Zoeken

"Mooi, he!"

Mijn kapster heet Malika. Al jaar en dag. Ze heeft een kapsalon met zwarte muren, gouden decoratie en zwarte vloertegels die zo hard blinken dat ge er bijna uw onderbroek in kunt controleren. De zaak heet Milano. Dat doet vermoeden dat Malika een Italiaanse schone is, zo eentje die met een sigaret tussen haar vingers op een Vespa door Rome scheurt en onderweg ciao, bella roept naar iedereen die ze tegenkomt. En dat had ze ongetwijfeld kunnen zijn. Maar Milano verwijst gewoon naar haar zoon Milan, die tegenwoordig als barbier in de voetsporen van zijn moeder treedt. Ik ga graag naar Malika. Vooral op moeilijke dagen. Er zijn mensen die naar een psycholoog gaan, anderen trekken een fles wijn open of beginnen aan een yogacursus. Ik maak een afspraak bij Malika. Malika heeft namelijk een bijzonder talent. Ze kan met één woord een mens weer enigszins rechtzetten. 'Mooi, he!', zegt ze. Dat zegt ze terwijl ze met haar vingers door mijn haar wroet. Soms zegt ze ook 'veel beter', meestal nadat ze een lok heeft verplaatst waarvan ik niet eens wist dat die verkeerd lag. Ze vindt dat ik mijn haar niet moet kleuren. Omdat ik karakter heb. En omdat mijn ogen zo mooi zijn. En omdat ik zo'n gemakkelijk haar heb. Dat laatste vind ik bijzonder fijn om te horen. Gemakkelijk haar. Ik maak daar in mijn hoofd meteen een uitbreiding van mijn persoonlijkheid van. Ik ben blijkbaar een gemakkelijke vrouw. Een vrouw die niet moeilijk doet, die zich gewillig laat modelleren, die met een beetje mousse en een föhn alweer helemaal in orde is. Dat is niet niks, op een dinsdag. Ik verlaat Milano doorgaans als een betere versie van mezelf. Een vrouw met karakter, mooie ogen en een aangename persoonlijkheid. Voor de prijs van een knipbeurt. Daar kan geen therapeut tegenop. Maar deze week was Malika nogal enthousiast. Ze knipte. En knipte. En knipte nog wat. Nu ben ik niet iemand die bij de kapper voortdurend in de spiegel zit te controleren of alles wel volgens plan verloopt. Ik vertrouw Malika. Zoals ge een piloot vertrouwt. Ge gaat er ook niet om de vijf minuten naast staan om te vragen of hij wel zeker weet waar hij naartoe vliegt. Maar op een bepaald moment begon ik mij toch af te vragen of we nog altijd dezelfde bestemming voor ogen hadden. Er viel behoorlijk veel haar op de grond. 'Mooi, he!', zei Malika. Ik keek in de spiegel. Amai. Malika had mij een nogal non-binair kapsel aangemeten. Niet dat daar iets mis mee is. Maar ik was wel als Katrien binnengekomen en ik begon stilaan te vrezen dat ik als Dominic zou buitengaan. Of Chris. Of Danni. Danni vond ik eigenlijk nog wel iets hebben. Een beetje stoer. Een beetje mysterieus. Zo iemand die met een motor rijdt, een eigen gereedschapskist heeft en op café zonder aarzelen een Duvel bestelt. Malika knipte verder. 'Veel beter', zei ze. Ik begon ondertussen in gedachten mijn kleerkast te reorganiseren. Misschien moest ik voortaan wat meer hemden dragen. Een stevig horloge kopen. Mijn handtas vervangen door zo'n praktisch schoudertasje. En zou ik nog wel Katrien kunnen blijven heten? Of moest ik mijn omgeving stilaan voorbereiden op een nieuwe fase in mijn leven? 'En zo sportief!' zei Malika enthousiast. Sportief. Dat was nieuw. Ik was binnengekomen voor een knipbeurt en kwam buiten met een compleet andere levensstijl. Blijkbaar ging ik vanaf nu wandelen in de Ardennen, padellen op woensdag en op zondag met een koersfiets van drieduizend euro de Vlaamse heuvels bedwingen. Ik zag mezelf al staan bij Decathlon, op zoek naar een thermisch onderhemd en een paar degelijke wandelschoenen. Misschien moest ik ook met proteïnen beginnen. Malika pakte de spiegel en liet mij de achterkant zien. 'Mooi, hè?' En daar zat ik dan. Met mijn karakter, mijn mooie ogen, mijn gemakkelijke haar en mijn nieuwe sportieve uitstraling. 'Ja', zei ik. Want wat moest ik anders zeggen tegen een vrouw die mij al jaren met zoveel liefde mooier probeert te maken? Bovendien groeit haar terug. Dat is het fantastische aan haar. Ge kunt er al eens een vergissing mee begaan zonder dat ge er de rest van uw leven voor moet boeten. Ik betaalde, trok mijn jas aan en stapte naar buiten. In de weerspiegeling van een etalage zag ik mezelf passeren. 'Amai, Danni. Ge ziet er goed uit! Mooi, he!'

