Zoeken

"Mooi, he!"

Mijn kapster heet Malika. Al jaar en dag. Ze heeft een kapsalon met zwarte muren, gouden decoratie en zwarte vloertegels die zo hard blinken dat ge er bijna uw onderbroek in kunt controleren. De zaak heet Milano. Dat doet vermoeden dat Malika een Italiaanse schone is, zo eentje die met een sigaret tussen haar vingers op een Vespa door Rome scheurt en onderweg ciao, bella roept naar iedereen die ze tegenkomt. En dat had ze ongetwijfeld kunnen zijn. Maar Milano verwijst gewoon naar haar zoon Milan, die tegenwoordig als barbier in de voetsporen van zijn moeder treedt. Ik ga graag naar Malika. Vooral op moeilijke dagen. Er zijn mensen die naar een psycholoog gaan, anderen trekken een fles wijn open of beginnen aan een yogacursus. Ik maak een afspraak bij Malika. Malika heeft namelijk een bijzonder talent. Ze kan met één woord een mens weer enigszins rechtzetten. 'Mooi, he!', zegt ze. Dat zegt ze terwijl ze met haar vingers door mijn haar wroet. Soms zegt ze ook 'veel beter', meestal nadat ze een lok heeft verplaatst waarvan ik niet eens wist dat die verkeerd lag. Ze vindt dat ik mijn haar niet moet kleuren. Omdat ik karakter heb. En omdat mijn ogen zo mooi zijn. En omdat ik zo'n gemakkelijk haar heb. Dat laatste vind ik bijzonder fijn om te horen. Gemakkelijk haar. Ik maak daar in mijn hoofd meteen een uitbreiding van mijn persoonlijkheid van. Ik ben blijkbaar een gemakkelijke vrouw. Een vrouw die niet moeilijk doet, die zich gewillig laat modelleren, die met een beetje mousse en een föhn alweer helemaal in orde is. Dat is niet niks, op een dinsdag. Ik verlaat Milano doorgaans als een betere versie van mezelf. Een vrouw met karakter, mooie ogen en een aangename persoonlijkheid. Voor de prijs van een knipbeurt. Daar kan geen therapeut tegenop. Maar deze week was Malika nogal enthousiast. Ze knipte. En knipte. En knipte nog wat. Nu ben ik niet iemand die bij de kapper voortdurend in de spiegel zit te controleren of alles wel volgens plan verloopt. Ik vertrouw Malika. Zoals ge een piloot vertrouwt. Ge gaat er ook niet om de vijf minuten naast staan om te vragen of hij wel zeker weet waar hij naartoe vliegt. Maar op een bepaald moment begon ik mij toch af te vragen of we nog altijd dezelfde bestemming voor ogen hadden. Er viel behoorlijk veel haar op de grond. 'Mooi, he!', zei Malika. Ik keek in de spiegel. Amai. Malika had mij een nogal non-binair kapsel aangemeten. Niet dat daar iets mis mee is. Maar ik was wel als Katrien binnengekomen en ik begon stilaan te vrezen dat ik als Dominic zou buitengaan. Of Chris. Of Danni. Danni vond ik eigenlijk nog wel iets hebben. Een beetje stoer. Een beetje mysterieus. Zo iemand die met een motor rijdt, een eigen gereedschapskist heeft en op café zonder aarzelen een Duvel bestelt. Malika knipte verder. 'Veel beter', zei ze. Ik begon ondertussen in gedachten mijn kleerkast te reorganiseren. Misschien moest ik voortaan wat meer hemden dragen. Een stevig horloge kopen. Mijn handtas vervangen door zo'n praktisch schoudertasje. En zou ik nog wel Katrien kunnen blijven heten? Of moest ik mijn omgeving stilaan voorbereiden op een nieuwe fase in mijn leven? 'En zo sportief!' zei Malika enthousiast. Sportief. Dat was nieuw. Ik was binnengekomen voor een knipbeurt en kwam buiten met een compleet andere levensstijl. Blijkbaar ging ik vanaf nu wandelen in de Ardennen, padellen op woensdag en op zondag met een koersfiets van drieduizend euro de Vlaamse heuvels bedwingen. Ik zag mezelf al staan bij Decathlon, op zoek naar een thermisch onderhemd en een paar degelijke wandelschoenen. Misschien moest ik ook met proteïnen beginnen. Malika pakte de spiegel en liet mij de achterkant zien. 'Mooi, hè?' En daar zat ik dan. Met mijn karakter, mijn mooie ogen, mijn gemakkelijke haar en mijn nieuwe sportieve uitstraling. 'Ja', zei ik. Want wat moest ik anders zeggen tegen een vrouw die mij al jaren met zoveel liefde mooier probeert te maken? Bovendien groeit haar terug. Dat is het fantastische aan haar. Ge kunt er al eens een vergissing mee begaan zonder dat ge er de rest van uw leven voor moet boeten. Ik betaalde, trok mijn jas aan en stapte naar buiten. In de weerspiegeling van een etalage zag ik mezelf passeren. 'Amai, Danni. Ge ziet er goed uit! Mooi, he!'

