Zoeken

Tussenruimte

Zij en hem, in de kamer die zich vult met volle stilte, terwijl de poezen verder spinnen. De impasse groeit, met wortels die haar voeten gijzelen en takken die zelfs haar diepste verlangens overwoekeren. De ruisende zee verschuilt zich in haar schelp. De olie op haar vleugels verhindert haar eruit te vliegen. Verloren in een tussenruimte. Te rationeel voor de emotie, te emotioneel voor de ratio.Te aards voor God, te spiritueel voor de atheïst. Te perfectionistisch voor de je-m’en-foutist, te relativerend voor de perfectionist. Te pessimistisch voor de optimist, te optimistisch voor de realist. En ergens daar tussenin, op zoek naar haar ware zelf. De spiegel reflecteert de moedeloze zwaarte die haar op dagen als deze aan de grond kluistert. Haar geest sleept al een tijdje haar lichaam mee, als een nodeloze klomp vlees. Een lichaam, allergisch geworden aan stress, beschuldigt haar geest ervan haar te lang genegeerd te hebben. Een geest die het gewoon goed wilde doen, en pijn verafschuwt, wil er niet van horen. Lichaam en geest die elkaar, zelfs met de juiste coördinaten, maar niet kunnen vinden. En dan het plotse spreken, dat er al lang zat aan te komen.Je bent de laatste tijd zo geprikkeld, hoor ik. Hoe ben jij dit niet, zeg ik dan. Knuffels zonder contact, contact zonder knuffels. Ademenen met maskers, terwijl haar longen de zuurstof, en de liefde, naar binnen willen slurpen. Het leven doodt, de kleingeestigheid vergroot. De aarde mist de hemel, de hemel weet niet wat gedaan. De zon als zoekend oog nodigt ons uit naar boven te kijken. Wees niet bang, liefste, de eenheid zal stilaan de tweestrijd verslaan. Tranen van geluk en verdriet vloeien samen in ons kloppend hart. De duisternis die ons verblindt, zal de draagbare lichtheid laten schijnen.

CasaSara

4 0

In de nasleep van het vuurwerkverbod

Conversatie tussen twee vuurpijlen: “Dat had nummer één zeker niet zo bedoeld.”“Neen, zoiets doe je niet opzettelijk, maar nu zitten wij hier wel vast tot volgend oudejaar.”“Wat is er precies gebeurd?”“Nummer één ontplofte in de hand van die gozer. Ik heb er in mijn euforie om als tweede te worden afgestoken niet op gelet of die eerst de gebruiksaanwijzing had gelezen. Ik hoorde Iemand zeggen dat er voortaan vijf minder zullen zijn.”“Vijf wat minder?”“Vijf babes.”“Hoe bedoel je vijf babes?”“Dat zegden ze over hem.”“Wat zegden ze dan?”“Wel, ze hadden het over een boek van La Rochelle: ‘L’homme couvert de femmes’.”“Wat had dat ermee te maken?”“Letterlijk vertaald, klinkt het als de man die door vrouwen bedolven wordt.”“Ik zie geen enkel verband tussen de explosie en vrouwen.”“Nou, die twee waren vast intellectuelen. Zij hadden het onderling over de Nederlandse vertaling van dat boek door ene Anton van der Niet met als titel: ‘Aan elke vinger een vrouw’ en dat hij het voortaan met vijf zal moeten stellen.”

