Zoeken

Onder invloed

Mijn zicht is bewerkt door de hand van veel te veel en glijdt traag over omstaanders, weet meer dan mij,  weet niets meer, maar meer dan mij, ik glijd weg.  Jouw lichaam is belachelijk verduisterd ver weg  als de kamer zich openbaar maakt, licht en overdreven beklemmend stap ik in een donker weg-zijn. Ik ben me bewust van aanwezigheid en  niet zo verzekerd van succes zonder jou. Mijn klieren werken tegen elkaar aan gedrukt  maar niet tégen elkaar en luiden de afvallige  luchtwegen om tot mijn sinus waar mijn zicht alles ziet eindigen bij het hoofd,  het uiteinde met ogen zonder uiteindes.Zolang ik er niet aan denk onder invloed zal ik niet sterven. Ik glijd weg maar nooit onder jou. Ik kan niet zonder invloeden nog langer oase zijn. Mijn hoofd leeft en schemert. In de uiteindes voelen de meeste dingen verkrampt aan, behalve de uiteindes: in kleine kamertjes schemert het ook, enkel stiller.Hier is alles stil, dus je luistert. Een frustrerend binnen en buiten zijn, pull and push systemen zonder ophouden.  De systematische aanval op je systeem, wordt pas ingezet  als je daar niet om vraagt. De systematische aanval op jezelf,  dat ben je zelf.  Roep liever mij om jouw hulp.In het binnenste krioelt het van lucht  die er niet uit wil. Alles wil er uit.  Andere dingen dan alles vergeet je.   In kleine woorden rondom je heen  hoor je leven leven.  Ook jij leeft, en daarom sterf je,  geleidelijk aan.  Omdat alles buiten je bezig is te sterven,  blijf je leven. Omdat je blijft leven, zal je sterven. 

Dries Verhaegen
6 1
Tip

Kompas

Met de stilstand van het beeld breek ik de situatie open en neem je vast, heel even maar, zodat ik zeker ben: hier is iemand geweest. Uit de stilstand overkomt me een beweging en die vloeit binnenin lichamen - onze lichamen - en wij werken onszelf omhoog tot elkaar; zo zijn wij zonder elkaar overdreven hetzelfde maar vereenzelvigd. Uit de beweging treedt het beeld naar buiten toe en danst zich de noordelijke vrieskoude in maar niemand die zich meent te herkennen in dit evenbeeld: iedereen in zichzelf buiten zich. Mijn armen zijn gemaakt om te houwen, vriendschap. Mijn benen strekken naar de volgende en de volgende stap waarin voetsporen niet meer worden bekeken, enkel en alleen om de ondergrond ten volle te voelen als een stelsel waarmee we het bewustzijn hanteren. Ik hanteer je bewustzijn wel even, even maar. Willen voelen waar het zeer doet. Mijn romp sleurt zichzelf over ruwe materie maar wordt er enkel sterker van. Mijn dagen zijn geteld maar loopt op zijn stappen terug zijn stappen. In lichte atmosferische tinten zie ik je lachen naar mijn beeld; ik wil een organische vermenging van het onze en heb dit al en heb dit. Ik heb het al. Lachende origami van mensjes van zielen die elkaar raken en nog steeds, ten volle beheersen. Wij zijn uitgeplooid bloot naakt noem het wat je wilt aan elkaar over elkaar uitgestreken. En dat ligt goed, waar de conversatie halt hield, laten we afdrukken achter van 2. Met een laatste hart-lachje knijp ik je grijp ik je. Ik laat los. Greep. Los.  Evenbeeld, nog en nog, is het beeld blijven pulseren buiten zichzelf verweerd door woord en een dialoog herstart zich waar het is blijven hangen: ik zie je, zie je, en weerleg mijn houding ten opzichte van de jouwe. Dit is een moderne ruil, waarin ik niets verlies. De kleine dingen blijven van kleine waarde, als ik dat zeg.  Lachende Beelden.Vrije Woorden. Losgeslagen Wij. 

