Zoeken

Aan dhr. Frederik Delaplace, CEO van de VRT

Geachte heer Delaplace Nu de campagne 'Kom van dat gat af' is afgelopen, wil ik u informeren over het ongeluk dat u hiermee over Vlaanderen hebt uitgestort. Jawel, ik besef dat het zware woorden zijn, maar ze berusten op ware feiten.  Op de twee plaatsen waar ik het meest vertoef (buiten mijn woning), meer bepaald mijn werkplaats en café De Kiezel, waren de gevolgen van die campagne niet te overzien. Laat me beginnen met het werk. We mochten voortaan niet meer aan onze bureaus zitten, maar enkel rechtstaan. De in hoogte verstelbare bureaus werden tijdens de volledige campagne 'Kom van dat gat af' door onze technische dienst ingesteld op 'rechtstaand werken'. Ik kwam elke dag thuis met pijn in mijn rug. Ik zal u de rekening van de kinesist nog overmaken. Daar bleef het niet bij. Een nieuw initiatief was 'weeting'. De Nederlandse vertaling is 'wandelend vergaderen', maar in het Engels klinkt dat sjieker. Dus geen 'meeting', maar 'weeting' met de 'w' van 'walking'. Afijn, er is over nagedacht. Ze vergaderen zich bij ons al een accident, nu waren ze helemaal niet te houden. En er zijn nog van die dinges.  Ik wil hier graag mijn buurman Gust citeren: “Weet ge wat Desiré, ik ben dat eigenlijk beu op het werk, al die flauwekul. Van teambuildings tot workshops en wandelend vergaderen. Het is allemaal 'zever gezever', om de woorden van een groot filosoof te gebruiken. Ze moeten me gerust laten. Dat ze me gewoon laten werken. Ik heb vaak zin om te zeggen: 'Weet ge wat? Kust mijn gat', maar een mens moet beleefd blijven.” Weet u wat het strafste was, meneer de CEO? Zelfs op de toiletdeuren hadden ze stickers met 'Kom van dat gat af' gekleefd. Om ons erop attent te maken dat we niet te lang op de pot mochten zitten. Het gerucht ging dat de gezondheidsmedewerker zelfs op de toiletdeur ging kloppen als je er te lang zat.  Daarbij komt dat ze op de plek waar ik kom om me te ontspannen, ook meededen. In café De Kiezel waren alle cafétafeltjes vervangen door partytafels. Maar het ergste was Marcel van den Boks. Je kan in De Kiezel zelf plaatjes draaien via een laptop en Spotify. Hij heeft voortdurend 'Kom van dat dak af' van Peter Koelewijn opgezet, waarbij hij, met de broekspijpen omhoog gerold, telkens 'Kom van dat gat af' lalde. Ze hebben hem van de computer moeten sleuren. U zal moeten toegeven dat de campagne niet heeft geleefd. Toch niet bij het gewone volk. Ik hoop dus ook van harte dat het bij één editie blijft. U kan de bedenker van de campagne misschien een trap onder zijn gat geven.  Ik hoop alvast dat ik u met deze argumenten heb weten te overtuigen.  Ondertussen verblijf ik, met de meeste hoogachting, Désiré Dinges

Désiré Dinges
7 1

Stom brood

We hebben een nieuw favoriet brood. Ik vermoed dat iedereen er eentje heeft. Maar na een tijd ben je dat brood beu gegeten en moet je op zoek gaan naar een ander.  Nu hebben we de stomme fout gemaakt om het tegen een paar mensen te zeggen. Een favoriet brood is zoals een onbekend idyllisch dorpje in Zuid-Frankrijk of Toscane, waar eigenlijk geen fluit te beleven valt, maar dat speelt geen rol want het is nog onbekend. Of een stuk strand waar de toerist zijn espadrilles nog niet heeft gezet. Zeg het thuis tegen een paar vrienden en volgend jaar zit de halve wereld er.   Zo verging het ook met ons favoriet brood. Ik zei het tegen dinges, waarna hij het tegen een andere dinges zei en de broodbal was aan het rollen. Het is niet langer een goed bewaard geheim. Het ligt op de straat.  Het moet gezegd, dat rond volkorenbrood is een topper. Ze verkopen het in de supermarkt (nee, ik vertel niet welke) en het is elke dag snel uitverkocht. Ik heb al gevraagd om er eentje te reserveren, maar dan kom ik op de wachtlijst en daar staan al 70 mensen op. Ze kunnen er ook geen extra bakken. Het strafste was dat een vriend afgelopen weekend me vertelde dat, jawel, ons favoriet brood in supermarkt x geweldig lekker was. “Ik heb een exclusieve tip gehad”, zei hij. “Niemand weet het.” Afijn, ik heb me er niet over uitgelaten. Vroeger had je dat niet, favoriete broden. Je had hooguit een favoriete wielrenner of voetballer. Of een favoriete nieuwslezer. Er was ook maar één soort biefstuk. Of één soort kabeljauw.  Nu heb ik geprobeerd om het recht te zetten en een ander favoriet brood in de kijker te zetten, maar dat plannetje is mislukt. Stom brood ook.