Katrien Daniels
54 2

De taxi

Het is rustig in het café met de Parijse terrastafeltjes. Vannacht waren er dit najaar voor het eerst vriestemperaturen. “Ja, het is inderdaad fris binnen”, zegt de waard als hij me in mijn handen ziet wrijven. “Maar wacht tot er mensen bijkomen. Als we met tien zijn, wordt het automatisch warm.” We zetten ons aan de toog. De waard zit aan de andere kant van de toog op zijn kruk. Ik tel het aantal mensen en kom bij zeven uit. “Allez Ronny, nog drie dan”, lach ik. “Ik zal mijn jas al uittrekken.” Bij die zeven zit ook de mevrouw in de hoek aan het raam. Het is Lisette. Een tante van iemand die we goed kennen. Ze kijkt met een lege blik in haar tas koffie. Ronny loopt naar de kassa. Alsof hij wist dat Lisette ging afrekenen. “Exact twee euro tachtig, Lisette”, zegt hij. Nadat ze het wisselgeld heeft opgeborgen, gaat haar mobiele telefoon over. “Ja, ik heb net afgerekend”, zegt ze tegen de persoon aan de andere kant van de lijn. “Ik wacht buiten.” “Mijn taxi komt”, lacht ze. Ondertussen zijn we nog met zes. “Gisteren was Lisette ook hier”, zegt Ronny. “Toen kwam ze een half uur nadat ze had afgerekend terug naar binnen. Met de vraag of ze betaald had. Ze is er soms langs.” Hij laat zijn zin volgen door een ‘tja’. Maar wel tien seconden later, alsof hij daar eerst over moest nadenken. “Zo kan je geld verdienen”, lacht een man aan de andere kant van de toog. Hij is de enige die lacht. Wacht maar tot jij aan de beurt bent, schiet het door mijn hoofd. Lisette heeft buiten een sigaret opgestoken. Even later stopt er een auto. Het is geen echte taxi. We kijken, maar we zien niet wie er aan het stuur zit.  

Rudi Lavreysen
7 0

En voor u??