Vic de Bourg

12 0

Georgette & Amélie

Intro: Oudere vrouw zit te breien op een bankje in het park, vlakbij de speeltuin. Er komt een meisje van een jaar of zes aangelopen. Achtergrondgeluid: park- en speeltuingeluiden / af en toe onderbreking in het getik van de breinaalden. V = vrouwM = meisje _________________________________________________________________________________ V Dag lieve kind, wil je ook graag op het bankje zitten? M Ja, mijn mama wil liever dat ik stilzit als ik een ijsje eet, anders hangen mijn kleren helemaal vol. V En dat willen we niet he?! Kom er maar bij, ik schuif mijn tas wat op. (geritsel van tas die verplaatst wordt en bonk van kind dat plaats neemt) V Waar is je mama juist? M Daar, met die rare oranje rok, ze duwt mijn broertje op de schommel. V O ja, ik zie hen. En wilde je broertje geen ijsje? M Hij mag niet. Hij is lasose inlowant of zoiets. (gegniffel) V Lactose-intolerant? Dat ken ik, dat had mijn dochter ook. Dan mag hij niks met melk he? M Nee. En ook geen ijs, want het ijs hier is gemaakt van melk. (geslurp aan het ijs) M Thuis hebben we waterijs. Mijn lievelingsijs is aardbei. V Oh lekker! En welk merk kopen jullie? M We kopen ze niet, we maken ze zelf! Dat is veel beter voor het miljoe zegt mama. Want al die verpakkingen belanden anders in de zee. En dan gaan de vissen dood. En dat wil ik niet… V Nou, het lijkt me dat jij een hele slimme mama hebt! M Hoe heet jouw dochter? (lange stilte) V Mijn dochter is gestorven… Ze heette Karolien… (opnieuw stilte en wat geknabbel aan de koek van het ijsje) M Ik heet Amélie. Ik ken niemand die Karolien heet. Kent u iemand die Amélie heet? V Neen, tot daarnet niet. Maar nu wel natuurlijk. M O ja? V Ah ja, jij heet toch Amélie? M Juist! En hoe heet u, mevrouw? V Laat dat mevrouw maar vallen. Ik ben Georgette, aangenaam. M Mevrouw Georgette, ik ga mijn servetje in die vuilbak daar gooien. Vindt u het goed als ik nog even bij u kom zitten daarna? V Maar natuurlijk lieve kind! (geluid van dichtklappend deksel van de vuilnisbak + geren terug)(intussen is de dame naarstig aan het tikken met de naalden) M Wat doe je eigenlijk? V Dit? Dit heet breien. Ken je dat? M Nee, nog nooit gezien. En waarvoor dient dat, zo breien? V Je kan er iets mee maken, een sjaal ofzo. Dit wordt een trui. (luid getik van de breinaalden) V Wil je het ook eens proberen? M Mag dat dan? Ik ben nog maar zes! V Oh, maar toen ik zo oud was als jij, had ik al zeker vijf sjaals gebreid! M Echt? V Ja hoor. Wacht, ik toon het even. Kijk, er zitten een heleboel soorten knoopjes om de naald, en wij gaan er eentje bij maken. Ik neem het touw dat aan de bol vast zit tussen mijn duim en wijsvinger en maak er een lusje mee. Dan steek ik het uiteinde van de naald eronderdoor in dat lusje. Zo. En nu laat ik voorzichtig mijn duim los en trek de draad aan om de naald. En klaar is Kees! M Kees? Heeft deze trui een naam dan? V Nee joh, dat is een uitdrukking, gewoon om te zeggen dat je dan klaar bent. M Maar ik heet niet Kees, ik heet Amélie. V Ja dat weet ik toch. M Maar waarom zeg je dan dat Kees klaar is? Ik begrijp het niet… Heeft Kees die trui dan gemaakt? Of maak je die trui voor Kees? V Nee, deze is voor mijn vriendin. Ik wil hem haar geven voor haar verjaardag. Vergeet maar wat ik zei over Kees. Wil je eens proberen? M Ja, graag! V Zo. M Dus eerst moest ik een lusje maken. V Ja, en dan met de naald eronder, zo, ja. En erdoor. Hop. M En nu zachtjes loslaten. Spannend he?! V Je doet het prima! En nu aantrekken op de naald. Voilà, perfect! M Joehoe!!! V Wil je nog eentje? M Als dat mag? V Doe maar. M Lusje. Eronder, erdoor. Loslaten, aantrekken. Zo? V Helemaal juist! Je hebt talent! M Echt? Misschien moet ik mama ook om breinaalden vragen. Waar kan je die kopen? V Oh, op veel plekken. Je hebt speciale naaigarenwinkels, maar sommige supermarkten verkopen ze ook. M Wij gaan altijd naar die om de hoek. Hebben ze die daar ook? V Ja, ik geloof het wel! En heb je al een idee welke kleuren wol je wil? M Mag je die dan ook kiezen? V Natuurlijk! Je begint best met één kleur, maar als je het een beetje in de vingers hebt, kan je wel eens proberen met twee kleuren. M Maar hoe dan? V Dan kom je nog maar eens hier. Ik zit hier meestal op woensdagnamiddag. M En kan je ook een rok maken? V Dat kan, maar een wollen rok wordt niet zo vaak gedragen. Maar het kan zeker. M Hm, dan wil ik dat wel eens proberen. Vindt u ook dat mijn mama beter een andere rok had aangedaan? V Neen, niet echt… Vind jij van wel dan? M Ik had gezegd dat ze de rode moest kiezen, die past veel beter bij dat zwarte truitje. Maar mama zei dat ze zich beter voelde in die oranje. V En is dát niet belangrijker dan, denk je? M Zij is toch niet degene die ernaar kijkt? Wij wel, en ik vind de andere mooier. V En hoe voel jij je als je iets leuks hebt aangetrokken en je mama zegt dat ze het niet mooi vindt? M Dat doet ze niet, dat heeft ze al geleerd, want dan word ik heel boos. V Echt? Voor kleren? M Mama zegt soms dat ik een kleine driftkikker kan zijn, dat vind ik wel grappig. Maar natuurlijk niet op het moment dat ik boos ben. Dan roep ik en stamp ik met mijn voeten. V O. En ben je vaak boos? M Niet zo vaak. Om de andere dag ofzo. V Oei, dat vind ik wel vaak. En weet je waarom je boos wordt dan? M Meestal gebeurt het als ik van school kom. Er zitten veel jongens in onze klas, en die onderbreken de juf altijd, en willen altijd vanalles weten en zeggen soms onbeleefde dingen.Dan lijkt mijn hoofd te ontploffen, en kan ik niet meer goed volgen en word ik verdrietig. V En als je dan thuis komt, dan verandert dat verdriet in boosheid? M Ja, zoiets. Heeft u dat ook soms? V Nou, ik ga niet meer naar school, maar wij hadden ook kinderen op school die best vervelend konden zijn, dus ik kan er mij wel iets bij voorstellen. (gesnuif van optrekkende loopneus) V Wil je een zakdoekje? (geritsel van zakdoek die uit pakje gehaald wordt / gesnuit) M De dokter zegt dat ik hoogsensitief ben. Dat als ik thuis kom ik alle prikkels die ik overdag heb proberen wegstoppen, loslaat op de persoon waar ik me veilig bij voel. V Je mama dus. En lucht dat dan op? M Soms wel, soms niet. Maar dan stuurt mama me naar mijn trampoline, en daarna gaat het wel beter meestal. V Gelukkig, maar! M Maar ik ben dan wel nog verdrietig. Omdat ik zo boos deed tegen mama. Mama doet zo goed haar best, ze heeft de handen vol met eten maken en poetsen enzo. En ik wil niet dat ze ongelukkig wordt door mij. V Dat is wel mooi. Je houdt veel van je mama he? (op de achtergrond roept iemand om Amélie) M Ja!! Ze is mijn allerbeste vriendin. Maar ze heeft een slechte smaak van kleren. Daaaag! V Daaaag, fijn je te ontmoeten Amélie.

