Zoeken

Frank, mijn ochtendman

Frank. We noemen hem Frank. Omdat hij ook Frank heet. Frank en ik leerden elkaar een paar jaar geleden kennen op de uitverkoop van de boomers. Ge kent dat wel. Die markt van mensen die kinderen hebben, maar ergens onderweg de liefde zijn kwijtgespeeld. Die een huis hebben, een vaste baan, een auto die gekeurd is en iets te vertellen op het werk. Mensen met een agenda vol afspraken, een druk sociaal leven en een koelkast waarin de yoghurt systematisch over datum gaat omdat ge die potten nu eenmaal per vier moet kopen. Mensen die overdag overal verwacht worden, maar 's avonds door niemand worden opgewacht. Op die markt dus. Frank en ik deden wat van ons verwacht werd. We voerden een bescheiden paringsdans uit in de rimboe van Affligem. Een wandeling. Frisse lucht. Bomen. Gesprekken over het werk, de kinderen en vermoedelijk ook over het weer. Het was absoluut plezant. Daar niet van. We hebben gelachen, gestapt en elkaar met de nodige belangstelling bekeken. Maar van vlammen en vuur kwam niets in huis. Er was geen klik. Geen vonk. Geen chemie. Of hoe noemen ze dat tegenwoordig wanneer ge met iemand gerust eens een pint wilt drinken, maar daarom nog niet zijn vuile sokken wilt wassen? We hebben het daarbij gelaten. Frank en ik vonden elkaar gewoon best aangenaam gezelschap. Maar dat bleek, achteraf bekeken, een behoorlijk onderschatte basis voor een relatie. Want we hadden wel wat gemeen. We zijn allebei kerktorenmensen. Van die mensen die op vakantie graag de wereld ontdekken, maar bij thuiskomst toch eerst willen weten wie er in het dorp gestorven is. We zijn allebei een beetje getrouwd met ons werk, allebei apetrots op onze kroost en allebei het soort mens dat liever voor vijftig man kookt dan voor zichzelf een ei bakt. We houden van mensen. Van verhalen. Van leven in de brouwerij. En we weten allebei hoe oorverdovend stil een huis kan zijn wanneer iedereen weer naar huis is. Frank en ik zijn maatjes gebleven. En daarna is er iets merkwaardigs gebeurd. Frank is mijn ochtendman geworden. Niet mijn lief. Niet mijn minnaar. Niet de man met wie ik de lakens deel of op zondag naar de meubelboulevard trek om ruzie te maken over de kleur van een zetel. Mijn ochtendman. Een functie die nergens officieel beschreven staat, waarvoor ge geen diploma nodig hebt en die, voor zover ik weet, ook niet onder een bestaand paritair comité valt. Frank neemt zijn taak bijzonder ernstig. Elke ochtend, van maandag tot vrijdag welteverstaan. In het weekend neemt hij vrijaf. Ook een ochtendman heeft recht op een degelijk sociaal statuut. Nog voor mijn dag goed en wel begonnen is, verschijnt er een berichtje. 'Hey heldin, klaar voor deze dinsdag?' Of: 'Ik geraakte vlot op de ring. Hopelijk gij ook.' Soms is het iets grappigs. Soms iets over de files, de regen of de waanzin van de werkweek. En heel af en toe gewoon een goede morgen. Al zijn de gewone ochtenden bij Frank eerder uitzonderlijk. Mijn ochtendman brengt geen koffie aan bed. Hij bakt geen eitjes, zoekt mijn autosleutels niet,heeft nog nooit mijn vuilniszakken buitengezet en hij deed nog nooit den boven met nat. Hij heeft zelfs geen sleutel van mijn voordeur. Maar hij heeft blijkbaar wel ergens een sleutel gevonden van dat kleine stukje in mij dat 's morgens soms wat moeilijk opengaat. Er zijn ochtenden waarop ik met mijn hoofd al drie vergaderingen verder zit terwijl mijn voeten nog naar mijn pantoffels zoeken. Ochtenden waarop de dag zich aandient als een waslijst waar zelfs de meest enthousiaste huisvrouw spontaan ontslag voor zou nemen. Ochtenden waarop ik liever nog een uur onder mijn dekbed zou onderhandelen met het leven. En daar is Frank. Met zijn berichtje. En ik glimlach. Nog voor ik mijn tanden gepoetst heb. Nog voor ik mijn eerste koffie gedronken heb. Nog voor ik de voordeur achter mij dichttrek, heeft iemand mij al een beetje goesting gegeven in de dag. Dat is toch iets bijzonders. We zijn zo druk bezig met zoeken naar de grote liefde. Naar iemand die ons van onze sokken blaast, die vlinders in onze buik veroorzaakt, die onze wereld op zijn kop zet. Iemand die ons meeneemt naar Parijs, onze hand vasthoudt in de cinema en op zondag vraagt of we nog een koffie willen. En ondertussen vergeten we soms de mensen die onze wereld gewoon een klein beetje rechter zetten. Die niet vragen om een plaats in ons bed, onze agenda of onze toekomst. Die geen beloftes doen over eeuwigheid, maar er op een doodgewone donderdagochtend wel zijn. Frank weet wellicht niet eens wat zijn berichtjes voor mij betekenen. Misschien verstuurt hij ze terwijl hij aan een rood licht staat. Misschien tussen twee slokken koffie. Misschien denkt hij er niet langer over na dan de tijd die nodig is om zijn duim over zijn telefoon te laten glijden. Maar ik denk er wel over na. Want er zit iets ongelooflijk liefs in iemand die er elke ochtend even aan denkt dat gij er ook nog zijt. Iemand die niet vraagt wat ge voor hem kunt betekenen. Die niets komt halen. Die u niet probeert te veranderen, te veroveren of te overtuigen. Die gewoon, ergens tussen zijn eigen drukke leven en de ochtendspits, een paar woorden uw richting uit stuurt. Alsof hij heel even op uw schouder tikt. "Allez. Vooruit. We zijn weer vertrokken." En dat is het. Dat is genoeg. Ik wens iedereen een Frank. Geen man die noodzakelijk uw hart sneller doet slaan, maar eentje die het af en toe wat lichter maakt. Iemand die u niet van uw sokken blaast, maar u helpt ze 's morgens aan te trekken. Iemand die u eraan herinnert dat ge niet alleen maar een werknemer, een moeder, een collega of een verzameling verplichtingen zijt. Maar ook gewoon iemand van wie het fijn is dat ze er is. Een stem die u een beetje draagt. Een paar woorden die zeggen dat ge gezien wordt. Dat er ergens iemand is die aan u denkt, zonder dat ge daar eerst iets voor moet presteren. Dat de wereld, al is het maar voor de duur van één berichtje, blij is dat gij er zijt. En morgen is het maandag. Dan is mijn ochtendman terug van zijn weekend. Ik kijk er al naar uit.