Katrien Daniels
54 2

Frank, mijn ochtendman

Frank. We noemen hem Frank. Omdat hij ook Frank heet. Frank en ik leerden elkaar een paar jaar geleden kennen op de uitverkoop van de boomers. Ge kent dat wel. Die markt van mensen die kinderen hebben, maar ergens onderweg de liefde zijn kwijtgespeeld. Die een huis hebben, een vaste baan, een auto die gekeurd is en iets te vertellen op het werk. Mensen met een agenda vol afspraken, een druk sociaal leven en een koelkast waarin de yoghurt systematisch over datum gaat omdat ge die potten nu eenmaal per vier moet kopen. Mensen die overdag overal verwacht worden, maar 's avonds door niemand worden opgewacht. Op die markt dus. Frank en ik deden wat van ons verwacht werd. We voerden een bescheiden paringsdans uit in de rimboe van Affligem. Een wandeling. Frisse lucht. Bomen. Gesprekken over het werk, de kinderen en vermoedelijk ook over het weer. Het was absoluut plezant. Daar niet van. We hebben gelachen, gestapt en elkaar met de nodige belangstelling bekeken. Maar van vlammen en vuur kwam niets in huis. Er was geen klik. Geen vonk. Geen chemie. Of hoe noemen ze dat tegenwoordig wanneer ge met iemand gerust eens een pint wilt drinken, maar daarom nog niet zijn vuile sokken wilt wassen? We hebben het daarbij gelaten. Frank en ik vonden elkaar gewoon best aangenaam gezelschap. Maar dat bleek, achteraf bekeken, een behoorlijk onderschatte basis voor een relatie. Want we hadden wel wat gemeen. We zijn allebei kerktorenmensen. Van die mensen die op vakantie graag de wereld ontdekken, maar bij thuiskomst toch eerst willen weten wie er in het dorp gestorven is. We zijn allebei een beetje getrouwd met ons werk, allebei apetrots op onze kroost en allebei het soort mens dat liever voor vijftig man kookt dan voor zichzelf een ei bakt. We houden van mensen. Van verhalen. Van leven in de brouwerij. En we weten allebei hoe oorverdovend stil een huis kan zijn wanneer iedereen weer naar huis is. Frank en ik zijn maatjes gebleven. En daarna is er iets merkwaardigs gebeurd. Frank is mijn ochtendman geworden. Niet mijn lief. Niet mijn minnaar. Niet de man met wie ik de lakens deel of op zondag naar de meubelboulevard trek om ruzie te maken over de kleur van een zetel. Mijn ochtendman. Een functie die nergens officieel beschreven staat, waarvoor ge geen diploma nodig hebt en die, voor zover ik weet, ook niet onder een bestaand paritair comité valt. Frank neemt zijn taak bijzonder ernstig. Elke ochtend, van maandag tot vrijdag welteverstaan. In het weekend neemt hij vrijaf. Ook een ochtendman heeft recht op een degelijk sociaal statuut. Nog voor mijn dag goed en wel begonnen is, verschijnt er een berichtje. 'Hey heldin, klaar voor deze dinsdag?' Of: 'Ik geraakte vlot op de ring. Hopelijk gij ook.' Soms is het iets grappigs. Soms iets over de files, de regen of de waanzin van de werkweek. En heel af en toe gewoon een goede morgen. Al zijn de gewone ochtenden bij Frank eerder uitzonderlijk. Mijn ochtendman brengt geen koffie aan bed. Hij bakt geen eitjes, zoekt mijn autosleutels niet,heeft nog nooit mijn vuilniszakken buitengezet en hij deed nog nooit den boven met nat. Hij heeft zelfs geen sleutel van mijn voordeur. Maar hij heeft blijkbaar wel ergens een sleutel gevonden van dat kleine stukje in mij dat 's morgens soms wat moeilijk opengaat. Er zijn ochtenden waarop ik met mijn hoofd al drie vergaderingen verder zit terwijl mijn voeten nog naar mijn pantoffels zoeken. Ochtenden waarop de dag zich aandient als een waslijst waar zelfs de meest enthousiaste huisvrouw spontaan ontslag voor zou nemen. Ochtenden waarop ik liever nog een uur onder mijn dekbed zou onderhandelen met het leven. En daar is Frank. Met zijn berichtje. En ik glimlach. Nog voor ik mijn tanden gepoetst heb. Nog voor ik mijn eerste koffie gedronken heb. Nog voor ik de voordeur achter mij dichttrek, heeft iemand mij al een beetje goesting gegeven in de dag. Dat is toch iets bijzonders. We zijn zo druk bezig met zoeken naar de grote liefde. Naar iemand die ons van onze sokken blaast, die vlinders in onze buik veroorzaakt, die onze wereld op zijn kop zet. Iemand die ons meeneemt naar Parijs, onze hand vasthoudt in de cinema en op zondag vraagt of we nog een koffie willen. En ondertussen vergeten we soms de mensen die onze wereld gewoon een klein beetje rechter zetten. Die niet vragen om een plaats in ons bed, onze agenda of onze toekomst. Die geen beloftes doen over eeuwigheid, maar er op een doodgewone donderdagochtend wel zijn. Frank weet wellicht niet eens wat zijn berichtjes voor mij betekenen. Misschien verstuurt hij ze terwijl hij aan een rood licht staat. Misschien tussen twee slokken koffie. Misschien denkt hij er niet langer over na dan de tijd die nodig is om zijn duim over zijn telefoon te laten glijden. Maar ik denk er wel over na. Want er zit iets ongelooflijk liefs in iemand die er elke ochtend even aan denkt dat gij er ook nog zijt. Iemand die niet vraagt wat ge voor hem kunt betekenen. Die niets komt halen. Die u niet probeert te veranderen, te veroveren of te overtuigen. Die gewoon, ergens tussen zijn eigen drukke leven en de ochtendspits, een paar woorden uw richting uit stuurt. Alsof hij heel even op uw schouder tikt. "Allez. Vooruit. We zijn weer vertrokken." En dat is het. Dat is genoeg. Ik wens iedereen een Frank. Geen man die noodzakelijk uw hart sneller doet slaan, maar eentje die het af en toe wat lichter maakt. Iemand die u niet van uw sokken blaast, maar u helpt ze 's morgens aan te trekken. Iemand die u eraan herinnert dat ge niet alleen maar een werknemer, een moeder, een collega of een verzameling verplichtingen zijt. Maar ook gewoon iemand van wie het fijn is dat ze er is. Een stem die u een beetje draagt. Een paar woorden die zeggen dat ge gezien wordt. Dat er ergens iemand is die aan u denkt, zonder dat ge daar eerst iets voor moet presteren. Dat de wereld, al is het maar voor de duur van één berichtje, blij is dat gij er zijt. En morgen is het maandag. Dan is mijn ochtendman terug van zijn weekend. Ik kijk er al naar uit.

