Zoeken - Creatief Schrijven

DIK

mijn bakker islevensgevaarlijkhij maaktmij DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK,DIK, lekker DIK ************************************************** https://www.2dehands.be/q/verf+ed+de+andere/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

3 0

Wedstrijd

Madelein - schrijven over eten - 2025: De stille tafel

Deadline 15 okt 2025

Wedstrijd

Madelein - schrijven over eten - 2025: De stille tafel

Deadline 15 okt 2025

25 7 25

Koen Vlerick

12 1

verdwaal

duizenden haartjes glinsterend in licht vingertoppen verdwaal in duizend haartjes op je huid duizenden vingertoppen verdwalen op huid duizenden schokjes tril huid krimp sidder in de schaduw duizenden vingertopen in licht

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

3 0

Afscheid

Ik dacht dat je terug zou komen… Ochtend - vroeg Ik kwam de trap af en liep de keuken in. Slaperig nog. Op de tafel bij het raam zag ik je favoriete mok, die met de gele tulpen die we kochten in zo’n protserige souvenirwinkel aan het station van Amsterdam - Centraal. Ze was nog half gevuld met koffie die kleine wolkjes dampte. Dat je nog niet lang weg kon zijn, bedacht ik. Misschien zat je gewoon op het toilet. Misschien was je aan het bellen in de tuin. Snel at ik een kom inspiratieloze cornflakes met melk, dronk een glas water. Ongewassen, zonder mijn tanden te poetsen en in jogging ging ik boodschappen doen. Na amper een halfuur was ik weer thuis. Jij was er nog steeds niet. De koffie was intussen koud geworden. Ochtend – later Ik maakte me klaar om te gaan werken. De beker koffie liet ik staan, vlak naast de sanseveria. Het bruine randje in het witte porselein liet zien tot waar je voor jezelf had ingeschonken. Het palet van groen, geel, bruin en wit bood een troosteloos stilleven. Middag Ik kon me niet concentreren, zag quasi elke minuut passeren op de klok van mijn laptop. Zou je al terug zijn? Vooravond Vroeger dan gewoonlijk vertrok ik van kantoor, wendde het excuus van hoofdpijn aan. Het huis was leeg. Avond Gedachteloos at ik een diepvriespizza op de bank. Iets in de stijl van Dr Oetker met vier kazen. De tv stond op stil. Mijn hersenen registreerden de bewegende beelden niet. Nog steeds hoopte ik dat je terug zou komen, dat je de deur zou openen en naast me zou komen zitten. Dat je mijn hand zou nemen. Dat we samen tv zouden kijken. Dat ik mijn hoofd op je schouder zou leggen. Dat we af en toe naar elkaar zouden glimlachen. Dat we vooral niet zouden praten. Ik hoefde geen uitleg. Nacht Slapen kon ik niet. Vooral voor mezelf deed ik alsof. Eigenlijk lag ik wezenloos naar het plafond te staren, maar dan met mijn ogen dicht. Af en toe tastte ik naast me. Je lag er niet. Pas toen ik de kerkklok middernacht hoorde slaan, gaf ik het op. Ik realiseerde me dat het echt was. Je kwam nooit meer terug.

Melanie Huyghe

20 0

mijn vriend.

in alle opwindend en stress mijn vriend heb ik je nodig je hete adem en geweld mijn vriend heb ik nodig mijn vriend je hete lichaam je uitdrukkelijk komen mijn vriend bevestig je mijn bestaan *************************************** https://www.2dehands.be/q/graffiti+duck+antwerpen/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

3 0

ROOD liefdesleven

kreten krentenbrood bespikkelt rood liefde straal astraal rood geblakerd gevoel banaal heet genegen basaal hitte rood vlammen laaien vloekentierengieren stilteliefdes levenmensen levenzonder liefdes levenastraal banaal de hand warmstreeltmijn huidmijn hoofdmijn lichaam mijn handstreeltzijn huidzijn hoofdzijn lichaam mijn/zijnwarme gloedverspreidlevens LUSTrood geblakerd reizenvingers zoekenbloed in adersvloeienROOD TIJDvervlied in dromenbanaal genoemdbrood genoegin drommenzoekennaar adersrood van t'bloedbloemen groeien bloeienGEELverwelken op TIJD bloemen groeien bloeienBLAUWverwelken op TIJD bloemen groeien bloeienORANJEverwelken op TIJD bloemen groeien bloeienVIOLETverwelken op TIJD bloemen groeien bloeienROODverwelken op TIJD om terug te kerenaltijd op TIJD eeuwigevlijtlust en LEVEN *************************** https://www.2dehands.be/q/graffiti+duck+antwerpen/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

