Zoeken

Cécile

'Godot' verscheen op het scherm van mijn mobiel Ik groef in delen van mijn ziel daar de duisternis me plotsklaps overviel Verstopte ik me in mijn wollen kiel Zodat niemand kon zien dat het me allemaal niet meer beviel Of van kwaad naar erger, opmerkten dat alles aan flarden viel Mensen verzamelden zich om me heen en kwaakten om ter luidst, al zei het me niets: 'hoe futiel' Vroegen ze ooit aan iemand hoe het leven was, want volmonds zou ik antwoorden: fragiel! Ik botste tegen een pukkelige knul aan - vers voer vanuit de 'Manosfeer' - die keek me pisnijdig aan en spuwde zijn gal voor mijn voeten uit: 'kruip terug onder de grond, 'fossiel'!' Mijn valse tanden klapperden van woede en ik deed iets waar zelfs de kassierster bij flauwviel Ik prikte hem met al mijn macht en wandelstok en al - van die puntig - in zijn hiel 'Het zal hem leren', hij huilde als een pasgeboren bengel - inclusief met luier - en schreeuwde hem schriel De politie kwam, keken me aan alsof ik ontsnapt was uit de besloten afdeling van het WZC: dement en labiel. Toen puntje bij paaltje kwam, kon ik - onbevlekt, zonder boete, taakstraf of gevangenisstraf - naar huis, want 't bleek dat de jongeman... stal, het enige wat ik dacht: 'hij kon niets van die stiel'. Fluitend ging ik naar huis, tot iets me opviel Om de hoek stond een donkere schaduw me op te wachten, de kans was nihil 'Godot?' stotterde en speekselde ik uit - de schaduw maakte zich kenbaar: 'ik heb op jou gewacht, Cécile.'              

