Zoeken

Als de piano ... deel 8

Als de piano … deel 8 Verhaal over onze oudste broer V. ,( ons veel te vroeg ontvallen en zo geen hulde aan en over Pa kon schrijven. ) dit verhaal is geschreven door onze jongste broer M. Als jongste van acht kinderen in het gezin , kan ik alleen maar vermoeden hoe het moet geweest zijn voor onze V. als oudste kind in de familie . Hij was tevens het eerste kleinkind zowel in de familie A. en H. Vooral in deze laatste familie zouden nog vele nakomelingen geboren worden . Het jonge gezinnetje thuis telde reeds een zoontje en dochtertje, toen net in 1942 broertje J. geboren werd, het was midden in W.O. 2 , brak er een epidemie ( de kroep )uit in onze gemeente , menige jongentjes overleefde deze ziekte niet . Onze oudste broer V. werd opgenomen in het ziekenhuis te M.. Onze Pa waakte over hem dag en nacht. De tederheid ,het geduld ,de vastberadenheid , de overgave , kortom de pure liefde waarmee onze Pa toen zijn oudste kind heeft verzorgd is niet (meer) van deze wereld en tijd . Hoe kan ik dat weten ? zult ge zeggen . Ik las het uit de brieven , die hij schreef aan Ma en meegaf met bomma en bompa als ze hun kleinkind kwamen bezoeken , ons Ma thuis blijvend, in grote angst om haar zoontje, maar gesterkt en gesteund door haar liefste Dorke en familie, moest blijven zorgen voor de “klein mannen” thuis , maar ze werd minutieus op de hoogte gehouden over het reilen en zeilen in de kliniek. IK wil toch nog extra  benadrukken dat dit alles gebeurde tijdens de tweede wereldoorlog. Gelukkig overleefde onze grote broer deze aanval op zijn gezondheid, getekend voor het leven met een litteken, waar hij nog dikwijls over kon vertellen hoe hij daaraan gekomen was . Onze V ,( verwent als eerste kleinkind ,op 5 jarig jongetje met één voetje in het graf gestaan , verschillende keren dicht bij de dood gestaan. Was hij daarom niet altijd de gemakkelijkste? (wie zal het zeggen?) Toch was hij een avonturier. Het voornaamste voor ons is waar we heel zeker van zijn : “ hij hield zielsveel van zijn vader en moeder, droeg hen op handen, was fier op zijn de familie. Toen Pa twee dagen voor Kerstmis plots overleed, verloren we ons vader, maar ook onze beste maatje en vriend. Onze grote broer sukkelde al langere tijd met zijn gezondheid; de dood van zijn geliefde vader trof hem zeer. Slechts een goed jaar heeft hij onze Pa overleefd en hem zo vervoegd ergens in de blauwe lucht. Ik zie ze al samen zitten in een vliegtuig met V. aan de stuurknuppel ( altijd zijn ultieme droom geweest, maar verijdeld door een oogafwijking,) en onze Pa op de zetel va de copiloot met een wereldkaart op schoot. Terug verenigd en overgelukkig… M..  

g.a.she
5 1

Als de piano ... deel 7

Als de piano … deel 7  De benjamin aan het woord , broer M. Ik heb ontzettend veel schone herinneringen aan onze Pa . Al mijmerend kwam ik eerst bij het biljarten , waarvoor hij mijn interesse opwekte . In de zestiger jaren bestond het snookerspel nog niet in onze kontreien , er werd wel veel drieband gespeeld . Vandaar ook de vele wereld -kampioenschappen die ons landje telde . Vele cafés werden omgetoverd tot biljartclubs, waardoor vele amateurs er hun “ sport “ konden beoefenen. Zo gebeurde het dat onze Pa en ik na de zondagsmis naar café “ Au Prince Royal “ afzakten en hij mij de eerste kneepjes van het biljart vak leerde . Niet dat onze Pa mij in het verderf wou stortte door regelmatig op café te gaan , neen hoor , gelukkig , er waren de man en schoonvader van ons oudste zus ook biljart –minded . Er kwam een biljarttafel te staan in de refter van hun bedrijf en op dinsdagavond , als de dames met hun wekelijkse kaart – en kwebbelavond begonnen ,zakte de mannen af , richting naar de refter . Ik mocht als jonge kadee ook mee en brachten zij en onze Pa mij de liefde voor het biljarten bij . Als je de basisregels van dit spel beheerst , zal je die nooit vergeten . Dat zal ook wel de denkwijze zijn geweest van onze Pa , vele jaren eerder , toen ik nog niet geboren was . Hij was werkzaam als paswerker in het ketelhuis van de steenkoolmijn te B.. Om de middagpauze op een aangename en toch leerrijke manier te laten verlopen had hij de werkmakkers het schaakspel aangeleerd . Dat was, denk ik, op het eerste zicht , toch een niet zo voor de hand liggend idee , maar zijn collega’s zagen dit wel zitten en zo werden er elke middag , enkele wedstrijden gespeeld . ( het niet afgewerkte spel werd de dag nadien verdergezet .)  Zo zie je , hoe een eenvoudige man , maar iemand met een bredere kijk op de wereld , zijn directe omgeving naar een hoger niveau kon tillen. Dit betrof niet alleen , het ontspannend item . Onze Pa was klein van gestalte , (1,62 m) maar zijn daden waren groot , heel groot ! dank je wel ! Pa , we missen jou , nog elke dag , waar je ook bent , doe de groeten daarginds aan iedereen ,niet alleen degene van tussen de biljarttafels en aan het schaakbord , maar aan allen , die dicht bij ons hart liggen . M..