Katrien Daniels
51 2

Genade zo oneindig groot

Alle maskers zijn afgevallen sinds Dewevers koninginnestuk alle mooie woordjes ten spijt draait het sindsdien vooral om doen handelen vlijt nijverheid laat dat nu net niet mijn sterkste kant zijn als de mimosa die ik ben dan heb je de mond vol over liefde maar ook dat blijkt een werkwoord te zijn was ik maar een struik of een boom gegronde woekerende wortels wat malse regen en vooral veel licht meer moet dat niet zijn maar wij mensen zijn luxepaarden verslaafd aan reinheid geen echte dieren meer en toch zijn we rauw vlees spier orgaan gebeente bloed slijm ontlasting gal zijn we werkelijk meer dan hersenen is ons brein verstand geest ziel dan toch geen product van die grijze massa zou het dan toch mogelijk zijn dat leven na de dood de voorouders zien je overleden dierbaren terugzien baden in Gods oneindige heil waarom dan dit aardse lijden dit ploeteren met dat constant hunkerende lijf gelovigen zouden de beste mensen geweest zijn in de goelag geloof troost bezieling wat mij bij de kladden heeft is angst verlamming depressie een monster duivel zoals ik er nog niet veel gekend heb die me reduceert tot lichaam en slechts ontlasting en darmen en vlees en tere huid er is de afweging soms is het een hersentumor  jong-dementie maar alle zin tot zelf verantwoordelijkheid nemen zelfverwerkeling zelfontplooiing is verdwenen als sneeuw voor de zon waar is die energetische liefde van bell hooks waar zijn de engelen naartoe de bravoure van James Baldwin de geraffineerdheid van Svetlana Aleksijevitsj  meesterschap begeestering  'de pretoogjes zijn weg' de zwarte hond heeft me zwaar bij mijn kloten waar is de durf het lef de impulsiviteit wat ik niet zou doen voor een sikkepit hoop een greintje  een morzeltje een kiezeltje een pluisje grijze grijze materie in mijn hoofd is ons dan werkelijk niks beloofd zo mag het niet eindigen liefde dan toch  graag zien een flinter genade die mij zocht en vond   Aretha Franklin - Amazing Grace Live at New Temple Missionary Baptist Church 1972

