Zoeken

Mijn verontschuldigingen aan de Congolese bevolking

Hoe begin ik met het formuleren van verontschuldigingen, wanneer mijn eigenlijke doel zelfverrijking is? De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik onder het mom van schuldenaar en op de kap van de Congolezen, mijn – niet zulke fijne - leeswaren delen wil. Zwaar is het kruis om dragen, wanneer je gebukt onder schuldgevoel poogt verontschuldigingen neer te schrijven. Dat mijn eerste toenadering tot u gebaseerd is op eerlijkheid, lijkt me de best mogelijke start. Als zelfkennis het begin is van álle wijsheid, dan verwacht ik met deze brief een heel eind te komen. Puur en zonder plan of oordeel ontsproot ik eind jaren ’80 uit Belgische wortels. Intens was de schok die ik als kleurrijk jaren ’90-kind door mijn lijf voelde gaan, wanneer - door mij aanbeden - witte ouderen spotten met anderskleurigen. De minachting die daarmee gepaard ging raakte me in het diepste puntje van mijn kind-zijn. Het onbehagen bekroop me des te meer, wanneer ik het later ook zélf vermakelijk vond. Intens was de schok die ik door leeftijdsgenoten zag gaan, bij racistische uitlatingen mijnentwege. Maar het zijn de onschuldige ogen van mijn eigen kinderen, die me in het diepste puntje van mijn mens-zijn raken. Waar haal ik het lef vandaan zo’n laffe rat te zijn? Er knaagt iets. Groot was de mantel der liefde voor onverschilligheid waarin ik me meer dan drie decennia verschool. Mijn oogkleppen vallen af, en uit mijn binnenzak haal ik een elpee tevoorschijn. De hoes die me nooit eerder in het oog sprong, is vandaag een doorn: Vrolijk zingende blanke kinderen op de voorgrond. Een zwart-witfoto van bedelende Afrikaanse kinderen op de achtergrond. Tig keer zong ik: “Een kind onder de evenaar, is meestal maar een bedelaar…” En ik berustte. Uit mijn mouw schud ik sprookjes die we twintig jaar geleden op klasuitstap naar het Museum voor Midden-Afrika ter ore kregen. Al ontbrak in dit verhaal elk moraal. En ik berustte. Zonder schroom en schoenen slingerden we als menselijke ketting over de dansvloer wanneer ‘In Zaïre’ door de luidsprekers galmde. Niet wetende dat er in Mobutu’s Zaïre weinig reden om dansen was. En ik berustte. Het gevoel van ontzag dat het imposant beeld van Leopold II bij me losmaakte, zonder ook maar iets van de geschiedenis van het koloniaal verleden te kennen. En ik berustte. Zorgeloos in slaap gewiegd berustte ik. Het is díe onverschilligheid en tolerantie waaraan we ons, tot op vandaag, in grote getale schuldig maken. Mijn petit esprit is er eindelijk in geslaagd de olifant in de kamer te zien. Mijn geweten speelt op, en komt daarmee op gelijke hoogte met mijn misplaatst superioriteitsgevoel. De mantel die me voorheen warm hield, dwingt me nu op onderzoek te gaan onder de evenaar. Geen geweten zonder weten.  In mijn queeste die voortkwam uit eigenbelang, struikel ik over wortels ontkiemd uit datzelfde opportunisme. Onder het mom van beschavingswerken en de strijd tegen slavenhandel in zijn Congo-Vrijstaat trachtte Leopold II zoveel mogelijk kapitaal, macht en aanzien binnen te rijven. Op de kap van onderdrukte Congolezen en op grote schaal werd in Belgisch-Congo koper, goud en diamant buit gemaakt. En ook de steun van België aan de Staat van Katanga had als doel de rijke bodem te blijven exploiteren. Tot op vandaag investeert België liever in handel van Congolees coltan, dan in gezondheidszorg voor zijn gedupeerde delvers. De olifant in de kamer blijkt slagtanden noch slaagkans te hebben. Dé rode draad tussen bloedrubber en het bloed aan onze gsm’s is eigenbelang pur sang. Waar het doel voorheen de middelen heiligde, hekel ik vandaag mijn intenties om tot een hoger doel te komen: Een menswaardig bestaan voor iedereen, in een samenleving waarin gelijkheid, rechtvaardigheid en verantwoordelijkheidsgevoel voor de medemens centraal staat. Maar het is zinloos de gevolgen bij te schaven, als we de oorzaken ongemoeid laten. Pas wanneer álle Belgen de mantel der liefde voor onverschilligheid uitdoen, en de echte omvang van het geweld tijdens de koloniale periode erkennen, zullen de Congolezen het juk van de kolonisatie kunnen afwerpen. Het mag dan wel water onder de brug zijn, onze ‘sorry’ kan een begin zijn voor een nieuwe, zuivere stroming.  Mijn nederige verontschuldigingen richt ik dan ook aan de dwangarbeiders en slaven in Congo-Vrijstaat, en de gegijzelde vrouwen en kinderen die bang op hen wachtten. Ik verontschuldig me voor de landroof, terreur, uitbuiting en weerzinwekkende misbruiken door de Belgen onder Leopold II. Ik richt mijn verontschuldigingen ook aan de Congolezen in Belgisch-Congo, voor de apartheid en de vernederingen die daarmee gepaard gingen. Omdat we uw land en grondstoffen geroofd hebben, en u met geweld dwongen tot arbeid. Ik verontschuldig me voor de propaganda van toen, waardoor we ons in België tot op heden laten beïnvloeden. Mijn verontschuldigingen bied ik aan, aan de Congolese troepen die het leven lieten tijdens gevechten in de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Omdat we uw moeder, identiteit en land afnamen, richt ik mijn verontschuldigingen aan de metissen. Ik verontschuldig me ook aan hun moeders, voor de immense pijn die we hen daarmee hebben aangedaan. Mijn verontschuldigingen ook aan de zogenaamde boys, voor het misselijkmakend minderwaardigheidsgevoel dat u door ons werd opgedrongen. Aan de évolués wil ik me verontschuldigen, voor de ambigue term alleen al, en de verscheurdheid die het met zich meebracht. Ik verontschuldig me voor de sabotage van het democratisch proces na de onafhankelijkheid, en de door ons gecreëerde puinhoop die we achterlieten. Mijn oprechte verontschuldigingen aan de familie en aanhangers van Patrice Lumumba, voor het Belgisch aandeel in zijn dood, en het daarmee wegvegen van de hernieuwde hoop. Ik verontschuldig me aan Congo en zijn vluchtelingen vandaag, voor de corrupte oorlog die we uit zelfverrijking mee in stand helpen houden. Ik verontschuldig me voor de koloniale nostalgie, waarbij onze racistische en paternalistische houding van toen wordt goedgepraat. Ik bied mijn welgemeende verontschuldigingen aan, aan de jonge generatie die - puur en zonder plan of oordeel - ontsproten is uit Congolese wortels. Sorry, voor de negatieve impact van mijn onbeschaafdheid op de vorming van uw identiteit en leven. Aan alle Afro-Belgen, en aan iedereen die op zijn manier kennis heeft moeten maken met de klappen van de zweep, zeg ik in naam van alle Belgen: “Je ne m’excuse pas. Mais, je vous príe de bien vouloir m’excuser.” Onze ivoren toren zit barstensvol barsten en is gebouwd op een fundament van drijfzand. Terwijl we steeds dieper wegzakken in een put die onze voorouders gegraven hebben, zie ik rechts en links van mij staatshoofden die hun kop in het zand steken. Voor we ten onder gaan, reik ik u hoopvol de hand. Laten we na een collectieve erkenning en verontschuldiging, sámen de Belgische geschiedenis herschrijven en de collectieve koloniale herinnering cultiveren.   Camille-Feuille