Zonsondergangdromen
2 0

Frank, mijn ochtendman

Frank. We noemen hem Frank. Omdat hij ook Frank heet. Frank en ik leerden elkaar een paar jaar geleden kennen op de uitverkoop van de boomers. Ge kent dat wel. Die markt van mensen die kinderen hebben, maar ergens onderweg de liefde zijn kwijtgespeeld. Die een huis hebben, een vaste baan, een auto die gekeurd is en iets te vertellen op het werk. Mensen met een agenda vol afspraken, een druk sociaal leven en een koelkast waarin de yoghurt systematisch over datum gaat omdat ge die potten nu eenmaal per vier moet kopen. Mensen die overdag overal verwacht worden, maar 's avonds door niemand worden opgewacht. Op die markt dus. Frank en ik deden wat van ons verwacht werd. We voerden een bescheiden paringsdans uit in de rimboe van Affligem. Een wandeling. Frisse lucht. Bomen. Gesprekken over het werk, de kinderen en vermoedelijk ook over het weer. Het was absoluut plezant. Daar niet van. We hebben gelachen, gestapt en elkaar met de nodige belangstelling bekeken. Maar van vlammen en vuur kwam niets in huis. Er was geen klik. Geen vonk. Geen chemie. Of hoe noemen ze dat tegenwoordig wanneer ge met iemand gerust eens een pint wilt drinken, maar daarom nog niet zijn vuile sokken wilt wassen? We hebben het daarbij gelaten. Frank en ik vonden elkaar gewoon best aangenaam gezelschap. Maar dat bleek, achteraf bekeken, een behoorlijk onderschatte basis voor een relatie. Want we hadden wel wat gemeen. We zijn allebei kerktorenmensen. Van die mensen die op vakantie graag de wereld ontdekken, maar bij thuiskomst toch eerst willen weten wie er in het dorp gestorven is. We zijn allebei een beetje getrouwd met ons werk, allebei apetrots op onze kroost en allebei het soort mens dat liever voor vijftig man kookt dan voor zichzelf een ei bakt. We houden van mensen. Van verhalen. Van leven in de brouwerij. En we weten allebei hoe oorverdovend stil een huis kan zijn wanneer iedereen weer naar huis is. Frank en ik zijn maatjes gebleven. En daarna is er iets merkwaardigs gebeurd. Frank is mijn ochtendman geworden. Niet mijn lief. Niet mijn minnaar. Niet de man met wie ik de lakens deel of op zondag naar de meubelboulevard trek om ruzie te maken over de kleur van een zetel. Mijn ochtendman. Een functie die nergens officieel beschreven staat, waarvoor ge geen diploma nodig hebt en die, voor zover ik weet, ook niet onder een bestaand paritair comité valt. Frank neemt zijn taak bijzonder ernstig. Elke ochtend, van maandag tot vrijdag welteverstaan. In het weekend neemt hij vrijaf. Ook een ochtendman heeft recht op een degelijk sociaal statuut. Nog voor mijn dag goed en wel begonnen is, verschijnt er een berichtje. 'Hey heldin, klaar voor deze dinsdag?' Of: 'Ik geraakte vlot op de ring. Hopelijk gij ook.' Soms is het iets grappigs. Soms iets over de files, de regen of de waanzin van de werkweek. En heel af en toe gewoon een goede morgen. Al zijn de gewone ochtenden bij Frank eerder uitzonderlijk. Mijn ochtendman brengt geen koffie aan bed. Hij bakt geen eitjes, zoekt mijn autosleutels niet,heeft nog nooit mijn vuilniszakken buitengezet en hij deed nog nooit den boven met nat. Hij heeft zelfs geen sleutel van mijn voordeur. Maar hij heeft blijkbaar wel ergens een sleutel gevonden van dat kleine stukje in mij dat 's morgens soms wat moeilijk opengaat. Er zijn ochtenden waarop ik met mijn hoofd al drie vergaderingen verder zit terwijl mijn voeten nog naar mijn pantoffels zoeken. Ochtenden waarop de dag zich aandient als een waslijst waar zelfs de meest enthousiaste huisvrouw spontaan ontslag voor zou nemen. Ochtenden waarop ik liever nog een uur onder mijn dekbed zou onderhandelen met het leven. En daar is Frank. Met zijn berichtje. En ik glimlach. Nog voor ik mijn tanden gepoetst heb. Nog voor ik mijn eerste koffie gedronken heb. Nog voor ik de voordeur achter mij dichttrek, heeft iemand mij al een beetje goesting gegeven in de dag. Dat is toch iets bijzonders. We zijn zo druk bezig met zoeken naar de grote liefde. Naar iemand die ons van onze sokken blaast, die vlinders in onze buik veroorzaakt, die onze wereld op zijn kop zet. Iemand die ons meeneemt naar Parijs, onze hand vasthoudt in de cinema en op zondag vraagt of we nog een koffie willen. En ondertussen vergeten we soms de mensen die onze wereld gewoon een klein beetje rechter zetten. Die niet vragen om een plaats in ons bed, onze agenda of onze toekomst. Die geen beloftes doen over eeuwigheid, maar er op een doodgewone donderdagochtend wel zijn. Frank weet wellicht niet eens wat zijn berichtjes voor mij betekenen. Misschien verstuurt hij ze terwijl hij aan een rood licht staat. Misschien tussen twee slokken koffie. Misschien denkt hij er niet langer over na dan de tijd die nodig is om zijn duim over zijn telefoon te laten glijden. Maar ik denk er wel over na. Want er zit iets ongelooflijk liefs in iemand die er elke ochtend even aan denkt dat gij er ook nog zijt. Iemand die niet vraagt wat ge voor hem kunt betekenen. Die niets komt halen. Die u niet probeert te veranderen, te veroveren of te overtuigen. Die gewoon, ergens tussen zijn eigen drukke leven en de ochtendspits, een paar woorden uw richting uit stuurt. Alsof hij heel even op uw schouder tikt. "Allez. Vooruit. We zijn weer vertrokken." En dat is het. Dat is genoeg. Ik wens iedereen een Frank. Geen man die noodzakelijk uw hart sneller doet slaan, maar eentje die het af en toe wat lichter maakt. Iemand die u niet van uw sokken blaast, maar u helpt ze 's morgens aan te trekken. Iemand die u eraan herinnert dat ge niet alleen maar een werknemer, een moeder, een collega of een verzameling verplichtingen zijt. Maar ook gewoon iemand van wie het fijn is dat ze er is. Een stem die u een beetje draagt. Een paar woorden die zeggen dat ge gezien wordt. Dat er ergens iemand is die aan u denkt, zonder dat ge daar eerst iets voor moet presteren. Dat de wereld, al is het maar voor de duur van één berichtje, blij is dat gij er zijt. En morgen is het maandag. Dan is mijn ochtendman terug van zijn weekend. Ik kijk er al naar uit.