Rudi Lavreysen
0 0

Helpdesk anno 2026

Bonjour , Goededag, Hello. Vous êtes en communication avec le service clientèle. U bent verbonden met de klantenservice.  You are connected to the helpdesk. Poussez un pour continuer en Français, druk twee om verder te gaan in het Nederlands, push three to continue in English… Ik druk twee. Om veiligheidsredenen en om onze dienstverlening verder uit te bouwen , wordt dit gesprek  opgenomen. Druk één voor het stoppen van uw bankkaart,  druk twee voor de bestelling van een nieuwe kredietkaart of een nieuwe kaartlezer, druk drie voor een probleem met de app, druk vier voor informatie over beleggingen, druk vijf voor verzekeringen, druk zes voor alle andere vragen. Ik twijfel even, kies toch maar zes. U staat derde in de wachtrij. Gelieve aan het toestel te blijven, wij helpen u zo dadelijk verder… ‘Goedemiddag, met Myriam, mag ik eerst uw naam vragen…,en uw voornaam…, wat is uw geboortedatum…en uw adres…. Dank u wel, waarmee kan ik u van dienst zijn?’‘Dag mevrouw, ik zal trachten u mijn probleem zo duidelijk mogelijk uit te leggen.  Onlangs kreeg ik een nieuwe bankkaart.  Als ik deze met mijn kaartlezer wil gebruiken meldt de lezer : Low batteries.’‘Dat betekent dat u nieuwe batterijen moet plaatsen, meneer.’‘Dank u mevrouw, dat had ik ook begrepen, maar de batterijen in het toestel zijn geladen en er is meer, mevrouw.  Toevallig heb ik mijn oude bankkaart nog niet vernietigd en als ik die in het toestel plaats, werkt het wel tot bij het ingeven van de code.  Als ik dan heel snel daarna weer een poging onderneem met de nieuwe kaart werkt de lezer  soms wel, maar meestal  niet.’‘Bent u zeker dat u de juiste code ingeeft, meneer?’‘Mevrouw, wat ik u net heb uitgelegd heeft niets met codes te maken.  Kan u mij de dienst doorgeven die dit soort problemen kent?’‘Ik kan u helaas niet doorschakelen, meneer.  Kan u ons het probleem per mail uitleggen?  Dan zal de bevoegde dienst u hierover contacteren.’‘Mevrouw, als er dan toch een dienst is die zich daarmee bezig houdt, is het dan niet simpeler dat u mij nu iemand van die dienst  doorgeeft?’‘Wij hebben niet de bevoegdheid om iemand door te verbinden, meneer.’‘Geen bevoegdheid om de bevoegde persoon  door te geven.  Wat zou u doen als ik bel om te melden dat het dank bij u in brand staat?’‘Het spijt mij, meneer. Kan ik nog iets voor u betekenen?’‘Ach ja, mevrouw, als dit gesprek dan toch wordt opgenomen kan degene die de gesprekken beluistert de betrokken dienst verwittigen en vragen mij terug te bellen, niet?’‘Ik dank u voor uw oproep , meneer en wens u nog een prettige dag verder.’  Bezettoon…

Vic de Bourg
0 0

EEN QUEER.