Kameraad 60
18 0

En voor u??

Ik gun iedereen een fijne relatie. Echt. Iemand die vraagt hoe uw dag was, uw koude voeten verdraagt en weet hoe ge uw koffie drinkt. Maar ge moet daar op zondagochtend niet mee in de slagerij gaan staan. Voor mij staat een koppel dat samen beleg komt kiezen. Dat mag. Er bestaat voorlopig geen wet tegen in het land van Koning Filip, al vind ik dat daar eens naar gekeken mag worden. Ze hebben allebei een jas aan die geschikt is voor een lange wandeling. Hij houdt het boodschappentasje vast. Zij kijkt naar hem wanneer de slager vraagt wat het mag zijn, alsof hij haar net ten huwelijk heeft gevraagd en ze toch nog even wil voelen of het juist zit. “Wat denkt gij, schat? Wat hesp?” Hij denkt daarover na. Niet kort. “Hebben wij thuis nog geen hesp?”“Dat is van woensdag.”“Was dat woensdag?”“Dinsdag. Toen we bij uw moeder geweest zijn.” We zijn vertrokken. Voor er één schel vlees over de toonbank komt, moeten wij eerst langs zijn moeder. Naast mij staat een vrouw die met haar sleutels rammelt. Er hangt een heel huishouden aan die ring. Een voordeur, een achterdeur, een garage en vermoedelijk een tweede verblijf waar ze vandaag nog hoopt te geraken. Ze verplaatst haar gewicht van het ene been naar het andere. Rinkel. Ze kijkt op haar telefoon. Rinkel. Ze zucht en kijkt naar de klok. Ik begrijp haar volledig en wil tegelijk haar sleutels in de vleessalade gooien. Bij de deur hangt een kind aan de arm van zijn vader. “Ik wil Plop-worst.” Die jongen weet het. Die is voorbereid van huis vertrokken. Hij heeft zijn voorkeuren onderzocht en een beslissing genomen. We zouden hem naar voren moeten schuiven. “Straks”, zegt zijn vader. Een belofte waarvoor ik persoonlijk niet meer zou durven instaan. Het koppel is inmiddels bij de kipcurry beland. Zij wijst. Hij buigt zich voorover. Samen bekijken ze het bakje alsof ze een huis in de Provence overwegen. “Dat hebt gij toch graag?”“Ja, maar gij niet.”“Ik eet dat wel.”“Ge moet dat voor mij niet nemen.” Het is ontroerend hoeveel ruimte deze mensen elkaar geven. Vooral omdat die ruimte volledig ten koste gaat van de onze. Achter hen staan zes mensen met een leven. Een leuk leven, mogelijk. Dat zullen we nooit weten als we hier niet buiten geraken. Zelf heb ik ook plannen. Er zit was in mijn machine. Die moet eruit voor ze ruikt naar een kelder, en dan moet er nog een donkere was in, hoewel daar eigenlijk te weinig voor is, tenzij ik die broek ook al was, maar die kan nog een keer mee, en ik ga geen propere kleren wassen om een machine gelukkig te maken. Daarna verse lakens. Dat had ik mij voorgenomen: vanavond in een proper bed. Daarvoor moet ik wel eerst dat donsdeken in zijn overtrek krijgen, een activiteit waarvoor een partner mij aanzienlijk nuttiger lijkt dan voor het kiezen van charcuterie. Gewoon twee hoeken vasthouden. Ge moet daar zelfs emotioneel niet beschikbaar voor zijn. Dan koffie. Eindelijk eens lezen. Er ligt een boek waar ik al drie zondagen in wil beginnen, maar eerst moet die plant water