Dries Verhaegen
180 4

Mixtape

Poolse winter bereikt me in de winter verpakt in een mixtape en lijkt verdacht veel op euforie.    Dan denk ik maar wat: wat hij zou kunnen zijn zonder de codes en algoritmes maar als je enkel en alleen daaruit bestaat moet het leven een geluksbrenger zijn en niet omgekeerd. You depend on me depending on you was tot nog toe de grootse leugen die ik kende maar daar brengt oriëntalisme een verandering in. (Typen volgens de routine: ik schrijf grootse leugens van me af.) Let's make it lyrics instead: jij die je bevende handen geruisloos verpakt in vaste materie, vaste niet zo bevende handen die mijn huid aftasten en ik geloof niets of niemand blind en staar me helemaal kwijt in de origami van je hypnose: je die je plooit in je rolletjes, jij, andere medemens maar ik voel me niet langer metgezel noch bovenstel: ik ben onderwezen zonder onderdanig te zijn. Jou, jij, je stelsel gerelateerde en ondertussen naar gerefereerde rolletjes, waarnaar je verwijst als was het je nu; nu is je nu, kwestie van het je nu te zeggen nu het kan en nu het nog kan.  De mixtape bereikt mijn inner wezen ondertussen en herkauwt mijn ontbijt.Ik tol doorheen de aardse materie op nieuwere beats die al dan niet 180bpm zich boven mij verkiezen.  Het is de alomtegenwoordige technologie die de wezens aan de kaak stelt en vertwijfeld neergooit. Oké, deze moest je zinnen, these were my lyrics, remember, en bovenal allemaal pure fictie.Mens is geen dier. Dat is een leugen. Geraak daar maar eens aan uit als je boodschap enkel en alleen uit code bestaat.  "10 uren wandelde ik vandaag vooruit, alleen maar om te zien dat de dingen mee bewegen" Oké, nee, het draait niet om jou, ramp. Daarmee is nog niet alles gezegd: je bent ook nog eens niet noemenswaardig in mijn verhaaltje.  Ik sla de bladzijde om, alleen omdat ik ze geloof. Daarna heb ik de bladwijzer gezocht.  2 dagen geleden vergat ik mezelf. 3 dagen later schreef ik neer, omdat ik geloof dat dat zin heeft. Je moet het zo zien: als je niets kan voorspellen door specualtie gedrag, speculeer ik liefst alles 10 tallen keren, zodat ik mezelf train tot locale god. Sober is het geen leven om te leven.  En dan: nu. Ik schrijf niet meer, ik leef. 3 dagen later schreef ik weer.Zo is de fun er snel af; maar ik wéét: schrijven, leven, slapen, schrijnend hard de materie waar ik op sta bezingen.  Hoe dan ook, daarna gaf ze me een kus en wist ik dat ik er geweest was. Da's dan toch het belangrijkste, nee? Weten dat je weet. Weet dat je weet, aha.  Niemand passeert, niemand is in oorlog met elkaar. Dan geeft de wereld het startschot. Poolse vibraties die een stijl beschrijven waarop ik me voortbeweeg.  Binnenin is de mixtape een pak stiller, en dat hoor ik. In de ellenlange gang doorheen mijn verteersysteem ontsnapt er voedsel aan lagere prijzen, alleen maar zodat ik me beter zou voelen, etc. Je kent dat wel, je ego sterft af, waarna je het herkent en aanwijst, telkens opnieuw. Zo ook met je binnenste krochten. Jij kent je ik. Toch?  De mixtape verandert van vorm als ik dat ook doe. Het is leuk te beseffen dat de 'in flux' van hetgene rondom mij mij ook is en ook weer niet, en dat ik deeltje atmosfeer kan zijn, deeltej ervaring, van mezelf en het andere, deeltje interactie.  Het is leuk. Het is ook leuk dit niet te weten en je compleet over te geven aan de dood.  "Ik ben Dries en nooit bang." Hoe lees je zo'n zin correct? Dat je een gedefiniëerde staat bent bovenop je eiland aan wetenschap. Hallooo, ik heb ook een naam hoor. En wat voor één. Verder vibreren op de staat zijn beleid.  Nee, ik heb je niet -euhm- gekend? Alleen maar verkend.  Ook dat is insinueren dat je dierlijk verward kan zijn.  Ook jij bent te kort geschoten, als het aankwam op luisteren. Luister. België Polen, nieuwe verbinding, snel. Weet wat je zegt. Waarnaar je je verplaatst.    De speciale mens-wezens die we zijn verwijderen zich steeds verder van wat ik Polen noem.  