g.a.she
0 0

Als de piano ... deel 6

Als de piano… deel 6 Gedachtenspinsels van broer G. “Pa , had je mij vroeger maar gestraft !” Onze grootvader baatte in de jaren stillekes ,rond 1925 , de “ Friture Renommée” uit in L. Vooral tijdens de weekends kwamen de officieren er met hun dames dineren en nadien werd er gezongen en gedanst .In die tijd was er nog geen juke-box . Ons vader werd daarom verplicht om bij de nonnekes notenleer te gaan volgen en vervolgens piano te leren spelen . Voor Pa moet dat toen aangevoeld hebben als een straf , want terwijl zijn kameraadjes voetbal speelden , moest hij notenbalken aan mekaar rijgen . Hij wilden zijn zonen dat niet aandoen om hen naar de muziekschool te sturen . God , Pa had mij toen maar gestraft, want ik mis deze lessen wel ! Zelf bezit ik ondertussen twee piano’s , maar dat is een ander verhaal . Onze Pa had een absoluut gehoor en kon alle liedjes meteen naspelen . Hij was samen met Ma een grote liefhebber van operettes , bekende opera-aria’s of liederen gezongen door beroemde tenoren van weleer zoals :Benjamino Gigli , Mario Lanza ,enz …. Hij was ook verzot op fanfare – en brassbandmuziek . Welk wenend kind en kleinkind werd met een tararaboem – deuntje gesust al stappend door het huis ? Binnen de minuut kalmeerde het kleintje of sliep het weldra in ,op de armen of op de brede schouders van Pa of bompa .         Door zijn klassieke opleiding had ons vader veel muziekpartituren . Het moet rond mijn vijf en twintigste geweest zijn, toen ik Pa vroeg of hij die kon lezen en wel eens speelde . Ik kreeg als antwoord : “natuurlijk , kan ik die lezen en spelen ,daar heb ik lang genoeg voor gestudeerd en gezweet bij de nonnekes.” HIJ vertrouwde me ook toe : “ ik hield er ook niet zo van .” Op mijn vraag om te bewijzen dat hij het wel kon , speelde hij maar eventjes een airke van Chopin … ! Ik had in al die jaren , Pa nog nooit zoiets zien doen of hem zo horen spelen …. Als aan de grond genageld  stond ik daar, met de krop in de keel , sprakeloos , overdonderd , ik was er niet goed , moest serieus bekomen van de emotie , ik stelde vast , na het terug met twee voeten op de grond te zijn geland ,na  al die prachtige klanken en muziek , spijtig genoeg , dat door dit privé piano concert uitgevoerd door Pa ,we op het gebied van klassiek pianospel toch al die jaren iets gemist hadden . Chopin is inmiddels m’n lievelingscomponist . Ik kan amper een partituur lezen maar al wat Pa nooit gespeeld heeft , zit inmiddels in mijn geheugen geprent en bewaart in mijn hart . Dank je wel Pa dat je mij ( ons ) de liefde voor MUZIEK hebt bijgebracht . Geniet samen met ons Ma van op jullie wolkje mee , wanneer wij tijdens onze familiebijeenkomsten een liedje zingen of elkaar nieuwtjes bezorgen over de ontdekking van een nieuw zangfenomeen of muzikant . Opvolging verzekerd op muzikaal gebied ! Een achterkleinzoon die op jonge leeftijd , barstend van talent , op de t.v. , de finale van Junior Eurosong haalt samen met een vriendinnetje onder de naam: “DNA.” Wat zouden jullie trots geweest zijn en Pa had onmiddellijk het liedje meegespeeld op de piano . Een kleindochter mocht de titel van Ambassadeur van de Klassieke Muziek dragen en een kleinzoon , heeft het professioneel al ver gebracht als maestro van een muziekensemble en als dirigent van een harmonie die de muziek speelt waar jij zo verzot op was . Een deuntje of muziekstuk uit de oude doos …,een aria gebracht door een lading nieuwe tenoren of soprano’s…,een opvoering met wat jij “ machtige muziek “ zou hebben genoemd… denkt ieder van ons steeds , jouw kinderen ,kleinkinderen en nog veel meerdere : “ DAAR had Hij moeten bij geweest zijn ! “ Pa , wij missen je zozeer . G.

