staat wat binnen. Exact wat ik tegen de ietwat oudere eigenaar zeg, die naar ons toe komt gestapt. Met zijn handen op de rug. Alsof hij zich op die manier recht wil houden. "Jazeker", antwoordt hij. "Allemaal lampjesss". De 's' duurt wat langer dan normaal. "Kijkt u maar rustig", zegt hij. Onderweg naar zijn toonbank hoor ik hem opnieuw 'lampjesss' zeggen.  "Hoelang bent u al eigenlijk op zoek?", vraagt hij ons even later. "Tien jaar? Vergeet het dan maar. Dan moet u gewoon zeggen: kopen, die handel. Anders lukt het nooit." Terwijl we enkele details over een bepaald type plafondverlichting vragen, herhaalt hij het. "Gewoon zeggen: we doen het. Anders staan jullie hier over tien jaar opnieuw."  "Nu is het wel jammer dat u de beurskorting van vorige week gemist hebt", doet hij nog wat extra aas aan zijn vishaak. "Toch 30 procent. Maar ik kan even naar de vertegenwoordiger bellen. Misschien lukt het, als ik het op datum van vorige week verkoop. De kans is klein, maar je weet nooit." Hij heeft werkelijk niemand aan de lijn. Het draagbare telefoontoestel zou speelgoed kunnen zijn. Af en toe laat hij een pauze, om het echt te doen lijken. Hij legt de woorden in de mond van zijn onzichtbare vertegenwoordiger René. Ik zie hem voor me als de cafébaas uit 'Allo 'Allo. "Oke, dus als ze vandaag beslissen, dan krijgen ze die korting nog. Nee, dat begrijp ik René. Prima, doe de groeten aan Sandra." Niet veel later staan we terug buiten. Zonder lampjes. Het was Sandra wellicht. Die zag ik totaal niet.  

Rudi Lavreysen
18 1

de geassocieerde notarissen Tafel en Stoel

’s Avonds schilderde ik uit frustratie een kunstwerkje ‘de geldvreters’ naar aanleiding van het schrijven van de geassocieerde notarissen Bram Tafel en Cor Stoel. Er werd mij gezegd dat die graag golven. Ze kennen ook het verschil niet tussen tantes en oma’s. Links op hun brief met als referentie DK/9726 stonden hun zeven bankrekeningnummers (Belfius, BNP Parisbas Fortis, KBC, Crelan, ING, Nagelmackers, en AXA). Ik voelde me meteen in de zak gezet. Helaas was dat de tweede maal die dag. Bij bandencentrale Vulco gaf de oudere man in blauwe overall, die nooit stil kan zitten en  twee pakjes Bastos per dag rookt, een ietwat dwaze indruk. Hij heeft nochtans genoeg in huis om Q Team, bandencentrale Donckers, en zelfs Auto5 ongerust te maken, maar vandaag dus niet. Om 09.47 betaalde ik zevenentwintig euro voor een prul. Om 10.11 zeeg de man in elkaar en stierf.  Weer een nalatenschapsdossier voor de geassocieerde notarissen Tafel en Stoel. Met achtingsvolle groeten.

Casper Hoogenboezem
4 0

Arbeid maakt vrij

De vroege trein richting Brussel zit vol met moegetergde gezichten die, zonder een krimp te geven, een bitse onderlinge strijd leveren om de meest donkere oogwallen en de meest grauwe gelaatskleur. Lijdzaam zwijgend treinen zij naar de arbeid. Ik vermoed de hand van Tuymans in dit tafereel. In pastelgrijze tinten schetst hij een onbehaaglijk portret van de succesvolle mens in neoliberale tijden.   Het besef dat de lucht in deze wagon in grote mate bestaat uit de uitstoot van al die grauwe lijven en het feit dat je dat ook duidelijk ruikt, beneemt mij elke zin tot inademen. Het wordt steeds ijler in mijn hoofd.  Ik schrik op wanneer ik de torens van de Brusselse noordwijk herken. Het station braakt een dikke stroom forensen uit over het nabijgelegen plein, van waaruit zij elk hun weg vinden naar de werkplek voor een nieuwe blije werkdag.     

Roel Nijleend
43 2

Kipcurry?

Zondagochtend, bij Bompa eet ik een grote en een kleine pistolet. Hij heeft gisteren een nieuwe WC-borstel gekocht in de doe-het-zelf zaak op de Steenweg op Sint-Joris-Winge. Zijn keukenvloer hing vol kipcurry. De voormalige buurvrouw zat voor de tiende keer in hetzelfde hotel op Tenerife, vertelde hij. Ik wist niet dat op een Fisherman’s Friend muntje zuigen een eeuwigheid duurt en dat je met die speciale poetsdoekjes moet opletten om geen grotere vlekken te maken op de visgraatparket uit de jaren zeventig. Morgen eten we tomates crevettes want dat is lang geleden. Ik keek naar de James Ensor reproductie in de weekend krant.                          