0 0

Tip

Polina

Elke woensdagnamiddag van dat warme voorjaar nam ik plaats naast Polly op de dubbele pianostoel en dan voelde ik de molligheid van haar blote armen tegen de spichtigheid van de mijne. Je zou misschien hebben verwacht dat zij degene was die links op de stoel zat en de diepe, begeleidende noten speelde, maar zo was het niet: zij speelde de melodie omdat haar vingers vlugger en expressiever waren dan de mijne. Vanuit mijn ooghoek zag ik Saligot onze vingers in de gaten houden. Sinds ik wist dat Polly de hoofdrol zou spelen, deed ik niet echt meer mijn best.We oefenden voor het zomeroptreden dat elk jaar eind juni plaatsvond. Voor het eerst zouden we een quatre-mains spelen. Omdat we maar met twee waren, vielen fouten harder op. Tijdens het samenspel de jaren daarvoor, op onze metallofoons, xylofoons en triangels, waren we met zes geweest. Dan maakte het minder uit wanneer je verkeerd sloeg.Maar Saligot wou met ons uitpakken, dat deden muziekleerkrachten graag, dus liet ze ons dat jaar elke woensdagnamiddag de trap bestijgen naar het hoogste en warmste lokaal van de muziekschool, waar we achter de ramen met enkel glas zicht hadden op de Sint-Rochuskerk en drie kwartier lang zij aan zij oefenden. Polly kende ik niet goed. Ze zat niet op mijn school en had een vreemd accent. De eerste keren dat we in de gang stonden te wachten tot Saligot ons binnenriep, zeiden we niets. Dat veranderde pas met het gezicht dat Polly trok toen Saligot weer eens teleurgesteld was in onze prestatie van die woensdag en zuchtend een metronoom uit haar schoudertas opdiepte. Terwijl Saligot voorovergebogen over haar schoudertas van bijeen genaaide lapjes stond, zag ik Polly scheelkijken en haar mond in een grimas trekken. Haar tong glipte even uit haar mond en ik zag hoe onverwacht wendbaar en spits die was, als van een kitten. Ik zag het maar even. Hij verdween meteen weer in haar mond terwijl haar blik de mijne ving. De rest van die les, terwijl mijn vingers zich plooiden en rekten volgens het ritme van Strauss’ Pizzicato Polka, was die tong ergens. Op nog geen meter van mij, in haar mondholte die waarschijnlijk ook mollig was, mollig en lauwwarm, en in mijn hoofd. Een week voor we moesten optreden, was Saligot de wanhoop nabij. We speelden de noten, maar niet de muziek. Dat herhaalde ze telkens wanneer de eerste vijf maten gepasseerd waren. De metronoom tikte gewoon door terwijl zij met haar ogen rolde en het woord muziek uitsprak alsof alle toonaarden erin opgeborgen lagen. Metronoom, eerste vijf maten, Saligots ontreddering, metronoom. Zo ging het een kwartier lang, tot ze ons van de pianostoel liet rechtstaan en tegenover elkaar zette. Ik rook de Tubblegum waarop Polly had staan kauwen in de gang. Die zat nog in haar mond. Kijk naar elkaar, meisjes, kijk naar elkaar en leer de muziek voelen, de muziek zit in jullie, jullie moeten die samen naar boven halen – zo raaskalde Saligot een hele poos en al die tijd bleven Polly’s gespannen lippen naar me glimlachen en zag ik de spot uit haar geel gespikkelde ogen spatten. Spot en daaronder iets minder hoekigs. Ik dacht aan het kleine paal-octopusje dat ik twee zomers voordien had gevonden op een Spaans strand. Het was dood maar de plas zeewater waarin het dreef hield zijn armen in beweging, alle acht zijn armen, waardoor het nog leek te leven. Met mijn wijsvinger ging ik langs een van die kleine armpjes en ik voelde wel iets, ik voelde heel veel, maar het kon net zo goed het dunne waterstroompje zijn dat de hele tijd tussen mijn vinger en de aalgladde octopushuid gleed. Hij is dood, zei mijn vader wiens schaduw over de plas schoof, maar ik bleef met mijn vinger langs dat armpje gaan en dacht de hele tijd: het is het water, het is de octopus, het is het water, het is de octopus.Zo keek ik naar Polly.De rest van