Dries Verhaegen
18 0

ik en wij

Waarom niet gewoon genieten? Het kan zo mooi en leuk zijn, 't leven. Ik moet mezelf dwingen om dat te blijven zien. Ik moet mezelf dwingen om daaraan te blijven denken als ik me weer eens wat minder voel.  Ik heb een geweldig lief. Ik zou dat meer moeten beseffen, hoeveel geluk ik heb. Nick is mijn toekomst, dat voel ik gewoon. Nick past bij mij. Ik moet blij zijn dat ik zo iemand gevonden heb, en dat hij wil blijven. Hij wil blijven. Hij ziet mij ook als zijn toekomst. 'T zou zo mooi kunnen zijn. De toekomst. Als ik het nu maar niet verpest.  Ik heb geluk. Echt. Ik heb geluk dus ik moet gelukkig zijn. Dat moet ik want ik maak het mezelf soms zo onnodig moeilijk. Vanaf nu ga ik proberen heel positief in het leven te staan. Niet meer zoveel te piekeren en gewoon te genieten. Ik moet wel, ik ben mezelf echt aan het verliezen nu en het zal niet lang meer duren eer ik ook anderen verlies. Dat ga ik mezelf niet vergeven dus nu moet ik beginnen met positief te zijn.  Nick ziet me graag. Om wie ik ben. Nick wil ook graag bij me zijn. Hij zit gewoon wat anders in elkaar. Nick heeft soms nood om alleen te zijn. Ik niet. Maar ik wil hem wel de ruimte gunnen om soms eens alleen te zijn. Ik hoop echt dat we samen een middenweg vinden waarop we ons allebei comfortabel voelen. Dat we samen die weg nog heel lang kunnen bewandelen. Want het ZAL zo mooi zijn.  Het is ongelooflijk wat een evolutie wij met z'n tweeën al hebben gemaakt. Ik ben dichter bij mezelf gekomen, ben nu aan het leren om alles wat een plaats te geven. Nick is van een onwetende jongen naar een zorgende man getransformeerd. Wij zijn van ongemakkelijk en onzeker, naar zeker verhuisd. Er is niemand waarbij ik zo mezelf durf zijn als bij hem. Daaraan denken maakt me rustig, brengt kalmte in mijn lijf en mijn hoofd. Ik kan weer verder.

