Zoeken

De wis valt ver van de kunde

Mijn potlood spietst mijn neus. Dat doet het wel vaker als ik examen afleg. Liever een gespietste neus dan een gebroken kop. Intussen vechten tiener‑ en angstzweet om de winst. Het pleit is snel begoed; tegen puberzweet kan geen muffe angst op. Zo’n lokaal wordt nooit verlucht,die leerstof zou maar eensdoor het raam vliegen.Alsof iedereen met zijn mond opennadenkt. Zelfs de oksels blijven dicht;één druppel zweet op je bladen je uitkomst is gewist.Niet dat ik bij wiskundeveel onuitwisbaar opschrijf.Ik heet dan wel Wiske,de wis viel ver van de kunde. Intussen zit de dagde nacht achterna,schudt de angstuit de droom. Die ligt knock‑outop de grond.De angst had maareen helm moeten dragen. Of ik rustig kan worden,vraagt mijn man ongerust.Samen vallen weterug in slaap. (afbeelding Vecteezy)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
82 11

Staande ovatie

Het kind rijdt op een step. Een gewone step, zo één die je bijna niet meer ziet in het straatbeeld, één die aangedreven wordt door de kracht van het been. Zijn benen zijn nog niet heel krachtig, waardoor hij slechts beperkte voorsprong heeft op moeder en zus, te voet. Een elektrische stepper, komend uit de andere richting, roept luid ATTENTION maar maait de jongen, sneller dan zijn eigen voorzienigheid, omver. De jongen beschrijft in de lucht een halve draai en belandt, door zijn jeugdigheid en soepelheid allicht, hoe kan het anders verklaard worden, rechtop en weerom op de wieltjes, met zijn gezicht in de richting waaruit hij kwam, waar hij moeder en zus ziet aanlopen met, misschien voor het eerst, een levendige illustratie van het woord verbouwereerd op hun gezicht. Maar ontegensprekelijk op twee wielen en rechtopstaand. Deze jongen verdient een staande ovatie.

Ann Bogman
10 1

Suite N°1

Zolang je in de schaduw van de hoge huizen in de nauwe straatjes kuiert blijft het koel. In de zonovergoten Zuiderse regio’s biedt de kenmerkende bouwstijl van de oude huizen in massieve natuurstenen ook binnen de ideale verkoeling. Wie zich op dit uur buiten het dorp waagt zonder bescherming stelt zich bloot aan hitteslagen en andere ongemakken.  Vanuit het kleine raampje in de dikke muur van mijn logeerkamer zie ik hoe de lucht zindert boven de smalle asfaltweg die naar dit plaatsje leidt. Enkel de koudbloedige hagedis neemt zijn zonnebad op het terras. Als de zon het hoogst staat, respecteert hier elke inwoner de siësta. Ik kan en wil niet anders dan me letterlijk neer te leggen bij deze eeuwenoude traditie.Enkel de ijsblokjes in mijn drankje durven met hun gerinkel de stilte verstoren. Terwijl ik wegdoezel, lijkt iets mijn aandacht te vangen, als het gezoem van een bromvlieg ergens in de kamer of het tergend druppen van een lekkend waterkraantje. Ik vind tot de dag van vandaag dat de uitvinder van de hor een Nobelprijs verdiende en miserie met waterschade viel mij meermaals ten deel. Maar dit geluid is niet onaangenaam, wel integendeel, het doet me zacht sluimeren. Ik dommel niet in en door mijn lichtgesloten ogen zie ik in mijn hoofd de contouren van het kleine open raampje. Dan besef ik dat er klanken van buiten komen. Nu open ik de ogen, spits mijn oren en herken de tonen die uit de verte naar binnen glijden. Dit is onmiskenbaar muziek. Iemand heeft zijn middagrust ingeruild voor het beroeren van zijn instrument en speelt de eerste cellosuite van Bach. Wie is die onbekende die met haar of zijn goddelijke handen mijn ziel en wezen raakt…? Ik reken mezelf al lang niet meer tot een aanhanger van welke religie ooit, maar geloof eens te meer dat hier in Frankrijk ergens een God leeft…  