Ik gun iedereen een fijne relatie. Echt. Iemand die vraagt hoe uw dag was, uw koude voeten verdraagt en weet hoe ge uw koffie drinkt. Maar ge moet daar op zondagochtend niet mee in de slagerij gaan staan. Voor mij staat een koppel dat samen beleg komt kiezen. Dat mag. Er bestaat voorlopig geen wet tegen in het land van Koning Filip, al vind ik dat daar eens naar gekeken mag worden. Ze hebben allebei een jas aan die geschikt is voor een lange wandeling. Hij houdt het boodschappentasje vast. Zij kijkt naar hem wanneer de slager vraagt wat het mag zijn, alsof hij haar net ten huwelijk heeft gevraagd en ze toch nog even wil voelen of het juist zit. “Wat denkt gij, schat? Wat hesp?” Hij denkt daarover na. Niet kort. “Hebben wij thuis nog geen hesp?”“Dat is van woensdag.”“Was dat woensdag?”“Dinsdag. Toen we bij uw moeder geweest zijn.” We zijn vertrokken. Voor er één schel vlees over de toonbank komt, moeten wij eerst langs zijn moeder. Naast mij staat een vrouw die met haar sleutels rammelt. Er hangt een heel huishouden aan die ring. Een voordeur, een achterdeur, een garage en vermoedelijk een tweede verblijf waar ze vandaag nog hoopt te geraken. Ze verplaatst haar gewicht van het ene been naar het andere. Rinkel. Ze kijkt op haar telefoon. Rinkel. Ze zucht en kijkt naar de klok. Ik begrijp haar volledig en wil tegelijk haar sleutels in de vleessalade gooien. Bij de deur hangt een kind aan de arm van zijn vader. “Ik wil Plop-worst.” Die jongen weet het. Die is voorbereid van huis vertrokken. Hij heeft zijn voorkeuren onderzocht en een beslissing genomen. We zouden hem naar voren moeten schuiven. “Straks”, zegt zijn vader. Een belofte waarvoor ik persoonlijk niet meer zou durven instaan. Het koppel is inmiddels bij de kipcurry beland. Zij wijst. Hij buigt zich voorover. Samen bekijken ze het bakje alsof ze een huis in de Provence overwegen. “Dat hebt gij toch graag?”“Ja, maar gij niet.”“Ik eet dat wel.”“Ge moet dat voor mij niet nemen.” Het is ontroerend hoeveel ruimte deze mensen elkaar geven. Vooral omdat die ruimte volledig ten koste gaat van de onze. Achter hen staan zes mensen met een leven. Een leuk leven, mogelijk. Dat zullen we nooit weten als we hier niet buiten geraken. Zelf heb ik ook plannen. Er zit was in mijn machine. Die moet eruit voor ze ruikt naar een kelder, en dan moet er nog een donkere was in, hoewel daar eigenlijk te weinig voor is, tenzij ik die broek ook al was, maar die kan nog een keer mee, en ik ga geen propere kleren wassen om een machine gelukkig te maken. Daarna verse lakens. Dat had ik mij voorgenomen: vanavond in een proper bed. Daarvoor moet ik wel eerst dat donsdeken in zijn overtrek krijgen, een activiteit waarvoor een partner mij aanzienlijk nuttiger lijkt dan voor het kiezen van charcuterie. Gewoon twee hoeken vasthouden. Ge moet daar zelfs emotioneel niet beschikbaar voor zijn. Dan koffie. Eindelijk eens lezen. Er ligt een boek waar ik al drie zondagen in wil beginnen, maar eerst moet die plant water hebben, en als ik met die gieter passeer, zie ik natuurlijk dat de vensterbank vuil is. Niet aan beginnen. Vandaag ga ik zitten. Hoewel, misschien eerst wandelen, want straks regent het en dan heb ik weer een hele dag binnen gezeten. Onderweg een koffie gaan drinken, dat kan ook, ergens waar ze niet vragen of ik op iemand wacht. Nee, ik wacht niet. Ge moogt dat tweede kopje meenemen. En dat koekje laten liggen, dank u. Vanavond iets lekkers koken. Voor mezelf, ja. Mensen zeggen dat altijd met zo’n nadruk. Ge moet het voor UZELF gezellig maken. Ik zal een kaars aansteken. Muziek opzetten. Iets maken waar ik morgen ook nog van kan eten, en overmorgen vermoedelijk ook, want van één courgette hebt ge als alleenstaande toch opmerkelijk lang gezelschap. Daarna de zetel. Mijn benen waar ik wil. Niemand die vraagt of we nu alweer naar dat gaan kijken. Niemand die vraagt waar de afstandsbediening ligt terwijl hij erop zit. Niemand die nog even thee zet. Een hele zondag, dus. Ik zal hem zelf vullen, mijn boodschappen zelf dragen en straks mijn sleutel uit mijn handtas vissen terwijl dat zakje aan mijn pols steeds verder begint af te knellen. Er zal geen man naast mij staan die zegt: geef maar hier. Dat is geen ramp. Maar dan wil ik hier wel een beetje vooruitgaan. Ik moet thuis nog gezellig doen voor mezelf. “Plop-worst”, zegt het kind opnieuw, luider nu. De sleutelvrouw laat een sleutelbos in haar handpalm vallen. Een droge, metalen klap. We naderen een volgende fase. De slager houdt zijn lepel boven de kipcurry. Ik bewonder die man. Hij heeft scherpe messen binnen handbereik en blijft vriendelijk. “Een klein potje dan?” Zij kijkt naar hem. Hij kijkt naar haar. “Of zullen we eens iets anders nemen?” Nee. Dat zullen we niet. Ge hebt thuis een tafel. Stoelen. Vermoedelijk zelfs internet. Ge kunt een avond beleggen rond uw beleg. Met argumenten en tegenargumenten en desnoods iemand die de vergadering leidt. Maar wanneer ge hier binnenkomt, moet er een besluit liggen. Ze nemen vleessalade. Natuurlijk. De kipcurry heeft hier ook voor niets liggen wachten. De slager zet het dekseltje erop. Ik kom een beetje rechter te staan. De sleutelvrouw stopt met rammelen. Zelfs het kind voelt dat er iets beweegt. “Moeten we voor morgen ook al iets hebben?” vraagt hij. Zij legt een hand op zijn arm. Ik vind dat ge elkaar heel graag moogt zien. Maar er zijn grenzen. Wanneer ze uiteindelijk vertrekken, houdt hij de deur voor haar open. Ze blijven nog even in de opening staan om te bespreken of ze ook naar de bakker gaan. De sleutelvrouw wurmt zich alvast een halve meter naar voren. Het kind krijgt een schel Plop-worst. “En voor u?” vraagt de slager. “Tweehonderd gram préparé, vier schellen gekookte hesp, een klein potje kipcurry, één kipfilet en honderd gram salami. Dun gesneden. Dat is alles.” Zo. Zonder overleg. Zonder thuis telefonisch de toestand van de hesp te laten vaststellen. De slager weegt, schept, snijdt. Ik betaal en neem mijn zakje aan. Zelf. Et voilà. Zo doen de mensen dat.  