Layla Clarke
14 2

Sum 41

14 januari 2020. Hoe lang is het geleden dat ik nog heb geschreven dat ik gelukkig ben? Veel te lang. Misschien is dat omdat ik het ook niet ben, ik weet het niet. Ik weet twee dingen: ik voel me heel vaak ongelukkig EN Nick maakt me gelukkig. Dat voelt allebei juist aan. Het klopt ook maar dat is net het probleem. Ik kan alleen maar gelukkig zijn als ik bij Nick ben. Ik ben compleet afhankelijk van hem. Ik voel dat ook en dat is eng. Niet kunnen instaan voor je eigen geluk is eng want wat als hij weg gaat? Dan zal ik nooit meer gelukkig zijn? Maar nu hij er wel is, ben ik ook zo vaak niet gelukkig. Als ik niet bij hem ben, zoals nu, dan voel ik me leeg. Dan doet alles echt pijn en dan moet ik mezelf dwingen om niet aan hem te denken. Ik ben ziek he. Ziek in mijn hoofd. Ik weet het. Ik wil dat ook echt niet zijn, echt niet. Maar ik kan niet anders. Blijkbaar heb ik een trauma. Blijkbaar heeft dat trauma me ziek gemaakt, me gemaakt zoals ik nu ben. Ik kan mezelf niet eens meer verdragen zo.    Ik heb al zo vaak gedacht aan de pijn die ik nog zal voelen. Als ik zo blijf, zoals nu, dan ga ik nog heel veel pijn voelen, nog heel veel verdriet. Ik weet niet of ik dat aankan. Ik wil het niet, maar ik wil ook niet dood. Ik wil, nog veel liever dan sommige andere mensen, gelukkig zijn. Ik heb daar echt nood aan, want als ik niet gelukkig ben dan ben ik doodongelukkig, en geloof me, dat is vermoeiend. Mij zijn is heel vermoeiend. Deze tekst lezen moet vast ook vermoeiend zijn, al dat zelfmedelijden.  Ik schrijf te weinig. Daarom dat ik nu, zonder terug te lezen in wat ik al geschreven heb en eventuele foutjes te verbeteren, gewoon van me afschrijf wat er in me opkomt. Want het is allemaal gewoon te veel. Veel te veel. Zoveel dat ik er hoofdpijn van krijg. Ik zit vol angst. Ik ben zo bang om me nog eens verdrietig te voelen. Om me nog eens zo verdrietig te voelen dat ik wenste dat ik dood was. Ik wil me nooit meer zo voelen. Maar de laatste tijd komt dat gevoel sneller en sneller bij me op. 'T is te veel, ik stop ermee. Was het maar zo gemakkelijk.  Ik ben niet bang om dood te gaan. Deze pijn zal dan over zijn. En stel dat er een 'hiernamaals' is, dan is papa daar. Dan wil ik daar ook wel zijn. Hem leren kennen, want hij zou me veel kunnen leren. Maar hoe zit dat dan? Kan je kiezen wie je tegenkomt daarboven? Staat dat al vast? En bestaat daar ook zoiets als emoties? Kan ik daar ook bang en verdrietig zijn? Stopt dit nooit? Gemis. Vreet. Aan. Mij. Er mist iets. Ik voel dat letterlijk. Die wonde, die daar vanbinnen zit, die doet zoveel pijn. Enkel Nick kan die opvullen. Tijdelijk. Nooit permanent. Nick houdt mij stabiel, houdt mij bijeen. Zodat ik niet uit elkaar val. Want ik ben aan het vallen, maar hij is er nog om me recht te houden. Hij laat me niet vallen. Nog niet.  Nu ween ik. Ik wou niet wenen, want dat bevestigt nog maar eens dat ik niet alleen kan zijn. Ik alleen met mijn gedachten, dat leidt alleen maar tot tranen. Elke keer. Waarom kan ik niet onafhankelijk zijn? Zo een sterke. Een straffe madam gelijk ze zeggen. Ze zeggen dat soms tegen mij. Want ja, ik heb mijn papa verloren en ik sta hier nog. Hoe sterk. Neen he. Hoe sta ik hier? Gebroken, leeg, verdrietig, alleen? Niet sterk, gelukkig, onafhankelijk. Niet straf. Ik moet langzaam aanvaarden dat dat het zal zijn, een heel leven zoals het nu is. Tot ik 'sterk' genoeg ben om stop te zeggen, of tot ze me te snel af zijn. Maakt mij niet uit. Vanaf nu is het wachten op de dood en hopen dat er nog wat gelachen wordt onderweg.