Camille-Feuille
0 0

Brief aan Jeanneke

Lieve Jeanneke, Een paar dagen na de start van die bevreemdende lockdown, hebben wij gejubeld en gelachen. Het voelde bijna ongepast om temidden van zoveel drama zo’n intens geluk te voelen. Alsof je de slappe lach krijgt tijdens een uitvaartplechtigheid. Maar er was nu eenmaal wonderlijk nieuws, zo massief dat het simpelweg niet te onderdrukken viel: in mijn buik zou een kind groeien. Jij! En groeien doe je volop. Nog 7 weken en dan maakt de wereld kennis met jou, en jij met de wereld.  Maar ik kan het niet helpen: ik maak me zorgen. Want op wat voor een wereld zal ik je zetten? Fraai is die er niet aan toe. Onze samenleving wankelt onder een pandemie. Er is een klimaatcrisis die met de dag tastbaarder wordt. En het publieke debat geraakt verzuurd met polarisatie, racisme en gecrispeerde bekrompenheid. Op Facebook en in de media overstemt een handvol roeptoeters al wie zich kwetsbaar opstelt, al wie niet meekan, of wie vooral een knuffel nodig heeft.  Net nu iedereen nood heeft aan wat mildheid, trekken velen zich terug in het starre eigen gelijk. De muurtjes rond de eigen mening worden hoger, wat zich daarachter afspeelt, wordt minder zichtbaar en moeilijker te ontrafelen. Net nu een klein gebaar van vriendelijkheid, zoals de glimlach van een toevallige passant, zo’n deugd zou doen, verdwijnt die achter een masker. Corona heeft ons veel afgepakt, maar misschien wel vooral: de vanzelfsprekendheid en spontaniteit van het alledaagse. En toch. Terwijl jij veilig in mijn buik groeide, groeiden er ook mooie dingen in Vlaanderen, dingen waardoor we weer hoop kregen dat het alsnog goed komt. Zoals Herman Van Veen het zingt: de wereld is niet mooi, maar jij kan haar een beetje mooier kleuren.  Want misschien lijk je wel op je tante, die elke dag de stormloop aan ongeruste patiënten in haar huisartsenpraktijk trotseert. Of op die andere tante, die er op alle mogelijke manieren voor zorgt dat nieuwkomers toch nog Nederlands kunnen leren en hier een toekomst kunnen opbouwen. Misschien heb je wel wat weg van die Afghaanse vriend die al zoveel tegenslagen kende en ook nu weer rechtkrabbelt. Of heb je de ruime blik van die kranige grootnonkel, die zich ondanks zijn ziekte zorgen maakt om mensen in armoede. Of misschien ontpop jij je wel tot een soort van sociale superlijm, zoals die ene vriend die onze vriendengroep op creatieve wijze bij elkaar weet te brengen. Misschien treed jij wel in de voetsporen van die zeldzame experte die de nuance zoekt en ruiterlijk toegeeft dat zij het ook allemaal niet zo goed weet.  Of word je zoals die koppige buurman, die blijft klappen voor de mensen in de zorg, nog lang nadat iedereen daarmee gestopt is.  Misschien raak je wel geïnspireerd door die zonderling, die tussen al het geweeklaag door, mildheid predikt. Mildheid tegenover onszelf en tegenover elkaar. Of krijg je energie door die kleine, maar groeiende groep politieke leiders, die de strijdbijl en het gekibbel begraaft, en zich eindelijk echt wil inzetten voor de toekomst van ons allemaal. Wat zijn we ontzettend benieuwd naar jou. Zal je de schone krullen van je vader hebben, en de aanstekelijke lach van je moeder? Of erf je ons piekergedrag en je moeders ambetante voeten? Maar vooral: wat voor iemand zal je worden? Soms dromen we daar hardop over. Dan word jij een handelaar in goeds, een geluksmarchand die wiegende bomen plant, een bellenblazer onversaagd, die alles en iedereen met vrolijke glans belaagt. Een liefdesverspreider, een armoedebestrijder, een onvermoeibare levensbegeleider. Maar het is niet aan ons om jouw pad uit te stippelen. Word maar gewoon helemaal wie je zelf wil. En ongeacht wat de toekomst brengt: jij bent er nu al in geslaagd om de wereld mooier te maken de voorbije maanden. Uitkijken naar jouw komst was een kristalhelder lichtpunt, het bracht ons en onze families en vriendengroepen dichter bij elkaar, en deed ons beseffen wat er echt toe doet. En nee, onze samenleving is er nog niet. We hebben nog heel wat voor de boeg. Maar maak je maar geen zorgen, daarvoor is het nog te vroeg. Veel te vroeg. Bemoedigende groetjes, Je mama in spé (en je papa schreef mee)   Auteurs: Lies Steurs (17-11-1990) & Hendrik Moeremans (27-07-1987)