hebben, en als ik met die gieter passeer, zie ik natuurlijk dat de vensterbank vuil is. Niet aan beginnen. Vandaag ga ik zitten. Hoewel, misschien eerst wandelen, want straks regent het en dan heb ik weer een hele dag binnen gezeten. Onderweg een koffie gaan drinken, dat kan ook, ergens waar ze niet vragen of ik op iemand wacht. Nee, ik wacht niet. Ge moogt dat tweede kopje meenemen. En dat koekje laten liggen, dank u. Vanavond iets lekkers koken. Voor mezelf, ja. Mensen zeggen dat altijd met zo’n nadruk. Ge moet het voor UZELF gezellig maken. Ik zal een kaars aansteken. Muziek opzetten. Iets maken waar ik morgen ook nog van kan eten, en overmorgen vermoedelijk ook, want van één courgette hebt ge als alleenstaande toch opmerkelijk lang gezelschap. Daarna de zetel. Mijn benen waar ik wil. Niemand die vraagt of we nu alweer naar dat gaan kijken. Niemand die vraagt waar de afstandsbediening ligt terwijl hij erop zit. Niemand die nog even thee zet. Een hele zondag, dus. Ik zal hem zelf vullen, mijn boodschappen zelf dragen en straks mijn sleutel uit mijn handtas vissen terwijl dat zakje aan mijn pols steeds verder begint af te knellen. Er zal geen man naast mij staan die zegt: geef maar hier. Dat is geen ramp. Maar dan wil ik hier wel een beetje vooruitgaan. Ik moet thuis nog gezellig doen voor mezelf. “Plop-worst”, zegt het kind opnieuw, luider nu. De sleutelvrouw laat een sleutelbos in haar handpalm vallen. Een droge, metalen klap. We naderen een volgende fase. De slager houdt zijn lepel boven de kipcurry. Ik bewonder die man. Hij heeft scherpe messen binnen handbereik en blijft vriendelijk. “Een klein potje dan?” Zij kijkt naar hem. Hij kijkt naar haar. “Of zullen we eens iets anders nemen?” Nee. Dat zullen we niet. Ge hebt thuis een tafel. Stoelen. Vermoedelijk zelfs internet. Ge kunt een avond beleggen rond uw beleg. Met argumenten en tegenargumenten en desnoods iemand die de vergadering leidt. Maar wanneer ge hier binnenkomt, moet er een besluit liggen. Ze nemen vleessalade. Natuurlijk. De kipcurry heeft hier ook voor niets liggen wachten. De slager zet het dekseltje erop. Ik kom een beetje rechter te staan. De sleutelvrouw stopt met rammelen. Zelfs het kind voelt dat er iets beweegt. “Moeten we voor morgen ook al iets hebben?” vraagt hij. Zij legt een hand op zijn arm. Ik vind dat ge elkaar heel graag moogt zien. Maar er zijn grenzen. Wanneer ze uiteindelijk vertrekken, houdt hij de deur voor haar open. Ze blijven nog even in de opening staan om te bespreken of ze ook naar de bakker gaan. De sleutelvrouw wurmt zich alvast een halve meter naar voren. Het kind krijgt een schel Plop-worst. “En voor u?” vraagt de slager. “Tweehonderd gram préparé, vier schellen gekookte hesp, een klein potje kipcurry, één kipfilet en honderd gram salami. Dun gesneden. Dat is alles.” Zo. Zonder overleg. Zonder thuis telefonisch de toestand van de hesp te laten vaststellen. De slager weegt, schept, snijdt. Ik betaal en neem mijn zakje aan. Zelf. Et voilà. Zo doen de mensen dat.  

