Zoeken

Ik schrijf een boek

Ik schrijf een boekBoek of lang verhaalVerhaal of vertellingVertelling over feit en fantasieFantasie en dromenDromen en hunkerenHunkeren naar vroegerVroeger toen alles nogNog konKon ik maarMaar dat kan nietNiet meerMeer jijJij en ikIk

Marc M. Aerts
15 0

Mijn droom werd waar...deel 1

Mijn droom werd waar ! deel 1.   Bij de viering van het 75 jarig bestaan van onze school werd ook een monument van lerares gehuldigd. Als oud-leerling was ik uitgenodigd om mee te vieren. Het is toen, dat mijn wensdroom wortels heeft geschoten, door het blij weerzien van leerkrachten en zeker van de klasgenoten. Het was een prachtige lentedag, daardoor nog gezelliger, de verhalen pittiger naargelang de santé’s volgden. Bij het afscheid meermaals de wens geuit en gehoord van : kunnen we eens afspreken met onze klasgenoten om samen herinneringen op te halen? Ja , dat gaan we doen! Maar ja, hoe gaat dat? Druk met het gezin, werk, dagelijkse beslommeringen, lief en leed in de familie. Toen ik in 2004 de kans kreeg om met pensioen te gaan nam ik me voor : nu of nooit ! Begonnen met informatie te vergaren om zo de reünie voor mijn klasgenoten te kunnen organiseren. Namen en adressen opzoeken! Hoe? Bezoek aan de school met beleefd verzoek naar naamlijsten en klassamenstellingen, eventueel foto’s en beeldmateriaal om zeker niemand te vergeten en zo uit te sluiten. Het was niet simpel om iets vast te krijgen in de school… totdat een vriendelijke secretaresse de archiefkast indook, ( in onze tijd werd alles in schoonschrift opgetekend in grote boeken door de nonnekes ) gelukkig kwam ze ook weer uit de kast met, geluk voor mij, de grote boeken van 1960-61-62. De nodige nota’s en koppies konden genomen worden en de zoektocht kon van start. Een klasgenoot uit naburig dorp gecontacteerd, de zoektocht was serieus begonnen…aan de hand van de naamlijsten, thuisadressen van toen, de telefoonnummers die ik tijdens het schoolfeest bijeen had gesprokkeld gaven het startschot. Na  veel telefonische oproepen,  (ge wilt de telefoonrekening van die tijd niet zien) via buren en familie behaalden we een knap resultaat : van de schooljaren 1960-61 en 1961-62 hadden we 56 adressen gevonden. Oef, zover waren we! Door die vele kontakten, kwamen plots aanvragen binnen van klasgenoten die door omstandigheden de laatste 2 schooljaren niet afgemaakt hadden en toch graag wilde komen naar de bijeenkomst. Geen probleem, de naamlijst werd aangevuld tot 69 klasgenoten. Ondertussen zaten mijn schoolvriendin en ik niet stil, er moest een bijzondere dag georganiseerd worden. We opteerde voor een namiddag, het moest geen nachtbraak worden. Alleen de klasgenoten, want niet iedereen had het geluk haar partner nog te hebben. Onze reünie : “ 1960-1962 “ zou doorgaan op donderdag 24 november 2005 vanaf 14.00 uur in het cafetaria “ Hamlet “ van het C.C.. Uitnodigingen werden geschreven in schoonschrift, gepost. Vol verwachting…. De afspraak  met de gerant van het café over het verloop van de namiddag was: “ Zorg voor lekkernijen, natjes en droogjes. De inschrijvingen liepen vlot binnen tot 38 deelnemers. Enkele klasgenoten lieten zich , spijtig genoeg wegens gezondheidsredenen verontschuldigen, met veel pijn in het hart, ze waren er dolgraag bij geweest, misschien een volgende keer?! Hun wens was om de  hartelijke groeten over te brengen aan de aanwezige jeugdvriendinnen. In de uitnodiging vroegen we om foto’s van vroeger mee te brengen, ikzelf was al tijdens het plannen en de voorbereidingen op zoek gegaan naar info van de school en naar foto’s die ik in al die jaren vergaard en bewaard had. Na vragen en veel zagen aan de nonnekes kwam het fotoalbum  te voorschijn over het feest van het 75 jarig bestaan van de school. Een video-opname verkreeg ik via de broer van onze  juf die in het laatste schooljaar klastitularis was, deze opname ging over het feest ter gelegenheid van de op pensioenstelling van drie verdienstelijke regentessen. Na al die moeite en inspanningen was het wachten op “ moment  suprême “ : “ DE Reünie “ 24-11-2005. Iets voor 14.00 uur, plotse drukte, veel beweging in de buurt van het C.C.. Aankomende en parkerende wagens, bekende gezichten ! Ongelooflijk na al die jaren! Hartkloppingen!!! Het was een blij en warm weerzien, velen herkennende gezichten met toch af en toe de vraag : wie is dat toch al weer? Hoe heet jij of zij ? Gelukkig herkende ik bijna iedereen meteen, bij ’n twijfeling…,doch na één woord,  herkende ik ze aan hun stem. Het deed me zoveel deugd dat iedereen mij meteen herkende en me herinnerde. Het was heerlijk! We waren terug : “ die schoolmeisjes! “ Het stille cafetaria gonsden in een paar minuten van blijheid en gelukkige mensen! Bekende stemmen, hoe gaat het? Hartelijke knuffels en traantjes van geluk! We deden de “VROUW “ alle eer aan! Ik hoor nog steeds de naklanken… weet je nog? Is… hier? Heb je van… iets gehoord? … Het voelde zo goed, het deed zo ’n deugd om zoveel hartelijkheid! Alles viel in de plooi, iedereen vond haar schoolvriendinnen van weleer terug, uit onze mooie tienertijd: “ 16-17-18 jaar.” Ondergetekende, zorgde voor het startschot,  ( in schoolse stijl! ) met de aanwezigheidslijst : door naamafroeping, vervolgens een HARTELIJK WELKOM!  Steeds met ‘n  grote knipoog, (soms wel twee ) en af en toe een traantje wegpinkend. Emotie! Het ging van de jeugdidolen tot aan de vriendjes en hoe onze schooltijd was verlopen. De vermeldingen van naam en toenaam van directie, klastitularissen, bijnamen, anekdotes, belevenissen en zoveel meer. Ik kreeg de volle aandacht…, onderbroken met gelach …,soms schaterlachen…, sommige konden niet bijkomen… hadden nog… napret!!! ’n Pauze ingelast,  af en toe,  om te bekomen…, instemmingen…, aanvullingen…,  de nodige commentaren, graag zelfs… en ze kwamen !!! G. In deel 2 lees je mijn toespraak aan mijn fantastische klasgenoten.