LiesSteurs
32 0

Een onvergetelijke vakantie...

Beste Vlamingen “Met een gigantische snelheid razen we door de lucht. Ik zit op een vliegtuig met aan boord nog twintig andere reizigers. we zijn verplicht om onze gordel aan te houden tijdens onze lange vlucht van 258 dagen. Op dit moment is onze vliegreis bijna afgelopen, we komen morgen eindelijk aan land. Ik ben blij en opgelucht tegelijkertijd want de vlucht was eentje van lange tijdsduur. Ik vind het spannend om terug te keren naar het land waar ik oorspronkelijk op de wereld ben gebracht. slapen zal moeilijk worden met al de gevoelens die door mijn hoofd spoken. Zullen mijn grootouders nog leven? Liesl mijn oude schoolvriendin, zou ze mij nog kennen? Ik heb geen besef van hoe laat het ondertussen is want tijd bestaat hier niet. Ik kijk door het raampje van het vliegtuig en droom weg in de weelde van de verschillende lichtbronnen die rechtstreeks op het netvlies van mijn ogen vallen. Ik begin een beetje slaperig te worden. Ik pak een deken en mijn vestje zodat ik mij kan klaarmaken om te verdwalen in mijn onvoorspelbare dromen. Dit was het voor vandaag. Morgen ben ik weer terug! Sven Wirix” Op het moment dat ik het dagboek sloot verloor het vliegtuig zijn evenwicht. Het alarm gaat af maar omdat alle passagiers aan het slapen waren, heeft niemand het alarm opgemerkt. De piloot heeft zijn best gedaan om zijn koers verder te zetten maar tevergeefs. Het vliegtuig stort neer op aarde. Alle passagiers zijn buiten bewustzijn behalve één persoon, namelijk Sven. Hij kijkt naar boven en kan niet begrijpen wat er zich allemaal afspeelt. Hij kruipt naar het mobieltje dat ligt te rinkelen op tien meter afstand verwijdert van hem. Hij is zwaar getroffen door de crash, hij verliest veel bloed en kan moeilijk ademen.Met alle moed pakt hij het mobieltje en belt hij de hulpdiensten. Het laatste wat hij zag waren de blauwe zwaailampen die zijn richting uit kwamen. “Het werd opeens zwart voor mijn ogen. Ik kan me nog vrij weinig herinneren wat zich daar afspeelde op het moment van de crash. De verplegende robot die mijn bloedwaarden kwam opmeten en de nodige medicamenten op mijn nachtkastje van mijn kamer achterliet, vertelde mij dat ik een maand in coma heb gelegen. Ik schrok natuurlijk enorm van wat de robot mij vertelde. Hij had ook positief nieuws, ik mocht morgen eindelijk het ziekenhuis verlaten! Mijn ouders hebben het helaas niet overleefd, telkens als ik er over begin te praten krijg ik het zwaar. Ik heb het er liever niet over. De zon duikt onder de horizon en de avond valt. Dit was het voor vandaag. Tot Morgen!” Sven werd de volgende dag wakker gemaakt door de brandende zonnestralen die door het grote glasraam op zijn gezicht schenen. Om negen uur werd hij ontslagen uit het ziekenhuis. Voordat hij uiteindelijk mocht gaan moest hij nog een test op het coronavirus doen. Hij lag met zijn lichaam bekrompen op het bed en de robot maakt een hersenscan. Op basis van de hersenactiviteit kon de zorgrobot zien als de hersenstructuur van de persoon verandert was of de oorspronkelijke vorm had. Vol enthousiasme stapte hij naar buiten maar die vreugde was van korte duur. Alles was verandert. De gehele samenleving was verandert, net zoals de sociale en samenhangende omgeving waar hij was opgegroeid. Hij zag zelfrijdende voertuigen, ook krioelde het van de fietsers en voetgangers. Slenterend zette hij een stap richting de stoep maar ver geraakte Sven niet. Hij bewoog van links naar rechts en zijn evenwicht was ook niet optimaal. Eenmaal aangekomen bij de supermarkt wreef hij diep in zijn ogen. Ze voelden aan alsof ze al dagen niet meer waren geopend. Een felle lichtflits was alles wat hij zag. Hij was op zoek naar de knapperige zoete kaneelbroodjes die zijn oma altijd maakte toen ze nog leefde. De broodjes waren altijd mooi goudbruin met een egaal laagje glazuur bovenop. Hij kreeg het water in zijn mond. Zijn oog valt op een hoekje van de winkelrek waar de producten uitgestald staan. Er steekt een minuscuul opgevouwd briefje tussen de spleet van de rek. Hij pakt het briefje voorzichtig op en plooit het open. “Vandaag 18 Oktober 2020. Complete volksverhuizing richting Mars wegens coronacrisis.” Sven schrikt en door zijn reactie dwarrelt het papiertje op de grond. Hij zet het op een rennen en verstopt zich in een verlaten achterbuurt waar de vele drugsdealers zich verschuilen en  de muren zijn volgespoten met de meest vulgaire graffiti.  “Iemand help! Ik kan dit niet meer! waar, waar zijn mijn ouders? Ze waren dood gebleven in het ongeluk. Iemand die mij alstublieft wilt uitleggen wat er allemaal is gebeurd? Ik ben zo verward. Radeloos. Alles is zo veranderd, en met alles bedoel ik de hele wereld. Letterlijk alles! Toen ik voorbij de kassa’s rende in de supermarkt merkte ik op dat er helemaal geen caissières waren. De gehele betaling werd automatisch geregistreerd en het geld werd van de persoon zijn bankrekening gehaald zonder iets te tonen.” Toen ik aan het schuilen was in de achterbuurt zag ik een kleine hond. Het was geen puppy meer want de hond had geelbruine tanden,verwarde grijze haren en zijn mobiliteit was uitermate slecht. Ik strompelde naar het hondje en gaf hem een naam. Ik noemde hem Max want zo heette mijn vorige viervoeter die helaas twee jaar geleden overleden was. De hond gedroeg zich vreemd, precies alsof hij me iets wou laten waarnemen.” Met de hond voorop, volgt Sven zijn spoor. Samen doorkruisen ze de zijbuurten, het centrum van de stad en de verschillende natuurparken tot ze op een gegeven moment aankomen bij een trap. De hond keert weer terug naar zijn oorspronkelijke leefomgeving en Sven staart naar het bordje bij de trap :”l’histoire des catastrophes dans le monde de l’enfer”. Zonder erbij na te denken spurt hij naar de trap,ademt hij diep in, pakt hij de railing van de trap stevig vast en gaat stapvoets naar beneden waarna hij tenslotte arriveert. Hij ziet een groot boek liggen getiteld naar het bordje bij de trap. Met trillende vingers klapt Sven het boek open. In het boek staan alle rampen in van de voorbije jaren. Hij krijgt waterige ogen en leest verder. Na al die jaren is het allemaal duidelijk geworden. Het coronavirus werd zo intens dat een volksverhuizing genoodzaakt was. Mensen werden kannibalen en gingen hun eigen soort uitmoorden. Complete paniek brak uit want zowel overheid als de bevolking deed weinig aan deze grote crisis. Na het lezen van de allerlaatste pagina vouwt hij het boek toe met een gevoel van tevredenheid en loopt hij naar buiten. Hij pakt een foto tevoorschijn van zijn gezin, sluit zijn ogen en droomt over de mooie momenten die toen nog de realiteit waren.      

sven wirix
0 0

Veiligheid Verantwoordelijkheden en Plichten!