Vlechtenmeisje

14 1

Verdwalen

Het verlaten huis ademde mysterie. Eenzaam bovenop een heuvel keken zijn twee torens als wachters uit op de stad. Met piepende scharnieren opende het zijn ontzagwekkende poort. Schoorvoetend trad ik in de voetstappen van degene die voor me liep, alsof ik daarmee elk spoor van mijn aanwezigheid wou uitwissen. Spontaan vormden we in kleermakerszit een kring op de vloer. Meegaan was geen goed idee geweest, maar een vraag van Felix behoeft geen antwoord. ‘Heb je deze al geprobeerd?’, zei hij. Ik nipte voorzichtig van het bruinrode drankje en vrijwel meteen werd ik overspoeld door een golf van misselijkheid. Het laatste dat ik me herinner is en het ritme van mijn hart dat synchroniseerde met de drup van het lekke dak.

Iljavdb

14 0

peace like a river

Daar zit hij, onderuitgezakt op een barstoel, onderrug ontbloot, naast een jongedame van een jaar of vierentwintig, die dartelend met haar vriendin gekunsteld spontane foto’s neemt en haar donkerblonde haren achteloos achteroverslaat, zijn rechteronderarm tikkend. Moedig is het hoe hij zittend zijn barkruk wat meer naar links rukt, maar het miniem uitstekende voegsel van de vloer is gewapend beton voor zijn pover verzet. Hij gedoogt, lengt zijn woordensmeersel aan met enkele pinten van ‘t vat. Hij is schilder en papt nu aan met de toog. Hij behangt ook, en na een hele dag pap te zien kleven zijn ogen tegen negenen al dicht op de tapkast en stijgt er een overheersend gebrom op tussen muziek die twijfelt door te breken. Tegen halftien krijgen de Paul Simons en Stings weer vrij spel. Dan gaat de schilder naar het toilet waar hij de pap uit zijn ogen wrijft, keert met rechte rug terug en bestelt een verse pint. Met besmeurde vingers om zijn pils zoekt hij een prooi waarvan hij denkt hem verbaal wel aan te kunnen. En hoewel zijn woordenvloed van gisteren slechts achter in mijn keel zit, klaar om eindelijk door te slikken, kijk ik reikhalzend uit naar de laag die hij vanavond zal leggen; een grondlaag waarbij hij de ander nog wat toestaat en een basis legt voor een volgende discussie, of een afmakende deklaag en geen spaander heel laat van de arme muzikant na zijn bevredigende repetitie of de slager die ervoor nog vastbesloten was zich verkiesbaar te stellen. De cafébaas houdt hem de hele tijd in ‘t oog, moet niet weten van de schilder. Wanneer die zijn kruk verliet om zijn gevoeg te doen sponste de barman welig al wat de schilder betastte en nam hij plaats in de linkerhoek achter de toog. Een paar forse armen hadden zich op zijn spannend grijze T-shirt geankerd en golven nu rustig op en neer terwijl zijn ogen zeilen tussen de deur, de schilder en de kassa. Zijn fietsstuursnor krijgt het ook nu weer zwaar te verduren. Hoe meer pinten de schilder hijst, hoe vaker de armen van de barman het anker hijsen en hij zich nerveus in baard en snor wrijft. Een koppel van twee straten verder, zestigers met zo’n tochthond, weten wat zal volgen, betalen met een bemoedigende knik richting barman en werken hun vluchtroute af. Maar tussen lijst en deur besluit de hond wat te dralen en keert zich om, heft zijn poot richting schilder die langer dan normaal zijn verkenningsronde volhoudt, en bestrijkt op de tonen van Paul Simons Peace Like a River de zwarte jeans alsof het een maagdelijk canvas van Pollock is. ‘Godmilledju.’ Het frêle baasje verschiet en kijkt ‘t café in, staat nu oog in oog met de schilder. De zestiger ontkleurt, trekt een paar fijne lippen omhoog waardoor zijn neusgaten verwijden. Een rond brilletje balanceert op de helling van zijn spitse neus. Hij respecteert trouw de afschudtijd van zijn hond, trekt hem dan bengelend aan de leiband zijn armen in en besluit fier met vluchtige moed: ‘Wijs zijn de woorden op een goudschaal gewogen.’