Vic de Bourg
4 2

Liefde op een riek

Ik ben met een engel getrouwd, anderen met een bengel. Wie minder geluk heeft huwt een klungel, een minderheid een duivel. Ik heb vele gebreken maar veel empathie. Ik sta er wel niet voor te springen om me in te leven in een duivelse liefde. Ik spring zelfs nog lieverover de bok,en dat roept al genoeg trauma op.Maar dat is een ander verhaal. Die duivel had vasteen tweede huid,die van een schaap,of labrador.Niemand valt op een duivel,tenzij je een zelfkastijder bent.Of verziend, van dichtbijniet door de wol kan kijken. Dat moet schrikken zijn,zo’n schaap dat plotseen rode staart krijgt,je achterna zitmet zijn riek.Ik zou me koest houden,zo’n riek wil je niet uitdagen. Ik begrijp die vrouwen heus,het vergt tijdeen plan te beramen.Je geraakt niet zomaarvan een duivel af.Voor je over hem spreekt,zie je zijn staart al. Zo draai je rondjes,kop achter staart.Sommige cirkels zijn vicieus.En een riek draaitniet vlot rond. Die vrouwen hebben hulp nodig,een luisterend oor,wat wol voor op de riek.Dan prikt het even zachter. (Afbeelding van evilfavoriteart via Pixabay)   

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
113 9

De poedel.

 Zeker           Zeker moet men zijn  Iedere dag weer hetzelfde lied  Zeker  Zeker moet men zijn   Kan men nu  Dat geloven  Een geloof  Die zeker de kogels richtZekerHeel zekerHet enige dat ik zeker weetIs dat de poedelLangzaam bezwijktAan pralinesHem gegevenDe mens ontnomen

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
11 0

De slang met de tumor

Ik was op de een of andere manier enorm ontroerd en verrast toen ik het nieuws voorbij zag komen dat een slang van dertig jaar succesvol behandeld was met chemotherapie vanwege een tumor in zijn kaak. Een slang! Een dier dat symbool staat voor het kwaad en de verleiding in de westerse religieuze wereld, maar ook voor transformatie en wedergeboorte voor geneeskunde en heling zoals de esculaap.   Als ik het goed begrepen heb is het de eerste keer in de geschiedenis dat een slang op deze manier is behandeld. Ik ben bang voor slangen. Doodeng, vind ik ze. Het komt door die onverwachte bewegingen en dat flitsende tongetje uit die bek. Ik heb een keer toen ik op reis was in Sri Lanka een enorme slang om mijn nek gehad. Het is lang geleden, maar ik kan mij nog goed herinneren hoe koud de slang aanvoelde. De mensen om mij heen kwamen niet meer bij van het lachen. Ik heb de foto nog. Je ziet overduidelijk dat ik enorm aan het griezelen ben, maar tegelijkertijd ook enorm gefascineerd ben. Ja, dat kan. Symbolisch toch? Ik ga dit cursiefje heel abrupt afsluiten omdat dat ik hoop dat iedere lezer zo zijn eigen gedachten heeft bij dit bijzondere verhaal over de slang met de tumor.  

Elle Hart
9 0

OPEN DEUR DAG.

Ik heb geen slot op de deur van mijn kamer.Ik heb geen slot op het venster van mijn kamer.Wie mij wil nemen,neemt me toch.

