Zoeken

Leren lezen

Ik leerde lezen dankzij een strip, nog vóór ik naar de nonnenschool ging. Mijn grootvader nam me regelmatig op schoot en wees met zijn vinger naar het wekelijkse stripje in Het Volk: ‘Het kapoentje’. Een van die stripjes ging over een fietser die riep: "Zonder handen, zonder tanden!" toen het misging bij het leren fietsen. De nonnen wisten later op school niet goed wat ze met me aan moesten toen de leeslessen begonnen, want ik kon het al.Spijtig genoeg mocht ik tijdens mijn gehele jeugd daarna niet meer lezen. Mijn moeder heeft zelfs eens een boek dat ik stiekem las in de kachel gegooid: Old Shatterhand en Winnetou. Arbeiderszonen lazen niet, die moesten werken. Wie veel las, werd gek; dat was toen de opvatting. In de jaren vijftig stond immers alles in het teken van de wederopbouw. "Voor arbeiderszonen zoals ik gold: ‘arbeid maakt vrij’." Onder leiding van de kerk werden de kinderen van collaborateurs richting de universiteit geloodst.  Dit diende als beloning voor de monetaire steun tijdens de Operatie Gutt, de monetaire sanering na de Tweede Wereldoorlog. "Toen is het corrupte Vlaanderen ontstaan." Vermogende collaborateurs sluisden destijds grote sommen zwart geld naar de kerk om inbeslagname door de staat te voorkomen—een historische dynamiek die nu nog steeds zichtbaar is in de huidige politiek.  Wat later leerde ik lezen en schrijven en ik deed er stiekem leuke dingen mee. Ik merkte dat wanneer ik een brief naar een ambassade stuurde voor inlichtingen over het land, ik een heel pakket informatie kreeg toegestuurd. Tot grote verbazing van mijn ouders, die plots volledige documentatiemappen in de bus kregen. Toch heb ik me ook een paar keer vergist. Zo beantwoordde ik eens een advertentie voor inlichtingen, waarna er op een dag een vertegenwoordiger voor de deur stond: hij bleek complete bakkerij-inrichtingen te verkopen. Een andere keer werd een naamgenoot uit het dorp het slachtoffer van mijn schrijfdrang. Ondertussen heb ik mijn schade wel ingehaald.    ************************************************************************************ foto gallery verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+altaar+der+culturen/   Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.   http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
87 1

nog 'n mooi skenking aan die Stigting in Knokke

nog 'n mooi skenking aan die Stigting in Knokke

Koen Vlerick
9 1

De krankzinnigheid inde Gazastrook.

Wat de gebeurtenissen in de Gazastrook in de eerste plaats hebben aangetoond, is hoe vreedzaam de aanhangers van goden echt zijn, maar vooral hoe belangrijk men de regeltjes wel vindt. Hoe broers en zussen elkaar MIShandelen? Hoe in het echt families UIT DEZELFDE STAM  elkaar BEhandelen.   

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
5 0

Strooizout

  gisteren toen zout nog een betaalmiddel was kocht ik frieten   voor mijn hart de tastzin van mijn nieren   niet te veel want ik bespaar en wanneer het winter wordt dan lik ik wel dan wil ik wel samen met dat waardevolle strooizout ergens liggen opzettelijk temidden die expresweg waar een zot in zeven haasten negen egels plat wil rijden     ooit toen liefdesliedjes nog oprecht klonken   in de oren van een hart tot in mijn nieren   en morgen, liefste wanneer de regen zwijgt de lucht haar tranen spaart dan wachten wij wel tot het echt weer winter wordt dan lik ik wel mijn plastic potje andalosersaus langzaam leeg   allicht zal er dan slechts weinig zout nodig zijn om dat vogeltje te vangen het vloog daar al te laag opzettelijk over die expresweg waar een zot in zeven haasten negen egels wilde aaien     eergisteren ook toen zout nog een betaalmiddel was at ik frieten dacht ik aan je lippen kloven in Tibet aan een vals gebit gebroken in een glas   ik dacht heel even aan je blauwe ogen aan de toekomst deze grauwe tijden   morgen, schat op een voorzichtig uur abert-één-laan sint-michiels frituur de bosbrand       uit de reeks 'Alfred Frietkabouter'        

Bernd Vanderbilt
7 0

1 of us = Dali Not

1 of us = Dali Not

Koen Vlerick
12 0

LET’S DANCE!

Laat de billen trillenDe konten wuivenDe voeten hakkenHet lijf subtiel bewegenHet hoofd knikkenDe ogen draaienDe mond grommenDe armen wapperenDe handen waaierenDe knieën buigen LET’S DANCE!