de les oefenden we enkel de eerste vijf maten terwijl we ons moesten voorstellen dat onze vier armen vastzaten aan één lichaam. Op het einde knikte Saligot; het kon nog goedkomen op voorwaarde dat we nog eens samen oefenden bij een van ons thuis. Zo kwam het dat ik de zaterdag erop in de inkomhal stond van een rijhuis dat zonder context ook voor een bescheiden paleisje had kunnen doorgaan. De gevelsteen was wit gekalkt en er stonden slanke pilaren met protserige kapitelen aan weerszijden van de ingang. De deur zelf was een hoge houten poort van donkerbruin eikenhout, voorzien van sierstukken en een klein, glinsterend raampje bovenaan. Op de eerste verdieping zag ik een balustrade van gekruld smeedijzer. Binnenin leek alles van witgrijs marmer. Polly’s verrassend tengere moeder droeg een geborduurde jurk en had een bloemenkrans rond haar hoofd. Ze zei iets in een taal die ik niet verstond. Nadat ze het een paar keer herhaalde, hoorde ik dat het Nederlands was en dat het over een feest ging. Wist ze waarvoor ik kwam? Ik droeg hoegenaamd geen feestkledij. Even later kwam Polly, in een gelijkaardige jurk als haar moeder, maar dan zomerser. Ook zij had een bloemenkrans in haar haar, maar de bloemen waren gaan hangen.Ze waren Ivan Kupala aan het vieren, zei Polly. Ik zei dat ik Ivan niet kende, waarop ze lachte.Het feest van de zonnewende, zei ze. Ik knikte alsof ik het begreep. Ik volgde haar de trap op in een aanzwellend geruis dat van boven of buiten kwam. In een jurk zag Polly er nog ronder uit, zachter. Nergens zag ik botten, ze lagen te diep in de roomboter van haar bleke armen en benen.Op de overloop ging ze uit een openstaand raam leunen. Ik ging links van haar staan en legde mijn armen net als de hare in het kozijn. Vier armen, één lichaam. De tuin onder ons was versierd met groene linten waaraan bloemen en takken opgehangen waren. Ze liepen kriskras over de hoofden van de vrouwen en mannen die net als Polly en haar moeder felgekleurde, traditionele kledij droegen. In het midden zag je het pronkstuk van de tuin: een twee meter hoge kunstwaterval in een ondiep, groenblauw bassin waarrond fonkelende beeldjes van waternimfen en zeemeerminnen stonden die hun gezicht stuk voor stuk naar het klaterende water richtten. Dat water maakte zoveel kabaal dat het de muziek overstemde die uit de twee boxjes kwam die links en rechts achteraan de tuin opgehangen waren aan een lichtbrug. Zelfs het opgewonden gepraat van de feestgangers ging verloren in het geraas van de waterval.We bleven een tijdlang staan. Nu en dan zag ik vrouwen bloemen van hun krans plukken en die in het water gooien. Ook Polly maakte een bloem los van de krans in haar haar, meer dan wat verlepte blaadjes waren het eigenlijk niet, en mikte die naar het water, maar de wind ving ze en blies ze in de dakgoot. Ze had sinds we daar stonden, nog niets gezegd, maar ineens zei ze dat die bloem in de dakgoot Saligot was. Ik knikte. Iets anders kreeg ik precies niet gedaan. Ik vroeg me af wat we op die overloop deden, of de vleugelpiano die ze bij Saligot beweerde te hebben misschien op haar slaapkamer stond en waarom ze me precies op Ivans feest had uitgenodigd. Ik voelde me overtollig en dwong mezelf aan de octopus te denken, maar de siddering bleef uit. Eén van de mannen in de tuin, Ivan misschien, zag ons staan en begon te zwaaien. Polina, riep hij, Polina, en even dacht ik dat hij helemaal niet naar ons zwaaide maar naar iemand aan de andere kant van de tuin, maar Polly zette haar handen aan het mond en riep iets terug dat het water heel kort deed verstommen. Ze haalde haar handen van haar mond en legde haar armen terug in het kozijn waarbij haar elleboog mijn telefoonbotje aanstootte maar het enige waaraan ik kon denken was het water dat beneden in Polina’s tuin nergens naartoe stroomde.