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
2 0

Begaaide Pukkelpoppers

Van Pukkelpop kom je begaaid thuis. Ik ben geen festivalganger, maar geloof journalisten op hun woord. Die vergelijken Pukkelpoppers met otters, en otters hangen graag vol smurrie. Mensen worden er otters, met modder als tweede huid. Begaaide otters komen nooit bekaaid thuis. Die modder wil je niet per honderd gram betalen. In een slagerij krijg je dat wel niet verkocht. Otters zelf,glad als een aal,die krijg je vastals vis verkocht. Mensen betalen dusom zich als otterste laten begaaien. Comfort gooien weover de haag,hagen verzwijgenwie we zijn,al verhult onze jasnog het meest. Daarna rapen weonszelf weer open wassen we onstot mens,al durft gedroogde modderhardnekkig zijn. Fris geschoren,gewassen,geciviliseerd,nu we de ottersvan onze huid afspoelden. Onder onze nagelskruipt een klodder festival,een herinneringdat mensen somsgraag otters zijn. (cartoon Craiyon)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
102 7

Loslaten voor beginners

Nu ik mijn verwachting loslaat, lost het leven ze niet in. Misschien staat dat leven weer in de file, zijn de verkeerslichten op vakantie. Verkeersagenten helpen enkel tegen betaling, en ik heb mijn zichtrekening ook al losgelaten. Wie wil loslaten,bereidt zich maar beter voor.Er zit weinig verdienmodel in,een beetje zoals kledijin een container steken.Die kleren zie je nooit meer terug,je graait er geen nieuwe uit.De container zegt zelfs geen dankuwel. Maar goed,je hebt de oude kleren wel geloosd,je kleerkast is opgeruimd.Waarom vult die zich dan nietmet de nieuwe collectie,er is nu plek zat,zelfs de hangers zijn eenzaam. Ik moet dus naakt naar buiten,en wandel recht een sprookje binnen.De kleren van de keizerinwas nooit mijn favoriet, waar blijven de vier biggetjes.Die zitten waarschijnlijk ook in die container. Ik trek mijn stoute schoenen aan,die zitten gelukkig niet in de container.Wie weet krijg ik wel kleren,als ik naakt op schoenende straat op ga.En anders heb ik tenminstemijn kleren losgelaten. Die wegen heus wel wat. (Afbeelding van Gordon Johnson via Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
85 5

Gebeten door manieren

Ik heb nog al mijn tanden. Die hebben al in mijn manieren gebeten. Mijn tandarts verwijst me naar een paradontoloog. Zelf heeft die geen ervaring met valse manieren, hij kan ze enkel flossen. Manieren kan je verliezen eens je ze vindt. Er bestaan regels, in dikke boeken vol etiketten, met betere manieren dan ik. Ik houd niet van plakkerige dingen. Zo geraak je nooitdoor zo’n boek.Hoe vind je manieren dan.Die houden van harmonie,ze verstoppen zichtussen bladzijdenmet ruzie. Ik steek er leeswijzers tussen,3D‑dino’s.Beweeg je ermee,dan eten ze je op.Etiketten zijn niet eetbaar,dino’s laten die liggen.Gelukkig maar,niemand wil met een dinoonderhandelenover de plot. Ik ben weer afgeleid.Leeswijzers doen dat:ze wijzen wegvan het boek.Soms wijzen ze zelfsnaar de wijnbar,wat ik zeeronbeleefd vind. Het is niet mijn schulddat ik geen etiquette ken.Ik schaf me beterlat en potlood aan.Misschien kan ik manierengewoon calceren,zoals kleutersmet hun kleurplaat. Manieren moet je bestuderen.Je kan er aantekeningenvan maken.Oefenen nu maar,gom in de aanslag.Ik hoop dat manierende boodschapdoor de tekening zien.Soms heeft menmeer goede bedoelingendan tekentalent. Etiketten lopen niet weg.Ze rollen als kattenin je kleerkast.Je stofzuigervindt ze ooit wel. (Afbeelding van PixelGabb via Pixabay)   

