Zoeken

Als de ketenen rammelen

We moeten leren harmonieus met onze ketenen te rammelen. Ik had het zo raak niet kunnen zeggen als Erwin Mortier. Kunst helpt daarbij, want als we dan toch aan handen en voeten geketend zijn, dan leren we maar beter te rammelen. Dat vraagt training. Zo’n keten weegt heus wat.In het begin wil je geen pottenkijkers.Het zweet druppelt je kapsel tot was,je gezicht verkleurt tot een fluo‑regenboogwaar zelfs een kameleon jaloers van wordt.Niet iedereen draagt een zonnebril,en zo jaag je mensen op stang.Sorry, niet sorry. Dat ben ik niet,het is mijn keten die u verblindt. Oefening baart dan wel niet altijd kunst,maar rammelen lukt steeds beter.Hou graag wat afstand:zo’n keten wil je liever niet in je oog,laat staan in dat van een ander.Er is geen ehbo kit voor keten‑blessures. Eens het rammelen lukt,ben je graag toeschouwer.Je kijkt dan hoe anderenhun eigen ketens laten zingen,hoe jij jouw ketens laat zingen,soms vals,soms luid,altijd menselijk. (Afbeelding candidee Pixabay)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

59 4

Licht afwegen

De woorden die ik weeg, gooi ik in de schaal van mijn gedicht. Wat is het tegenwicht? Het licht en hoe het mathematisch draait, de twistors van de stralen.

Robert de Roek

3 0

Ochtendgloren

vrolijk gebabbel - door het hek tussen ons kruipt ochtendgloren

Margaretha Juta

7 0

Naar zee

We gaan naar zee Teddy gaat zwemmen Wij gaan lezen De golven zullen zich stukslaan op het strand We nemen een tent mee We nemen eten mee De golven zullen zich stukslaan op het strand

Stelselmatig

10 1

Een korst van rouw

Met mijn nooit geboren dochter Wandel ik doorheen de velden Ze vertelt honderduit over Het leven dat ze leven zou Ik zwijg in alle talen Rouw korst mijn lippen In de verzengende hitte Van een gloeiend hete zomer

Marie-Anne

5 1

zomermiddag

vlakbij de ijszaak een hoorntje onder het dak zwaluwgepiep

Margaretha Juta

6 1

Kuikenzweet

Die broedlamp. Hij mag uit. Binnenin leeft alles flink en dapper. Het zijn kuikentjes vol moed. Daarenboven. Alle chocolade-eitjes in verdwaalde paasklokken. Ze zijn reeds lang gesmolten. En Ikaros. Hij viel uit de lucht. Kort na vertrek. Er is niets ergs gebeurd. Nog zo'n zinnetje dat graag zou willen woekeren en ja. Oh. Zonnegod. Het is best heet. Vurige vlinders genieten. Het water vreest volledig te verdwijnen en roze varkentjes. Ze dragen buiten bruine jasjes. Want de zon. Zij moet misleid worden. De drie biggetjes. Zij moeten al geblakerd lijken. Voel. Dit zand. Het is onbevreesd. Immers. Glas. Het ontstaat glas zo snel nog niet en zwarte piet. Hij woont gewoon in Afrika. Historische vergissingen. Ze stapelen zich op. Moet de uil zich zorgen maken? Zolang gin van tonic houdt. Zolang tonijn zich redden kan en de konijnen elkaar vinden om in holen aan die zachte vacht te voelen. Alles is plausibel. Ook dat een lichaam moedig is om te weerstaan aan liefde onder louche lampjes achter wankele façades. Niet dat ik over malse huizen mijmer wanneer ik het rode licht trotseer en dat groen. Het heeft een rare schijn. Het droomt misschien van blauwe algen. Zeeën vol met appelen die zich niet laten opslokken door storm of puur azuur. Zeemeerminnen eten langzaam. Zelden fruit. Zij stammen ook niet af van Eva. Of toch. Was zij ontrouw? Heeft zij overspel gepleegd met een dolfijn terwijl de zeepaardjes verlegen zwegen? De onderwaterkoets kwam aangereden. Heeft Eva naar dat adembenemende adamloze eiland gebracht. Waar zij beviel van vele zeemeerminnen. Ook van één Neptunus. Dat is lang geleden. Er was eens. Toen we nog dromen durfden van dingen die eigenlijk niet mochten gebeuren en de waarheid schaduw zocht. Zij wilde niet verdampen in de hitte van die waanzin. En ik hoop het echt. Beste kuikenkweker. Hoeder van dit geelgevlekte dons. Ik probeer het. Dit moet volstaan als toelichting. De broedlamp. Hij mag uit. De eieren. Zij voelen dat. Zij leven mee met al wat zweet. uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