Katrien Daniels
68 2

Genade zo oneindig groot

Alle maskers zijn afgevallen sinds Dewevers koninginnestuk alle mooie woordjes ten spijt draait het sindsdien vooral om doen handelen vlijt nijverheid laat dat nu net niet mijn sterkste kant zijn als de mimosa die ik ben dan heb je de mond vol over liefde maar ook dat blijkt een werkwoord te zijn was ik maar een struik of een boom gegronde woekerende wortels wat malse regen en vooral veel licht meer moet dat niet zijn maar wij mensen zijn luxepaarden verslaafd aan reinheid geen echte dieren meer en toch zijn we rauw vlees spier orgaan gebeente bloed slijm ontlasting gal zijn we werkelijk meer dan hersenen is ons brein verstand geest ziel dan toch geen product van die grijze massa zou het dan toch mogelijk zijn dat leven na de dood de voorouders zien je overleden dierbaren terugzien baden in Gods oneindige heil waarom dan dit aardse lijden dit ploeteren met dat constant hunkerende lijf gelovigen zouden de beste mensen geweest zijn in de goelag geloof troost bezieling wat mij bij de kladden heeft is angst verlamming depressie een monster duivel zoals ik er nog niet veel gekend heb die me reduceert tot lichaam en slechts ontlasting en darmen en vlees en tere huid er is de afweging soms is het een hersentumor  jong-dementie maar alle zin tot zelf verantwoordelijkheid nemen zelfverwerkeling zelfontplooiing is verdwenen als sneeuw voor de zon waar is die energetische liefde van bell hooks waar zijn de engelen naartoe de bravoure van James Baldwin de geraffineerdheid van Svetlana Aleksijevitsj  meesterschap begeestering  'de pretoogjes zijn weg' de zwarte hond heeft me zwaar bij mijn kloten waar is de durf het lef de impulsiviteit wat ik niet zou doen voor een sikkepit hoop een greintje  een morzeltje een kiezeltje een pluisje grijze grijze materie in mijn hoofd is ons dan werkelijk niks beloofd zo mag het niet eindigen liefde dan toch  graag zien een flinter genade die mij zocht en vond   Aretha Franklin - Amazing Grace Live at New Temple Missionary Baptist Church 1972

Kameraad 60
18 0

En voor u??