Katrien Daniels
68 4

Wachtgedachten

We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Dat is het leven.  Ik begon deze doordeweekse dag zoals altijd om zes uur stipt met opstaan. Daarna aankleden, plassen, handjes wassen, tanden poetsen, vaatwasser leegmaken en tafel dekken. Normaal gesproken biedt dat vaste patroon rust en veiligheid. Vandaag even niet. Ik ben een ietwat wild en tegelijkertijd log doch gedisciplineerd gewoontedier met een imposant reukorgaan, noem me een routineushoorn. Als mens meer de veiligheidsagent van de traditiepolitie. Plichtsbewust tot en met. Op tien à twaalf minuten zijn alle bovenvermelde klusjes geklaard, loopt alles op wieltjes en zitten mijn gedachten op het juiste spoor. 's Morgens ben ik een sneltrein, 's avonds een gezellige boemel, liefst met een nachtmutsje. Eerste halte is steeds de ontbijttafel. Zenmoment. Normaliter slurp ik dan rustig een halve liter koffie en eet ik twee boterhammen met chocolade van Côte d'Or (praliné, puur). Een half reepje, waarvan ik tijdens het broodknabbelen profijtig en (voor mijn doen) behendig kleine stukjes afsnijd. Het afsnijden voelde vanochtend anders dan anders. Een buikgevoel. Vandaag verliep het eetgedeelte sowieso te snel. Omdat ik wist wat er op het programma stond. Die nachtmerrie deed er ook geen goed aan, die waarin ik door vier mannen werd overmeesterd, vastgebonden op een brancard en meegenomen in een soort ambulance met tralies. In bed had ik zo liggen strijden en woelen dat de dekens als een dwangbuis rond me gedraaid waren. Ik leek wel een worstenbroodje. Wachten is niet mijn ding. Toch beschouw ik mezelf als een van de meest geduldige mensen die ik ken. Waarschijnlijk is het de negatieve bijklank van het woord zelf. Zo passief. Wachten is een werkwoord waar je lui van wordt. Alsof je alles op z'n beloop laat en te vadsig bent om je leven zelf in handen te nemen.  Sommige mensen hier aanwezig lijken het helemaal niet erg te vinden en zien er nog enigszins hoopvol uit. Ze wachten op beterschap. Wat hebben ze? Wat verwachten ze? Die gelige heer met het gekke snorretje heeft leverproblemen en die redelijk knappe blondine komt waarschijnlijk voor een buikwandcorrectie. Een paar jaar geleden was ze volgens mij wat zwaarder. Ik meen dat te zien aan haar nek, die op een of andere gekke manier niet helemaal in overeenstemming lijkt met de rest van haar lichaam.  Anderen sukkelen met darmen, milt, pancreas of galblaas. Het belet hen niet om druk op hun smartphone te tokkelen, tikken, kijken of vegen. Alsof dat ding het enige is dat telt. Ik mag er niet aan denken wat ze allemaal mankeren of wat er schort. Een schort ja, binnenkort dragen ze er allemaal eentje, als ze op de operatietafel gezwierd worden.  Ik voel medelijden. Een beetje met mezelf, maar vooral met de anderen hier in deze akelig stille wachtzaal. 