Veerle Breemeersch

98 2

Efficiëntie

Zwaarbewapende soldaten marcheerden door de kloostergangen. Met de loop van hun geweren openden ze elke celdeur. Zuster Johanna keek bezorgd rond. Was iedereen op tijd kunnen vertrekken? De woekerende haat en woede probeerde ze te onderdrukken. ‘Heer, vergeef me,’ prevelde ze. ‘Het is ok, Johanna,’ antwoordde de Heer. Zuster Johanna was er al bij sinds de oprichting van het klooster in 1228. Zij had de maaltijden voor de steenhouwers gekookt. Negen eeuwen en tien keer zoveel oorlogen later, zorgde ze nog steeds voor het klooster dat haar al zolang een veilige en onveilige thuishaven gaf. Als kloosteroverste was ze natuurlijk ook verantwoordelijk voor de andere zusters. ‘Ook ik voel je ergernis bij deze oorlog,’ vervolgde de Heer, ‘Het is er eentje te veel. Dit keer grijp ik in.’ Uit het niets klonk er plots een oorverdovende donderslag, recht boven het klooster. Bommen en bliksemschichten sloegen in op het dak van de refterzaal, waar de soldaten zich na hun inval verzameld hadden om zich te goed te doen aan de voedselvoorraden van het klooster. Ze werden volledig overrompeld. ‘Een blitzkrieg’ zouden ze het genoemd hebben als ze het hadden kunnen navertellen. Het duurde slechts enkele seconden. Langzaam trok de rook op. Fier en ongeschonden stond het klooster overeind. In de refter een hoge stapel verkoolde soldatenlichamen. Plots bewoog de smeulende berg. Puffend kroop zuster Johanna vanonder de lijken vandaan. ‘Heer, toch! Dat op mijn leeftijd!’ foeterde ze, terwijl ze haar voet, die geklemd zat onder een zwaarbewapende soldaat, probeerde los te wrikken. Toen dat eindelijk gelukt was, zette ze zich op de zware houten stoel aan de tafel die speciaal voor de kloosteroverste was voorzien. Laag per laag vouwde ze haar rokken omhoog tot ze bij het kleine buideltje dat aan haar bovenbeen gebonden was, uitkwam. Haar beursje voor noodgevallen. Ze knoopte het open, nam een sigaret en stak ze aan. Ze nam een diepe trek. ‘Ik kan er weer een paar eeuwen tegen.’ Ze blies de rook over de tafel. Glimlachend keek ze naar de wolkjes die boven de onbeweeglijke soldatenlichamen kringelden. Meer lezen? Welkom op instagram

Amanda Bos

54 8

animeer

wanneer de krankzinnigheid van het leven mij overspoelt het geluk, leven overvloeit wanneer ik de krankzinnige mensen levensregels voldoen veracht weggooi in mijn mensen rebellie viooltjes kleur gekleurd weet ik of iemand anders kan dit nooit overdoen ik of iemand anders zal nimmer meer bestaan nimmer animeer ik nimmer meer

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

3 0

mannen

Griekse mannen, met hun eeuwig profiel Spaanse mannen, een ietsje pietje macho de Italiaanse, met hun hysterisch bravoure Vlaamse mannen, uit de kluiten gewassen Marokkaanse, o zo frêle Berbers, een brok lust Nederlandse, wie van een gesprek houdt Duitse, o zo correct Fransen, levens-eet-lust jij mijn vriend jij bent ze allen tezamen toch nog lekker iets perverser