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
4 0

a donation 2 the foundation

a donation 2 the foundation

Koen Vlerick
12 0

Deesmorgen

Deesmorgen keek ik evennaar het witte laken,met poedersneeuw geweven.De zon, wellevend,deed de fragiele donswegwezen.Na luttele secondenzag ik een hondvoorbijgezwegen.Waar is mijn bril gebleven?Toen zag ik:er was een gedicht geschreven.Koest liggen.Af!

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
3 0

we the herbivores

we the herbivores

Koen Vlerick
12 0

wie daar

wie daar

Koen Vlerick
15 0

Jy is welkom

Jy is welkom

Koen Vlerick
12 0

Ondertussen te Jabbeke

Ondertussen te Jabbeke

Koen Vlerick
17 0

Afscheid van AZERTY

Dit is waarschijnlijk mijn laatste tekst hier, toch voor een hele lange tijd. Het 'schrijverschap' is niks voor mij. Het is wachten. Hier op een lezertje. Voor mijn boek op een hebbanrecensie die nooit zal komen. Overal waar ik een tekst deel, voelt het steeds meer als bedelen om aandacht.  Wachten op iemand die tijd wil steken in jou.Wachten op iemand die beslist of jij al dan niet goed bent.Wachten op iemand die jouw tekst wil lezen, het boek wil kopen, het boek wil lezen...  Je bent compleet afhankelijk van de mening van anderen als je ergens wilt raken. Het is bedelen om dat kleine stukje aandacht.  We zijn met duizenden, diegene die niet langer weten wat ze nu eigenlijk willen. De gedreven schrijvers aan de rand van de boekenwereld, waar we met onze neuzen tegen de ramen gedrukt naar binnen mogen kijken maar niet binnen mogen. Hoogstens laten we een ademwolkje achter met onze naam, dat verdwijnt voordat wij zelf vertrokken zijn. Er is geen jaloezie, geen afgunst, alleen een heel groot besef dat ik daar simpelweg niet voor gemaakt ben.  Ik slenterde door de boekhandel met maar één gedachte: wat deed ik mis? Had ik verwacht dat het iets makkelijker zou gaan? Tuurlijk. Al waren de verwachtingen al heel laag.  Ik durf er intussen al niet meer over te beginnen, bang om de anderen te vervelen. Ik heb geen flauw idee waarmee ik de instagram nog moet vullen.  Het ligt me niet, dat bedelen. Het schuurt en wringt en nijpt. Het overschaduwt net datgene wat er zo leuk aan was: het schrijven. Ik schreef drie Elions en vond het heerlijk. Ongelezen, onbemind maar ik weet dat het degelijke verhalen zijn. Ik verzon de Zeven Zegeningen. Ik vond Lortar en Nord heerlijk gezelschap, ik was oprecht trots op mijn rol voor Morophin en de wereld rondom hen. En al bij al daar ging het toch om, om het schrijven. Schrijfplezier, ik moet het opnieuw waarderen. Zonder er waarde aan te hangen, zonder anderen. Al is erkenning, en ik weet zeker dat het voor iedereen geldt, gewoon leuk. Maar het wachten op die erkenning is nefast voor dat schrijfplezier.  Ook azerty is niet mijn stek, ik weet dat wel. Dus ik verdwijn geruisloos tot ik weer weet dat nul lezers prima is. Want het is geschreven... Nog veel schrijfplezier. Bye.  Kat.    

De Donderklif
44 2

Zelfs onze schaduwen houden van elkaar als we lopen.