de amechtige specht

4 0

Goede Vrijdag

Hij is overal in me. In elke beweging die ik maak. Niet zozeer in de woorden die ik spreek - praten was niet zo zijn ding. In de manier waarop ik hier de afwas sta te doen des te meer. Zijn handen nemen het van me over, mijn blik staart in dezelfde met schuim en eilandjes van vet bedekte eindeloze diepte als hij zovele jaren geleden. Naar wat keek jij toen? Keek je net zoals ik op dit moment terug op je leven, op wat er slechts was uitgekomen van de verwachtingen, de dromen die je had als kind? Was je val geen val maar een bewuste sprong? Zie mij hier, gebukt en tot aan mijn middel in het lauwe sop des levens, mijn ogen wantrouwig gericht op de bewegingen van mijn handen en het mes dat ze jonglerend vasthouden. Een bij toeval gelijktijdig voorkomen van inzicht, een dip in weerbaarheid en de scherpte van dit mes en een leven loopt in krinkelende rode watersluiers leeg. Het kleurenspel is bijna ontroerend schoon. T

WimVDD

17 0

Levenswandel

1 paar schoenen en ne winterfrak 2 paar schoenen(1 met hoge hak) 3 paar schoenen(1 in kleinste maat) 4 paar schoenen(van feestelijk leer) 2 paar schoenenen ne wandelstok 1 paar schoenennaast nen houten frak

trompeet

11 0

Een Uit De Hand Gelopen Spel

'Dit spel heeft als doel jullie bewust te maken van de keuzes die jullie gemaakt hebben.’ De Vijftiger kijkt de tafel rond. Een enkeling die net niet oplette, fluistert nog een halve zin tegen een ander. Een houten kruk kraakt. Vanavond zijn het alleen maar grote namen, iedereen aan deze tafel heeft zichzelf al overtroffen – op papier. Op papier waren ze interessant, en dus zijn ze uitgenodigd, om vanavond ook interessant te zijn. Iemand kucht. De Vijftiger zegt: ‘jullie hebben allemaal een pseudoniem gekozen. Leg je keuze uit aan de groep.’ Eén voor één hernoemen ze zichzelf. Lolita wordt Vladimir. Dorian in de hoek wordt Oscar. Woutertje kiest voor ‘Max’. Iemand denkt: Ik ken jullie al, wat doet een ander woord ertoe? Zij gebruikt als pseudoniem haar eigen naam. ‘Je neemt het te serieus,’ zegt een doorgaans opgewonden vriend. ‘Het is maar een spel.’ Hij kiest voor ‘Friedrich’ en doet nog een suikertje in zijn koffie. Even dreigen de gemoederen te verhitten wanneer Manfred op het idee komt zichzelf ‘Lord Byron’ te ridderen. ‘Het is toch maar fictie!’ sputtert hij tegen. – ‘Zo gemakkelijk was het om te wisselen van naam,’ onderbreekt de Vijftiger, en hij knipt met zijn bevlekte inktvingers. ‘Zijn al jullie boeken vóór dit moment nu wees? Of bevrijd, door de dood van hun auteur?’ ‘Zijn het nog steeds onze verhalen?’ – ‘Heel juist, Roland. Zijn het nog jullie verhalen?’ ‘Ja natuurlijk, wij hebben ze geschreven,’ zegt Arnon. ‘Zegt de vrouw die al drie keer verwisseld is van naam!’ De tafel begint te rumoeren. ‘Zolang de waarheid maar verteld wordt, maakt het mij niet uit welke naam onder mijn schrijfsels staat,’ zegt Anne. ‘Dan zet ik mijn naam eronder,’ zegt Adolf. De avond wordt een bloedbad – ook de Vijftiger sterft.

IantheC

7 1

Die lente toch...