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
70 5

Rapunzel gaat door het dak

Rapunzel zit in het archief. Het dakraam is op slot. Het is best spannend. Zo spannend dat je hoopt dat één haar tenminste wél ontsnapt. Haar vlecht trok haar de kelder in. Geen haar in die vlecht had het durven vermoeden, maar vele haren maken een vlecht zwaar. Zwaar genoeg om de trap af te slingeren. De trap is er niet van gediend;die was pas gekuist. Daar zit ze dan,tussen stalen archiefkasten.Doe het licht uiten je fantasie doet haar werk.Niet dat fantasie graag archiveert,al zeker geen harendie in dossiers blijven steken.Hoe rangschik je die op alfabet?Je bergt dat haar beter in je mond op;haar op de tandenkomt altijd van pas.Ondergronds is niet voor watjes. De archiefkasten hopen al jarenop een sprookje,maar Rapunzelhadden ze niet besteld. Die zoekt een uitweg.Niemand leeft op van administratie;papier legt ze liever in de as.Paperas protesteert niet, wordt als as in haar handen.Recycleren is niet voor sprookjes. Bureaucratie is als een doolhof:zoek daar maar eens de ingang.Een uitgang is er al helemaal niet.Dat dakraam dus.Ze is dan wel in de kelder beland,tijd om de uitgang te overtuigen.Die is er voor nood,maar haar contract is vervallen.Die werkt nu freelance,enkel bij paniek. Maar eerst kracht opdoen.Ze klopt wat stof uit een dossieren slaat het om zich heenals de nieuwste keldercollectie.Ook mode vraagt creativiteit in een kelder,al maak je van een dossiergeen haute couture. Boomknuffelen kan ook in kelders.Je tapt daar energie uit.Beloof zo’n dossier promotieen wie weetkrijg je een knuffel terug. Boven wacht het dakraam,stoffig,maar klaar voor de aanval. Ze zwaait haar vlecht,als een rode vlag.Het dakraam, stierlijkzoals enkel dakramen zijn,geeft meteen op:te veel haarom te bevechten. Rapunzel gaat door het dak.Dat is nu eenmaal gevoeligvoor vlechten met ambities. (eigen afbeelding)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
66 7

Rode lippen troosten beter

De tranen rollen over mijn wangen. Ze graaft in haar handtas, stift haar lippen. Je kan niet troosten zonder rode lippen, ieder zijn eigen EHBO‑regel, niet iedereen belt 112. Ik had nochtans een zakdoek kunnen gebruiken, hoewel ik net in eentje snoot. Die was al doorzopen van geschiedenis, daar viel geen troost meer in te rapen. Om van hygiëne maar te zwijgen. Soms mengt tragischzich tot komisch,als een cocktailwaar je zat van wordt. Het begint met een roes,een lach die twijfelt,tranen die winnen,hun trofeedie op je wangen glanst. Jij hebt dat happy hournooit besteld. Je mascara loopt uit.Je lijkt wel een clown.Zonder rode neus.Die raakte verlorenin de supermarktvan je leven.Wie jou ziet, twijfelt ook:valt hier wel mee te lachen,of halen we een dweil. Zonder filteren façadekiezen traneneen eigen route.Die mascara,die carpoolt mee. (Afbeelding van Mohamed_hassan via Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
85 12

Van de regen in geen drup

Iedereen snakt naar regen. Ik niet. Ik heb niks met regen. Regen en ik hebben een afspraak: ik blijf binnen zolang hij voorspelbaar is. Als ik me wil wassen, neem ik wel een douche. Regen plakt, om maar te zwijgen van de stank op asfalt. Mijn kokhals neigt daarvan. Alsof de hemel zijn afval op me uitstort.Die trekt zich niks aanvan afvalbeleid.Wie weetwat zich in die regen verstopt.Waarschijnlijk dingenwaar zelfs rattenhun neus voor ophalen.En die houden van riolen. Nu, het zijn meer danhygiënische overwegingendie me afkering maken van regen.De temperatuur klopt ook nooit.In de winter win je het van Mega Mindy;Frozen na één regendrup,geen auditie voor nodig.’s Zomers zakt je make-upsneller dan je temperatuur.Je gezicht wordt daneen soort verfdoos,gratis smeltkunst. Een paraplu is al evenmin mijn ding,die haakt gaten in mijn dag,en is trouwens nooit groot genoeg,ik trek die al lang niet meer open,mijn fouten passen daar niet onder.Een paraplu is gewooneen praatjesmaker.Die houdt beloftes nooit droog. Als ik dan tochin de regen beland,blijf ik weg van dakgoten.Die zuigen jevan de regen in de drup. (foto Evgenit Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
65 10