Hey,dag,hallo,hoi,… Vlaanderen   Ik zou het graag willen hebben over de veiligheid van bepaalde dingen die spijtig genoeg dagelijks gebeuren. En waar niet heel veel mensen zich druk over maken, of ook niemand die hier iets aan doet. Daarvoor ben ik hier! Ik zal jullie mijn kijk op bepaalde dingen   Ik heb een groot probleem met de VEILIGHEID in Vlaanderen. Niet alleen voor meisjes maar ook voor jongens, omdat ik altijd iedereen hoor zeggen dat meisjes hun niet veilig voelen. ik denk dat dit ook zo is voor jongens. Maar die geven het gewoon veel minder snel toe. Met veiligheid bedoel ik niet alleen de veiligheid buiten, maar ook de veiligheid online. Ik vind het belangrijk dat iedereen zich veilig voelt. En niet dat als we rond 10 uur nog buiten zijn, en alleen naar huis zouden moeten dan nog moeten denken over wat je zou doen als er iemand stopt, of moeten nadenken over wat je allemaal zou kunnen doen als er iemand je zo maar zou aanraken, ik weet dat heel veel vriendinnen dit maar normaal vinden, maar zelf denk ik zelf dat dit helemaal niet normaal is en dat dit onderwerp zo genormaliseerd wordt dat niemand het als een groot probleem gaat zien, terwijl dit wel zo is. Ik heb ook al eens meegemaakt, toen school was gedaan en ik nam de bus naar huis zoals ik elke dag doe, ik stapte af met een vriendin. We zagen een man in de auto zitten die naar meisjes was aan het kijken en ondertussen was hij aan het masturberen. Hij zag ons ondertussen ook al en begon allemaal signalen en tekens te doen dat we naar hem moesten komen. Tuurlijk hebben we dit niet gedaan, maar voor jongere meisjes is dit wel een groot probleem die zouden misschien nog niet weten wat hij is aan het doen en ook niet wat zijn bedoelingen. We hebben uiteindelijk een hele omweg gedaan en sindsdien hebben we toch wel een beetje schrik. Ik vind het heel onlogisch dat wij zelf stappen moesten ondernemen, en dat dit gewoon “normaal” lijkt. Meerdere mensen hadden die dag ook die zelfde man gezien er werd toen ook naar de politie gebeld, maar die zijden dat ze hier niet echt iets aan konden doen. OMDAT HIJ ONS NIET FYSIEK AANRAAKT!!! VINDT U DIT ZELF NORMAAL? Momenteel zitten we ook aan meer dan 4000 aangiften die jaarlijks gedaan worden voor verkrachting voor zowel jongens als meisjes, ik vind dit persoonlijk heel veel en dit getal is nog niet eens iedereen er zijn heel wat meisjes en ook wel jongens die al eens aangetast of verkracht zijn geweest, maar hier gewoon niks over durven zeggen. Ik vind het heel belangrijk om hier iets aan te doen, ik weet zelf ook wel dat het niet makkelijk is om iemand voor zijn daden te stoppen, maar ik heb hier misschien een oplossing voor door naar elke persoon in Vlaanderen een brief te sturen, waarin ze gewoon 1 vraag moeten beantwoorden of we zouden dit ook kunnen doen via een mail. De vraag zou dan zijn op welke plaats voelt u zich onveilig zowel overdag als overnacht en dan zouden we de antwoorden met elkaar kunnen vergelijken en zien op welke plaatsen de meeste mensen zich onveilig voelen. Dan zouden we daar misschien camera’s kunnen plaatsen als het een openbare plaats is of we zouden ook politieagenten kunnen inzetten op die plaatsen die er misschien meerdere keren per dag voorbij zouden kunnen rijden. Er is wel een kans dat het probleem zich dan gaat verplaatsen naar andere plaatsen, maar dan moeten we met iets beters komen. En om de veiligheid niet alleen op straat te veranderen, maar ook online zouden we misschien onder elke foto die je stuurt op snapchat een watermerk zetten. Voor de mensen dat niet weten wat een watermerk inhoudt; dit is een logo, tekst of het zou ook een patroon kunnen zijn, dat wordt toegevoegd aan een drukwerk, foto’s, documenten om de echtheid aan te tonen of om het doorsturen/ kopiëren van bijvoorbeeld de foto tegen te gaan. Ik denk persoonlijk als we dit merk automatisch zouden zetten op elke foto dat online wordt gezet of verstuurd wordt, dan zou dit sterk helpen bij het niet verder verspreiden van bijvoorbeeld naaktfoto’s en dan zou je ook direct weten wie de persoon is die de foto heeft doorgestuurd, dus dan zou je die ook makkelijker kunnen straffen. En dan zou je het ook kunnen voorkomen dat die foto’s of video’s verspreid zouden worden op school. Want ik denk dat dit heel zwaar is voor de meisjes of jongens die dit meemaken door 1 misschien domme fout, al vindt ik het geen fout, want je mag zelf gewoon nog kiezen wat je doet en als je zelf vindt dat je er goed uitziet en dit wilt delen met iemand dan kan en mag dat gewoon. Dus ik vind niet dat de meisjes of jongens die die naaktfoto’s doorsturen naar iemand niet in fout zijn maar wel de personen die die foto’s dan gaan verspreiden.   Ik hoop dat hier iets aan gedaan zal worden, ik hoop dat jullie iets doen met mijn irritaties en oplossingen.   Vriendelijke groet, Lara De Bock :)