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

0 0

haar naam is Ann Uleren het is zomer zij draagt weinig kleren

Koen Vlerick

11 0

Wedstrijd

KABOUTERPERS SCHRIJFWEDSTRIJD 2025

Deadline 1 okt 2025

Wedstrijd

KABOUTERPERS SCHRIJFWEDSTRIJD 2025

Deadline 1 okt 2025

."VOIL JANET"."VOIL MAKAK". a

“”””””””””””””””””””””””””””””””””””””””” Soms zei hij tegen mij:"VOIL JANET!"Waarna ik hem toeriep:"VOIL MAKAK!"Soms ik tegen hem, soms hij tegen mij.Zolang we erom konden lachen,zolang de belediging onze ziel niet raakte,niet door het schild van onze vriendschap brak,zolang we spontaan in lachen uitbarstten,wisten we dat we vrienden waren.Maar mocht er ooit een blik verschijnendie angst of haat uitstraalde,dan wist ik zeker: het is gedaan.De magie is er niet meer.Maar in deze test,die we op de meest onmogelijke momentenen plaatsen op elkaar uitprobeerden,schoten we altijd in een warme, spontane lach.De omstanders verwachtten die ontlading niet,maar wat kon ons dat schelen?Onze lach was ons geschenk,de lach was onze band,die nooit ofte nimmer is verbroken.Ook niet toen je lange tijd weg was,toen ik je zo ver op moest zoeken.Heb ik het je ooit verteld?Dat ik daarheen kwam om jouw lach te horen,jouw opgewektheid te voelen?Die urenlange reis in hobbelige treinen en bussen,waarna ik pas na een grondige controle bij je werd toegelaten...Dat deed ik alleen maarom jouw lach weer te zien.Zodat ik weer een beetje van jouw veerkrachtmet me mee kon nemen.De laatste keer dat ik je zag, mijn vriend,was er een waas om je heen verschenen.En nu is die waas over hem heen gevallen,het bedekt hem van kop tot teen.Naar je glimlach moet ik nu zoeken,want je hoofd kun je zelf niet meer bewegen.

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

13 0

puur zuiver krankzinnig

soms moet men wel iets vettigs eten zodat de motor in ons lijf de raderen verder ... doet draaien zodat ons lijf gewoon wordt kan reageren de strijd kan aangaan als het eens fataal wordt de puriteinen vinden van niet niet niet zodat hun lijf wordals een vergietwaardoor alleen de zuiverheidkan stromen mijn lijf heeft geenbelemmerende angstennodigzo eet ik vol genotvettige worsten volop waar puriteinen alleenkunnen van dromen zoals we allen wetendromen zijn bedrog de droom ligt hier voor mijsmakelijk bijt ik hem in stukkenwaar puriteinen alleen kunnen dromendan zeggen ze vol venijn zie hem daar zittenvretenschransenvretenvreten schransenvretenschransenschrokkenslokken bijten een harde wortel fijn zodat straks in hun grafiedere worm zich vol kan vretenaan hun zuiver lijfgezegend en nog fijn