Als je uit de kast komt

Sommige mensen komen uit de kast, alle vlinders uit de pop. Ze breken uit hun cocon, geworden wie ze zijn. Ik zit graag in mijn cocon. Mijn favoriete hangmat, al is ze stilaan aan renovatie toe. Het wordt tijd om plannen te maken. Ik hang al lang genoeg ondersteboven; misschien zet ik mijn leven gewoon eens op zijn kop. (pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
74 9

Eclipsbril

Misschien moeten we elke dag wat meer zijn zoals gisteren En door elkaars bril kijken naar alles om ons heen Misschien draait het niet om alles opdelen in zwart of wit Maar om het samen genieten van alle kleuren daar tussen in

annakdotes
9 0

Er is altijd wel een eitje te pellen

We zijn dan wel vivipare dieren, we hebben meer gemeen met oviparen dan we denken. We zijn zelfs ovovivipaar, baren levend, maar broeden levenslang op een ei. Het soort ei dat zich niet zomaar laat pellen, je steekt er al zeker niet zomaar je lepel in. Geen geel dat op je toastbrood drupt, wel zout dat in je wonde strooit. Een jong eiwil je echt niet pellen,tenzij je niks omhanden hebt.Dan neem je zo’n eionder handen,eiwit koppig,membraan winten laat niet los,kleine schilferssameneen groot geheim. Een oud eilaat zich beter pellen.Met meer ruimtetussen schaal en membraan,glad als een pas gepelde mandarijn.Zo’n ei weetdat een jas je niet beschermt,die lepel vindt jou ooit wel. Een rijp ei,dat wil je dan weer graag op je bord,net gaar genoeg,nu het eiwit zich niet vastklampt,niet inzakt,grote schilfersals een verhaal dat zich graaglaat vertellen. En eens ons eitje gekookt iszetten we de ketel terug op.Alle kookwekkers ten spijt,die gaartijdkan altijd beter. (Afbeelding KateCox Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
46 6

En de vrouwen, zij verscheuren pijnloos

Vrouwen verscheuren elkaar, maar doen elkaar geen pijn. Weer een rake oneliner. Als je genoeg films ziet, kom je ze vanzelf tegen. Je duwt dan even op de pauzeknop, alsof de uitleg wel ondertiteld wordt. Dat vrouwen van vele markten thuis zijn is niks nieuws. Dat ze pijnloos kunnen verscheuren, dat is wel nieuw voor mij.Nu, mijn hond zal het niet verbazen.Als pup wrong die een kip de nek om,zonder één spat bloed.Ik ga ervan uit dat het pijnloos was.De kip kon het niet navertellen. Vrouwen verscheuren elkaar,maar nooit tot op het bot.Ze scheuren alleende plooien van een lach,de verpakking van een woord,de rand van een mening.Ze halen de oesters uit je mond.Ze hebben geen oestermes nodigom je mond open te breken. Zonder bloedhaal je er toch geen dokter bij.Die zou raar opkijken:zelfs de mascara is nog intact.Zo’n propere oorlogbehoeft toch geen veldbed.Al ben je ontveld tot op het bot,je oorbel hangt er nog aan. En zo verscheuren vrouwen. Je loopt daarna gewoon verder,zonder veldbed,zonder dokter,met oorbelzonder oor,met lipglosszonder oester,met oorlogzonder slachtoffers,met kipzonder bloed,met pupzonder schuld. Dat doet heus geen pijn. (Afbeelding van bluebudgie via Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
64 3
Tip