Casper Hoogenboezem
4 0

Valentijnsvoeten

Vrijdag 14 februari. De dag der geliefden. Maar ze is niet op haar kamer. Haar rollator staat bij het bed geparkeerd. Mijn ‘hallo’ en ‘ma’ blijven onbeantwoord. Ver kan ze niet zijn. In de verte hoor ik stemmen. Het is een vrolijk geroezemoes. Ze zitten wellicht in de woonkamer, voor taart en koffie. Maar het eerste wat ik zie is niet taart en koffie. Wel voeten. Heel veel blote voeten. De mannen hebben hun broek opgerold zoals pa vroeger deed als het warm was. De opgerolde pantalon deed dienst als korte broek. Heel wat van die blote voeten zitten in een voetbadje. Het lijkt wel alsof ze in de zomer samen pootjebaden aan zee. Hun bleke onderbenen verraden dat het nog winter is. Andere voeten worden met instemmende goedkeuring gemasseerd. Ik zie moeder zitten. Maar zij ziet me niet. Ze is druk aan de praat met de vrouw naast haar en ze wijst naar het water dat broebelt. “Hier moet ik precies zijn”, zeg ik, terwijl ik een hand op haar schouder leg. “Is er nog een stoel vrij?”, lach ik. “Pak maar een stoel en rol die broek maar op”, lacht een medewerkster. “Dadelijk krijg ik nog een voetmassage. Voor Valentijn”, zegt moeder. “Ik kom straks wel terug”, zeg ik. “Als Valentijn uw voeten heeft gemasseerd. Geniet er maar van.” Tijdens het naar huis fietsen bedenk ik dat we thuis ook een dergelijk voetbadje hebben. Misschien moet ik het valentijnsgewijs klaarzetten. Met wat verzachtende soda in het water. Alhoewel. De vorige keer dat ik het zelf gebruikte ging net de bel van de voordeur. Terwijl ik vloekte en met half opgedroogde voeten naar de parlofoon wilde lopen, haspelde ik over de stroomkabel van het voetbadje. Het water lag werkelijk overal. Ik kan maar best voorzichtig zijn. Of ik krijg naar mijn valentijnsvoeten.  

Rudi Lavreysen
24 1

Je zag mij niet

Ik keek naar omhoog Maar je zag mij niet Het was tegen mijzelf dat ik loog Maar ik hield het kurkdroog Je stond daar maar te staren Negeerde mij totaal Ik kan het niet verklaren Ik was toch niet banaal Dacht met jou bootje varen Je was rechts liberaal Misschien toch niet de ware Toen hield het sprookje op En ging het hart op slot Ik waande mij een God Maar werd weer eens bedot   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
8 0

Grijs is saai

Het was een frisse Belgische zomernacht in februari. Een strelende tropische bries waaide naar binnen via een kleine kier van het raam. Mugjes zoemden vrolijk om mijn oren en zwoele muziek weerklonk in mijn mind. Ach! Toen ik klein was, was een winter nog winter. Mijn vinger waren verkleumd, weken sneeuw en ijs op de weg, dichtgevroren meren en beken, je voelde je tenen niet meer. Dezer dagen is winter daar nog een flauw aftreksel van: een gure wind is slechts nog snel, maar koud? Nee, absoluut niet. Wat een zielige situatie en ik teken hier protest tegen. Buurman heeft reeds 5 palmbomen besteld om in zijn veel te kleine tuintje te zetten. Weet hij veel hoe je met deze gewassen moet omgaan... Gelukkig maar, als hij met een gerust hart precies wist wat deze gewassen nodig hadden was België al te lang een tropisch land. Maar, één ding moet ik hem nageven: hij is voorbereid op komende decennia. Toch haat ik hem; houd de tropen nog even waar ze horen alstublieft, de huidige wintertemperaturen zijn al meer dan een nachtmerrie. Jij wrijft zout in de wonde, rotzak. Laat de wereld nog even vol variatie en meng nog niet alles tot een grijze boel. Dat gaat snel vervelen.

Ivorosseels
0 0

Protestsong

Where have all the flowers gone (Sag mir wo die Blumen sind). Op Youtube haalde dit filmpje inmiddels iets meer dan één miljoen views.  Dat is bitter weinig in vergelijking met de honderden miljoenen die andere clips halen. Op het Unicef gala in 1962 treedt Marlène Dietrich op. Ze is dan éénenzestig jaar oud maar de vormen in haar glitterjurk ogen meer dan twintig jaar jonger. In onberispelijk Frans en Engels legt ze uit waarover het lied gaat dat ze in het Duits zal zingen. Nadat Marlène wordt teruggeroepen door het publiek zegt ze : ik zou nog graag iets willen zingen voor jullie  maar na dit lied is geen ander nog goed genoeg. Vele beroemdheden coveren het en wereldwijd groeit het uit tot een protestsong tegen oorlogsgeweld.  Zelfs in Israël zingt La Dietrich het in de Duitse uitvoering. In haar appartement in Parijs,  sterft  precies  dertig jaar later deze diva, die ‘Von Kopf bis Fuss auf  Liebe eingestellt’ was.  