Je nam me mee mevrouw Akerman, ik liet mijn onwetende hand in jouw wetende en leidende, zag jouw familie, de hoofdrol voor jouw moeder. Ik zag jouw zus in haar rol. Ik zag via jouw moeder de mijne, liet jouw hand even los om haar op te zoeken maar keerde me om, toch terug naar jou. Via jouw zus zag ik de mijne maar niet lang want Clara leeft nog en de mijne is dood. Er zijn zoveel doden Chantal. Je nam me mee aan jouw schrijvende hand naar bruiloften, naar begrafenissen, naar appartementen, naar bedden. Ik zag je maar leerde toch vooral om jou te zien. Om jou te willen zien. Dat doe je met aandachtige lezers, dat was ik van zin één tot de laatste. Ik wil nu alles! Ik wil met jou de stad in, naar dat Mexicaanse restaurant. Ik wil met jou naar de kapper mét het blauwe oog door C jou bezorgd had.  Je gaat met je nieuwe kapsel mee met mij? Naar mijn moeder die me vraagt hoe het gaat, naar drie vragen die verband houden met mijn welzijn in mijn leven. Dan de opmaak van het boodschappenlijstje, het hare voor haar avondeten. Dan haar ziektebed waar ik een stoel bij zet. Waar de stoel zonder stem, ik zonder klank. Mijn moeder was niet in de kampen, nooit was zij daar. Het huwelijk was haar kamp waar ze geslagen werd maar niet met gas bedreigd. Wist jouw moeder? Niemand weet wat zij, jij evenmin. Geen spreken daarover. Enkel de spanning, de emotionele zwaarte, geen sprong naar blijdschap. Je nam me mee beste Chantal, ik liet me leiden naar mijn moeder, dan weer mijn dochter aan het woord, dan de hond waarvoor mensen in de regen lopen. In steden hangen de buien van geweld. Vanwege trauma, schrijf je. Natuurlijk begreep je C. want C. en jouw moeder hadden iets gemeen. Een wonde die maar niet genas. Wat een boek Chantal! En wat een prachtige laatste zin, adembenemend die zin.

Ingrid Strobbe
4 0

Cursus

Verbindende schrijfworkshop (Gent)

Start op 11 jul 2026

Regio Oost-Vlaanderen

Cursus

Verbindende schrijfworkshop (Gent)

Start op 11 jul 2026

Regio Oost-Vlaanderen

Regina

5 februari Liefste zus, Het is alweer lang geleden dat we elkaar hebben gezien. Te lang. Ik mis het om je in de buurt te hebben. Gewoon bij elkaar binnenlopen en bijkletsen met een kopje thee. Onze problemen lijken altijd kleiner na een kopje of twee. Thee is er genoeg in dit kasteel maar niets kan tippen aan de zelfgeplukte lindethee die mama altijd maakte. En die smaakte nog beter als we die mochten drinken uit die chique kopjes met de gouden bloemetjes. Ik weet niet waarom, maar de laatste tijd moet ik steeds vaker aan vroeger denken. Ben je zeker dat ik je niet kan overtuigen om te verhuizen naar Witterwoud? Weet je nog die villa die je zo mooi vond? Die aan de rand van het kasteeldomein, met het strooien dak en de blauwe regen. Die is voor jou als je wil. Dan kunnen we in de zomer samen wandelen door de kasteeltuinen en in de winter appeltaart eten bij het haardvuur.  Denk je er nog eens over na? Rexie is de laatste tijd voortdurend weg voor audiënties en jachtpartijen waardoor ik hier vaak alleen achterblijf. Vroeger was hij tenminste nog thuis voor het avondeten, bijna altijd toch. Tegenwoordig voelt het soms alsof iedereen hier alleen nog de koningin ziet. Voor jou ben ik tenminste nog gewoon Regina. Jij bent de enige die mij verstaat, lieve zus. Zeker omdat jij ook ervaring hebt met een lastige stiefdochter. Er is hier niemand met wie ik mijn problemen kan bespreken. En al helemaal niemand die in staat is om mij nuttig advies te geven.   Hoe doe jij dat met Assepoester? Sneeuwwitje is echt on-uit-staanbaar! Onlangs had ze een verstuikte enkel waardoor Rexie haar overal moest begeleiden, maar als hij niet keek verdween dat manke loopje wonderbaarlijk. En vorige week heb ik mijn paardrijles speciaal afgezegd om met haar verstoppertje te spelen. Na een half uur zat ik nog in die stomme kast en zij was al lang gestopt met zoeken. Ik weet het, ze is nog maar een kind en ik probeer écht geduldig met haar te zijn, maar soms… Af en toe is ze ook gewoon vreemd. Ze zwaait naar haar spiegelbeeld als ze de kamer uitloopt, neemt één hap uit elke appel en legt ze dan terug in de schaal en ze loopt altijd achterwaarts de trap op. Geen idee of ze het doet om mij te irriteren of ze gewoon een eigenaardig kind is. Maar wat mij nog het meeste raakt zijn de kleine gemene opmerkingen die ze maakt. Toen ik de trap afkwam in mijn nieuwe jurk voor het winterbal zei ze dat ik er prachtig uitzag. Maar ze voegde er direct aan toe ‘voor jouw leeftijd’. Ik betrap mezelf erop dat ik sindsdien net iets langer in de spiegel blijf kijken. Vallen mijn grijze haren nu echt zo op lieve zus? Uiteraard zal ze zoiets nooit zeggen op momenten dat Rexie in de buurt is. Hij ziet het probleem niet. Ze draait hem volledig om haar porseleinen vingertje. Rexie en ik hebben constant ruzie over Sneeuwwitje. Van romantiek is helemaal geen sprake meer. We praten nog nauwelijks met elkaar, behalve over praktische zaken of over háár. En misschien klinkt het dramatisch, maar ik heb het gevoel dat er steeds minder plaats voor mij is in mijn eigen huis. Ik heb zo mijn best gedaan om iets moois van dit kasteel te maken. Ik heb persoonlijk elke kandelaar, elk tapijt en elk kopje uitgekozen. En je weet dat ik uitstekende smaak heb. Eindeloze uren heb ik gespendeerd om alles hier vlot te laten verlopen, van wie naast wie zit op het banket tot hofintriges die ik stilletjes moet ontmijnen. En toch voelt het alsof het allemaal verbleekt naast de charme van Sneeuwwitje. Heb jij nog gouden tips voor mij? Hoe kan ik haar voor mij winnen en voorkomen dat ze ondermijnt wat ik hier zo zorgvuldig heb opgebouwd? PS: Verbrand deze brief alsjeblieft van zodra je hem gelezen hebt, Rexie mag hier nooit iets van weten. Liefs,
Regina