De vrouw lachte breed toen Robby’s naam in het oog sprong tussen de andere mails. Ze klikte de mail open en begon te lezen: Bedankt voor je vertrouwen, Lisa. Via e-mail is het toch makkelijker om contact te houden. Jouw profiel sprak me onmiddellijk aan. En die korte berichtjes van gisteravond… Nu ja, ik wil graag met je afspreken. Zegt jou dat ook wat? Laat je me niet te lang in spanning… pleeeaasse! Zij bleef het antwoord nog een dag schuldig. Robby zou heus wel toehappen. Ze begon aan haar dag, zich verheugend op de onderbreking van de dagelijkse routine, nadenkend over hoe het allemaal begon. Die toevallige ontmoeting daar in dat park op dat bankje. Ook later die namiddag in de fietsengarage recht tegenover haar huis. Er volgden fijne wandelingen en anderhalvemeter-ontmoetingen. Ze wisselden telefoonnummers uit. “In geval van,” had hij gezegd. Tot die warme middag een paar maanden na hun eerste ontmoeting. Hij had haar enkele ondeugende berichten gestuurd. Ze had het voelen kriebelen. Haar lippen krulden. Haar ogen brandden. Spontaan had ze even stout geantwoord. Een half uur later stond Els gillend aan haar deur. “Wat denk jíj nu wel? Het aanleggen met míjn man!” gevolgd door een scheldsalvo waarvan de buren vast doorheen de muren bloosden of in hun vuist lachten. Maar ze was dapper het gesprek aangegaan met Els. Haar ego had dan een deuk gekregen maar nog geen onherstelbare schade. Het afspraakje met Robby kwam er. Hij zat er al, daar op dat bankje. ‘Zo voorspelbaar als je hem eens doorhebt,’ dacht ze nog. Ze stapte op hem af, ging voor hem staan en tikte even op zijn schouder. “Verdomme Britt, wat doe jij hier? Stalk jij mij?” Poeslief glimlachend antwoordde ze: “Dag Bart slash Robby. Ik ben… Lisa. Ik heb een verrassing voor jou, jij die toch zo van triootjes droomt.” Bart zag van achter de boom voor het bankje iemand bekend opduiken. Ze ging naast Britt staan. Beiden sloegen demonstratief hun armen over elkaar, in de aanval voor een ‘standje’. Bart piepte enkel nog: “Els? Jij zat toch aan zee met de kinderen?”

Anemos

65 0

Wedstrijd

Wanderlust

Deadline 15 mei 2021

Wedstrijd

Wanderlust

Deadline 15 mei 2021

Onheil

Ik ben aan een groot onheil ontsnapt, en dit onheil hing in de lucht. Het klinkt als een cliché. Beter gezegd: het ís een cliché, maar anders kan ik het niet zeggen. In het park, hing aan een tak van de grote eik bij mijn eendjesvoerplek, een stapel dozen. En dit betekende onheil, het hing letterlijk in de lucht. Op zonnige dagen liep ik in de middag uit mijn werk van de Duffemakade via het park naar de Kuchensesteenweg. ‘s Morgens niet, dan was ik chagrijnig en bleef ik in de bus zitten en als het regent of koud is ook niet, ik was niet gek. Het rondje rond het park was twee haltes. Die middag half zes was het vijfentwintig graden, mijn colbertje hing nonchalant over mijn schouder. Van de twee vijvers in het park was dit de kleinste en, met modderig stinkend stilstaand water, de minst populaire. Zeker in de zon, en tussen vijf en zonsondergang perste de zon volop haar warmte op het water, scheen het hier te stinken. Volgens anderen, want door een overdaad aan snuiven in mijn jonge jaren, was mijn reukzin dusdanig aangetast dat ik het water niet vond stinken. Het is altijd lekker rustig en met plezier voerde ik mijn lunch aan de eendjes. Ik moest met een leeg broodtrommeltje thuis komen en eendjesvoeren was beter dan alles in de afvalbak op het station mieteren. De eendjes kenden mij en kwamen vrolijk op mij afkwateren. Ze aten zelfs uit mijn hand. Hier heerste een sacrale rust, de laatste meditatieplek in de stad. Op die bewuste dag niet: toen hingen daar dozen in de boom. Drie dozen. Drie kartonnen dozen. Drie bruine kartonnen dozen. Drie open bruine kartonnen dozen. En uit elke open bruine kartonnen doos kwam gepiep. Vroeger zou je het gerinkel noemen, maar smartphones rinkelen niet meer, die piepen of zingen of blaten. Als ze al rinkelen hoor je kapot glas. Dit gepiep klonk dringend en agressief. Ongemakkelijk liep ik snel verder. Deze piepdozen betekende maar een ding: Onheil en rampspoed. Oké, twee dingen dus. Bij het grasveld rond de grote vijver, waar ik meestal zo snel mogelijk langsschiet, liepen verhitte gezichten rond. Een kortbebaarde jongen met een rood Scarlet jasje kwam op mij af. ‘Heeft u de oproerkraaiers gezien?’ vroeg hij ‘Hoebedoelu? Een oranje sweater van Orange botste tegen mij op, verexcuseerde zich en snelde door. Twee paarsblauwe shirts van Proximus renden het grasveld over, de rechter hield een soort ouderwetse radio met grote antenne in zijn handen. De antenne draaide rond, de antenne leek wel in paniek om zich heen te kijken. ‘Vanmorgen ontsnapten zeven smartphones.’ ‘Ontsnappen?’ vroeg ik. Als het waar was, dan was ik aan een groot onheil ontsnapt. ‘Drie hiervan waren al eerder vertrokken en zijn gisteren gepakt.' zei hij. 'Voordat we de GPS uit konden schakelen namen ze weer de benen, nu met vier kompanen.’ ‘Hoe?’ ‘De trilstand,’ zei het rode jasje. ‘Ze bellen elkaar en trillend schuiven ze zo een stukje verder. Binnen vijf minuten schuiven ze een paar honderd meter door. Je let een keertje niet op en hupsakee: je bent ze kwijt.’ De oranje sweater kwam terug en zei: ‘Waarschijnlijk zijn ze nu met een paar honderd, zoveel mensen hebben een toestelvermissing gemeld.’ Zij keek angstig om zich heen. ‘De laatste melding kwam hier uit het park.’ ‘Ik heb de rebellerenden gezien. In een doos,’ riep ik uit. ‘Camouflage! Dat we daar niet aan gedacht hebben,’ zei roodjasje. Hij vormde met zijn handen een trechter voor zijn mond. ‘Ze hebben zich verstopt, een publieke melder meldt hier een publieksmelding: ze verstoppen zich in een doos.’ ‘Drie dozen,' zei ik. ‘Drie dozen!’ bazuinde hij. Iedereen schoot een kant op en met een paar seconden was het grasveldje leeg. Een enkeling waadde nog door de grote vijver, haar gele Telenet trui knipoogde vrolijk terwijl ze zich zo snel mogelijk naar de wal probeerde te bewegen. ‘Wat voor dozen?’ vroeg de rode jas. ‘Kartonnen dozen.’ ‘Kartonnen dozen!’ ‘Bruine dozen,’ zei ik voor de zekerheid. ‘Bruine dozen!’ ‘Ik zag de dozen daar,’ zei ik en wees in de richting van de kleine vijver. ‘Mensen, die kant op!’ toeterde het jasje en iedereen kwam teruggerend. Ze verzamelden zich om mij heen, keken gespannen in de richting van mijn hand en renden in een kleurige stroom weg. Ik riep ze nog na: ‘Pas op, het water stinkt daar!’Dapper volk, mij zag je daar niet meer. In de bus wilde ik mijn vrouw melden dat ik eraan kwam, en merkte ik dat ik mijn telefoon miste. Na twee jaren, drie maanden en een week bedriegelijke rust, was muiterij in mijn binnenzak ontstaan! Zoals ik eerder zei: ik was aan een groot onheil ontsnapt.