Vic de Bourg
50 0

Zijn plek

René in zijn momentje. Even weg van zijn realiteit, met gekruiste benen op de houten bank in zijn bruin café. De houten lambrisering en de spiegels liegen er niet om. Kunstlicht doet twijfelen tussen dag en nacht.  Hij zit aan zijn tafeltje. Niemand die daar in zijn bruin café aan twijfelt. Ieder zijn tafeltje. Frans tafeltje, Louis zijn tafeltje, elk apart naast het zijne. Allen op hun best, proper en verzorgd, maar hun kleding vertelt iets schrijnend anders. René zijn halfleeg glas lokt naar meer. De eerste drie heerlijke koele slokken lijken alweer een eeuwigheid voorbij. Voorzichtig neemt hij een volgende slok. Plakt zijn opgerolde sigaret tussen zijn lippen. Zijn tweede vriend. Met zijn handen maakt hij een koker rond de vlam van zijn aansteker, alsof ze wordt beschermd tegen de wind die er niet is. Nicotine en alcohol vermengen zich tot een geheel als een warm vlammetje, voor even. Dag in dag uit.   Ann Stuckens 12-01-2020  

Ann Stuckens
31 0

Als een blikseminslag bij heldere hemel

Charlotte ging naar de bibliotheek.  Ze zocht een verhaal dat zich afspeelde tussen liefde, droom, realiteit en bedrog.  Een leeg boek bood zich aan.  Aarzelend nam ze haar pen en begon ze haar eigen verhaal te schrijven alsof haar bestaansrecht ervan afhing. Haar eerste zin luidde als volgt: Ze had niet zien aankomen dat hij nog niet had bedacht hoe hij het voor elkaar moest krijgen om samen met haar op vakantie te gaan. Dit tartte elke verbeelding in haar. Doorheen de jaren dat ze samen fietsten, op stap gingen, elkaars teksten lazen,… had hij haar hart gestolen omdat zij zich nooit teveel of als een last had gevoeld.  Waaraan ze dat verdiend had, wist ze niet. Hij schonk haar meer en meer zijn vertrouwen. Haar zelfwaarde groeide. Zij was hem erg dankbaar.  Dat hij was gehuwd en een echtgenote had, leek daarbij weinig van belang. Zijn huwelijk was al jarenlang gereduceerd tot een praktische verstandhouding zonder vrijheden. Ondanks de bizarre en ongemakkelijke situatie, wilde zij onder geen geding hun contact opgeven. Het draaide later anders uit. Zij ging uiteindelijk helemaal mee overstag toen hij haar voor het eerst hemels kuste en niet enkel seks met haar wilde. Hij wilde zijn werk opgeven, verbouwingswerken realiseren, bedacht een naam voor hun bedrijf.  Aan lovende woorden, heerlijke momenten en cadeautjes ontbrak het evenmin.  Waar ze ook kwamen, anderen zagen hen als een liefdevol stel. Zij stroomde over van geluk.  Als twee tegenpolen van elkaar konden ze elkaar perfect aanvullen tenminste als er veel tijd en communicatie mogelijk was.  Door het gebrek aan beide werd weinig tot niets uitgesproken.  Juiste woorden, Onze Taal of Taalpost hielpen hierbij niet.  Haar opwinding was groot en zijn seks bleef erg daadkrachtig hoewel hij ‘het’ moeilijk bleef vinden? Dat verwarde haar.  Wat was ‘het’? Een werkbezoek en hun verblijf in Luxemburg overtuigde haar dat een liefdesrelaties niet voor hen was weggelegd.  Zij voelde zich afgewezen.  Hij werd er ook niet gelukkiger van… Ze zouden nog op vakantie gaan.  Oh, wat keek zij daar naar uit.  Eindelijk eens een bewuste tijd voor hen samen, tijd voor vragen, antwoorden, min- en pluspuntjes.  Niets tegen de klok of in functie van het werk . Op Onze Lieve Heer Hemelvaart, exact 40 dagen na zijn verjaardag, volgde de totale ontreddering bij het willen vastleggen van hun vakantiebestemming.  Hij was nog nooit op vakantie geweest en hoe moest hij dat nu aan boord leggen? Hij vertrok.  Zij bleef sprakeloos achter.  Einde vakantie.   Vijf dagen later een mailtje in haar mailbox. Nog nooit had hij iemand zo graag gezien als haar maar toch lukte het hem niet om weg te gaan van zijn eigen plek.  Voor hem was het allemaal te drastisch.  Nu stelde zich daar voor hem de drastische keuze van alles of niets zoals hij het zelf uitdrukte.    Met een ongelukkig mailtje hoopte ze alsnog om een totaal verlies te verhinderen.  Ze wilde minstens een waardig afscheid voor ze hem nooit meer zag of hoorde . Niets van dat alles volgde. Zij probeerde hem en de gebeurtenis te begrijpen. Niets kon hij van de ene dag op de andere in de realiteit waarmaken zonder iets te doen.  In dromen kan alles.  In de realiteit kunnen mensen stap voor stap bouwen aan hun droom.  Was hij daar ooit mee bezig geweest? In de werkelijkheid speelde hun droom zich af binnen zijn levensgareel.  Nooit uit de maat zoals het ritme van een Zwitserse klok.  ‘Alles’ betekende voor hem zijn nestje, ooit opgebouwd met ‘de’ echtgenote.  Zijn leven was zijn werk, fietsen en dure consumptiegoederen verbruiken.  Hij ging Robert Marchand achterna, verslond werkgerelateerde boeken en werkte tot 10 uur per dag.  Het ging hem voor de wind. Zijn liefde was zijn kat, ….  Charlotte niets. Wat betekende zij voor hem? Van begin tot eind bleef het voor hem moeilijk om stappen te zetten in de richting ‘verandering’.  Hij koos voor onveranderlijke veiligheid. Waartoe liefde leidt is lijden als moed en durf ontbreekt.  Zij verzamelde van hem gekregen spullen.  Zette haar hoed op, koppelde haar handbike aan en vertrok richting postkantoor.  Zou ‘de’ echtgenote haar postpakket openen?   Ann Stuckens 23-01-2020  