Ik gun iedereen een fijne relatie. Echt. Iemand die vraagt hoe uw dag was, uw koude voeten verdraagt en weet hoe ge uw koffie drinkt. Maar ge moet daar op zondagochtend niet mee in de slagerij gaan staan. Voor mij staat een koppel dat samen beleg komt kiezen. Dat mag. Er bestaat voorlopig geen wet tegen in het land van Koning Filip, al vind ik dat daar eens naar gekeken mag worden. Ze hebben allebei een jas aan die geschikt is voor een lange wandeling. Hij houdt het boodschappentasje vast. Zij kijkt naar hem wanneer de slager vraagt wat het mag zijn, alsof hij haar net ten huwelijk heeft gevraagd en ze toch nog even wil voelen of het juist zit. “Wat denkt gij, schat? Wat hesp?” Hij denkt daarover na. Niet kort. “Hebben wij thuis nog geen hesp?”“Dat is van woensdag.”“Was dat woensdag?”“Dinsdag. Toen we bij uw moeder geweest zijn.” We zijn vertrokken. Voor er één schel vlees over de toonbank komt, moeten wij eerst langs zijn moeder. Naast mij staat een vrouw die met haar sleutels rammelt. Er hangt een heel huishouden aan die ring. Een voordeur, een achterdeur, een garage en vermoedelijk een tweede verblijf waar ze vandaag nog hoopt te geraken. Ze verplaatst haar gewicht van het ene been naar het andere. Rinkel. Ze kijkt op haar telefoon. Rinkel. Ze zucht en kijkt naar de klok. Ik begrijp haar volledig en wil tegelijk haar sleutels in de vleessalade gooien. Bij de deur hangt een kind aan de arm van zijn vader. “Ik wil Plop-worst.” Die jongen weet het. Die is voorbereid van huis vertrokken. Hij heeft zijn voorkeuren onderzocht en een beslissing genomen. We zouden hem naar voren moeten schuiven. “Straks”, zegt zijn vader. Een belofte waarvoor ik persoonlijk niet meer zou durven instaan. Het koppel is inmiddels bij de kipcurry beland. Zij wijst. Hij buigt zich voorover. Samen bekijken ze het bakje alsof ze een huis in de Provence overwegen. “Dat hebt gij toch graag?”“Ja, maar gij niet.”“Ik eet dat wel.”“Ge moet dat voor mij niet nemen.” Het is ontroerend hoeveel ruimte deze mensen elkaar geven. Vooral omdat die ruimte volledig ten koste gaat van de onze. Achter hen staan zes mensen met een leven. Een leuk leven, mogelijk. Dat zullen we nooit weten als we hier niet buiten geraken. Zelf heb ik ook plannen. Er zit was in mijn machine. Die moet eruit voor ze ruikt naar een kelder, en dan moet er nog een donkere was in, hoewel daar eigenlijk te weinig voor is, tenzij ik die broek ook al was, maar die kan nog een keer mee, en ik ga geen propere kleren wassen om een machine gelukkig te maken. Daarna verse lakens. Dat had ik mij voorgenomen: vanavond in een proper bed. Daarvoor moet ik wel eerst dat donsdeken in zijn overtrek krijgen, een activiteit waarvoor een partner mij aanzienlijk nuttiger lijkt dan voor het kiezen van charcuterie. Gewoon twee hoeken vasthouden. Ge moet daar zelfs emotioneel niet beschikbaar voor zijn. Dan koffie. Eindelijk eens lezen. Er ligt een boek waar ik al drie zondagen in wil beginnen, maar eerst moet die plant water hebben, en als ik met die