MCH

16 0

Wedstrijd

Verdwalen Schrijfdag 2021

Deadline 15 apr 2021

Wedstrijd

Verdwalen Schrijfdag 2021

Deadline 15 apr 2021

Vluchtige gezichten

Voorbij het winkeltje, weg van de bedelende kinderen zie ik ze voor hun huisje, even versteend als het bankje waar ze op zitten. Onverstoorbaar glimlachend bekijken ze de drukte, met de rust en stilte van de omgeving vergroeid in hun houding. De tijd heeft netwerken van fijne rimpeltes geëtst. Man en vrouw? Vader en dochter? Moeder en zoon? De zon en wind verouderen hier onbarmhartig, zonder onderscheid des aanschijns. Ik druk af, het juiste frame: een stukje Himalaya rechts bovenin, de ochtendzon schijnt van links. Deze kan boven de bank. Snel de bus in. Die kinderen lopen hinderlijk in de weg bij het instappen. Op naar de “Authentieke Tibetaanse lunch” in een joert. Daar eentje maken voor de keuken. Hopelijk met zo’n monnik, dat doet het goed. Die jonge gezichten hoef ik niet te aanschouwen, gisteren heb ik de kinderfoto gemaakt.

MCH

20 0

Risicovolle busritten

De lijnbus remt zo abrupt dat sommige staande reizigers zich stevig moeten vastgrijpen. Gelukkig zit ik al. Enkele jonge meisjes gillen en het is niet duidelijk of ze er nu plezier in hebben of echt geschrokken zijn. Wel duidelijk is de woede van de buschauffeur en het geroep van jongeren die hun energie blijkbaar niet meer de baas zijn. De bus staat stil! Ik voel een koele bries in mijn nek. Een welkom contrast met de sfeer die nu in de bus hangt. Het is me niet helemaal duidelijk waar de onenigheid om gaat. Dit is niet mijn eerste risicovolle busrit. Zelfs niet mijn tweede… In tijden waarin volgepropte bussen en spettertjes spreekspeeksel nog geen gevaar waren, rolde ik eens bijna van mijn klapstoeltje van plaatsvervangende schaamte. De ruzie toen was vreselijk. Vreselijk gênant vooral. Een oudere man, pas opgestapt vroeg vriendelijk aan een jongedame of ze haar plaats wilde afstaan. Het was al een wonder dat hij met zijn rollator op de bus geraakt was én blijven rechtstaan. De dame in kwestie keek de man aan met een blik waarvan ík blij was dat ik al zat. Ineens schoot ze recht, ze schold de man uit met argumenten die volgens de verbaasde uitdrukkingen van alle andere reizigers, geen steek hielden. ‘Mijnheer, ziet u niet dat ik een kind bij me heb! Ziet u niet dat ik hier ook nauwelijks kan bewegen tussen het raam, de buggy en deze veel te smalle stoeltjes! Ziet u niet dat… ‘ Ze was blijkbaar zo overstuur dat ze niet eens zag dat de bus leegliep bij een volgende halte, dat de man plaats had genomen twee stoeltjes verder en dat haar peuter aan het krijsen was. Gelukkig was er wel iemand die haar – voorzichtig – vriendelijk vroeg of zij hier ook af moest stappen. Daarna werd het stiller. Veel stiller, zoals ik het nu mezelf en de andere volwassen reizigers ook wens. Ik zie beweging in de spiegel. Er wordt iemand met een volgeschreven en kletsnat mondmasker – God en zijn discipelen mogen weten hoe dat gebeurd is – verzocht af te stappen ‘desnoods met fysieke begeleiding’, hoor ik de chauffeur nog zeggen. De hele bende scholieren stapt af, roepend en gebaren makend, er is zelfs één die spuwt, maar het wordt nu wel rustig. De bus nemen in deze tijden zonder uitlaatklep voor deze of andere jongere, is altijd een beetje een risico.