g.a.she
0 0

Als de piano ... deel 5

Als de piano … deel 5 Herinneringen van zus P. aan onze Pa : Aan Pa terug denkend , geeft me altijd een warm en rustgevend gevoel . Nochtans stond hij synoniem voor een hardwerkende man ,uiterst zelden rustend in de zetel . Een heel fijne herinnering was op zondagmorgen naar de mis te voet langs de spooroverweg in het kielzog van onze Pa . We stapten samen in de maat ,neuriënd met soms zelfs hoorbare pom-pom-pom , pararapampom-pom over de straat tot aan de kerk . Alle marsen die onze Pa kende kwamen aan bod en zodoende kennen we er sommige nog van . Het gaf een geweldig samenhorigheidsgevoel. De band die toen gesmeed is ,is nu bij het ouder worden nog steeds van groot belang . Wat die marsen betreft , die komen op onze familiefeestjes nog regelmatig boven water ,we kenden toen alleen de pom-poms , maar nu weten we zelfs dat de mars van de zweetmuttekes er bij zat . De zusters karmelietessen konden altijd op de hulp van Ma en Pa rekenen en zij op hun gebed . Was er iets stuk , het werd hersteld , moesten vijzen of moeren los , die dikwijls verroest waren , kreeg onze Pa ze toch los met het tovermiddel : (in onze kindertaal : heksentuf .) Wat alle bezoekers bij ons thuis volmondig zullen beamen en herinneren ,was de joviale ontvangst met de gekende uitspraken : ietske drinken ? stukske eten ? alles goed ? zet u neer ! Onze Pa had iets van een grappige clown , met zijn guitige ogen , gekke sprongen ,gebaren en bekkengetrek ,waardoor na het bezoek aan bomma en bompa ,de kleinkinderen nog minutenlang schaterlachend op de achterbank van de auto zaten en we huiswaarts keerden met de liedjes en gedichtjes van bompa Dorke op de achtergrond , ze zongen en kwebbelde , tot ze in slaap vielen. Tot het dagelijks ritueel thuis waren een kusje en een kruisje op het voorhoofd van elk kind gegeven door Ma en Pa , voor het slapen gaan, zowel voor groot en klein . Met zo ’n veilig gevoel de nacht in gaan . ONVERGETELIJK ! Wat was het leven toen simpel en wondermooi ! Achter , beter gezegd naast onze Pa stond een sterke vrouw ,ons Ma . Zonder mekaars eindeloze liefde zouden zij niet het hechte liefdevol koppel geworden zijn zoals wij ze hebben gekend en mochten ervaren . Ze hebben al hun liefde op ons overgedragen en ons alzo steeds een warm nest en thuis gegeven . Ik besef dat wij waren gezegend met zo’n zorgzame vader en moeder , beide met een immens groot verantwoordelijkheidsgevoel .Pa en Ma , duizendmaal dank . P.  