gieter passeer, zie ik natuurlijk dat de vensterbank vuil is. Niet aan beginnen. Vandaag ga ik zitten. Hoewel, misschien eerst wandelen, want straks regent het en dan heb ik weer een hele dag binnen gezeten. Onderweg een koffie gaan drinken, dat kan ook, ergens waar ze niet vragen of ik op iemand wacht. Nee, ik wacht niet. Ge moogt dat tweede kopje meenemen. En dat koekje laten liggen, dank u. Vanavond iets lekkers koken. Voor mezelf, ja. Mensen zeggen dat altijd met zo’n nadruk. Ge moet het voor UZELF gezellig maken. Ik zal een kaars aansteken. Muziek opzetten. Iets maken waar ik morgen ook nog van kan eten, en overmorgen vermoedelijk ook, want van één courgette hebt ge als alleenstaande toch opmerkelijk lang gezelschap. Daarna de zetel. Mijn benen waar ik wil. Niemand die vraagt of we nu alweer naar dat gaan kijken. Niemand die vraagt waar de afstandsbediening ligt terwijl hij erop zit. Niemand die nog even thee zet. Een hele zondag, dus. Ik zal hem zelf vullen, mijn boodschappen zelf dragen en straks mijn sleutel uit mijn handtas vissen terwijl dat zakje aan mijn pols steeds verder begint af te knellen. Er zal geen man naast mij staan die zegt: geef maar hier. Dat is geen ramp. Maar dan wil ik hier wel een beetje vooruitgaan. Ik moet thuis nog gezellig doen voor mezelf. “Plop-worst”, zegt het kind opnieuw, luider nu. De sleutelvrouw laat een sleutelbos in haar handpalm vallen. Een droge, metalen klap. We naderen een volgende fase. De slager houdt zijn lepel boven de kipcurry. Ik bewonder die man. Hij heeft scherpe messen binnen handbereik en blijft vriendelijk. “Een klein potje dan?” Zij kijkt naar hem. Hij kijkt naar haar. “Of zullen we eens iets anders nemen?” Nee. Dat zullen we niet. Ge hebt thuis een tafel. Stoelen. Vermoedelijk zelfs internet. Ge kunt een avond beleggen rond uw beleg. Met argumenten en tegenargumenten en desnoods iemand die de vergadering leidt. Maar wanneer ge hier binnenkomt, moet er een besluit liggen. Ze nemen vleessalade. Natuurlijk. De kipcurry heeft hier ook voor niets liggen wachten. De slager zet het dekseltje erop. Ik kom een beetje rechter te staan. De sleutelvrouw stopt met rammelen. Zelfs het kind voelt dat er iets beweegt. “Moeten we voor morgen ook al iets hebben?” vraagt hij. Zij legt een hand op zijn arm. Ik vind dat ge elkaar heel graag moogt zien. Maar er zijn grenzen. Wanneer ze uiteindelijk vertrekken, houdt hij de deur voor haar open. Ze blijven nog even in de opening staan om te bespreken of ze ook naar de bakker gaan. De sleutelvrouw wurmt zich alvast een halve meter naar voren. Het kind krijgt een schel Plop-worst. “En voor u?” vraagt de slager. “Tweehonderd gram préparé, vier schellen gekookte hesp, een klein potje kipcurry, één kipfilet en honderd gram salami. Dun gesneden. Dat is alles.” Zo. Zonder overleg. Zonder thuis telefonisch de toestand van de hesp te laten vaststellen. De slager weegt, schept, snijdt. Ik betaal en neem mijn zakje aan. Zelf. Et voilà. Zo doen de mensen dat.  

Katrien Daniels
68 4