Zoeken

het palladium en de paladijnen: verhalen van een dolle mens

Terneergeslagen als de naargeestige ochtendschemering stond ik aan de wastafel in mijn appartement sudoku’s op te lossen. Onderwijl schrobde ik met Oral-B 3D White Luxe Stralende Glans aan mijn dentale carrosserie zoals een gepensioneerde dat met bruine zeep doet tussen zijn huidplooien. Ziet u, de tanden zijn de poort naar de ziel en op de mijne was een beetje eelt komen te staan. Ik trachtte de immense leegte in mezelf te vergeten door lege rasters met getalletjes te vullen. Maar het hielp niet en ik kreeg de rigor vitae ook niet weggepoetst. Geen werk, geen geld. Geen zin, geen lusten om me te doen willen.   Ik was aan de levensbeschouwelijke putten overgeleverd en al wat me nu nog restte was mijn stralende glimlach – de afspiegeling van een oude innerlijke mij. Waarom komen de kansen nooit hiernaartoe? Het was die zin die me hier had gebracht, die verduivelde boutade. En verdomd, God is d… – het beletselteken slikte mijn uitroepteken in toen er gebeld werd. Het was wat laat voor Sinterklaas en wat vroeg voor Driekoningen, dus ik vreesde dat het de deurwaarder was die beslag kwam leggen op de rest van mijn levensbeschouwelijke krediet, omdat ik mijn achterstallige betalingen pleeg te verzaken. Maar er was niets meer dan ongeloof om van me te stelen, dus wat kon het ook. “Hebt u misschien een paar minuten tijd om over GOD te praten?” (De stem had het echt zo gezegd, met de ‘o’ en de ‘d’ ook als hoofdletter.) En ik had tijd! Enfin, een minuut of zeven later mocht ik hen al David en Sylvie noemen en waren we de beste maatjes. Mijn glimlach straalde naar hen en de hunne straalde terug. Ik was helemaal mee met hun verhaal vol (zedige) passie en vuur. Lidkaarten verkochten ze terstond en ik liet me met groot genoegen registreren. Hun benevelende betovering liet niet af – wierook noemen ze het zelf, het zat in hun parfum, het zat in hun tandpasta, het zat in hun poriën. Dat merkte ik toen ik me net iets te spontaan opgaf voor het vacante zitje in hun beleidsraad. Maar eerst kwam de beproeving (een sollicitatie of zoiets) en ik legde hun mijn grootse plannen uit. Plots bevonden we ons midden in een nachtelijke ceremonie. Overal zag ik groene driehoeken en rode pentagrammen.  Om me heen pulseerde een candide mensenmassa in het dreunende licht rondom een laaiende brandstapel. In de rechterhand omklemden ze een kandelaar. In hun linkerwang ronkte bij elk van hen een elektrische tandenborstel – zo een als ik altijd had gewild. Ze neurieden, mompelden een hymne. Omdat de tremor van het mondhygiëneapparaat hun woorden vervormde, kon ik de aard van het gezang niet thuisbrengen. De klanken waren prehistorisch. Hoe ha hoe ha hoe ha. Ik deed gewillig mee: hoe ha. De massa spleet driehoeksgewijs uiteen door de advent van enkele fakkeldragers. Met z’n vieren, gedost in het witste wit van ons allemaal, torsten ze een brancard.  Bij hen snorde de tandenborstel in elk van de twee borstzakjes – dat moest wel betekenen dat zij de notabelen bij uitstek waren. Hoe ha. Op de draagberrie lag een levenloze donkere figuur. Hoe ha. De armen en benen staken in vreemde hoeken omhoog en gingen schuil onder een donker deken dat een sterk getaande figuur verhulde. Hoe ha, hoe ha. Kordaat schreden ze verder, onder de hypnotiserende hymne. Hoe ha, hoe ha, hoe ha. De deken werd verwijderd, de figuur onthuld en zonder dralen op het vuur gekieperd. Zijn takjes knerpten en schreeuwden. “Hoe HA!” Beste kerstboomverbranding ooit.   Enfin, ik ben jammer genoeg niet aangenomen. Nog hoe ha mompelend liep ik even werkeloos als tevoren terug de trap op, mijn appartement in. David en Sylvie sloegen me bedaard gade.