Katrien Daniels
51 2

Kerstversiering

Als de wetenschap een maandje vrij heeft, zou ze de hechte relatie eens moeten onderzoeken die sommige mensen onderhouden met kerstversiering. Steeds vroeger wordt die van stal gehaald. Dit laatste is geen opzettelijke woordspeling, maar wel mooi meegenomen. Luk bij ons in het dorp heeft de extreme afwijking die ervoor zorgt dat hij, met het strandzand nog tussen de tenen, de kerstboom al van zolder haalt. Als hij hiermee jaarlijks de lokale krant haalt, weten we dat oktober weer bijna op zijn einde loopt. Ondanks zijn 35 winters lijkt hij nog altijd zijn kleren af te dragen die hem ongetwijfeld geweldig stonden bij zijn plechtige communie. Na het afstudeerfeest in de secundaire school, waar hij twee Hoegaardens dronk, volgden alleen nog stille en heilige nachten. Zijn taak als misdienaar nam hij trouw op tot enkele jaren geleden, toen de pastoor van zijn geloof viel in een lege kerk. Luk vond hem op een koude zondagochtend terug naast drie lege flessen miswijn. Het zwarte gat waarin Luk op zijn beurt viel, tracht hij nu op te lichten met steeds uitzinniger wordende kerstdecoratie, waarmee hij het ouderlijk huis aankleedt. Het zou me niet verbazen als die zichtbaar is vanaf de maan. De vrees leeft ook dat een verdwaalde nachtpiloot weleens per abuis de landing zou kunnen inzetten als hij de inrit in het vizier krijgt. Verblind door zoveel fonkelingen reed een wagen al eens rechtdoor waar hij beter had afgedraaid. De ouders van Luk logeren nu een tijdje in een appartementje met uitzicht op een leeg strand. Nog enkele weken zullen ze daar blijven, tot Jozef en Maria, op ware grootte, hun slaapkamer weer zullen verlaten. Ze vinden dat niet erg, alleen een beetje eenzaam tijdens de kerstdagen.  