Ann Stuckens
40 0

Wedstrijd

Flash Fiction - Nieuwe deadline!

Deadline 1 apr 2020

Wedstrijd

Flash Fiction - Nieuwe deadline!

Deadline 1 apr 2020

De revolte van de Rudi's

"Dag Rudi", zei ik. Pas op, niet tegen mezelf, zo erg is het niet gesteld. Ik sprak een bevriende Rudi aan die van een koffie genoot in het etablissement dat we beide frequenteren. Ik kreeg van hem krek dezelfde begroeting. "Wij Rudi's komen allemaal uit dezelfde generatie", stak hij meteen van wal. Het was niet voor het eerst dat hij dit vertelde. "Mijn ouders haalden hun inspiratie bij Rudi Altig, een Duitse wielrenner. Hij won heel wat koersen in de jaren '60". "Ik weet dat Rudi Carrell thuis soms op de tv verscheen", zei ik. "Een Nederlander die vooral in Duitsland populair was. Ik vermoed dat hij er voor iets tussen zit. Afijn, wat mijn naam betreft natuurlijk", lachte ik. "We zijn dus eigenlijk halve Duitsers", lachte de andere Rudi. "Klopt helemaal", antwoordde ik. "Zwei kaffee bitte", zei ik in mijn beste Duits tegen de patron. Maar het klopt wat Rudi vertelde. Toen wij jong waren, zat er in elke klas een Rudi. In onze klas zelfs twee. Het is een speciale band, dat zal u begrijpen. Maar de dag van vandaag worden er bijna geen Rudi's meer geboren. Wat is er mis met Rudi? De top van populaire voornamen bestaat uit 'oude' namen als Arthur, Louis, Jules en Victor. Maar sinds 1995 zijn er ocharme 10 Rudi's geboren in Vlaanderen. Dat lees ik in de nationale statistiek van voornamen. Toch een kaakslag voor onze naam, niet? Maar ik weet wat gedaan. Dezelfde statistiek leert me dat er momenteel in ons land 10.022 Rudi's wonen, naast 11.729 Rudy's. Misschien moeten we de krachten bundelen en een mars op Brussel organiseren. Om ons bestaan duidelijk te maken bij de bevolking. Om terug aan populariteit te winnen. Want als je die twee getallen samentelt, kom je aan een mooi aantal. De laatste vakbondsbetoging telde amper 10.000 demonstranten. Dan mogen er nog een paar Rudi's ziek vallen om het dubbel te halen. Mocht u een Rudi kennen, brengt u hem dan alvast op de hoogte van ons plan? We willen vooral een positief signaal brengen, maar toch ook een krachtig. Het televisiejournaal halen vormt bovendien geen enkel probleem. We hebben immers een lange arm bij de VRT, als ik me zo mag uitdrukken. Iemand met ervaring in conflictgebieden. Ik ben ervan overtuigd dat Rudi Vranckx het een eer vindt om er een beklijvende reportage over te maken. We rekenen op jou Rudi.

Rudi Lavreysen
42 0
Laad meer ...