g.a.she
0 0

Als de piano ... deel 4

Als de piano … deel 4  In gedachten van broer J . Het is een hele eer en boeiend om kinderen van Dorke en Stina te zijn . Als ge ze in gedachten eens rustig bekijkt en beluisterd ,dan herinner ik mijn ouders terug in hun wezen ,hun taal ,hun klanken ,hun schrijven ,hun stappen ,hun bewegingen ,hun kijken en hun uitdrukkingen . Toch is onze Pa niet te evenaren. Wat elk kind volmondig kan beamen is dat onze Pa heel veel en hard heeft gewerkt . Nooit opgeven ! Zo bijvoorbeeld bij overwerk in de mijn , was er ’s nachts geen tram (en later ) geen bus meer huiswaarts , dus midden in de nacht dikwijls te voet naar huis en ‘s morgens vroeg was hij toch weer stipt op het werk . Meermalen zorgde onze Pa er voor dat ’s avonds zijn kroost braafjes in hun bed kwamen te liggen .  Alles muisstil tot Pa beneden was , menigmaal werd er dan verstoppertje gespeeld . Dat ging zo : eentje verstopte zich en de andere moesten gaan zoeken ,niet rechtop lopend maar sluipend over de vloer . Op die bewuste avond had onze oudste broer zich verstopt . Wij ,zochten en zochten ,op alle kamers , op den allee , op het trapje naar de zolder … ons broer was onvindbaar … wij werden bang  en traantjes vloeiden. Beneden hadden ons Ma en Pa geluid van geween en gesnik gehoord ,er was boven toch iets niet pluis … Plots knipte het licht aan in de hal en vroeg Pa voorzichtig : gaat het daar boven ? Stil allemaal en slapen ! Wij de traantjeslaters : “Pa onze grote broer is verdwenen.” IJzige stilte maar plots bulderde het gelach van onze broer . Hij had zich verstopt boven op de kleerkast . Iedereen terug gelukkig , lachen en slaap wel . Ettelijke kilometers werden afgelegd op de gammele fiets samen met Pa op familiebezoek . Eén kleine van voor op het stoeltje en eentje achter op het bagagerek . Er waren toen geen verharde fietspaden , dikwijls slechts een karrespoor… het was een gehobbel en gebobbel ,soms platte tube . Maar voor wie van ons toen mee mocht ,was dat een onvergetelijke plezante ervaring . Nog zo een avontuur was met de trein naar Antwerpen . In de voormiddag bezoek aan de zoo , nadien een hapje eten in de expres bar aan het station . ’s Namiddags met de tram naar Wilrijk , op bezoek bij Pa zijn studie- en jeugdvriend L.V. en zijn familie . We smulden van de koffiekoeken en pasten schoenen ,want M., L. zijn vrouw had een schoenwinkel . Vanzelfsprekend werden de familienieuwtjes uitgewisseld . Tegen de avond reisden we dan moe maar gelukkig terug naar huis . De tweede wereldoorlog heeft onmiskenbaar sporen nagelaten in het leven van onze ouders . Onze Pa werd samen met veel andere mannen na de 18-daagse veldtocht in 1940 als krijgsgevangenen meegevoerd tot in Nürnberg . Daar werd hij tentverantwoordelijke . Bij de broodverdeling hield hij minuscuul bij wie de korst-van-die-dag terecht kwam , ieder op zijn beurt , eerlijk zijn deel was pa zijn zienswijze . Gelukkig werden Pa en die mannen vrijgelaten rond 9 juli 1940 . Onze Pa heeft daar een dagboek over bijgehouden. In mei 1951 verhuisden ons gezin naar een eigen woning . Na jaren hard werken en sparen kwam hun wens uit en woonden wij in ons eigen huis ,wat waren we trots op en dankbaar om onze ouders . Onze Pa zijn interesses waren ruim , hij hield van muziek en alles dat harmonieus klonk . We waren fier als een gieter wanneer we mee mochten naar het concert van de Harmonie in de Casino te B. . Via de radio genoot hij van de luisterspelen , de voetbal- en Prioruitslagen . Hij hoopte ooit een winnende combinatie samen te stellen maar won hij er nooit het grote lot mee . Hij meende wanneer hij beweerde met zijn gezin het grote lot gewonnen had. Pa was ook in onze ogen grootmeester in het schaken . Ik kan me niet indenken ooit van Pa te hebben gewonnen . Hij zag de hele wereld bij het bestuderen van land- en wegenkaarten en heeft het geluk gehad om samen met Ma , met de al gehuwde kinderen mee op reis te kunnen gaan . Zo bezocht hij de Normandische kust met de herinneringen aan de landing in 1944 . Zo reisden ze ook door Italië met een bezoek aan Rome . ’n Weetje : voor de Lourdesreis samen met de kajotters van heel Vlaanderen in 1933 werd er 330 Bef. betaald hetgeen toen veel geld betrof . Ik meen oprecht wanneer ik nu stel , dat onze Pa zijn positieve inzet voor de medemens mij en mijn broers en zussen op verschillende vlakken geprikkeld heeft en ons tot navolging heeft aangezet . J.            