't Is weer een buikgevoel, maar die oude meneer daar in het hoekje links, naast die bezorgde mevrouw, ziet er grauw, grijs en vermoeid uit. Alsof hij stilletjes wacht op de dood. Hij kijkt in mijn richting, dwars door me heen. Een ietsiepietsie griezelig dit. Ik wend mijn ogen af, draai m'n hoofd even naar de andere kant en kijk daarna nog een keer. Nu zijn die zielloze ogen plots gesloten. De mevrouw, waarschijnlijk de liefde van zijn leven, slaat heel even in paniek. Is er een dokter in de zaal? Een zinnetje dat me telkens te binnen schiet. Ongeveer om het kwartier is het effectief zo. Twee seconden ongeveer, om een nieuw slachtoffer te komen ophalen. Zoals nu. De blondine. Goede keuze. Als ik zelf dokter was, zou ik haar ook meenemen. En weer wachten. Vijfenzeventig minuten al. En weer die stilte. Doodbeschaamd hoor ik hoe mijn buik met de nodige decibels de aandacht trekt. Als een op volle toeren draaiende mortelmolen op een lege bouwwerf. Hier is het veel affrontelijker. Alsof ik té gezond ben. Wie kan er nu aan eten denken in deze omstandigheden? Ik zie hoe ze het denken, al is dat dus een misvatting van jewelste. Het allerlaatste wat ik heb is honger. 't Zijn mijn darmen die graag zingen terwijl ze mijn veel te vlug verorberde ontbijt verteren. Momenteel komt dat door de stress. Ik ken mezelf. Mijn vrouw kent me ook. Ze lacht ermee. Ik vind het rustgevend als ze lacht. Daarom probeer ik, ondanks alles, af en toe wat humor te brengen. Zo vroeg ik, toen we onderweg waren naar deze wachtzaal en het bordje zagen met 'Abdominale geneeskunde - wachtzaal' waarom ze in godsnaam net hier een afspraak gemaakt had, op deze afdeling. Waarom moest het per se bij 'Abominabele geneeskunde' zijn? Waarom niet naar bekwame dokters gaan? Onze beurt. Eindelijk, zou je denken na bijna anderhalf uur wachten, maar voor mij komt het alsnog te snel. Slecht nieuws voel je van ver aankomen. Dit verkennend gesprek met de chirurg gaat over de maagpijnen die mijn vrouw lijdt, de reflux, de dumpings. Verkennend? Alsof hij nog moet zoeken waar het probleem zit. Dat blijkt gelukkig niet zo te zijn, na alle voorgaande onderzoeken. Ze heeft een nutteloos aanhangsel aan haar maag en dat moet verwijderd worden. Als ik het goed begrijp, tijdens een kijkoperatie.  Ik hoor alleen 'keikop'. Waarschijnlijk omdat ik het bén. En omdat ik niks wil horen over een operatie. Ik gruwel van het idee dat mijn vrouw of een van de kinderen 'onder het mes moet'. Die uitdrukking alleen al. Achteraf, wandelend op weg naar de parking, ben ik mijn humor even kwijt. Ik heb het gevoel dat mijn vrouw, die nota bene net te horen heeft gekregen dat ze binnenkort naar de slachtbank moet, mij meer mentaal ondersteunt dan ik haar. Haar woorden hebben iets troostends. Mijn bezorgdheid lacht ze weg.  Wat heeft ze momenteel aan mij? Misschien ben ik zelf wel een nutteloos aanhangsel. Eentje dat dringend weggenomen moet worden. Dat verklaart meteen die nachtmerrie.  Nee. Ik wil het niet. Tijd voor een grap. Of ze die kent van die pornoacteur die naar huis belt om te zeggen dat hij later zal zijn omdat hij moet overwerken. 'Maakt niet uit,' zegt zijn vrouw, 'het eten zal thuis staan als je klaarkomt.' Zoals gewoonlijk lach ik zelf het hardst. Tot ik besef dat ik, kok van dienst zijnde, nog geen eten klaar zal hebben als we thuiskomen. 'Dat is kok, traditioneel geschreven, niet met c-o-c-k,' voeg ik er nog overbodiger dan een nutteloos aanhangsel aan toe. Alleszins geen worstenbroodjes. Ach, ik verzin wel wat. Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen. Mijn levensmotto, geïnspireerd door de grote Nederlandse filosoof Bas van Toor, oftewel Bassie. Ook een clown.  