lara1
1 0

Racisme kan van mij part den hoogste boom in

Beste Vlaanderen, Racisme is niet makkelijk uit te leggen, want het is juist zeer complex. Het kunnen kleine onschuldige gebeurtenissen zijn die tot schrijnende zaken en gevolgen lijden. De oorzaak hiervan zijn racisten. Een racist is iemand die zijn eigen ras verkiest boven een ander ras op basis van godsdienst, huidskleur, afstamming,… Dit HAAT ik aan onze maatschappij en daarom schrijf ik hier een brief over voor te laten weten dat niet allen ik maar nog veel mensen hier niet achter staan er iets aan willen doen. Ik zal beginnen over iets wat vriendinnen er ik hebben meegemaakt. U kent waarschijnlijk wel Vlaamse Belang awel daar heeft het mee te maken. Dus een vriendin van mij Liza heeft een andere huidskleur. En op een dag stond er een lid van deze politieke partij flyers uit te delen. Haar vriendinnen dus ook Liza komen samen uit school. Wat doet de persoon die geeft alleen aan mij en een paar andere vriendinnen een flyer en niet Liza! Waarop Liza zegt “En ik?” waarop hij antwoord “Jij krijgt er geen!” Dit is puur racisme, Liza kreeg er geen omdat zij een andere huidskleur heeft. Vinden jullie dat oké? Nee toch? Racisme bestaan jammer genoeg al heel lang. Het was vroeger altijd de blanken die het goede deden en alles mochten. Denk maar aan de kolonisatie waarbij Belgen ja wij Belgen mensen uit Congo gingen halen om als slaaf in Amerika te gaanwerken. Waarbij ze tijdens de toch naar Amerika nog is afgrijselijk werden behandeld en daarna werden verkocht als slaven op een markt. Zo kan ik wel nog een aantal voorbeelden opnoemen over racistische gebeurtenissen in het verleden. We denken nu  zo extreem is het allemaal niet meer, maar dat is het wel. Het is nu op andere vlakken bij ons, vooral vooroordelen waardoor deze mensen veel minder kansen krijgen en minderwaardig worden behandeld. Iedereen heeft vooroordelen dikke mensen zijn lui, dakloze zijn profiteurs,… Soms moet je is beter nadenken waarom is die zo. Voor je direct een oordeel over iemand klaar hebt. Iedereen is gelijk en heeft gelijke kansen zo staat het geschreven in de wet maar in de maatschappij is dat NIET zo. Werknemers gaan bijvoorbeeld vaak iemand rapper op sollicitatie laten komen met een Belgische naam. Dit heeft een meisje bewezen ze had eerst CV gestuurd met haar echte naam die buitenlands klonk en dan met de naam Laura. Alleen Laura mocht op sollicitatie komen. Dit bedoel ik met vooroordelen maar als je goed nadenkt weet je ook dat dit puur racisme is. Waarom worden mensen beoordeeld op hun afkomst en niet op hun capaciteiten, gewoon omdat ze een andere huidskleur hebben of een ander geloof? Ik zal dit nooit maar ook nooit begrijpen.   Wat we hieraan kunnen doen is geen vooroordelen hebben. Dan is er automatisch ook geen racisme meer, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik denk niet dat het mij zal lukken om iedereen hun maindset te kunnen veranderen. Alleen gaat dat niet en met een paar ook niet. Je moet al met duizenden, miljoenen zijn omdat te kunnen oplossen! Het is wel al beter dan vroeger geworden, maar ik denk dat er altijd racisten zullen blijven rondlopen, waarbij je nooit hun maindset gaan kunnen veranderen. Als we altijd bij deze acties gaan blijven protesteren, hoop ik dat er altijd meer en meer mensen gaan inzien dat ze fout zitten. En hierbij hun gedrag gaan aanpassen. Ik hoop Vlaanderen uit het diepste van mijn hart dat jullie uit deze brief kunnen afleiden dat racisme niet kan en mag getolereerd worden. Het moet echt veranderen,  dat is beter voor de maatschappij en voor ons zelf. Zo kunnen we iedereen aanvaarde hoe die is, wat die doet en waar hij of zij in geloofd en daar geen probleem mee hebben. En als we dat kunnen, kunnen we iedereen gelijke kansen geven. De wereld zou er zoveel mooier van worden en iedereen zal er gelukkiger van worden! Samen tegen racisme #BLM! Groetjes Floor De Ridder  

deridderfloor
0 0

Brief aan Vlaanderen met ...