g.a.she
0 0

Als de piano ... deel 3

Als de piano … deel 3 Verhaal van broer A . Onze Pa is een echte “Kampenaar “.Eerstgeboren zoon van V.A. en J.B.. In 1935 huwde onze Pa met J.H. eerstgeboren dochter van J.H. en C.V. , die onze lieve moeder zou worden . Dorke werd als jonge man sterk aangegrepen door de boodschap van priester ( later kardinaal ) Jozef Cardijn , die vond dat jonge arbeiders een eigen zending en verantwoordelijkheid hadden . Gefascineerd door de woorden en de figuur van Cardijn werd hij kajotter in hart en nieren . Hij is dat zijn verdere leven gebleven . De rode draad in onze Pa zijn leven is deze van dienstbaarheid , trouw en nederigheid tegenover iedereen en vooral in het bijzonder voor de zwakkeren in de maatschappij . Onze Pa zijn karakter betrof optimisme ,moed , kop omhoog , vooruitkijkend en toch het verleden koesteren . Kortom in elkeen het goede zoeken , warmte en genegenheid rondstrooien met gulle hand . Onvoorwaardelijke en niet aflatende werkkracht , steun en toeverlaat op sociaal , parochiaal en gemeentelijk vlak . Op de koolmijn in B., waar hij altijd heeft gewerkt , werd hij de eerste (en dit gedurende 12 jaar ) secretaris van de ondernemingsraad . Voor zijn inzet werd hij geëerd als laureaat van de arbeid . Onze Pa was een heel christelijk ,vroom ,en sociaal bewogen man met groot respect voor ieders overtuiging . Het zware werk op de mijn , de zorg voor een groot gezin en zijn bejaarde vader ,alsmede zijn bewogen leven en inzet hebben vroegtijdig hun tol geëist . Hij is ons veel te vroeg ontvallen twee dagen voor kerstmis in 1982 . Zijn familie , vrienden  oud-werkmakkers , kennissen van heinde en ver , de kampse bevolking ,allen bewezen ze hem hun eer en dank op zijn begrafenis door massaal aanwezig te zijn . A.  

g.a.she
14 0

als de piano ... deel 1

ALS DE PIANO …  deel 1 . Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de geboortedatum van onze PA : een eerbetoon aan hem . In 1977 schreef Nelly Byl een tekst op muziek van Will Tura . dit lied kreeg als titel : “ Als de muren konden praten .” Will zong dit lied reeds duizend maal , het heeft een vaste waarde in zijn concerten . Hij brengt het telkens met volle overtuiging en wordt door de fans laaiend enthousiast onthaald met een daverend applaus . We zijn ondertussen in het jaar 2012 .Honderd jaar geleden , meer bepaald op 26 februari 1912 , werd onze “Pa Dorke” geboren . Naar aanleiding van deze herdenking wens ik dit volgend verhaal te brengen met als titel : “ Als de piano van onze Pa kon praten ! “ Bij het bekijken van foto’s en het ophalen van herinneringen aan onze familie komen dikwijls de piano en het pianospel van onze Pa naar boven en dan volgen de verhalen . Onze Pa bespeelde de piano bij elke gelegenheid en gebeurtenis , bij vreugde , angsten ,verdriet ,geluk ,amusement en gewoon uit plezier . Onze Pa was begaafd met een muzikaal gehoor en eigen stijl van uitvoering . Ik herinner mij elk jaar het Eurovisiesongfestival op t.v. .Zodra het winnende liedje bekend was zette onze Pa zich aan de piano en speelde vrolijk het gekozen wijsje lustig mee . Tijdens zijn jeugd was hij lid van de kajotters . Er werden bonte avonden georganiseerd in zaal Patria . De piano werd dan met de stootkar naar de zaal gebracht waar onze Pa menige sterren voor één avond begeleidde . Meermaals is dit verhaal verteld tijdens zeer aangename ontmoetingen en gesprekken , over vroeger , dan borrelde de verhalen op over onze Pa en zijn begeleiding op de piano en welke capriolen hij daarbij uithaalde. Bij de bevrijding in 1944 werd de piano buiten gesleurd ,Pa speelde populaire deuntjes en de buren en omstaanders dansten en zongen op de noten van de muziek . Gelukkig , de oorlog was ten einde !!! Het moet een hele karwei van heffen zijn geweest om die piano op straat te krijgen want dat meubelinstrument is immers loodzwaar . Bij elk familie – en vriendenbezoek werd er duchtig piano gespeeld en uit volle borst meegezongen . Door de kleinkinderen werd onze Pa ‘ bompa Dorke ‘ genoemd . Hij was geliefd door jong en oud . De vriendinnetjes van ons dochter wilden gegarandeerd mee naar bompa Dorke om hem te zien en te horen pianospelen ,om te luisteren naar zijn verhaaltjes en hun krom lachten met zijn grapjes , terwijl ze ondertussen smulden van de lekkere wafels , gebakken door bomma Stina . Ons Ma zag het levenslicht ook in 1912 en wel op 7 januari . In 1935 huwde Dorke met zijn geliefde Stina . We stellen ons dikwijls de vraag : hoeveel muzikale liefdesverklaringen ons Ma ooit  gekregen heeft van Pa , in een sfeer vol van oprechte gevoelens en tederheid ? We zijn er zeker van dat ze ontelbaar keren door het huis weerklonken . De piano thuis staat in ons familiaal collectief geheugen met zijn prachtige klanken eeuwig verbonden met en door het leven van onze Pa Dorke . Fijn voor mij want Pa zijn piano staat al jaren bij ons thuis , hij wordt gekoesterd , doet ons dagdromen en geregeld bespeeld door onze kleinzoon . Naar aanleiding van deze herdenking over Pa en Ma ,100 jaar geleden geboren , laat ik ook mijn broers en zussen aan het woord , zij wisten niet wat de andere geschreven had . Voor hun medewerking ’n dikke merci en hartelijke knuffel . G .