De twingo en het sleutelbeen

Depressie haalt het leven weg, verdriet haalt het boven. Niet elke film heeft rake oneliners, maar soms tref je het eens, zo’n zin die klopt, zoals een koffer die niet openvalt. Af en toe haalt het leven je ondersteboven, duwt het je onderwat boven je belandt,blijft het halverwege hangen,zoals een koffer in een twingo,vastgeklemd tussen stuuren sleutelbeen,geplet door gewichtdat je nooit hebt besteld. Je rijdt zo de berm in,niet omdat je slecht stuurt,maar omdat die koffersbehoorlijk grootuitgevallen zijn. Soms krijgen we veelop ons bord,of liever,in onze nek.En toch, ergens onderweg,valt een koffer open,komt er lucht,iets dat lijkt op boven,licht genoegom mee te rijden. (Quest cartoon)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
173 11

Als de ketenen rammelen

We moeten leren harmonieus met onze ketenen te rammelen. Ik had het zo raak niet kunnen zeggen als Erwin Mortier. Kunst helpt daarbij, want als we dan toch aan handen en voeten geketend zijn, dan leren we maar beter te rammelen. Dat vraagt training. Zo’n keten weegt heus wat.In het begin wil je geen pottenkijkers.Het zweet druppelt je kapsel tot was,je gezicht verkleurt tot een fluo‑regenboogwaar zelfs een kameleon jaloers van wordt.Niet iedereen draagt een zonnebril,en zo jaag je mensen op stang.Sorry, niet sorry.  Dat ben ik niet,het is mijn keten die u verblindt. Oefening baart dan wel niet altijd kunst,maar rammelen lukt steeds beter.Hou graag wat afstand:zo’n keten wil je liever niet in je oog,laat staan in dat van een ander.Er is geen ehbo kit voor keten‑blessures. Eens het rammelen lukt,ben je graag toeschouwer.Je kijkt dan hoe anderenhun eigen ketens laten zingen,hoe jij jouw ketens laat zingen,soms vals,soms luid,altijd menselijk. (Afbeelding candidee Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️
59 4

De spiegel

We zitten te puffen op een Antwerps terras, niet ver van het Rubenshuis. Het is een van de warmste dagen van de zomer. Al zeggen ze dat bijna elke dag. Om enige verkoeling te zoeken zetten we onze pollen aan een fris bolleke.  “Wat gij nog Jaak?”, vraagt de waardin aan het tafeltje naast ons. “Ah, nog een bolleke hè Marion”, antwoordt hij met een smakelijke Antwerpse tongval. Ooit zie je dat iemand zijn naam niet gestolen heeft. Deze Jaak doet me aan Jacob (of Jacques) Jordaens denken. Niet aan de kunstschilder zelf, maar wel aan de koning op één van de versies van het schilderij ‘De koning drinkt’. Het heeft lange grijze haren en als hij even later dat bolleke aan zijn lippen zet, met een even smakelijke lach als de koning van het schilderij, is hij het helemaal. Dat doet me weer denken aan een ander prachtig werk van Jordaens. ‘Mozes en zijn Ethiopische vrouw’ uit 1650. Hierop maakt Mozes een ‘et alors’ gebaar met zijn rechterhand. Daarmee zegt hij iets aan ons, de kijkers. Hij houdt ons een geniale spiegel voor. "Maakt het iets uit, dat ik met een zwarte vrouw ben getrouwd?'  Het werk is door het Rubenshuis uitgeleend aan een museum in Balimore. Tot 2030, dan gaan de deuren van Peter Pauls woonhuis terug open. Blijkbaar hangt het niet zomaar in Baltimore, want gemengde huwelijken waren daar lange tijd verboden. Opnieuw, die spiegel. De heren naast ons slaan zich ondertussen op de dijen van het lachen. Ik weet niet waar hun gesprek over gaat, maar amusant is het zeker. Alsof het toeval niet zomaar iets is dat af en toe voorvalt, maar eerder iets dat het leven bepaalt, zegt Jaak plots vrij luid tegen zijn compagnon: “Et alors?”, waarna ze terug in de lach schieten.

Rudi Lavreysen
1 0
Laad meer ...