Beste Vlaanderen Er is heel wat dat mij stoort aan Vlaanderen en ik vind dat er een aantal dingen moeten veranderen. Dit gaat van mentale problemen tot de voetpaden en zo kan ik nog een eindje doorgaan. Ik woon in Londerzeel en Denderleeuw en bij beide gemeentes stoor ik mij enorm aan de voetpaden. Zelf vind ik dat ze er heel slecht bij liggen. In beide dorpen zijn de voetpaden veel te smal en de stenen liggen alles behalve gelijk. Hoe vaak ik al bijna op straat liep doordat het voetpad te smal is, is onbeschrijflijk. Dit heb ik vooral als ik aan het stappen ben in het dorp van Londerzeel. Ook ben ik al heel vaak bijna gevallen op het voetpad door dat alle stenen door en op elkaar liggen. Een kennis van mij is een keer in het dorp van Londerzeel gevallen, waardoor haar bril kapot was. Persoonlijk vind ik dat de voetpaden breder moeten en veiliger om te stappen. Waar ik het ook heel moeilijk mee heb, is dat er heel weinig gedaan wordt voor mensen die het psychisch zeer moeilijk hebben. Meestal staan ze er helemaal alleen voor. Ik heb al zeer moeilijke tijden achter de rug en nooit heb ik het idee dat ik ergens terecht kan. Natuurlijk kan ik bij iemand terecht, maar voor sommigen is dit helemaal niet voldoende. Naar een psycholoog gaan is niet altijd evident voor iemand, want het kost ook redelijk veel geld en niet iedereen kan zich dat permitteren. Naar mijn weten wordt er ook niet veel georganiseerd voor mensen die het moeilijk hebben. Ik vind dat er dan ook meer zou moeten gedaan worden rond mentale problemen. Dan spreek ik over evenementen waar jongeren en of volwassenen naar toe kunnen om hun gedachten te verzetten, en hun hart kunnen luchten bij iemand die ze niet kennen. Dan kom ik op het volgende dat er in Londerzeel heel weinig plekjes zijn, waar ik en mijn vrienden ’s middags kunnen eten tijdens  school. Ik heb het dan ook over, wanneer het heel slecht weer is. Meestal zitten de cafés in het dorp helemaal vol en is er geen plek meer waardoor je buiten moet zitten. Dat is zeker niet leuk als het regent, sneeuwt of hagelt. Het andere probleem kan dan ook weer zijn dat je geen geld hebt om een drankje te kopen, waardoor je wel buiten moet zitten. Ik vind dat er meer plekjes moeten zijn waar je binnen op je gemak kan eten en dus niet in het slechte weer moet zitten, of moet betalen om iets te drinken. Dit is helemaal niet alles dat me dwarsligt. Maar ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat hier zeker iets aan wordt gedaan. Dat de voetpaden veiliger worden, dat er meer mensen met mentale problemen geholpen worden, dat er eindelijk plekjes zijn waar we kunnen eten als het slecht weer is. Laten we samen Vlaanderen beter maken. Met vriendelijke groeten Britt Van Tricht

BrittVanTricht
5 0

Vervuiling door het vervoer naar school en werk.

Beste Vlaanderen,  Ik vind het verschrikkelijk dat er zo veel vervuild wordt door het gebruik van auto’s. Zelf ga ik dagelijks met de fiets vanuit Leest naar school Virgo Sapiens dat in Londerzeel gelegen is. Dat is een goede 12 km en dat kan wel 30-40 minuten kosten van mijn tijd. Fietsen naar school of eventueel naar je werk is natuurlijk perfect voor het milieu want je vervuild namelijk niet. Wat is dan eigenlijk het probleem in Vlaanderen als we kijken naar de vervuiling van ons milieu. Dat probleem is zeer simpel om uit te leggen. Tegenwoordig rijdt slechts 25 % van de jongeren en kinderen naar school met de fiets. (https://www.standaard.be/cnt/dmf20140821_01227722 ) En dat is feitelijk een klein getal want hoe komen die andere kinderen op school? Met de auto, bus en eventueel een motor. En dat zorgt voor veel vervuiling want een kind moet 5 dagen in de week naar school gaan en dat is dan eerst van huis naar school rijden en dan van school terug naar huis.   Waarom is dit zo’n groot probleem?   