Anemos

73 1

De draaischijf

"We moesten geluiden raden tijdens de quiz", vertel ik aan de ontbijttafel. "Bijvoorbeeld het geluid van een draaischijf op een telefoon. De quizmaster moest het uitleggen voor de jonge mensen. Het was ook een miserie. Bijna alsof je een fietsband moest oppompen door in het ventiel te blazen. Je moest op tijd je vingers eruit halen, of het liep fout. Onze pa had nogal dikke vingers. Hij gebruikte een potlood om in die gaten te kunnen en te draaien. De toetsen op onze volgende telefoon was een revolutie. We bleven maar bellen." "En het geluid van een speelgoedtelefoon op wieltjes. Zo eentje met een touwtje en een lachend gezicht. Hij vertelde dat de fabrikant op een gegeven moment de draaischijf verving door toetsen. Om mee te zijn met de tijd. Hij kreeg er klachten over. Geweldig toch. Stel je voor, een smartphone op wieltjes, dat slaat nergens op." Terwijl ik mijn toast met gelei besmeer, vertel ik verder. "Zo zei ik bij ons ma ooit tegen onze jongste dat hij iets uit het telefoonkastje moest nemen. ‘Uit het wat?’, zei hij. Ik vertelde dat er vroeger een telefoon op stond. Dat is zoiets als een hoedenplank in de auto. Daar liggen al lang geen hoeden meer op. En dat in het kastje de telefoonboeken lagen. ‘De wat?’, zei hij. Waarna ik moest uitleggen dat daar alle telefoonnummers in stonden. Hij zei me dat we vroeger gek waren.” "Je bent weer over vroeger bezig", zegt mijn vrouw. "Tja", zeg ik. "Ik heb er ook veel van. Meer vroeger dan later." "Hou het gezellig", zegt ze. "Heb ik je ooit verteld dat ons ma vroeger wel eens de boterhammen van onze pa smeerde", zeg ik, terwijl ik een boterham in haar richting schuif. "Gingen we het niet gezellig houden", lacht ze.

Rudi Lavreysen

10 0

Theater

Mijn handen klappen, eerst klappen ze dicht, dicht tegen elkaar aan, ze klappen dicht en gaan weer uit elkaar, tot ze elkaar terug vinden, mijn handen klappen open en klappen dicht, als een bloem die overdag naar bewondering hunkert en zich ’s avonds blozend sluit, zo hunkeren mijn handen naar het klappen. Ik kijk rondom me heen, de zaal rondom rond, waarin mensen blijven klappen, onze handen kletteren samen, als een regenvlaag kletteren onze handen door de zaal, alle klappende handen vallen samen, ze vallen open en dicht, gevallen voor de schoonheid vullen onze handen elkaar, we vullen elkaar aan in het geklap. Wij vullen de zaal, met onze handen die vullen en voeden, totdat de acteurs terug op de planken komen, terug om uit onze klappende handen te eten, en elke stap doet die houten planken kraken, maar het geklap overstemt, de acteurs horen enkel ons, onze handen die zich samenvouwen, en ze vouwen zich tot hen, tot ook zij zich naar voren vouwen, en zich dan terugplooien om voorgoed uit het decor te stappen, ze laten hun personage achter op het podium, ze laten het geklap en onze handen achter, en wij laten ons nog een laatste keer samenklappen.