g.a.she
140 0

de informaticus

Informatici, ik blijf het vreemde mensen vinden. Alsof ze er zijn en niet zijn. Uitblinkers in afwezige aanwezigheid. In elk geval: je lijkt hen altijd te storen, dat staat vast. Ook al ga je pal voor hun neus staan, op hun schermpje is altijd iets veel interessanters gaande.Het komt eropaan behoedzaam de inbelverbinding naar hun brein te activeren en hoopvol af te wachten of er links en rechts iets begint te zoemen, te piepen en op te lichten. Als je daarin slaagt en eindelijk hun aandacht krijgt, beginnen de problemen pas. Dat is niet verwonderlijk, want een informatica-probleem is in hoofdzaak een informaticus-probleem. Problematiseren is hun vak. Het is niet omdat informatici eruitzien als robots, dat ze ook zouden kunnen vervangen worden door robots! Hoe preciezer je vraag dus, hoe vager, onduidelijker en mysterieuzer hun antwoord. Ook als je gewoon een batterij voor je laptop wil bestellen.De verkoper-informaticus aanhoort mijn vraag, draait zijn scherm weg, t.i.k.t. iets in en staart. En staart ..."Oei, er is een probleem" luidt het na ettelijke minuten.Dat is natuurlijk geruststellend, een probleem betekent dat de informaticus wel degelijk aan het werk is. Van contentement begin ik mee te staren. De leegte in, de toendra op, de mysterieuze nevel van de tijd tegemoet. Staren. Klikken. Staren. Staren ..Uiteindelijk weerklinken de verlossende woorden: "Ja, er is wel degelijk een probleem ..."Niets overhaasten nu, even laten bezinken ... "O ja, welk probleem?" vraag ik voorzichtig.Staren. Staren ..."Het is nogal duur", luidt het antwoord."O ja", zeg ik, en samen staren we nog wat verder. Dit is immers niet het moment om de informaticus uit zijn concentratie te halen. Doe je dat wel, dan is de kans groot dat hij je vraagt wat je vraag nu eigenlijk alweer was.Staren ..."Ik zal het dan gewoon thuis zelf online bestellen" zeg ik ten slotte."O ja, dat kan je doen", zegt de informaticus aangenaam verrast. Tevreden staren we allebei voor ons uit."Hartelijk bedankt voor de service, meneer", zeg ik ten slotte."Graag gedaan, meneer, daar zijn we hier voor", zegt de informaticus.