Er zijn verschillende problemen bij de vervuiling op ons milieu zoals de opwarming van de aarde en vooral onze eigen gezondheid. Wat zijn de grootste oorzaken van de vervuiling? Tegenwoordig is het het gemakkelijkste om gewoon in de auto te stappen en te rijden naar je bestemming en doordat het zo gemakkelijk is doen veel mensen het en dat is een slecht gewoonte. Ook het weer in Vlaanderen is niet altijd even goed daardoor wil je liever in een droge warme auto zitten in plaats van op een koude fiets in de regen. Soms woon je namelijk ook ver van je school en is met de fiets naar school gaan niet mogelijk en dan moet je wel met de auto of eventueel met de bus naar school gaan. Maar van afstanden wordt veel misbruik gemaakt want ik moet elke dag 12 km heen en terug fietsen zelf vind ik dat dat redelijk veel al is maar toch goed doenbaar. Maar dat is mijn mening is ver, sommige mensen vinden 4-6 km al heel erg veel en nemen daarvoor al de auto en dat is eigenlijk waarom er een oplossing moet komen voor dit probleem. Want wat zijn dan de ernstige gevolgen van het vele auto gebruik? Het resultaat van slecht weer en ver van je bestemming wonen wordt het gebruik van je auto of natuurlijk het openbaar vervoer gebruiken. En het gevolg van het vele autogebruik is een slechte invloed op ons milieu waardoor we de wereld gaan kapot maken. Door dit probleem lijden natuurlijk veel mensen en vooral onze mooie natuur die stilletjes aan ten onder zal gaan als we niets veranderen aan dit probleem. Iets wat in mijn ogen een van de belangrijkste aspecten is is de gezondheid van de mensen. Door de vervuiling die we samen creëren worden veel mensen ziek en sterven er zelfs jaarlijks heel veel mensen aan milieuvervuiling, maar liefst 1 op de 6 personen die overlijdt overlijdt aan milieuvervuiling. Dus er moet een oplossing komen. (https://www.rtlnieuws.nl/economie/artikel/3703381/milieuvervuiling-kost-46-biljoen-jaar-en-eist-9-miljoen-levens#:~:text=Wereldwijd%20is%20%C3%A9%C3%A9n%20op%20de,000.000.000%20dollar%20per%20jaar. )  Zelf heb ik al goed nagedacht over een aantal oplossingen en een daarvan is Tesla’s meer in kaart zetten omdat dat auto’s zijn die niet op benzine of gas rijden maar op elektriciteit en dat vervuild vele minder in vergelijking van een normale wagen. Uit studies blijkt dat een Tesla tot 50% minder vervuilende gassen uitstoot dan een traditionele auto. (https://www.hln.be/auto/britse-universiteit-elektrische-auto-s-vervuilen-echt-minder-dan-traditionele-modellen~a23f5959/?referer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F ) Een andere oplossing kan zijn meer bussen laten rijden zodat het autogebruik ook verminderd. Jammer genoeg vervuilt een bus ook veel maar in vergelijking als alle mensen die op de bus zitten allemaal apart in een auto zitten en zo zich verplaatsen is een bus vele malen beter voor ons milieu. Een derde oplossing kan natuurlijk ook de elektrische fietsen meer ik kaart brengen zijn omdat die niet vervuilen en ook nog redelijk snel gaan zonder eigenlijk heel moe te worden. Door een elektrische fiets kan je geen excuses meer gebruiken van ik woon te ver voor de fiets of ik ben te lui om te fietsen. Wie kan er helpen bij deze eventuele oplossing? De maatschappij en de mens zelf want het is natuurlijk je eigen keuze om met het openbaar vervoer te gaan of een Tesla of elektrische fiets te kopen en die dan te gebruiken. Dat hangt af van je zelf maar ik vind dan wel dat de maatschappij duidelijk moet maken dat we samen te veel vervuilen dus dat we er ook samen kunnen werken om ons milieu te redden. Iedereen zou dus elkaar moeten stimuleren om milieuvriendelijk naar school, werk ,... te gaan. Zelf ga ik zeker nog met de fiets naar school blijven gaan tot ik eventueel mijn rijbewijs heb maar zelfs als ik een rijbewijs heb ga ik voor korte afstanden mijn fiets gebruiken of af en toe het openbaar vervoer. In mijn ogen is een auto niet heel noodzakelijk als je werk, school etc. in de buurt van je woonplaats is. Ik hoop dat mijn tips helpen tegen de vervuiling op ons milieu.   Robbe Teughels        Virgo Sapiens    6stwC    14        