Midas
6 0

De onvoorspelbaarheid

Een vriend vertelt me over zijn oma. "Vroeger keek ze graag naar tennis op tv. Vooral naar de wedstrijden met Kim Clijsters. Het was Kim hier en Kim daar. Maar ze kon niet zo goed tegen de wedstrijdspanning. Het was nog in de tijd van de videorecorders. Ze nam de wedstrijden waarin Kim Clijsters meespeelde telkens op. Als de tennismatch gedaan was, keek ze op teletekst eerst naar de uitslag. Pas dan kon ze de wedstrijd volledig bekijken. Als ze wist of Kim Clijsters gewonnen had of niet. De spanning was eraf."  "In het weekend naar een voetbalmatch kijken waarin ik meespeelde vond ze ook moeilijk”, gaat hij verder. “Als ik op de grond lag na een sliding of een tackel zou ze het veld opgelopen zijn. En roepen dat ze deed. Zelfs als ik mezelf bezeerd had bij een slechte tackel", lacht hij. "Het is een schitterend verhaal", zeg ik. Het is de spanning van een spel. Niet iedereen is er voor in de wieg gelegd. Ik heb het nog altijd met de sportwedstrijden van de kinderen. Maar ook met spannende films. Zeker thuis. Dan loop ik om de haverklap naar de keuken, waar ik wat sta rond te draaien. Als een leghen die een plek zoekt om haar ei te leggen. Ik trek er de koelkast nog maar eens open. Of ik schenk mezelf een glas water in terwijl er nog eentje op de salontafel staat. In de bioscoop ligt het natuurlijk een stuk moeilijker om telkens naar buiten te lopen. En al zeker om daar achter de toog de ijskast te openen. Als de suspense in de bioscoop te erg wordt, sluit ik mijn ogen tot het spannend stuk voorbij is. Het is de onvoorspelbaarheid. Niet weten waar het allemaal naartoe gaat. Eigenlijk weet je het nooit. 

Rudi Lavreysen
3 0

mijn vitrinekast toont me mijn grootste angst

Al meer dan twintig jaar bezat ik hem. Meer dan tweehonderd centimeter hoog, vooral doorzichtig en glas, maar aan de randen en staanders bleek aluminium. Een vitrinekast. Uiteindelijk mijn vitrinekast. Na de scheiding die niet echt was, want we waren niet in de echt verbonden, werd hij mijn deel. De ex van wie ik me afscheidde had een heel eigen beeld bij delen. Zij deelde me mede dat ik geen stoffelijke goederen uit onze huwelijkserfenis zou gaan ontvangen, anders dan die, die ik aan het begin van ons gevecht, op papier bedongen had. De vitrinekast was er daar een van. Toen het gevecht nog niet bloedig was. Toen ze nog in de overtuiging leefde dat ik me opnieuw zou schikken, hoofd buigen, slikken, toegeven, accepteren, incasseren, boete doen. Hoe wonderlijk was de bevrijding die in mij had plaatsgevonden, want al deze kwaliteiten die me bonden aan een vergiftigde en ongelijkwaardige relatie waren mij ontvallen. Niet dat ik ze kwijt wilde, dat ik er zelf aan gewerkt had ze van me af te schudden. Nee, ze ontvielen me op het moment dat ik mijn enige angst aankeek, doorheenkeek, achteruitkeek. In een week tijd loste mijn doodsangst op, verdwenen mijn nachtmerries. Met een meedogenloos mededogen hielpen de hulpverleners me erdoorheen. Zoals Gollem in de Ring loste de doodsangst op en nam al die kwaliteiten met zich mee het universum in. Tijd voor gewone angst nu. Die heb ik nog. Gelukkig, daaruit blijkt dat ik een mens ben als alle anderen. ‘t Blijkt dat ik, hoe verbazend, verbonden ben met mijn realiteit, onstoffelijk en stoffelijk. Al eenenvijftig jaar geleden verbond ik me, gedurende de doodsangst, met de meest zorgende en koesterende moeder: de aarde. Kiezelpaden trokken me aan, groene serpentijn, rode jaspis, witte kwarts. Ze gingen met me mee, in mijn jaszak, woonden in een sigarendoos, een spijkerkastje. Ik verzamelde ze, koesterde de kristallen en knuffelde de stenen. Altijd een vriendje bij me in de woestijn van overleven. Toen de tijd van geld verdienen aangebroken was kregen de mooiste mineralen een speciale plaats, in de vitrinekast. Zo werd die het omhulsel voor de levenslijn die moeder aarde me bood. En dus ging na bevrijdingsdag die kast met me mee, uit het oude huis, met veel moeite in een busje, vier verdiepingen omhoog naar mijn kloosterappartement. Eventjes was ik over the moon. Maar al gauw werd de realiteit helder: de vitrinekast is veel te groot voor mijn tiny house, en veel te groot als lijn naar de oude doodsangst. Loslaten gaat over het doorleven van angst, en loslaten gaat ook over het kiezen voor mijn actuele realiteit. Al pratend met de vitrinekast bleek hij te behoren bij de achterwaartse realiteit. Dus Marktplaats werd zijn deel. Hij zal vanaf nu modelautootjes bevatten, de passie van een ander omhullen. Adieu vitrinekast. Mijn omhulling werp ik met overtuiging van me af. Zodat ik mijn huidige angst kan aankijken. 