Katrien Daniels
61 4

Ancien regime waar Vlaanderen naar terug verlangt.

Ik heb het corrupte, conservatieve Vlaanderen – en dan vooral West-Vlaanderen – van dichtbij meegemaakt. Een plek waar de plaatselijke politie bij drugscontroles uit totale onkunde zelfs Italiaanse kruiden als gevaarlijke drugs bestempelde. Want niet volkseigen. Waar iedere poging tot vernieuwing hardhandig werd neergeknuppeld. Politiecommissarissen en burgemeesters lieten zich gewillig fotograferen voor bergen cannabisbladeren om in de lokale kranten te bewijzen dat hun beleid werkte.Ze vergaten echter dat het verstoren van de cannabismarkt ervoor zorgde dat er plotseling veel hardere, verslavendere drugs opdoken. Cannabis was makkelijk vindbaar: het ruikt sterk en neemt veel volume in. Heroïne werd daarentegen alomtegenwoordig en immens populair, met verschrikkelijke gevolgen. Maar daar had de overheid geen verstand van of zicht op. Het kon de politiek ook weinig schelen; de grootschalige consumptie speelde zich af achter de muren van ontoegankelijke villa's. Het plebs werd bij ontdekking in de cel gegooid om te scoren bij de publieke opinie, onder het mom van burgerbescherming.De voornamelijk Turkse invoerders van heroïne werden zo ongemoeid gelaten, terwijl de Marokkaanse cannabisinvoerders expliciet in de spotlights werden gezet als dé grote drugscriminelen. Wanneer er op de luchthaven een reus van een Turkse man met zijn minstens zo forse vrouw en zoon arriveerde, was er geen enkele douanier die het aandurfde om de vrouw te controleren onder haar lange rok. Terwijl daaronder genoeg heroïne hing om twee panden te kopen op het Antwerpse Zuid. De kinderen van jef banan op de scholen in die buurt schepten zelfs op over de praktijken van hun ouders. Het zou mij ten zeerste verbazen als de lokale politiek en politie hier destijds niet van op de hoogte waren. ******************************************************   "BEKEN!" brulde de man me toe."Wat bedoelt u?" vroeg ik bedeesd."Je drugsgebruik," verduidelijkte hij. De man leek te zijn weggelopen uit een Franse politieroman: een dikke pens, bretellen en het zweet op zijn voorhoofd. De gezondheidsbrigade?De man merkte mijn flauwe glimlach op en reageerde alsof hij persoonlijk werd beledigd. "Verf, lang zul je niet meer lachen," siste hij vol opgekropte woede. "Breng haar binnen!"Een vriendin werd binnengesleept; we hadden jaren daarvoor een kortstondige maar hartstochtelijke relatie gehad. Ze zag er verschrikkelijk uit. Ondertussen las 'de Bretel' een verklaring voor: "U hebt samen met deze persoon op die dag, op dat uur en in die omstandigheden drugs gebruikt."Ik had nooit met haar drugs gebruikt. Zij was de dochter van een kleinburger, en die kringen hielden mij altijd ver van hun experimenten. Bovendien zat ik op dat bewuste moment als dienstplichtige in het leger."Wat zegt u nu? Je weet toch dat het niet waar is?" stamelde ik. In mijn onvaste stem en haar betraande ogen lag nog een glimp van onze puberliefde."Ik heb het niet gewild," sprak ze me toe. De lichte zweem van hysterie in haar stem verraadde haar uitputting. Met haar laatste restje kracht zei ze: "Ik trek mijn verklaring in."De man met de bretellen leek niet eens verbaasd. Even later stond ik weer op de keien in de middagzon. Alle vermeende medeplichtigen werden vrijgelaten. Ze hadden mijn vriendin zo onder druk gezet dat ze elke naam die ze kende had opgegeven: in totaal werden dertig mensen beschuldigd van iets wat ze nooit hadden gedaan.Dertig jaar later kreeg ik een kaartje van haar met slechts één woord: sorry. Ze had drie decennia lang met een enorm schuldgevoel geleefd. Jaren later hoorde ik dat ze was overleden. De laatste tien jaar van haar leven was ze ziek geweest. Anorexia. Ze had de schuldgevoelens op zichzelf geprojecteerd. De gruwelijke War on Drugs. de war on drugs / oorlog tegen medicijnen.                                                 “Waanzin is steeds opnieuw hetzelfde doen, en dan verschillende uitkomsten verwachten” Albert Einstein (1879-1955) ooit zal iemand zich daar ooit voor moeten excuseren.