Danny Vandenberk
0 0

Zeeman

Bij het ruimen van oud papier stootte ik op prentkaarten van John en Ria. Ze waren onze vroegere buren. Halftijds, want ze leefden de helft van het jaar op een woonboot. Wij hielden dan aan hun huisje een oogje in het zeil, om het met scheepstermen te stellen. In hun woonkamer hingen visnetten aan het plafond waarin plastic krabben en zeesterren zaten gevangen. Soms stuurden ze, om hun dankbaarheid te tonen, vriendelijke groeten diep vanuit Nederlands overstromingsgebied. In een klein, onleesbaar handschrift dat vaak bibberend was geschreven, afhankelijk van de deining, gaven ze daarbij een kleine samenvatting van hun avonturen. ’s Avonds bij een mok zwarte koffie, aangelengd met iets sterkers, kon vooral John vertellen over het avontuurlijke leven op het water. Zo waren ze ooit op een plaats waar de dag nadien een allesvernietigende windhoos overtrok. John wist als geen ander dat de waarheid een goed verhaal niet in de weg hoeft te staan. “Schippers hadden gezien hoe losliggende kano’s door de lucht draaiden. Het leek een onoverwinnelijk zeemonster”, hoor ik hem nog vertellen. Gehuld in een zeemansbaard en een gestreepte schipperstrui zat hij aan onze keukentafel als iemand die de zeven wereldzeeën had bedwongen. Zijn onderarm vertoonde een anker waarrond zich een zeemeermin had gekronkeld. In haar gezicht meende ik Ria te herkennen, maar ik heb nooit om bevestiging durven vragen. Ze leek me toch meer iemand die stiekem hoopte dat de woonboot eens zou zinken, zodat ze eindelijk eens samen rustig aan land zouden kunnen blijven. Jaren geleden voeren ze voor de laatste keer uit. John sloeg overboord en werd geveld door zeewater op de longen. Een waardige zeemansdood, vond hijzelf. Ria mocht zijn assen uitstrooien over het kanaal. Tegen de wind in. Pas bij thuiskomst durfden we John uit onze kleren slaan.