Marc Graetz
7 2

Grijs

Wat moet ik hem zeggen?Lachen? Huilen?, ik hoor het u denken.Eerlijk gezegd… Ik heb geen flauw idee. Het is in elke geval niet zwart- wit. Dat is het nooit.  Wie overwint, de dood op het leven? Of is het net omgekeerd?Over dat laatste heb ik de afgelopen tijd meer gefilosofeerd dan me lief is.Dood. Leven. Leven. Dood.In het ziekenhuis wist niemand het antwoord. De verpleegsters ontweken mij. En wanneer ze dan toch oogcontact maakten, kreeg ik enkel die blik. Die blik, die blik die ik nu ook in uw ogen kan gewaarworden. Medelijden.Bezorgdheid.Die blik wanneer je een aangereden kat ziet creperen op straat.Je zet je wagen aan de kant, je stapt uit en loopt naar het dier toe.Het kijkt je aan vanuit de donkere plas bloed waarin het zijn doodstrijd voert.De laatste aanblik die het dier zal krijgen. Ocharme, arm beestje, kon ik maar iets doen om te helpen….Terwijl jij de reden bent waarom het dier zijn doodstrijd voert.(stilte)Eigenlijk, als ik heel eerlijk mag zijn, eh.Wat u denkt. Of zegt. Het kan me geen zak schelen.Trouwens, ik heb momenteel wel andere dingen aan mijn hoofd dan me bezig te houden met wat u denkt.Ik heb nu iemand om voor te zorgen.Volledig afhankelijk van mijn zorgen.Ten dode opgeschreven zonder mijn toedoen..Een kleine jongen.Boris.Die naam hadden we enkele maanden geleden gezien, op de omslag van één of andere roman.We hadden in elkanders richting gekeken en uit haar glimlach had ik kunnen afleiden dat we hetzelfde dachten.We waren dan ook zo gelukkig toen de dokter ons het geslacht vertelde. Een klein jongetje.Diezelfde dag nog was ik naar de winkel gehold om enkele potten blauwe verf te kopen.De volgende dag was de babykamer al volledig geschilderd.Met een dikke verfborstel had ik kleine witte wolkjes geschilderd.Vier maanden voor de geboorte stond alles al klaar.Het wiegje, de babytafel, het nachtlichtje, enkele knuffels…Het klinkt stom, maar toen zij die avond mijn hand vast nam en haar hoofd op mijn schouder vleide…In die kamer. Met witte wolkjes om ons heen…Ik kan me niet herinneren dat ik ooit gelukkiger was.Daar in die kamer, met haar, met hem. Geluk.(stilte)In de volgende maanden hadden we alles gedaan om ons voor te bereiden.We leerden hoe je de ademhaling kon gebruiken om de bevalling aangenamer te maken.Hoe je in en uit diende te ademen op het ritme van de weeën.Op welke manieren je de pijn kon verzachten.Als dat al mogelijk was.We hadden ons op alles voorbereid. Of toch op bijna alles.(stilte)Elke dag weerklonk Mozart, Beethoven, Wagner of een andere componist, door ons kleine appartementje.We hadden ons laten wijsmaken dat het de ongeboren baby ten goede zou komen.Het zou bevorderlijk zijn voor zijn ontwikkeling, om te luisteren naar klassieke muziek.Eigenlijk waren we niet zeker of het wel zou werken.Maar aan de andere kant waren we te bang om het risico te lopen ongelijk te hebben.Je weet maar nooit.Kunt u zich nog iets herinneren van die periode?Uw prenatale periode?Ik ook niet.Haar buik werd elke dag boller en boller.Wanneer we in de zetel zaten en televisie keken, nam ze plots mijn hand en legde hem op haar buik.Ik voelde hem.Het is moeilijk om te beschrijven wat er dan allemaal door je heen gaat.Dit was de eerste ontmoeting met mijn toekomstige zoon.De eerste aanraking.Ons eerste moment samen.(stilte)Ik kan me nog perfect herinneren waar ik was toen ze mij belde.Ik zat op mijn werk, had net de knop ingedrukt op de koffiemachine, toen mijn gsm ging.Schat, het is het zover.Het duurde even voor deze woorden volledig tot me doordrongen.Ik nam mijn jas van mijn stoel en liep naar buiten.Van de weg naar het ziekenhuis kan ik me niets meer herinneren.Alles ging zo snel.Toen ik aankwam lag ze reeds met haar benen in de beugels, badend in het zweet.Het was duidelijk dat ze pijn had maar ze kon alsnog een glimlach tevoorschijn toen toen ze mij zag.(stilte)Ik kuste haar voorhoofd en nam haar hand in de mijne.Ze kneep hard.Zweetdruppels rolden van haar voorhoofd naar het topje van haar neus.De dokter en de vroedvrouw waren druk in de weer aan de andere kant van het groene doek.Ik hield mijn voorhoofd tegen het hare en probeerde haar te ondersteunen.Zonder succes.Van de lessen ademhaling kon ik me plots niets meer herinneren. Een black-out.Ze schreeuwde en kneep steeds harder in mijn hand.Meneer, zou u even buiten op de gang willen wachten?Natuurlijk niet. Ik wou hier blijven, we zouden samen bevallen. Zo hadden we het afgesproken.Meneer, u moet ons even ruimte geven.Haar hand kneep steeds harder.Ik voelde hoe een verpleegster mijn hand losmaakte en subtiel mijn schouder vast nam.Meneer, ga alstublieft naar de gang. Voor de gezondheid van uw vrouw. Van uw zoon.(stilte)Had ik nog iets kunnen doen?Ja.Ik had haar kunnen vertellen dat alles goed zou komen.Dat ik haar graag zag.Dat ik er voor haar zou zijn.Ik had zoveel kunnen zeggen.Maar ik zweeg en verliet de operatieruimte.(stilte)De daarop volgende uren waren de langste van mijn leven.Het was een komen en gaan van verpleegsters, dokters. Niemand kon mij iets vertellen over mijn vrouw, over mijn kind.Ik was alleen. In een witte gang, met mijn ogen gericht op de dubbele deur.Enkele ogenblikken geleden had ik haar nog horen schreeuwen.Nu was het stil.Ik dacht dat ze haar hadden verdoofd. Dat ze zou slapen en dat even later onze zoon aan haar zijde zou liggen.Dat ze weer wakker zou worden. (stilte)Ik bleef wachten.Meneer, ik weet niet hou ik u dit moet vertellen.Er waren complicaties, uw vrouw heeft het niet gered. We hebben alles gedaan dat we…Het werd zwart voor mijn ogen. Ik voelde mij steeds zwaarder worden.(stilte)Even later werd ik wakker.Ik openden mijn ogen en staarde naar het witte plafond.Was dit echt?Was ik wakker?Ik hoorde zachtjes gehuil en draaide mijn hoofd opzij.Daar lag hij.Boris.Mijn kersverse zoon.Ik durfde bijna niet te kijken.Ik voelde mij schuldig, omdat ik hem kon aankijken zonder te denken dat hij mijn vrouw had vermoord.Maar ik moest wel, ik was immers papa geworden.Boris hing vast aan mij en ik aan hem.Een onzichtbare navelstreng.Dezelfde navelstreng die mijn vrouw had gewurgd.(stilte)Gecondoleerd.Proficiat.Niemand in mijn omgeving wist hoe ze mij best konden aanspreken.Enkel die blik, die hadden ze allemaal. Die blik waarover ik u eerder al vertelde.Het kraambed van mijn vrouw was haar sterfbed geworden.De dood had leven gebracht.Of had het leven de dood meegebracht?Heb ik het recht om blij te zijn?Heb ik het recht om te rouwen met een pasgeborene in mijn armen?Waarschijnlijk ligt de waarheid ergens in het midden.Niet gelukkig. Niet ongelukkig.Eerder gevoelloos.Het leven is nooit zwart-wit.De vraag is hoe ga je om met de grijswaarden?