Pelgrims
0 0

Een doodlopende stroom

Hoe ik mezelf daar zie zitten, maakt me woest. Mijn schoudervet puilt over de rugleuning van het pastelblauwe kuipstoeltje, verzwelgt het bijna. Ik kan het stoeltje zowat horen kermen onder mijn gewicht. Mijn hoofd bengelt als gemakkelijk aas aan mijn nek. Het lijkt wel alsof ik die witte jas zit aan te moedigen om ernaar te happen. En toch richt hij die messcherpe woorden van hem ineens op m’n vrouw. Gedeelde smart is halve smart, zal dokter Baby gedacht hebben. Weet hij veel natuurlijk dat het kwaad al is geschied. Meteen toen het woord azoöspermie viel, wist ik wat mij te wachten stond. In dit geval had dokter Google het toch bij het rechte eind gehad. Het woord beukte als Thor’s hamer op me in en slingerde me naar de andere hoek van de kale kamer. Een deel toch, want mijn moedeloze lijf bleef in het stoeltje hangen. En hoe hard ik ook roep nu, het beweegt niet. Nina daarentegen maakt oogcontact, zie ik. Haar blik is verwrongen, maar ook aandachtig. Bij elk handgebaar van de man krimpt ze wat ineen. Toch blijft ze dapper het gesprek aanmoedigen met haar knikjes. Ook al slaat elk woord onze droom verder aan diggelen. Ik zie Nina tevergeefs naar mij zoeken in dat lijf. De trotse rug waarmee ze de kale ruimte was binnengestapt buigt zich steeds meer onder het gewicht van de toekomst. Ze wordt kleiner en kleiner. De grijze haartjes tussen haar golvende bruine lokken glimmen in het harde TL-licht. Ik weet dat ze nu aan kleine Odin denkt, afscheid van hem neemt. We hadden ons hem al helemaal ingebeeld. We mopten er zelfs over dat als ze eenmaal zwanger geraakte, ze haar tweede naam, Freya, toch maar beter liet aanpassen. Die naam was voor z’n zusje bestemd. We hadden al te lang kunnen dromen over onze kleine Vikingen… Hoe dit verder moet, hoor ik haar bijna denken. Ik roep mezelf tevergeefs toe: “Komaan man, zeg toch iets! Dit kan toch niet? Er moet toch een remedie zijn? Doe haar dit niet aan!” Op onze trouwdag stapte ze naar mij met diezelfde trotse rug. De guitigheid die ze uitstraalde gaf kleur aan haar witte jurk. Luid en duidelijk zei ze ja tegen een leven met mij, een zelfonderricht elektricien zonder zelfs een middelbareschooldiploma. De norse blik van haar familie van advocaten, dokters en ingenieurs achter ons aan het altaar negeerde ze. Wat straalde ze toen ik die ring om haar vinger schoof. En ik groeide daar ter plekke vijf volle centimeters. We hadden elkaar leren kennen op een spelletjesbeurs. Zij won ons partijtje magic en ik was verkocht. Nooit had ik durven dromen dat ze zou blijven lachen met mijn onnozele moppen. Dat ik het leven zo heerlijk simpel maakte, zei ze vaak, terwijl ze tranen van plezier uit haar ogen veegde.  Zij werd de grond onder mijn voeten. Ik begon zelfs te geloven dat ik die ook voor haar kon zijn. Ze zwom tegen de stroom in om samen met mij van het zomerse getjirp te kunnen blijven genieten vanuit onze ligzeteltjes in de tuin. Ze zwom tegen de stroom in om mij de loef te kunnen blijven afsteken bij het zoveelste spel. Ze zwom tegen de stroom in om mij de gekste wat-alsvragen te kunnen blijven stellen. Want ja, wat als je geluk zou kunnen kopen? Ze zwom tegen de stroom in om nu te merken dat diezelfde stroom dood loopt in een klein poeltje. En ik beloofde haar nog wel de oceaan.  Net zoals haar familie voorspelde eigenlijk. Haar vaders geblaf gonst door mijn brein: “Je verdient beter dan die nietsnut, Nina”.  “Doe toch iets! Wat dan ook!”, roep ik mezelf nog maar eens toe.   “En is er dan nog een behandeling mogelijk bij zoiets?”, zocht Nina met een gebroken stem naar hoop. Ik knots m’n vuisten tegen mijn hoofd, maar verzet niet eens één partikeltje lucht.  “Neem toch in godsnaam uw verantwoordelijkheid. Dit is niet haar probleem, kale.”  Dokter Baby gaat verder. Hij dekt de spanning toe met zijn veelheid aan woorden. Toch blijft hij uit zijn ooghoeken naar het zielloze lijf gluren dat rechts voor hem zit, beducht voor een plotse uithaal van het defecte ding op die stoel. Wat een vrouw als zij met een man doet als ik, moet hij denken. Misschien denkt Nina dat evengoed.  Niet al zijn woorden steken de kamer over. Ik hoor enkel  “onvruchtbaar” en “weinig aan te doen”. Wat blijft hangen: hopeloos, waardeloos. Een stille traan glijdt langs Nina’s wang en drupt in de handpalmen op haar schoot. Ze laat het vocht begaan. Ze stelt geen vragen meer. Zou het haar vader zijn die ze nu in haar hoofd hoort spreken? Dokter Baby buigt zich met al z’n perfectie naar haar toe met een kaartje in de hand. Haar vochtige vingers maken er vlekken op, raken even de zijne aan. Ik hoor niet wat hij over het kaartje zegt. Ik zie alleen de naam. Alweer een man. Wellicht is het een of andere professional, maar ook nóg meer vergelijkingsmateriaal. Ik voel de grond onder mijn voeten al afbrokkelen.  Nina’s ogen zoeken opnieuw de mijne. Dit keer legt ze ook haar hand op mijn been en knijpt zachtjes. “Klaar om te vertrekken of heb jij nog vragen?” Ik zie mezelf knikken en mijn hoofd rechten om met een zakelijk lachje afscheid te nemen van dokter Baby. Eindelijk hijst mijn logge lijf zich uit het plastieken stoeltje. Ik doe hetzelfde. Ik voel mijn benen weer. Hun aandrang volgend, marcheer ik met mijn jas over de arm het lokaaltje uit. “Sterkte”, hoor ik dokter Baby Nina nog toewerpen voordat ze me achterna gaat.

Michelle Vereecke
0 0