Pelgrims
0 0

Gusta, mijn innerlijke bejaarde

Ik heb deze week op MyPension gekeken. Er was een tijd dat ik op het internet zocht naar goedkope vliegtickets, nieuwe schoenen of de openingsuren van een café. Tegenwoordig zoek ik op wanneer ik officieel mag stoppen met werken. Achttien jaar. Ik mag de cultuur nog achttien jaar dienen. Ik heb het drie keer opnieuw berekend. Alsof de overheid zich bij de vierde poging zou bedenken en zeggen: 'Allez madammeke, voor u maken we een uitzondering.' Nu moet ik eerlijk zijn. Ik vind dat helemaal geen ramp. Ik doe mijn werk graag. Heel graag zelfs. Ik hou van theaterzalen, van artiesten met wilde plannen, van kinderen die met open mond naar een voorstelling kijken en van het zoeken naar dat ene bijzondere verhaal dat een publiek kan raken. Achttien jaar nieuwe ideeën, ontmoetingen en voorstellingen? Ik zie dat eigenlijk wel zitten. Tegen dat ik met pensioen mag, zijn de kleuters waarvoor ik vandaag voorstellingen programmeer volwassen. Sommigen zullen getrouwd zijn, anderen gescheiden en een paar zullen vermoedelijk zelf al een burn-out achter de rug hebben. En ik zal nog altijd in een donkere theaterzaal zitten, naast een schooljuf, te beoordelen of een voorstelling over een verdwaalde sok geschikt is voor kinderen vanaf vier jaar. Het probleem is dus niet mijn werk. Het probleem is dat er sinds enige tijd een bejaard vrouwtje in mij woont. Haar naam is Gusta. En zij ziet die achttien jaar helemaal niet zitten. Ik weet niet wanneer ze is ingetrokken. Ze heeft zich niet aangemeld, geen huurwaarborg betaald,m aar ze is er. En ze begint zich behoorlijk te moeien. Ze draagt een cardigan, ook in augustus. Ze heeft altijd een zakdoek bij zich, vindt dat mensen tegenwoordig veel te weinig dank u zeggen en heeft last van haar heup. Vooral wanneer we ergens naartoe moeten waar ze geen zin in heeft. Ze eet uitsluitend koekjes van Delacre. Geen huismerken, geen droge speculaas uit een plastic verpakking en zeker geen van die moderne koekjes met quinoa of zeewier. Een goed koekje moet naar boter smaken en bij voorkeur uit een blikken doos komen. Gusta wordt oprecht gelukkig van een afgelaste afspraak. Wanneer iemand mij een berichtje stuurt met 'Sorry, het zal voor een andere keer zijn', antwoord ik dat het ontzettend jammer is. Dat we snel iets nieuws moeten plannen. Ondertussen staat mijn innerlijke bejaarde al in de gang met mijn pantoffels. 'Ziezo', zegt ze. 'Dat is ook weer geregeld.' Ze heeft ook mijn avondleven grondig gereorganiseerd. Vroeger begon een geslaagde avond om tien uur. Tegenwoordig vind ik halfnegen een bijzonder aantrekkelijk uur om horizontaal te gaan. Met een boek, een dekentje en de geruststellende gedachte dat niemand nog iets van mij verwacht. Om kwart over acht begint ze al. 'Ge moet morgen weer vroeg op.' 'Ja, maar het is nog maar kwart over acht.' 'En dan? Ge kunt toch al uw pyjama aandoen?' Ze heeft een uitgesproken mening over tocht, lawaai, de prijs van koffie op een terras en mensen die na negen uur nog telefoneren. 'Wie belt er nu nog op dit uur? Is er iemand dood?' Ze houdt van soep, propere lakens, een goed gevulde diepvries en mensen die op tijd komen, maar vooral op tijd weer vertrekken. Ze spaart plastic potjes waar ooit iets anders in gezeten heeft en vindt het zonde om een elastiekje weg te gooien. Je weet nooit wanneer je er eentje nodig hebt. En ze heeft het niet zo begrepen op mijn beroepskeuze. 