Jensvd
2 1

De weegschaal

Het fragment is hier niet verder dan de socialemediakanalen geraakt. Een Nederlands parlementslid haalde onlangs vanop de politieke banken in het Binnenhof een citaat van Willem Elsschot aan, meer bepaald uit het gedicht Het huwelijk. Maar de context zat niethelemaal juist. Een collega verbeterde hem op magistrale wijze. Tot verbazing van de eerste. We zijn het hier niet gewoon. Nochtans is Elsschot onze nationale literaire trots. Als u het mij vraagt, tenminste. Mij schoot een stukje uit het gedicht te binnen toen ik bij de dokter op de weegschaal stond en we allemaal de slappe lach kregen. “Weemoedigheid die niemand kan verklaren”, zo luidt het zinnetje dat bij me opkwam. Het volgt op de beroemde woorden die de Nederlandse politicus aanhaalde: “Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren.”Maar laat me u uitleggen waarom ik aan de woorden dacht bij onze huisdokter, meer bepaald op haar weegschaal. Vader had het trouwens altijd over een bascule. Een uit het Frans geleend correct Nederlands woord, maar je hoort het nog zelden. Mijn vrouw en ik hebben de gewoonte om samen naar de dokter te gaan voor een medische check-up. We kunnen de kwaaltjes voorlopig nog binnen de perken houden, maar ik worstel al een tijdje met de cijfers die 's morgens vroeg op de weegschaal verschijnen. 's Avonds begin ik er niet aan, of ik lig de hele nacht te woelen. Mijn bibliotheek is ondertussen de trotse (als je het zo mag noemen) eigenaar van enkele dieetboeken, al komen komen ze literair gezien niet tot aan de enkels van Willem Elsschot, laat staan dat ze de cijfers op de weegschaal doen zakken. Maar ik sta daar dus op de weegschaal en alles wat er op het display verschijnt is het woord error. Tot driemaal toe. “Voilà, het is zover”, zeg ik. “De weegschaal is kapot. Ze kan het niet aan.” Onze huisdokter, die ons zeer genegen is, krijgt de slappe lach. Net als mijn vrouw. Zelf begin ik ook te schuddebuiken van het lachen. Afijn, u kan er zich iets bij voorstellen. Voor onze dokter zit er niets anders op dan in het kabinet een andere grote weegschaal tevoorschijn te toveren die de cijfers wel kan verdragen. Het is er eentje op wieltjes. Ik kan me de blikken van de andere personen in de wachtzaal al voor de geest halen terwijl ze de grinnikende dokter met de weegschaal op wieltjes zien voorbij komen. Terwijl ik daar dus sta, valt me het zinnetje van Elsschot te binnen. “Weemoedigheid die niemand kan verklaren.” Hier gaan we nog ooit mee lachen, dacht ik. Op de een of andere manier werd ik er zelfs wat weemoedig van. Verklaren kan ik het niet. Maar dat moetwellicht ook niet.