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

3 0

De schaduw overheerst

Na lange tijd van het heersen van Keizer Doem was er niets meer dat nog bewoog zonder angst. Steden lagen als uitgebrande hulzen over het land, hun ruggengraat van kabels en netwerken doorgesneden. Eerst was hij slechts een fluistering geweest, een figuur in de marge. Maar zijn kracht groeide met elke storm, elke crisis, elk besluit om niets te veranderen. Hij drong binnen via schermen, sloop langs leveringen, nestelde zich in wetten. Zijn gezicht kende men niet, maar zijn invloed wel: in de verdorde akkers, de zwarte regen, het rammelen van bommen in de verte. En onder zijn schaduw kwijnde alles weg. De winter begon zonder sneeuw. Geen krakende vorst, geen dampende adem in de lucht. Enkel een vale grijzigheid die als een kille deken over het land lag. De zon leek verdwenen, opgeslokt door een sluier van giftige mist die bleef hangen boven steden, bossen en het dorre landschap. Het was een winter zonder stilte—want de stilte was vervangen door dreiging. Op de rand van een uitgedroogd meer stond Antille. Haar silhouet was scherp afgetekend tegen het bleke licht, haar zwarte, lange haren wapperden in de droge wind. Ze droeg eenvoudige, versleten kleren: een grijze jas vol scheuren, stevige maar afgedragen laarzen, en om haar hals hing een leren koord met een vervaagde munt eraan. Haar handen waren vuil van het graven in stof. Onder haar blik lagen de resten van een wereld die zichzelf had verspeeld: een halfvergane koelkast, karkassen van drones, plastic speelgoed dat allang zijn kind verloren was. Smartphones lagen verspreid als schelpen op een strand, ooit glanzend, nu dof, zinloos. Ze was daar niet om te zoeken, maar om te herinneren. Achter haar lag Iona languit in het dorre gras, op haar ellebogen leunend, kauwend op een energiereep die ze ergens uit een verlaten winkel had meegenomen. Haar blond, halfgolvend haar stak speels af tegen de kleurloze omgeving. Ze droeg felgekleurde sneakers, een glimmend windjack en een zonnebril, hoewel de zon al dagen niet meer door de mist was gebroken. ‘Je denkt te veel, Antille,’ zei ze, terwijl ze haar hoofd achterover liet vallen om een denkbeeldige zon op te vangen. ‘Misschien is dit gewoon de tijd van verandering. Zoals herfst overgaat in winter.’ Antille keek niet om, haar blik nog altijd gericht op de horizon waar ooit water had geglommen. ‘Dit is geen verandering, Iona. Dit is vernietiging. En het is begonnen met schaduw. Met onze eigen schaduw.’ Een diepe dreun galmde in de verte. Niet onverwacht—een bom, waarschijnlijk. Ze waren deel geworden van het dagelijks decor, net als de mist, de sirenes, het tekort aan stilte. De wereld was opgedeeld in zones van dreiging, en wat overbleef, was chaos en een allesverterend verlangen naar controle. En boven dat alles heerste Keizer Doem. Hij was geen echte keizer. Geen troon, geen land, geen vlag. Niemand wist waar hij vandaan kwam, of hoe hij precies zijn greep op de wereld had gekregen. Maar iedereen voelde hem. In elke lekkende oliepijp, elke ingestorte dam, elke boom die viel voor winst. Hij was het donker in onszelf dat we weigerden te bestrijden. De stem die fluisterde: “Laat morgen maar stikken, als vandaag maar rijk is.” Antille had hem één keer gezien, althans: zijn hologram. Het werd uitgezonden op wat ooit het laatste functionerende netwerk was. Zijn gezicht was gehuld in rook, zijn ogen twee lege kolen, zijn stem als gebarsten glas. ‘De natuur is zwak. Maar ik ben eeuwig,’ had hij gezegd. Daarna viel het internet stil. De eerste dagen daarna liepen mensen doelloos rond, hun ogen nog steeds gefixeerd op zwarte schermen. Antille en Iona hadden zich teruggetrokken in een oud observatiepunt aan de rand van een vallei, waar de lucht iets minder zwaar was. Overdag probeerden ze voedsel te vinden. ’s Nachts staken ze een vuurtje aan, om te praten, te denken, of gewoon niet te bevriezen. ‘Wat als…’ begon Iona op een avond, haar handen warmend boven een leeg conservenblik met een schamele vlam, ‘wat als dit het begin is van iets nieuws? Zonder wifi. Zonder algoritmes. Zonder al die druk.’ Antille legde een stuk tak in het vuur, keek naar de flikkering die danste op Iona’s gezicht. ‘Je denkt dat stilte vrijheid is. Maar het is geen stilte. Het is zwijgen. De aarde schreeuwt nog steeds, alleen luisteren wij niet meer.’ ‘Misschien wil ik gewoon niet meer bang zijn,’ fluisterde Iona. De dagen die volgden werden zwaarder. De mist dikker. De mensen wilder. Sommige dorpen sloten zich af, bouwden barricades van afval en puin. Anderen trokken samen in tempels van technologie, wachtend op het wonder van heropstart. Er waren sektes die Keizer Doem als god aanbaden, rituelen uitvoerden met verbrand plastic en opgeofferde stroomkabels. Antille bleef zoeken. Ze trok door ruïnes, bibliotheken, installaties. Wat ze vond, was geen hoop. Wat ze vond waren echo’s: opslagloodsen vol smartphones, magazijnen met ongebruikte zonnepanelen, ziekenhuizen vol beademingsmachines die niets meer deden. Alles was er geweest. Alles was genegeerd. Toen kwam de grote stilte. Een storm van as, drie dagen en nachten. Alles werd zwart. Er was geen wind, geen regen, geen enkel teken van beweging. En toen: niets. Geen geluid. Geen richting. Ze vonden onderdak in een oude bibliotheek, een gebouw dat nog net overeind stond in wat ooit een universiteitswijk was. De architectuur was klassiek: pilaren, hoge ramen, trappen die nergens meer heen leidden. Tussen de scheuren groeide klimop. Overal lagen boeken, verspreid als scherven van vergeten kennis. De geur van schimmel en oud papier was zwaar, maar troostend. Iona had een kaars aangestoken en bladerde in een boek over bijenteelt. Haar vingers streken teder over een foto van een honingraat. ‘Weet je,’ fluisterde ze, ‘misschien is het beter zo. Geen Doem. Geen internet. Alleen wij.’ Antille keek op van een tekst over vervuiling in de 21ste eeuw. ‘Alleen wij is nooit genoeg geweest. Dat is precies het probleem.’ Iona glimlachte flauwtjes, maar zei niets. Toen knipperde het licht. Eerst een zachte gloed in een oude wandlamp. Daarna een zoem. En toen, als een machine die weer ademt, flikkerde het hele gebouw tot leven. Schermen aan de muur lichtten op. Projectoren startten op. De digitale wereld keerde terug, eerst aarzelend, toen met branie. Binnen het uur stroomden beelden binnen. Nieuwsflitsen, advertenties, influencers die hun survivalroutines deelden. Banken heropenden. Markten herstelden. De oude ritmes hernamen hun plaats. De fabrieken bromden. De datacenters zoemden. De mist trok langzaam op. En ergens, ver achter een scherm, verscheen opnieuw het gezicht van Keizer Doem. Hij glimlachte. En zei: ‘Zie je wel. Jullie willen mij.’ Antille liet haar hoofd zakken, haar handen verstijfd op het toetsenbord dat ze niet had willen aanraken. Iona lachte zacht, zonder humor, en stond op om haar jas aan te trekken. ‘Kom,’ zei ze. ‘De winkels zijn weer open.’ Antille bleef nog even zitten, starend naar een flikkerende banner boven in het scherm: “Krijg -50% op alle nieuwe upgrades. Vandaag herstarten is morgen winnen.” Alles begon opnieuw. Zoals het altijd was.

VictorenLouis

60 0

Cursus

Schrijven bij kunst: Gent - laatste plaatsen

Start op 13 jul 2025

Regio Oost-Vlaanderen

Cursus

Schrijven bij kunst: Gent - laatste plaatsen

Start op 13 jul 2025

Regio Oost-Vlaanderen

den biechtstoel

vroeger toen de mens hield van huis en haard was den biechtstoel een plaats waar problemen werden besproken nu dat de mens niet meer gebonden is aan huis en haard maar centrale verwarming heeft gekozen staan biechtstoelen eenzaam te wezen ze worden opgesmukt versierd beschilderd er wordt veel poen in gestoken nu dat de mens voor de vrijheid heeft gekozenreligiën tot toneelstukken herleid de eenzame mensweet zich alleener wordt geen poen in gestoken

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

12 1

storm, wind, regenvlagen,

veilig beschutachter glas stormgeluidenrazen onzichtbare windpijnigtde bomenrijenbuigen regenvlagenknetteren zo kan ik beschutlekker slapen

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

36 1

Eilando

Koen Vlerick

24 1