Fay_vk

4 0

Beroemd

De auto stopte vlak naast me, bij de rand van het trottoir. Hij stond nog niet helemaal stil of het portier zwaaide open. Werktuiglijk zette ik een stap opzij. Een meisje wipte eruit en sprong voor mij. Ik bleef staan en draaide me naar haar toe. Een standaardmeisje. Make-up, gelakte nagels, hakjes. Achttien? Twintig? Ouder nog? Wie zal het zeggen. Al van hun twaalfde jaar zien ze er als dames uit.De man achter het stuur liet de motor draaien. Haar vader wellicht. Of lief. Ook dat valt met geen zekerheid meer uit te maken. Zo gauw ze achttien zijn, rijden ze in zo’n dikke Duitser. Ze plukte een vierkant boekje uit haar schoudertas.‘Mag ik een handtekening van u, mijnheer?’Een wolkje adem, een hoopvolle glimlach, glariënde ogen.Ze klapte het boekje open, een poëziealbum, en hield mij een balpen voor.Ik ritste mijn jas bovenaan wat open, schoof mijn hand in de linker binnenzak en toonde haar nadrukkelijk mijn vulpen. Die heb ik altijd bij me voor wanneer dergelijke gelegenheden zich voordoen. Het geeft gewicht aan de gebeurtenis. Ik glimlachte.Ze lachte ietwat verlegen terug. Zoveel plechtigheid had ze kennelijk niet verwacht.De man in de auto keek in de achteruitkijkspiegel naar de file die gestadig aan het groeien was, dan naar het meisje, of ze nog niet klaar was. Het was het uur dat iedereen naar huis wilde.‘Ik schrijf ook,’ zei ze. ‘Gedichten.’Ze hield het boek op de juiste bladzijde open. Ik schroefde bedachtzaam de vulpendop los.Achteraan in de sliert begon iemand te claxonneren. Dat was het onafgesproken sein om anderen tot een toeterconcert aan te zetten. Fietsers hielden verbaasd stil bij dat oorverdovende kabaal. Mensen met boodschappentassen en oudjes met rollator bleven staan gapen en vroegen zich af wat er aan de hand was. In enkele tellen vormde zich rondom ons heen een kring van nieuwsgierigen.‘Wilt u er iets bij schrijven, mijnheer? Voor Tanja of zoiets. Zo heet ik, Tanja.’Voor Tanja, met literaire groet, schreef ik en zette er met zwier mijn handtekening onder.Ook haar chauffeur begon nu driftig claxonstootjes te produceren om haar tot spoed aan te manen. Ik blies rustig en gewetensvol de inkt droog, kantelde de bladzijde wat naar het licht toe om zeker te zijn dat de inkt niet meer glansde en gaf haar het kleinood terug.'Dank u wel, mijnheer Grunberg,’ zei ze. Ze bekeek glunderend haar aanwinst en klapte het albumpje dicht. Terwijl de wagen al in beweging kwam en de stroom auto’s achter zich mee op gang trok, wipte ze erin en gooide me een kushandje toe.Het geloei van de claxons verstomde meteen. De fietsers hervatten hun weg. Het groepje mensen rondom mij loste zich op. De shoppers schoven weer verder langs de etalages. Weer iemand blij gemaakt.Ik schroefde de dop op mijn vulpen, schoof hem in mijn binnenzak en haakte hem vast aan de rand ervan. Mijn jas ritste ik tot boven toe dicht. Ik blies mijn handen warm, duwde mijn vuisten diep in de jaszakken en vervolgde mijn weg naar huis. Kan ik het helpen dat ik dezelfde bos kroeshaar heb als die beroemde schrijver? En een gelijksoortige bril draag? En dat ook ik, net als Arnon Grunberg, met een scheef mondje ben geboren? Al trekt het bij mij aan de linkse kant naar boven wanneer ik glimlach.

Esser

7 1

Nieuws

Flash Fiction Contest: verhalen vertellen over Europese grenzen heen

Nieuws

Flash Fiction Contest: verhalen vertellen over Europese grenzen heen

De pukkel

Drinken, jagen, pierend van uit de hinderlaag, zwetend, toogdansen, aanschouw haar strakke maag. In stroboscopisch licht komen ze elkaar tegen, hij beschermt haar, met zijn jas tegen de regen. Voor de deur, staan, praten, lachen, en vaak stil, zij hoopt, hij hoopt, denkend wat de ander wil. Koffie? ze vist een klevend kopje uit de vaat, liever niet, hij gaapt opzichtig, het is laat. Hoe zat da met 't zingen en die kerk? godnondeju, dit is het betere werk. Door het raam dwarrelt licht, helaas 'n fractie, op de gebloemde deken, dauwig klam van actie. In het diffuse licht ziet ze eindelijk geen sukkel, hij ziet in het diffuse licht haren uit een pukkel. Hij stapt op zijn fiets, draait eenmaal om en lacht, zij poetst haar tanden, vanavond weer op jacht.

MCH

20 1

Vorstenbroodje?

"Wat is dat ?", vraag ik aan de man achter de verstoog "Welk bedoelt u?" "Dat daar met het kaartje NIEUW?" "Oh dat is een vorstenbroodje, mevrouw, nieuw in ons assortiment sinds vandaag." "Een vorstenbroodje?" "Een vegan worstenbroodje", preciseert de man. "Nu u het zegt, het lijkt er wel wat op maar de kleur is nogal vreemd en ook de vorm…en de consistentie… Vegan? Wat zit er dan juist in zo’n vegan worstenbroodje?" "Nu moet ik eventjes op de fiche kijken," zegt de man op verontschuldigende toon. "Het broodje is gluten en lactosevrij en zonder dierlijke vetten… en de 'vorst’, zullen we maar zeggen is gemaakt van hoogwaardige vleesvervangende producten." hij glimlacht naar me, tevreden dat hij erin geslaagd is om mij te helpen. "Dat is het?" vraag ik "Ja dat is wat er hier staat", knikt de man bevestigend. "Dus met andere woorden op uw fiche staat wat het niet is en wat het vervangt maar niet wat er nu eigenlijk inzit." De man kijkt opnieuw naar de fiche, neemt dan een van de vorstenbroodjes en inspecteert het vanuit alle gezichtspunten. Even lijkt het mij alsof hij zich afvraagt aan welke kant hij erin zal bijten. Maar hij legt het terug en buigt hij zich naar me toe. "Misschien, mevrouw" zegt hij nauwelijks hoorbaar," wilt u wel helemaal niet weten wat er in zit."

Paula Dumont

20 4

Laad meer ...