Rudi Lavreysen
2 0

Gele limonade en spa bruis

“Thuis hadden we vroeger alleen gele limonade en spa bruis. En tafelbier. Cola kwam pas later. Toen we erover bleven zagen.” Ik vertelde het thuis aan mijn vrouw nadat ik van de drankenhandel terugkwam. Ze had me gevraagd om enkele flesjes Perrier mee te brengen. Maar ik kon ze niet vinden en ik was al enkele keren op goed geluk met een lege winkelkar de winkel rondgereden. Zoals een wielertoerist die de weg kwijt is, want ik kon niet meer op de naam van het Franse bruiswater komen. Voor de man aan de kassa was het duidelijk dat ik niet vond wat ik zocht. “Wat zoekt ge?”, vroeg hij toen ik er opnieuw passeerde. “Tja, het klinkt onnozel, maar ik kan niet op de naam komen van hetgeen ik moet meebrengen”, zei ik. “Het is iets Frans.” Man, veel onnozeler kan je het niet zeggen, besefte ik meteen. Iets Frans. “Frans bier? Of Franse wijn?” “Nee, Frans water. Sorry, dat had ik niet gezegd.” “Ah, Evian natuurlijk”, zei de man met kennis van zaken, maar dat was het niet. “Het zijn groene flesjes. Bolvormige flesjes.” “Ah, Perrier. Nee sorry, dat hebben we niet”, zei de man. “Maar lust ge dan geen spa bruis?”, vroeg hij meteen daarop. “Jawel, maar het is niet voor mezelf. Perrier is best lekker.” Het was bijna een vraag zoals naar een kind dat zijn groenten niet opeet. “Denk je dat snoep gezonder is?” In de supermarkt hadden ze het Franse bruiswater gelukkig wel, zodat ik het gevraagde bij me had. Ik vertelde mijn vrouw het hele verhaal. Gevolgd door “thuis hadden we vroeger alleen gele limonade en spa bruis. En tafelbier. Cola kwam pas later. Toen we erover bleven zagen.” Het werd bovendien allemaal aan huis geleverd door de brouwer, maar dat zei ik niet.