'Jeugdprogrammator', zucht ze. 'Kon ge niet iets rustigers kiezen?' Want kinderkunsten, dat is tegenwoordig geen eenvoudige zaak. Er wordt gedanst, gezongen, geëxperimenteerd en gefilosofeerd. Er zijn voorstellingen over identiteit, klimaat, verlies en de grote vragen van het bestaan. Soms zonder woorden, soms zonder decor en af en toe zonder dat ik precies weet wat ik gezien heb. Ik vind dat boeiend. Die eindeloze verbeelding, die durf om kinderen ernstig te nemen en hen niet alleen te geven wat ze al kennen. Ik kan daar oprecht enthousiast van worden. Mijn innerlijke bejaarde begrijpt er niets van. 'Waarom kunnen die kinderen niet gewoon naar een schoon vertoningske van Roodkapje kijken?' Ze bedoelt de ouderwetse versie. Met een rood kapje, een wolf die duidelijk een wolf is en een grootmoeder die gewoon in bed ligt. Niet een multidisciplinaire interpretatie waarin de wolf symbool staat voor de klimaatcrisis en Roodkapje op zoek gaat naar haar genderidentiteit. 'En op het einde komt de jager', zegt ze. 'Dat is toch schoon? Iedereen content.' Ik probeer haar uit te leggen dat kinderkunsten veel meer kunnen zijn. Dat kinderen recht hebben op verwondering, experiment en artistieke uitdaging. 'Ja, ja', zegt ze. 'Maar moet dat altijd zo donker zijn? En waarom fluisteren die acteurs zo?' Ik zie het al voor me. Over tien jaar ontvang ik een jonge theatermaker die mij enthousiast vertelt over een experimentele voorstelling waarin dans, technologie en artificiële intelligentie samensmelten tot een nieuwe theatrale taal. Ik zal enthousiast luisteren, vragen stellen en meteen beginnen nadenken over de mogelijkheden. En ergens achter in mijn hoofd zal zij haar keel schrapen. 'Vraag eens of er stoelen zijn.' 'Dat is mijn heup', zegt ze dan. 'Ge moet daar rekening mee houden.' Gusta wil ook weten of er tijdens de vergadering koffiekoeken zullen zijn. En of het lang gaat duren. En of we niet gewoon kunnen beslissen wat we vorige keer ook al beslist hebben. Achttien jaar. Ik heb het tabblad van MyPension uiteindelijk gesloten. Mijn innerlijke bejaarde zuchtte diep. 'Nog achttien jaar. Dat is toch niet normaal.' Ik probeerde haar gerust te stellen. Dat we nog zoveel mooie dingen zouden doen. Dat er nog zoveel te ontdekken viel. Dat ik eigenlijk helemaal niet zat te wachten op mijn pensioen. Ze keek me aan alsof ik haar net had voorgesteld om de Mont Ventoux op te fietsen. 'Ge zijt niet goed wijs.' Ze heeft ondertussen besloten om alvast met pensioen te gaan. Ze vindt dat ze haar deel wel gedaan heeft en dat het tijd wordt om een beetje van het leven te genieten. Ik mag blijven werken. Dat lijkt me een prima regeling. Ze heeft wel beloofd om af en toe mee te komen naar een jeugdvoorstelling. Op voorwaarde dat er stoelen zijn, een pauze en dat het niet te laat gedaan is. En ze wil haar eigen koekjes meebrengen. Van Delacre. Ik heb haar gezegd dat ze in de theaterzaal niet mag eten. Ze spreekt al drie dagen niet meer tegen mij. Heerlijk rustig. Misschien moet ik haar toch wat vaker meenemen.

Katrien Daniels
80 3