7 0

Zelfportret

Ik sta gevangen in een lijst. Het licht strijkt deels op tafel neer. Mijn linkerhand betast het blad, de rechter houdt een weegschaal op. In de schalen geen juwelen. Ook geen boeken van de schappen, veel te groot en veel te zwaar. Fruit en muesli op de tafel, geen bier- of wijnglas in de schaduw, wel laptop, pen, papier en water. Achter me, naast de kast een poster: Penroses 'Spinors and Space-Time'. De bron ligt buiten deze lijst. Het licht valt ook op mijn gezicht. Waartegen weeg ik woorden af? Stralen draaien in hun kracht.

Robert de Roek

7 1

zwembad

zomerdag - blotevoetenpasjes bij het zwembad

Margaretha Juta

6 0

Verkoeling

Droge blaadjesverstikt door droogtemaken een ros tapijt Slechts hoge bomendragen verfrissingJongeren, tateren onder de hoogste boomopgewonden,lachende gezichten,wilde dansHeureka!Archimedes achterna springend Een garagealles scheefonkruid,nog net geen bezetter Nu netjes opgeruimdfris,knusse kussens,lampjes in alle kleurendrankjes, voor een prikje SirenesAlles weg,met slechts één woord: illegaal Stilte nuEen oude heerin duur pak zag allesrollende ogen,nodigt uit Mecenas?

Yves_V

6 0

Cataclysme.

In de nabije toekomstwordtEuropaeenwoestijnvol zand.Zonder gletsjers,zonder water.Maar ach, zelfs in woestijnen hebben mensen eeuwenlang geleefd. Wanneer de Europese bossen zijn afgebrand, blijft de vruchtbare grond open en bloot achter. Zodra die toplaag wegspoelt, verandert de constante hitte de bodem in een dorre vlakte van zand, stenen en rotsen. Tegelijkertijd doet de stijgende zeespiegel de lagere delen van Europa overstromen. Vlaanderen verdwijnt voorgoed onder water. In de oude tijd had de mens angst van de natuur. Hij aanbad die natuur. Tijdens de industriële revolutie wilde de mens de natuur overheersen.Nu weten we dat we geen angst moeten hebben voor de natuur. We weten ook dat we de natuur niet kunnen overheersen.Dus zullen we er mee moeten leren leven. 2006

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

8 0

Siamese adem

Over symbioses is al veel inkt gevloeid. Niet dat ik alles gelezen heb, zelfs niet de woorden die uitgelopen zijn. Integendeel zelfs, de inkt is mij meestal voor. Over siamees heb ik nog minder gelezen. Die inkt is zeker uitgelopen. Twee hoofden op één schouder, je blaast in elkaars gezicht.Zelfs met tandpasta ruik je die adem liever niet.Steeds in dezelfde richting kijken maar saai,botsen ook niet ideaal.Wie moet je dan vervloeken,wie speelt kip en wie ei,en wie draait zijn hoofd wanneer de ander niet draait. Ook in de liefde zit ik graag alleen op mijn schouder.Mijn hart laat ik wel inpalmen,mijn man woont er graag.Hij doet er zelfs de afwas,ruimt mijn rommel op.Hij vindt dat gezellig,wie ben ik om hem niet te geloven. En samen tikken we,op het ritme van ons hart,bewoners van een kloppend huis,zoals het nergens anders tikt. (tekening Daniel Kiesow ter ere van ons huwelijk, 2003)