Rudi Lavreysen
3 1

Dutroux telde tien knikkers

  Dutroux. Dat is zijn familienaam. Prudence zegt dat het beter is om niet altijd helemaal de waarheid te schrijven, om namen te veranderen in mijn memoires. Memoires? zei ik haar. Het is zoals hier, maar nog veel erger. Hier maakt men soep met de groenten van gisteren, maar ík eet elke dag pap van het fruit, van de groentes van mijn ganse leven. Het is een mixpot van rabarber, van zurkel, van citroenschimmel en peulen van de gaspeldoorn. Ik herbeleef alles elke dag. Telkens weer die wrange smaak, diezelfde brei op mijn kranke maag. Alsof ik zo tegen iemand zou kunnen spreken. Tegen Katja kon dat wel. Ja en dat mocht, in onmenselijke brieven, in nachtelijk gefluister, in pleidooien voor de lieve waanzin, want Katja is anders. Katja is een een zwaluw die mij steeds verrast in de vlucht, die geen rare ogen trekt als ik over toppen van verbeelding scheer. Ik zie het zo voor me, ook hoe haar lippen zouden zeggen: Braun is een merk van mixers, Eva en Von de voornamen van mijn tepeltjes. Verminken mag je wortelen, als de puree maar heel blijft. Zoiets. Ja. Heerlijke quatsch die niet helemaal onzin is, dat kon Katja verzinnen, maar ik heb nu enkel nog haar echo, die mij soms iets nieuws probeert te roepen, dat wel. En ik heb ook Prudence. Dat is waar. Zij is echt. Zij is een kat uit Echternach. Zij komt elke dag, terwijl Katja niet meer is.  Niet uit Echternach, maar uit Lapscheure, zou de enige repliek zijn van Prudence. Ze geraakt lang niet zo dicht bij mijn ziel als Katja, maar dat is niet erg. Ik heb haar graag. Heel zeker. Het is dus 'Tanguy Dutroux' geworden. Doe het voor de familie van de betrokkene, had Prudence gezegd en ze klonk zo serieus als journalisten bij een boer getroffen door de bliksem, vuur heeftt alle kippen opgegeten, droogte tart de rode kolen en misschien zit er zelfs mond- en klauwzeer in de stal. Daarenboven, zal iemand ooit mijn hanenpoten lezen en... de familie van de betrokkene? Dorian is in 2016 tegen een vrachtwagen geknald en verder heeft Tanguy enkel nog een oudere zus, in Veilige Have, waar ze danig dementeert. Ik zwijg en neem het aan van Prudence, het potje pillen. Zorg gewoon dat je geen last krijgt, zegt ze nog en weg rijdt ze met haar karretje. Vandaag geef ik mijn medicamenten aan een ooievaar. De zwaluwen zijn weg. De ooievaar zit in het open raam en ik voed hem wit van brood. Gekneed, in een bolletje. Binnenin beterschapspillen voor een jankende baby in een land zonder melk en zonder heuning. Het raam sluit ik weer. Tegen het springen. Niemand hoeft te weten hoe hoog ik woon, noch hoe ik hier ben terechtgekomen in deze Petteflet en die Tanguy Dutroux, dat amalgaam van smeer, toorn en geweld, ik heb hem leren kennen in 2009. Dat was een jaar van crisis. Zo heet dat als bedragen op rekeningen schommelen, als sommigen weer thuis zitten en het raar vinden dat ze niet meer moeten meedraaien in die mallemolen. Crisis was het dus en Tanguy had zijn poten weer niet kunnen thuishouden. Donkerroze, blauw, paars en geel. Dat is de volgorde van de kleuren van zijn handafdrukken. Een taakstraf, dat had Meneer de Rechter hem opgelegd, want den bak zit te vol en dan mogen ze gaan helpen in een kringwinkeltje. Terwijl wij syndroompiraten eerst over snot en van alles gesprekken moeten voeren met Jan, Piet en Snol om daar als vrijwillige aan de slag te kunnen, komt dat ongedierte, komen die taakstraffers gewoon binnen op een ochtend. Ze krijgen koffie. We zijn vriendelijk. Ze krijgen nieuwe veiligheidsschoenen. We geven ze een versbedrukt t-shirt om een vuil hart te verbergen. We lachen zelfs naar hen. Ik heb met Tanguy op die vrijdag eind 2009 speelgoed gesorteerd. We hebben plastieken autootjes gewassen, knikkers per tien in zakjes gestoken, er een prijsetiketje opgeplakt. Hij zuchtte af en toe, schudde zich de schedel als een walrus en op een gegeven moment vroeg hij me of het waar was. Ja, zo antwoordde ik, wij leggen hier elke puzzel die binnenkomt, om te controleren of hij compleet is! En wat mankeert er aan Ú? vroeg mijn stoute mond, waarom bent Ú hier? Om knikkers in zakjes te steken, had hij geantwoord en om kwart voor vijf is Katja gekomen, om hem af te halen, niet met haar Méhari, maar met de Lexus van Tanguy. Dorian - hij moet toen acht geweest zijn - liep in haar zog, hij ging naar de boekenafdeling, begon in de Snoecks van 1981 te bladeren. Katja schudde druppels uit een hoofd met natte haren, zette een zonnebril goed. Het was nochtans een Lexus met een dak, maar het regende als doorzeefde zwembaden. Meneer Dutroux is snel met haar meegegaan, of beter, hij maande haar aan om snel te vertrekken en Dorian kreeg van hem een veeg over het achterhoofd. Veel kwaads staat er nochtans niet in de Snoecks van 1981. Op de cover lijkt een tengere vrouw een gat te willen krabben in een woestijnrots. Ze is naakt. Ze draagt geen zonnebril. Wel een hoed.     uit de reeks 'Residu'