Griet Van den Bossche
0 0

the eternal snow on our bodies bro

the eternal snow on our bodies bro

Koen Vlerick
18 0

Tante Terrie ik wil met jou geen herrie

Tante Terrie ik wil met jou geen herrie

Koen Vlerick
11 0

Cursus

Helend schrijven: een moment van zelfzorg op papier

Start op 19 jun 2026

Regio West-Vlaanderen

Cursus

Helend schrijven: een moment van zelfzorg op papier

Start op 19 jun 2026

Regio West-Vlaanderen

Aan dhr. Rudi Garcia, bondscoach van de Rode Duivels

Geachte heer Garcia U bent momenteel zowat de meest besproken persoon in ons Belgenland. Gewoon omwille van het feit dat u enkele keuzes moet maken die het landsbelang overstijgen. Zijnde: een ploeg samenstellen die de tegenstander doet beven van angst.  Omdat de eerste keer niet echt gelukt is, wil ik graag wat advies geven. Laat me beginnen met iets dat slechts zijdelings met het voetbalspel te maken heeft. Namelijk uw outfit. Terwijl de voetballers er bij officiële gelegenheden als echte mannequins bijlopen, had u zich tijdens de eerste wedstrijd van het WK, hoe zal ik het zeggen, een beetje met de Franse slag aangekleed. U had duidelijk snel wat bij elkaar geraapt. Een katoenen hemd, een rode plastron en een blauwe pet. Die rode plastron is een leuke knipoog, maar als de mussen door de extreme warmte dood van het dak vallen, laat u die best achterwege. Waarom geen frisse polo in plaats van dat hemd met lange mouwen? Ze hebben bij de voetbalbond voor elk grassprietje een functie in het leven geroepen, maar een stylist voor de coach hebben ze precies niet. En er zijn nog van die dinges. Maar laat ons naar het spel kijken. Mijn buurman Ömer, die in zijn vrije tijd de jeugdspelers van ons dorp training geeft, is het best geplaatst om voetbaladvies te geven. Hij heeft slechts één advies voor u. "Hij moet Hans Vanaken in het spel brengen, al vanaf de eerste minuut", vertelde hij in café De Kiezel. "Dat is een valse trage, maar dat zijn de gevaarlijkste spelers." Sta me toe om ook zelf enig speladvies te geven. Misschien kent u Guy Thys nog, de man die ons naar de halve finales van Mexico '86 loodste. Ik heb hem op de bank - met de sigaar in de mondhoek - iets horen zeggen dat u dezer dagen goed kan gebruiken. Hij riep eenvoudigweg dit: "Allez, tempo en pressen hè mannen." Ik heb het voor u even naar het Frans vertaald: "Allez, du rythme et du pressing, les gars!" Een gouden raad. Nu ik eraan denk, ik heb bij de bevalling van onze jongste ook tegen mijn vrouw "Allez, tempo en pressen hè schatje" gezegd, omdat ik die avond eigenlijk nog naar een zettersprijskamp moest. Maar dat viel niet meteen in goede aarde. Afijn, ik ben er zeker van dat dit advies u zal helpen. Ik wens u veel succes. Bonne chance!  Ondertussen verblijf ik, met de meeste hoogachting Désiré Dinges  

Désiré Dinges
29 0
Laad meer ...