Guy Bourgeois
46 0

Het is stil waar het nooit waait

Kijk, ik vind je leuk. De manier waarop je mijn wangen streelt. Met mijn haren speelt. Naar me fluit. Voel jij dat ook? Lieve stoot, ik hou van je. Jouw zekere aanwezigheid. Jouw natuurlijke kracht. Je sleept me mee. Als een vriendelijk duwtje in de rug. Behalve als je tegen me bent, op de fiets. Dan trappel ik ter plaatse. En ga ik soms zelfs trillen… aan mijn bovenbillen. Wind (m)Jij voelbare horizontale luchtstroming in de dampkring Op dagen dat je briest, heb ik zin om naar zee te gaan. Even alles laten waaien. Haarpunten die als zweepjes in m’n gezicht slaan. Ogen die spontaan tranen in de stroom. Een vertrouwde hand die luchtig mijn huid streelt. En de wereld rond me laat bewegen in een krachtige choreografie. Een plastic zak probeert dansend van straat te geraken. Het halflange gras doet een warrige wave. Een geluidsgolf breekt kwetsbaar in de branding van een wolk. Beschreven blaadjes ruisen.De draaglijke lichtheid van het bestaan. Keek je al naar de klassieker American Beauty? Daar blaast de wind hoge tonen. Sierlijk opwaaiende balletblaadjes spelen een hoofdrol in de film die een van de personnages draait. Zo mooi. Voor wie ze ziet. Die alledaagse dingen. Zoals ik. Onlangs nog. De stationsdeur waaide wijd open net toen ik aan kwam stormen. Achter mij viel ze netjes weer in het slot. Ik was uitgelaten. Door de wind als persoonlijk portier. Een magisch moment dat een wit dozijn tevoorschijn toverde. In mijn mond. Vol tanden. Lieverdjes, laat je af en toe omverblazen. Geniet van de kleine dingen, hoe hard en onzeker het leven ook kan zijn. Sluit je ogen bij een goed nummer. Neem alle kleuren van een zonsopgang in je op. Boetseer figuurtjes uit voorbijglijdende wolken. Denk aan een veld vol bloemen als je onder versgewassen lakens kruipt. Geniet van een spinnende gat-in-de-lucht-stekende kat op je schoot. Van versgezette koffie met uitnodigende rooksignalen. Van de waterpareltjes op je glas heerlijk frisse mojito. Van een beetje in de wind zijn na zo’n heerlijk frisse mojito. Van een goed boek met passages die je zo kan kopiëren in je dagboek. Een innige knuffel die je vasthoudt. Een aansluitende onderbroek die niet tussen je billen kruipt. Een mystiek mistige ochtend die bomen aftekent als statige silhouetten. Een onbekende die de deur voor je openhoudt. De lach van een onbekende als jij de deur voor hem openhoudt. Een leuke reactie op je blogpost (wink wink)… Van de onwaarschijnlijk mooie lichtheid van het bestaan. Go wherever the wind takes you.Waai waai! "You can own the Earth and stillAll you’ll own is Earth untilYou can paint with all the colors of the wind"- Pocahontas, Disney

Rien Mertens
76 0

De beste stuurlui hebben wallen… of zoiets

“Heeey!” Hey!“Alles oke?” Ja.“Je ziet er goed uit.” Merci, jij ook.“Wel wat moe precies.” Bwa, cava.“Weinig geslapen vannacht?” Valt wel mee.“Of gewoon standaard slaap te kort?” NEE!Gewoon standaard wallen. Bitch.Dat antwoord ik wel eens. In stille frustratie.Dat laatste zeg ik nooit hardop. Het eerste ook niet.Ik houd het. In grote zakken. Onder mijn ogen.In mijn intiemste kringen. JA.Het is een van mijn tienertrauma’s.Wat wil zeggen dat het daar begon.Niet dat het daar is gebleven.Spijtig genoeg. WALLEN.In Amsterdam zijn ze populair. Ik zou liever niet hebben dat ze mijn gevel sieren met hun neonschijn. Ooit vroeg iemand of ik een blauw oog had. Bam! Kon ik toen maar letterlijk door de grond zakken. Of in mijn pijp kruipen, zoals Mario Bros <pru pru pru>. Al geeft schaamwangrood wel mooi met oogwalblauw. Ooit vroeg iemand zelfs of ik een junkie was. No shit! Mijn wallen overdag optrekken – wat mijn ogen tot hallucinante spleetjes kneep – was ogenschijnlijk niet het beste idee. Kijk, ik kan er niets aan doen. Behalve dan een zalfje. Zie het als permanente oogschaduw. Aan de verkeerde kant van mijn oog. Een erfelijke kring die trots haar familiekleuren draagt. Blauw bloed. De koningin van de lage wallen. Sierlijk op mijn tronie. Zie het positief. Als twee permanente smileys met dubbele kin. Uitgezakt op een kussentje onder mijn kijkscherm. Ach, ik heb er vrede mee genomen. En wat fond de teint kan wonderen doen.Dat zeg ik dan. Tegen mezelf.