Bernd Vanderbilt
5 1

Pagina Nul

  Ik voel dat het regent. Op pagina nul. Het is gesijpel waarvan ik de zuurtegraad ken. Het zijn eerst druppels die niet laven, daarna vallen scherpe korrels hagel, paragliders met gescheurde moed, een MH17 plus één, de shuttle van verslagenheid. Ze hangen nat en naar beneden. Tibetaanse wimpels die ik vond in koffers van weleer. Vlaggen liggen enkel nog op kisten en de kleur verraadt de toestand van het lijk.  Het zijn de kabouters van de tegenspoed. Ze hebben mijn woordenboek verkloot. De v staat nu vooraan. Valkuil, varken, venijn, vergaan. Ook verdriet hebben ze onderlijnd. Fluogeel. En va bene, vangnet, veerkracht, vreugde, vuur, dat hebben ze doorstreept. Bij verlies is er een doodskopje getekend. Het is in de verte. Een veerman maakt reclame op de radio. Aan de oever van de Waal drinkt Willem van Oranje fanta. Koning Frost zit langs de weg. Hij heeft een platte band. Een wolkbreuk deelt het slijk weer uit aan zware schoenen en de koekoek komt nog zelden uit zijn nest. Vlakbij legt hij eitjes in het mandje van een man met kap en zeis. Witte kousjes droeg de stewardess. Ik krijg de mijne niet meer schoon. Het grijs woont als een kraker gratis in de stof. Graffiti op mijn keukenraam, aangebrande dromen in een pot en op de bodem ligt het ongemakkelijk. Ik wou een kussentje met nieuwe veren, lichter als de wolken, maar de hoogtemeter koos voor ondergang. De regen weigert mijn marcelleke te wassen. Spoel het in een kuip met tranen, is zijn uitleg en de wasdraad wil enkel fungeren als ik zonlicht heb gekocht. Ik kom er niet, ik geraak er niet, in de winkel van het warme daglicht. Alles is bergop, de touwladders zijn rot en alles hangt maar door. Alle kabels worden stroom zo moe. De einder is gebroken. Kerst haal ik niet meer. Slingers groeien niet in wortelloze bomen die vol lichtjes staan te sterven. Met een grapje probeerde ze het nog. Deze ochtend. Prudence. Iets met een beha zonder geduld. Ik bedankte, wou geen koffie, gooide boterhammen, hesp en kaas, alles door het raam. Daar ligt een dooie mus, heb ik gezegd. Het was goed bedoeld van haar. Ze zocht een restje jongensbloed op de bodem van een yoghurtpotje. Ik zei dat Godot blind geworden is, tast en aards gevoel zelfs kwijt is, dat hij op een zwarte ezel zit, die van Buridanus, ergens in een Spaanse steppe waar de wieken roest en wankel zijn en dat die ezel nog niet kiezen kon, tussen de rust van de dood en de leegte van het niets.     uit de reeks 'Residu'

Bernd Vanderbilt
13 3

Piet Hein is een walrus

  Mijn lintzaagje is kapot. Het is een tafelmodel, 400 watt, van Taiwanese makelij. Er zit een slag in het bovenwiel. Het is danig erg dat het motortje het zaagblad niet meer rond krijgt. Het ding moet gevallen zijn. Ik weet wel wie dit op zijn kerfstok heeft. Hij die altijd zaagt of ik zijn krukken niet kan aanpassen. Machines zijn niet voor manke pinguins. Hij moet er met zijn fikken afblijven. Ik krijg hem wel de kreupele of misschien is het Tanguy. Die zieke hond die zonder gêne mensenbrokken freet . Hij die de ganse nacht naar krolse katten blaft. Tanguy smekt als een Vietnamees hangbuikzwijn en ik heb drie dierentuinen aangeschreven. Twee hebben niet geantwoord en de derde liet me weten dat hun koterijen veel te proper zijn voor hem. Dus loopt hij hier nog rond, met zijn walruskop en schril gezang over Piet Hein. Ook die met zijn scheve steunstokken kan maar beter oprotten en soms kan een liedje van The Beatles mij kalmeren. Er zit een ganse playlist in mijn hoofd. Geen noot zit scheef, geen woord ontbreekt. Vandaag echter geen vakantie in Cambodja en Parijs werd niet wakker om vijf uur. Het was veel vroeger. De embryo's van dromen in potjes zijn uitgegroeid tot ware gedrochten, met tentakels schier onmogelijk lang. Het lijkt alsof een viswijf met uitgerokken inktvisdrendels staat te gooien op een ontaarde vrijdagmarkt en ik moet er telkens heen, naar die beroerde foor, altijd eerst door de poort van een walviskerkhof om dan gans aan de ander kant van die viezeluchtbazaar 300 gram garnalen te kopen voor mijn moeder. De grijsroze beestjes zitten altijd in een bruin zakje en Francesco Van Bezien is een notaris uit Blankenberge. Hij heeft Oeigoerse roots. Volgens Prudence, die in Blankenberge een zeilbootje liggen heeft, is hij ooit geadopteerd door uitbaters van een frietkot op de Zeedijk. Mr Van Bezien heeft mij een brief gestuurd. Allicht in verband met de nalatenschap van Katja. Ik durf de envelop niet te openen. Trouwens, ik wil eerst mijn lintzaagje repareren. Ik moet en ga straks een nieuw bovenwiel kopen. Als Prudence het toelaat en gelukkig is er aan De Blauwe Toren een winkeltje van een genie. Hij heeft een hemels arsenaal aan onderdelen, voor de reparatie van eender welke mekaniek. Geheid zou de wereld morgen stilstaan zonder hem, zonder al zijn wisselstukken. En toch had Simbad de Zeeman geen kompas nodig, zemelt de kreupele. Hij is als een deus ex machina verschenen in mijn kamer. Hij vraagt hoe het staat met mijn houten vogel. Ik ging vandaag veren zagen uit berkenbast, zeg ik. Het is Prudence, mummelt de kreupele, ze kan soms ferm door drift gebeten zijn. Ze durft het niet te zeggen, hoe het precies gebeurd is. Iets met een verdwaalde naaktslak, die een walrus bleek te zijn.     uit de reeks 'Residu'