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

57 8

achter een zee van vuur

Ik had gezien hoe het zich manifesteerde, doorheen het waterland roerde, ruraal hoe het troosteloze meanders zoogde, onder mistige dekens, in verstrengelingen opging Ik had gemerkt hoe het zich vermenigvuldigde, over weidse velden plaveide, in zigzag een moederinstinct aan de dag legde, hoe het stukjes gras baarde, zaailingen omarmde Ik wou iemand vertellen over de glooiende ontroering, valavond, dauw onder klompen hoopte op de getuigenis van een bloedmaan, de aanwezigheid van de kiekendief Ik kende de plekjes, naar welke akker het terug zou keren, kende het ontluikende riet waar het zich verscholen zou houden, en ik wist dat het geluid zou uitstoten, ingehouden Ik wist dat waden aan een verzande einder vluchtig was, maar zwemmen in moeras eeuwig dat juffers onuitwisbare herinneringen voeden, onkruid onopgemerkt uitdooft Ik zag hoe schaduwen hun paringsdans in een knoop legden, hun begerige ogen verhulden hoe een fragiel wezen de oever lijmde, heftig wapperend, een spoor van gelukzaligheid Ik wist wanneer ik de treurwilg diende te spiegelen, diende te oogsten, kon laten begaan de aanblik naar verlangen overhelde, er aardse kluiten nodig waren, verankeringen Ik kneedde de rivier naar mijn evenbeeld, over schokkende vleugels, nestdrang legde de beginselen van een geboorte in de strijd, voldaan naar lucht happend Ik aanhoorde de lokroep die zich aan de horizon had vastgebeten, om leven op te wekken klauwend in een poging bewustzijn open te breken, de ultieme daad van overgave Ik besefte tijdig dat een stad niet gedijt onder betonnen stolpen, dat vlees verschrompelt, kasseien tot mos verkleuren, in het vacuüm van de dageraad het onbestemde weerkaatst

Sascha Beernaert

0 0

Ondraaglijk licht

ik draag een zonnebril zij vangt het licht zij zet ramen open ik trek gordijnen dicht niet elke kleur past me zij trekt alles aan ik zie alleen grijstinten zij noemt elke kleur bij naam ik stop voor rood zij zegt: “rood is mijn favoriet” ik zie doornen waar zij rozen ziet zij ziet geen grenzen ik bots op mijn limiet ik zie het zwart zij zegt: “die kleur bestaat niet”

Koen Verboven

9 1

Zo wordt de wereld langzaam vernietigd.

“In het zweet uws aanschijns zult gij uw brood verdienen.”Kortom:Arbeit macht frei.Iedereen moet werken.Werken. Werken. Werken.De opbrengst wordt vernietigd.Alleen het genot voor de god mag blijven.Negen miljard mensen moeten werken.Geen nutteloze kunst.Geen nutteloos plezier.Geen luiheid.Werken. Werken. Werken.Negen miljard mensen in het gelid.Negen miljard.Ze schuimen en schrappen de planeet kaal.TOT ER NIETS, DIRECT NIETS MEER OVERBLIJFT.De zogenaamde god in het absolute niets.GODDOG. In tegesteling de schrijfster URSULA LE GUIN

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

16 0

Eerste koffie

nog voordat iedereen wakker is - eerste kop koffie

Margaretha Juta

5 0

Nachtrust

Aanwezig op een tijdstipVan ogen sluiten en mondBen ik hier buiten enSta ik hier moederziel alleen Hoor de wind de bladeren aaienGeritsel van takjes door kleine dierenVoetgangers die hetzelfde zijn als ikEnkel en alleen nachtdier Kijkend naar de hemelStarend naar de sterrennachtGa ik van groot en sterkNaar klein en kwetsbaar De klok slaat twaalf keerIk verlaat het parkIk verlaat de nacht enIk verlaat mijzelf

hemmo_ochs

4 0

Luie tuinman

Nu mijn woning in de schaduw van de linden staat, zon en hitte op de luiken en de blinden kaatsen, verwelken in je tuin de bloemen die ik heb gegeven: ridderspoor, astilbe, meisjesoog en flox. Je plantte ze een week geleden. Sproeien heeft gered. Enkel gele lelie en eendagsplant blijven bloeien. In de omheining op mijn tuingrens woekert de klimop, in doffe borders onkruid tussen meisjesoog en flox. Onder hemelsblauw verbleekt gazongras geel tot bruin. Ik bracht je bloem tot bloei. Mijn tuinslang heeft gesproeid. Na extase start mijn zondag loom en leeg.

Robert de Roek

16 2