Robbe Teughels
0 0

Wat ik veranderen zou

Beste Vlaanderen, Als mensen mij vragen wat ik het meeste haat in de wereld antwoord ik met racisme. Ik verafschuw racisme en beschouw het als een barbaars iets. Ik heb nooit kunnen begrijpen hoe we mensen kunnen discrimineren op vlak van hun huidskleur of afkomst. Niemand wordt geboren met haat op andermans huidskleur, een mens leert haten. Als we kunnen leren haten, kunnen we ook leren liefhebben. Het wordt tijd dat we mensen gaan beoordelen op hun acties en niet op hun huidskleur.  Binnenin bloeden we  allemaal hetzelfde kleur bloed, wat maakt het nu uit als iemand er anders uitziet als jou?  Zelf ben ik een klein deel Congolees, het is misschien niet veel, maar ik ben er trots op. Racisme heb ik natuurlijk nog niet moeten ervaren vanwege mijn witte huidskleur, maar ik heb al veel verhalen gehoord dat mijn familieleden hebben moeten doorstaan door hun prachtige donkere huidskleur. Ik zal altijd opkomen tegen racisme.  Ook kwam dit onderwerp de voorbije maanden meer in de media. Er zijn voorstanders van ‘Black Lives Matter’, maar ook van ‘All Lives Matter’. Ikzelf kom op voor ‘Black Lives Matter’, alle levens zullen er pas toedoen als zwarte levens er ook aan toedoen.  Op twitter zag ik vaak filmpjes verschijnen van racistische acties. Racisme wordt niet erger, het wordt nu gefilmd. Ik zag bijvoorbeeld filmpjes van politie dat mensen met een donkere huidskleur anders behandelde. Als we niet op de politie kunnen rekenen, op wie dan wel? Ik weet dat ze niet allemaal zo zijn, maar ik schrok er wel van.  Kort samengevat, ik heb een droom. Ik droom van een wereld zonder discriminatie. Een wereld waar iedereen geaccepteerd  en gerespecteerd wordt. Een wereld waar het niet uitmaakt welke huidskleur je hebt. Een wereld waar we willen leren over andermans cultuur. Een wereld waar we niet alleen maar negatief commentaar willen geven op de rest. Een wereld zonder vooroordelen. Een wereld waar iedereen kan houden van iedereen ongeacht de verschillen qua cultuur, huidskleur, geaardheid. Een wereld zonder al die haat, zodat iedereen gelukkig is.  Wat zou het mooi zijn moest mijn droom ooit uitkomen, maar ik vrees ervoor dat dit nog even zal duren. Toch verlies ik de hoop niet, en droom ik nog even voort. Met vriendelijke groeten, Siska Philips

SPhilips
0 0