Bernd Vanderbilt
9 1

Viva Leopold II

  Hoe zijn wij in godsnaam in dit land van trammelant beland?  Dit moet een miserabel rijmpje zijn van de kreupele. Hij is in intussen ook opgenomen in de compound. Ja hij, de meestergluurder en gepensioneerd soapregisseur. Zijn ettermuil wordt nu verzorgd door Prudence. Gewoon met azijn. Hij kan zijn mond al iets beter bewegen. Liedjes zingt hij niet meer enkel in zijn hoofd. We moeten allen aanhoren hoe hij denkt Piet Hein te zijn en dat op 21 juli 2017. Vandaag is de grote dag. Prudence wordt na haar proefperiode definitief benoemd tot Hoofdexecuteur der Morele Straffen. Haar stageperiode zit erop. We hebben goedkeurend aanschouwd. Alle opdrachten werden gedwee uitgevoerd. Tanguy werd dagelijks in zijn mortelkuip gezet temidden de rozen en de zon heeft geblaakt als een dolgedraaid brandertje op campinggaz. Hij is echter niet verder dan de tweede graad verbrand geraakt. Zijn kop is zo rood als een tros zieke aalbessen. Hij wordt deftig aangekleed vandaag, voor die beëdiging van Prudence. In de verkleedkast zitten zijn favorieten. De sinterklaasbaard, het stokpaardje en de kepie van Charles de Gaulle, ooit gerat in Parijs. Daarmee heeft Tanguy alles voor zijn Leopold II-persiflage en het was in een museumwinkel, niet ver van het Louvre. Prudence had een paar knoopjes van haar bovenstukje opengezet en naast het Boheemse kruis aan dat frêle kettinkje dacht de verkoper nog meer te kunnen ontdekken. Hij was afgeleid als een Zweedse kok door twee tepeltomaatjes en toen hebben we onze slag geslaan. Sindsdien kunnen we in onze compound elke Franse revue naspelen en Prudence kent er ook wat van. Geen paal te recht, geen bil te wild. Zolang we haar maar niet aanraken. De straffen daarop zijn niet mild. Het is tijd voor de pillen. Anders scheren de straaljagers van Koning Flip weer veel te laag over het dak en gisteren stond hij te schieten. De kreupele met mijn loodsgeweer. Naar twee paragliders. Moet er soms gras gemaaid worden op de wolken? Om diezelfde reden doe ik alles met de hand. Meidoorn snoeien, knotwilgen kortwieken en ook braamslierten trek ik zonder handschoenen uit de taxushaag. Vandaag is de tuin voorbeeldig schoon en de drie klapstoeltjes voor het podium zijn al ingenomen. Tanguy zit links. Voor de zekerheid is zijn torso vastgebonden aan de leuning van zijn stoel. Zoniet, dondert hij eraf. Rechts zit Piet Hein alias de kreupele en ik weet niet hoe hij hier is binnengeraakt, maar in het midden zit mijn vader. Mijn vader kent Tanguy nog van de boogschuttersgilde, dat edele mannenclubje in de Carmersstraat. Sint Sebastiaan zwaait er de scepter. Het is van het gluiperigste tuig dat daar komt en zowel Tanguy als mijn vader zijn driftig fan van Leopold II. Zij dromen ervan om via tunnels van het ene kutje naar het andere te kunnen sluipen. Onderweg boren ze nog een mol in de aars en een regenworm leeft om in tweeën gehakt te worden. Door zo'n benul zijn ze bedorven. Weet je. Voor mij hoeft het niet meer, die inauguratie van Prudence, zeker niet nu mijn vader daar zit. Ik heb mijn hand al opgestoken toen ze voorbijkwam. Ze duwde weer dat inox karretje vol met spuiten, melk, medicamenten en de embryo's van oerdromen zitten in zwarte potjes. Ze had geglimlacht en ik sprak dat het goed was, dat ik blij was, nu beslist was dat ze zou blijven. Iemand moet de boel hier rechthouden en Leopold II kan men niet vertrouwen. Evenmin zijn handlangers ginds op die stoeltjes. Het drietal wacht op het défilé. Tanguy kan fluiten zonder vingers en het applaus van die andere twee zal voor Prudence zijn, voor haar borsten, voor haar kruis en billen, want zo zijn ze. Het zijn smeerlappen en ik moet hier weg. Liefst meteen. Mijn Katja wacht. Achter de Ezelpoort. Aan de verkeerde kant.     uit de reeks 'Residu'

Bernd Vanderbilt
7 1