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
7 0

De anatomie van de rijke mens.

Je kunt rijke mensen grofweg in drie categorieën verdelen. Bij de eerste categorie is de rijkdom volledig onzichtbaar. Een vriend van mij deed ooit zaken in oude foto's met een van de hoofdaandeelhouders van Benetton — je weet wel, van die gigantische straatposters. Hoewel hij een van de rijkste mannen van Italië is en in een van de duurste hotels van Londen verblijft, woont, zag je dat er niet aan. Als hij in zijn alledaagse kleren over straat loopt, zou je hem eerder aanzien voor een modale burger, of zelfs voor iemand die het financieel moeilijk heeft.De tweede categorie pakt het heel anders aan: zij lopen juist te koop met hun fortuin. Een andere vriend van mij rijdt in een Porsche, draagt strakke Armani-pakken, heeft een dikke gouden ketting om en draagt een horloge ter waarde van een fatsoenlijk woonhuis. Toen ik hem vroeg waarom hij al die uiterlijke schijn zo belangrijk vond, was zijn antwoord simpel: "Ik verkoop advertentieruimte. Eén pagina in mijn maandblad kost een miljoen frank. Als ik bij een bedrijf aankom in deze wagen, staan de bedienden al voor het raam zich te verlekkeren. Het contract tekenen is daarna kinderspel. Als ik in een rammelende tweedehandsbak en een versleten jas zou komen opdagen, lachen ze me vierkant uit. Zo werkt de wereld nu eenmaal." Waar de eerste categorie beschikt over 'oud geld', is status voor de tweede groep pure marketing en een essentieel werkinstrument.En dan is er nog een derde groep: de mensen die zelf nooit een vinger hebben hoeven uitsteken en hun fortuin simpelweg hebben geërfd. Een tijdje ging ik om met een vriend die wekelijks een bedrag uit de geldautomaat trok waar ik een volle week keihard voor moest zwoegen. Gelukkig was hij allerminst. Op reis deugde de hotelkamer nooit en het eten in restaurants was in zijn ogen altijd slecht. Het dieptepunt was toen hij op de luchthaven een serveerster begon te kleineren die de tafels afruimde. Hij was stinkend rijk, maar doodongelukkig. Na een paar weken was ik er klaar mee en heb ik hem mijn leven uit gebonjourd. Hij snapte er niets van. Zelfs bij de kleinste rekening was hij doodsbang dat iemand misbruik van hem maakte; alles moest steevast tot op de cent gedeeld worden.Het deed me beseffen dat het grootste geluk van een mens niet in een overvolle bankrekening zit, maar in twee heel basale dingen: GOED KUNNEN KAKKEN EN GOED KUNNEN SLAPEN. En veel liefde.   

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
6 0

Zullen we moeten wachten tot ze ferm op hun smoel gaan?

Ik word er al een lange tijd niet goed van. Tijdens de industriële cultuur lag de aandacht bij het fysieke lichaam. In onze huidige cultuur ligt de nadruk op het geestelijke. Op 16-jarige leeftijd wist ik amper iets; mijn sporadische informatie kwam van de beginnende televisie. Wanneer ik nu een zestienjarige op tv hoor, lijkt hij wel een professor. Dat doet iets met een mens. Tijdens de industriële cultuur werd ons fysieke lichaam gebroken, gekneusd en verwrongen. Het antwoord daarop was een bijna perfecte geneeskunde die dat fysieke lichaam verzorgde. Tegenwoordig is onze geest aan de beurt. Vooral de jongere mens gaat ten onder aan onzekerheid, depressie en hysterische waanbeelden. De enorme nood aan drugs/ medicijnen. EN DE GEESTELIJKE GEZONDHEIDSZORG TREKT OP GEEN KLOTEN. Wat vooruitziende politieke reacties waren welkom geweest. Maar van daaruit blijft het angstaanjagend stil. Zullen we moeten wachten tot diegenen die discipline als oplossing bedenken, ferm op hun smoel gaan? En met hen hun patiënten. ______________________________________________________________________________________ Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. https://www.2dehands.be/q/verf+ed+altaar+der+culturen/ http://www.anamorfose.be/verf/misc-images /verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
0 0