Layla Clarke
6 1

kwestie van iets fragiels

de kamer is een koker  voor mij alleen de signalen die ik zelf uit stuurde ook zij blijven hier een ik bij mij   De kamer een klein beetje meer wezen dan mij, omdat het tactiel aangetast is  net zoals de muren die hier verspreid comfort scheppen binnenin het kleine.    Ik ben niet bang, wel duizelingwekkend goed in liegen.   It's almost by rule: the more people gathered at one place, the less smart their actions. Zei Nick Cave, overigens  heb ik de oren toe geslagen en vooral vermeerderd   met 2 zijn is iets wat je alleen doet, denk ik dan?   Ik lig in een kamer en deze stemmen vertalen zich op het ruimtelijke. Zo kan je soms uren liggen niets doen en nog steeds denken dat je aangetast bent, vanbinnen, vanbinnen ben je koude organische materie, die naar boven kruipt alsof je seksdrugs combineert met mens zijn. Zo kan je soms uren liggen. Een stem is luid en vooral intrensiek, geweldadig. Het is een actie die voortsluipt in deze 4x4 en ik neem een trek, sluit het gedachtenspelletje af, ik zie je misschien graag; ik zie je misschien wel graag, en adem uit: je bent heel even mens geweest zonder voorbode.    Candy says... whatever en waarschijnlijk nog wel iets. Wie ben ik en wat moet ik met 'het regende gisteren'?   De overgang van licht naar donker is dus niet inwisselbaar, wel plausibel.   Ik maak 'm elke dag mee en leef nog steeds.   Zo zie je, leven op een ondergrond is alleen maar zo als je je ervan bewust bent, zoals mij, en dan geraak je snel aan wal als onderwezen. Lang niet iedereen is superieur, dacht ik per toeval, en gelukkig maar ook.   je staat voor een keuze en weet: dit is afzien Ik gooi nog een laatste avond om, bladzijdes verder ben ik vergeten tellen hoeveel keer het boek me verontrustte.   Alleen maar omdat je mooi bent, geloof ik je nog niet.

Dries Verhaegen
43 1

IRRITANTE IRRELEVANTE HARTSLAG

we eten bloemkool, schaamte?, die kans komt niet meer terug, zelf een woord verzinnen dat niemand kent, als er geen passie is, drie graden Celsius en bewolkt, het wordt niks, moeder meldt dat de verwarming wel degelijk aanstaat, I feel so far away, leeft die nog?, daarnet pipi gedaan, ikzelf honderdtwintig, veel herrie, in haar ondergoed pannenkoeken bakken, waar ken jij Henk van?, een crisis in het ongewisse, ga niet in klootzak-modus, ik wil wel nieuwe mensen ontmoeten, je kan daar mee gooien, ik eet Cheetos Chipito met kaassmaak, met Jan en alleman leuteren over ongeneeslijke kankers, hij doet het!, een witte cowboy-onderbroek ook bij vijfentwintig graden, zonsopgang om 08:42, geniet ervan!, hij wil voetballer worden, uit verveling laat ik nog een scheet, hoeveel heb ik al gespaard?, wees blijmoedig, een postkaart met een reproductie van Frits van den Berghe, ik hoef er niks voor te doen, Vital heeft vijf dagen dood in zijn zetel gezeten, mooi klassiek concert met mevrouw Faust op de viool, insect dood geklopt, dat hebben ze in de Lidl niet, een overbodige RTBF-reportage, daarna ging ze naar de hemel, Hiccup Boogie, vanzelf, ik heb liever kabeljauw, oefen!, ik stond paf, verveling, de spelende kinderen maken veel lawaai, er zit een inktvlek op het tafellaken, om drie uur ‘s nachts, wie ging er ook alweer naar de Zoo?, een IQ van vijfenzeventig, de wind waait fout, ik moet nog naar de bakker, alles gaat veel trager, hij stinkt naar zweet, waarom zegt ze niks?, Turnhout terminus, een hart is stilgevallen, geen ex-lief, het staat in brand, slechte buschauffeur, wereldleider in trapladders naar hogere sferen, hij klopt altijd, slaap genoeg of lanterfant, de Blauwe Vinvis heeft er twee, hoe pornografische boekskes weggooien?, het eten is klaar, vader is drie jaar dood, ze heeft een spitse neus, heel vrij want alles mag, ik dacht dat mijn moeder biefsteak ging bakken, begeerte troef!, de Kluger Hans-feedback-madam ontmoeten, a gentleman noemt men dat, ik slaap en masturbeer te veel, Toon hang niet de clown uit!, het regent niet, er is geen passie, recht naar huis, besturingssystemen op zelfbouw PC’s installeren is niet leuk als de verwarming niet op staat, ge wilt wel maar ge moogt niet, in vijf minuten is dat geflikt, de pistolets zijn hard, daag jezelf genoeg uit, nog drie euro te goed, irrelevante hartslag, neen, liever niet.              

Casper Hoogenboezem
14 0