Oermoeder
Gisteren kreeg ik een beeldje cadeau, een soort oermoeder met kind, een familiestuk, dat generaties overleefde.
Het kreeg een ereplaats op de buffetkast onder de foto van mijn kinderen. Een snapshot van een warm moment op de gevoelige plaat vastgelegd, voor puberteiten en adolescentie het overnamen.
Vannacht zijn mijn kinderen van de muur gevallen, zomaar pardoes op hun gezicht. Mijn op canvas geprinte zoon houdt er alvast een permanente verminking in zijn hals aan over.
Ze hingen nochtans aan een wonderlijk zelfklevende spijker, een even grote hype als elektrische wagens die eigenlijk onblusbare bompakketten blijken te zijn en hormoon restitutie therapie, HRT voor de sisters.
Aangeprezen als hét middel tegen overgangsklachten, zoals daar zijn, gewichtstoename, afnemende energie, angst en doemdenken, opduikende stugge kinharen, hart- en vaatziekten, osteoporose, opvliegers, droge ogen, huid en slijmvliezen (we houden dit bewust vaag, maar iedereen weet waarover het gaat), broos haar, dementie, afnemend libido, hersenmist, vermoeidheid, met de horizon verdwenen geduld en als vermist opgegeven zorgreflex. Maar bovenal voor meer levensvreugde voor uzelf en de u omringenden! Hoezee!
Goed voor alles, maar komt met een bijsluiter die men minstens één keer rond de aarde kan wikkelen. Bio-identiek, in pillen, gel of patches, we mikken op de laagst werkzame dosis, bij tussenbloedingen drijven we op tot we weer gaan met die banaan!
Zoals met alles wat zo bejubeld wordt vraag ik me af, waar zit de adder? Waarom is dit wondermiddel weer iets exclusiefs voor vrouwen, net zoals anticonceptie? Want die pil voor mannen, die is toch eigenlijk nooit echt van de grond gekomen, laten we eerlijk wezen. Hebben mannen dat dan niet nodig, die ongelooflijke bescherming tegen al die ouderdomskwalen? Zijn zij dan nog helemaal intact eens de vijftig gepasseerd? De hormonen racen nog alsof ze twintig waren, ze lopen nog steeds met volle haardos achter hun .. euhm .. zorgreflex aan? Geen slijtage dus of wat had je gedacht?
Of ... willen ze stiekem gewoon een partner bij wie dat het geval is?
Zit dat achter die hele marketingmotor voor HRT en al die nieuwe, breed lachende, halve marathons lopende menopauzeconsulenten, of zouden ze het deze keer écht goed menen met die onderzoeken naar gezondheid bij vrouwen? Die nichemarkt die men al eeuwenlang olijk negeert bij alle medische studies (testpersonen die menstrueren en hysterisch rondlopen met een fladderende uterus in de buik, zijn per definitie onbruikbaar én onbetrouwbaar, dat stond buiten kijf). Bij vrouwen is het pas een hartinfarct als het onomstotelijk bewezen geen stress is, dus als ze dood op de grond liggen …. of zoiets.
Ho maar! Ben ik een complotdenker aan het worden? Is ook dat een overgangssymptoom? Hoog tijd voor een pilletje of gelletje? Kwestie van de productiviteit en de aaibaarheid van de dag naar een maatschappelijk aanvaardbaar niveau te tillen?
Mijn zorgreflex is echter onherroepelijk op z’n retour, daar helpt geen smeren meer aan, van de vraag wat we gaan eten vandaag, ga ik gillen. Mijn kinderen hang ik dus morgen wel weer op, of overmorgen, met het alternatief van de zelfklevende spijker, ook gekend als boorgat, plug & play.
De vraag blijft, was het echt de spijker, of probeert de vruchtbaarheidsgodin op de buffetkast me iets te vertellen? Misschien toch die menopauzeconsulent maar even bellen.