Gusta, mijn innerlijke bejaarde

Ik heb deze week op MyPension gekeken. Er was een tijd dat ik op het internet zocht naar goedkope vliegtickets, nieuwe schoenen of de openingsuren van een café. Tegenwoordig zoek ik op wanneer ik officieel mag stoppen met werken. Achttien jaar. Ik mag de cultuur nog achttien jaar dienen. Ik heb het drie keer opnieuw berekend. Alsof de overheid zich bij de vierde poging zou bedenken en zeggen: 'Allez madammeke, voor u maken we een uitzondering.' Nu moet ik eerlijk zijn. Ik vind dat helemaal geen ramp. Ik doe mijn werk graag. Heel graag zelfs. Ik hou van theaterzalen, van artiesten met wilde plannen, van kinderen die met open mond naar een voorstelling kijken en van het zoeken naar dat ene bijzondere verhaal dat een publiek kan raken. Achttien jaar nieuwe ideeën, ontmoetingen en voorstellingen? Ik zie dat eigenlijk wel zitten. Tegen dat ik met pensioen mag, zijn de kleuters waarvoor ik vandaag voorstellingen programmeer volwassen. Sommigen zullen getrouwd zijn, anderen gescheiden en een paar zullen vermoedelijk zelf al een burn-out achter de rug hebben. En ik zal nog altijd in een donkere theaterzaal zitten, naast een schooljuf, te beoordelen of een voorstelling over een verdwaalde sok geschikt is voor kinderen vanaf vier jaar. Het probleem is dus niet mijn werk. Het probleem is dat er sinds enige tijd een bejaard vrouwtje in mij woont. Haar naam is Gusta. En zij ziet die achttien jaar helemaal niet zitten. Ik weet niet wanneer ze is ingetrokken. Ze heeft zich niet aangemeld, geen huurwaarborg betaald,m aar ze is er. En ze begint zich behoorlijk te moeien. Ze draagt een cardigan, ook in augustus. Ze heeft altijd een zakdoek bij zich, vindt dat mensen tegenwoordig veel te weinig dank u zeggen en heeft last van haar heup. Vooral wanneer we ergens naartoe moeten waar ze geen zin in heeft. Ze eet uitsluitend koekjes van Delacre. Geen huismerken, geen droge speculaas uit een plastic verpakking en zeker geen van die moderne koekjes met quinoa of zeewier. Een goed koekje moet naar boter smaken en bij voorkeur uit een blikken doos komen. Gusta wordt oprecht gelukkig van een afgelaste afspraak. Wanneer iemand mij een berichtje stuurt met 'Sorry, het zal voor een andere keer zijn', antwoord ik dat het ontzettend jammer is. Dat we snel iets nieuws moeten plannen. Ondertussen staat mijn innerlijke bejaarde al in de gang met mijn pantoffels. 'Ziezo', zegt ze. 'Dat is ook weer geregeld.' Ze heeft ook mijn avondleven grondig gereorganiseerd. Vroeger begon een geslaagde avond om tien uur. Tegenwoordig vind ik halfnegen een bijzonder aantrekkelijk uur om horizontaal te gaan. Met een boek, een dekentje en de geruststellende gedachte dat niemand nog iets van mij verwacht. Om kwart over acht begint ze al. 'Ge moet morgen weer vroeg op.' 'Ja, maar het is nog maar kwart over acht.' 'En dan? Ge kunt toch al uw pyjama aandoen?' Ze heeft een uitgesproken mening over tocht, lawaai, de prijs van koffie op een terras en mensen die na negen uur nog telefoneren. 'Wie belt er nu nog op dit uur? Is er iemand dood?' Ze houdt van soep, propere lakens, een goed gevulde diepvries en mensen die op tijd komen, maar vooral op tijd weer vertrekken. Ze spaart plastic potjes waar ooit iets anders in gezeten heeft en vindt het zonde om een elastiekje weg te gooien. Je weet nooit wanneer je er eentje nodig hebt. En ze heeft het niet zo begrepen op mijn beroepskeuze. 