Zwarte  warme Chocolade Op Vanille ijs  ************************************ ****************************** *********************** ***************** ************* ******* *** ** *           dame blanche. **************************** FOTO GALLERY verf ed altaar+de+culturen/ Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
43 0

Verfoeide fooi

'Het is goed zo!' Mijn standaardzinnetje bij het geven van een fooi. Ik zeg het niet meer zo vaak, althans niet bij het vereffenen van een rekening in de horeca. Wél, en misschien nog net wat uitbundiger, in de thuissituatie. Als mijn vrouw heel goed bezig is en het binnen de kortste keren helemaal in orde gaat komen. 'Nog, nog!' kreun ik dan in eerste instantie. Meestal ligt de klemtoon daarna anders en is mijn stemtimbre wat lager, soms op het hijgende af, een grote lust en satisfactie verradend. Voor haar een signaal dat ze heel goed bezig is en dat het einde er zit aan te komen. Ondertussen zijn we zo op elkaar ingespeeld dat het allemaal op gevoel gaat. Echt genieten is dat, zeker omdat ik gewend ben om het bijna altijd zelf te doen, omdat ik regelmatig alleen ben. Tot het voor mij genoeg is, en dan zeg ik met diepe stem dat het goed geweest is, ook al heeft zij altijd nog de drang om even door te gaan. Ja, ik kan het echt enorm waarderen als ze mijn glas cola bijvult, maar ik drink niet graag uit een glas dat tot aan de rand gevuld is.  Een gevoel dat mijn portefeuille al lang niet meer kent. 't Is weer een hele tijd geleden dat hij nog uitpuilde of tot de rand gevuld was. Zoals wij allemaal, betaal ik tegenwoordig doorgaans digitaal. Soms zelfs contactloos. Daardoor geef ik bijna nooit nog een fooi, al zijn er hier en daar ook restaurants met van die betaalkastjes waarop de mogelijkheid geboden wordt om een percentage fooi of een bepaald bedrag extra toe te kennen. In mijn hoofd is dat nog koeler, kunstmatiger, onmenselijker en onnatuurlijker dan contactloos. Vroeger vond ik het ongepast om, weliswaar te gepasten tijde, te betalen met gepast geld. Het waren andere tijden. Uitgaan was nog betaalbaar. Niet dat ik er zelf aan deelnam, maar er werd bijvoorbeeld nog gedanst. Nu doen alleen de prijzen dat, swingend, de pan uit. Tegenwoordig denk je wel eens even na vooraleer je met drinkgeld begint te strooien. Over pannen gesproken, in het verleden ging ik ook veel vaker uit eten dan tegenwoordig. Hoe groter het gezin, hoe groter ook de kans dat niet iedereen zin heeft om de maaltijd buitenshuis te nuttigen. Als thuiskok beschouw ik dat als een groot compliment en zing en swing ik zelf wel een deuntje terwijl ik met de pannen rondzwier. Mijn geswing wordt nog wel gesmaakt, maar mijn zangstem serveert alleen gerechten die niemand lust.  Enfin, ik heb het gisteren dus nog eens gezegd. 'Het is goed zo!' Daarbij wreef ik bijna op sensuele wijze een briefje van vijftig in de handjes van de knappe jeugdige serveerster, nadat ze ons op vriendelijke wijze en met de (mooie) glimlach van spijs en drank had voorzien. Het feit dat ze zelf ook goed voorzien was, speelde zeker niet in haar nadeel. Zeg maar gerust wel in haar twee voordelen. 'Het is goed zo!' zei ik dus als vanouds, een fooi van dik vier euro toestaand. Het voelde fijn en natuurlijk, zoals het hoort. Mijn mee-eter, tegelijk ook mijn echtgenote, vond het maar niks. Ze tssss!-te zelfs, waarmee ze openlijk te kennen gaf dat ze me wel doorhad, zonder veel te zeggen. Die 'vetzak!' die ze gromde, was totaal overbodig. Ook al was het nadat ik gezegd had dat ik die hete serveerster liever die vier euro had laten teruggeven, waarna ik zou zeggen dat ze die in haar spaarpotje mocht steken. Doelend op haar decolleté. Dat ik het indien gewenst met veel plezier zelf zou doen. De jeugd moet ook leren hoe ze met geld moet omgaan.      

Danny Vandenberk
0 0