Rien Mertens
32 0

Cinema

Ons dorp, dat weliswaar de allure had van een stad(je), telde drie cinemazalen. In de jaren zestig sprak men nog niet van bioscopen. Een bioscoopje meepikken bestond toen nog niet; men ging naar de cinema of men ging naar de film.   Drie heuse filmtempels waren het: de Casino (met nadruk op de eerste lettergreep en niet op de tweede want dan zou 'de' 'het' zijn), de Splendid (wat voor een naam was dat! Het duurde tot mijn dertiende levensjaar en eerste jaar Engelse les, alvorens ik wist wat het betekende) en de Apollon (dus met een ’n’ op het einde).   In de Casino in de Stationsstraat moest je zijn als je de grote spektakelfilms wilde bekijken. De eigenaars zullen een schoon frankske verdiend hebben aan kleppers zoals ‘De Tien Geboden’, ‘Ben Hur’ en ‘Spartacus’. Vooral die eerste film werd regelmatig opnieuw vertoond. Ik vermoed dat dit gebeurde op verzoek van de nabijgelegen scholen, als er weer enkele klassen ‘rijp’ werden bevonden om kennis te maken met het wedervaren van de Israëlieten tijdens hun reis naar het Beloofde Land via het witte doek, in plaats van via de lessen ‘Gewijde Geschiedenis’. Zulk een mastodont van een film duurde méér dan lang genoeg om een ganse namiddag te vullen. Dat er mogelijk diezelfde avond van diezelfde dag een andere film werd vertoond - waarbij de actrices weinig om het lijf hadden, want zo kon je toch vermoeden als je naar de uitgestalde foto’s in vitrinekasten keek waarbij ontblote damesborsten deels werden verscholen achter zwarte afplaktape - kon de directies van O.L. Vrouw-Visitatie en de Broeders van Liefde niets schelen.   Er was nu eenmaal, buiten de bekende kostuumfilms, ook nood aan cinema waarin geen kostuums of alleszins weinig kleding werd gedragen. Dat kwam omdat de cinemabezitters moesten voldoen aan de eisen van een van hun belangrijkste doelgroepen: de soldaten. Aan cafés was er geen gebrek, dus moesten er ook voldoende filmzalen een zo vakkundig mogelijk uitgekozen en gevarieerd programma presenteren. Voor wat de prenten betreft ‘met weinig om het lijf’ moest je vooral in de Splendid zijn, tegenover het station. Over de jaren heen had de uitbater daarvan zijn specialiteit gemaakt. De laatste ‘geklede’ film die ik er gezien heb, was ‘Goldfinger’ met een nog erg jonge Sean Connery in zijn derde kaskraker.   Vijftig jaar geleden werden ook veel minder films, zowel in kwantiteit als kwaliteit, gedraaid en vertoond. Zo kon het dat ik James Bond in zijn tweede 007-film ‘From Russia with love’ pas later op het jaar zag en wel in cinema Apollon. Dit kon je eerder de wat bravere cinemazaal noemen waar ik zowel Viko Torriani (je moet al zestigplusser zijn om daarvan gehoord te hebben) op het witte doek zag als de Beatles, weliswaar niet in dezelfde film. Typisch voor die tijd was dat je heel wat waar voor je geld kreeg. Voor twintig frank (nog geen halve euro) werden niet één maar twee films geprojecteerd, met tussendoor een korte pauze, waarbij je een cola of pintje dronk of een frisco, met extra dun chocoladelaagje, naar binnen smikkelde. Popcorn en chips waren voorlopig nog uit den boze en té Amerikaans. Those were the days, zeg dat wel.   ‘Kissin’ on the back row of the movies on a Saturday night with you’ en wat mijn lief en ik daar deden vertel ik lekker niet, maar het was wel lekker. De film … of die goed was … ik weet het niet … niet gezien!

Marc M. Aerts
16 0