'Jeugdprogrammator', zucht ze. 'Kon ge niet iets rustigers kiezen?' Want kinderkunsten, dat is tegenwoordig geen eenvoudige zaak. Er wordt gedanst, gezongen, geëxperimenteerd en gefilosofeerd. Er zijn voorstellingen over identiteit, klimaat, verlies en de grote vragen van het bestaan. Soms zonder woorden, soms zonder decor en af en toe zonder dat ik precies weet wat ik gezien heb. Ik vind dat boeiend. Die eindeloze verbeelding, die durf om kinderen ernstig te nemen en hen niet alleen te geven wat ze al kennen. Ik kan daar oprecht enthousiast van worden. Mijn innerlijke bejaarde begrijpt er niets van. 'Waarom kunnen die kinderen niet gewoon naar een schoon vertoningske van Roodkapje kijken?' Ze bedoelt de ouderwetse versie. Met een rood kapje, een wolf die duidelijk een wolf is en een grootmoeder die gewoon in bed ligt. Niet een multidisciplinaire interpretatie waarin de wolf symbool staat voor de klimaatcrisis en Roodkapje op zoek gaat naar haar genderidentiteit. 'En op het einde komt de jager', zegt ze. 'Dat is toch schoon? Iedereen content.' Ik probeer haar uit te leggen dat kinderkunsten veel meer kunnen zijn. Dat kinderen recht hebben op verwondering, experiment en artistieke uitdaging. 'Ja, ja', zegt ze. 'Maar moet dat altijd zo donker zijn? En waarom fluisteren die acteurs zo?' Ik zie het al voor me. Over tien jaar ontvang ik een jonge theatermaker die mij enthousiast vertelt over een experimentele voorstelling waarin dans, technologie en artificiële intelligentie samensmelten tot een nieuwe theatrale taal. Ik zal enthousiast luisteren, vragen stellen en meteen beginnen nadenken over de mogelijkheden. En ergens achter in mijn hoofd zal zij haar keel schrapen. 'Vraag eens of er stoelen zijn.' 'Dat is mijn heup', zegt ze dan. 'Ge moet daar rekening mee houden.' Gusta wil ook weten of er tijdens de vergadering koffiekoeken zullen zijn. En of het lang gaat duren. En of we niet gewoon kunnen beslissen wat we vorige keer ook al beslist hebben. Achttien jaar. Ik heb het tabblad van MyPension uiteindelijk gesloten. Mijn innerlijke bejaarde zuchtte diep. 'Nog achttien jaar. Dat is toch niet normaal.' Ik probeerde haar gerust te stellen. Dat we nog zoveel mooie dingen zouden doen. Dat er nog zoveel te ontdekken viel. Dat ik eigenlijk helemaal niet zat te wachten op mijn pensioen. Ze keek me aan alsof ik haar net had voorgesteld om de Mont Ventoux op te fietsen. 'Ge zijt niet goed wijs.' Ze heeft ondertussen besloten om alvast met pensioen te gaan. Ze vindt dat ze haar deel wel gedaan heeft en dat het tijd wordt om een beetje van het leven te genieten. Ik mag blijven werken. Dat lijkt me een prima regeling. Ze heeft wel beloofd om af en toe mee te komen naar een jeugdvoorstelling. Op voorwaarde dat er stoelen zijn, een pauze en dat het niet te laat gedaan is. En ze wil haar eigen koekjes meebrengen. Van Delacre. Ik heb haar gezegd dat ze in de theaterzaal niet mag eten. Ze spreekt al drie dagen niet meer tegen mij. Heerlijk rustig. Misschien moet ik haar toch wat vaker meenemen.

Katrien Daniels
75 3