g.a.she
58 2

Kristal

  “ KRISTAL “   Ik heb een huisje van kristal, waarin mijn hart weerspiegelen kan. Mijn onmetelijke gedachtenspinsels leest en voelt. Mij dagdromen doet en vertelt van heel vroeger…. Make en Pake… Grote broer en zus… Broer en broertje… Ikke… Opeens, klein babyzusje met kakkebonen en kindekessuiker. Huis met twee voordeuren aan de tramstatie en spoorweg. ’n Paljée, hof ,greppel, konijnenkot en gritsel. Velo (oke ), oei, au, kapotte knieën, pijn, traantjes. Krieken van ’t zonneke, oorwormenappelboom. Zandberg met hanengevechten. Dichtbij Bomma en Bompa, tantes en nonkels . Veel familie en Angeline. Verrassing met Pasen : babybroertje gebracht door de klokken uit Rome. Wijn ( wind ) pokken, dikoor, ( bof ). Kakschool met soeur Marie-Louise en soeur Gilberte. Sjieke soep ( chicken soup ). Ineens, ging ons Bomma Jeanne dood. Bompa bleef alleen in “ le Petit Bazar ”,vol met souvenirs “de Bourg Leopold”. Zicht – en prentkaarten, crayons en gommekes, porte-plumes en cahiers. Puff poeders, rouge en lippenstift, colliers en zakmesjes. Fopsuikers, namaakspinnen en –keutels. Poppen, beren, autokes, puzzels , spellen en nog veel meer. Togen en kasten met sloten en heel veel sleutels. Verhuis naar ons nieuwe huis achter de broederschool…. Plotseling, babybroertje, zo klein, zo mooi. Fier naar school met het goeie nieuws aan juffrouw Manda. Op de speelplaats van een buurmeisje een stamp gekregen, omdat de ooievaar bij ons thuis geweest was en niet bij hen. Commissies aan huis gebracht door bijna allemaal Jeffen : Jef van ’t brood ; Jef van de kolen ; Jef de brouwer ; Jef van de schellen ; Jef van de ziekenkas ; De facteur was … Sjarel. Verstopperke en zoveel spelletjes in de mulle straat, het boske en maisveld. Voor 1 frank een piering opeten. Poppenkast spelen en driekoningen zingen. De “ witte “ met zijn kreemkar en zijn Martha haar snoepwinkeltje. Mella met crème-glace en 4 karamellen voor 1 frank. Van vooruit, achteruit ; ’t kaat zonder hum ; daar is men verstand te klein voor; Stukske eten ; ietske drinken ; zet u neer …. En… Hoor je door dit alles… de pianoklanken… van… Plaisir d’amour…Les millions d’arlequin…Komm Zigani…Wien, wien… J’attendrai…Reviens…We’ll meet again….      

g.a.she
48 2

Een brief voor X

Lieve X Ik mis je. Gisteren vroeg ik me af of je ook aan mij denkt, net zoals ik aan jou denk. Ik was boos op je gisteren. Je was grof en zo ken ik je niet. Ik wil geen ruzie met je, integendeel. Iets in mij zei dat het niet meer mocht gebeuren. Ik had nood aan innerlijke rust, maar daar heb jij net zo goed recht op. Ik hoop dat we door jouw keuze beide de rust terugvinden. Ik wens je veel succes in je verdere leven. Een leven zonder mij. Hopelijk vind je een meisje dat je wel gelukkig kan maken, een meisje dat beter bij je past dan ik. En ja, ik heb je graag gezien. E.

Elize
0 0

er was eens...

  Er was eens…   Er was eens “ hartje “, en het prinsesje goudhaar,  maar ook een ontsnapte en rovende reus. Er was de buik van een vreselijke draak. Er waren slapende kabouters bij de koning, omringd met lente en bloei. Er was de grote spin, een toverfee en een gewichtig doende en zelfbewuste politieagent. Er waren 4 guitige muizen waarvan er eentje prachtig kon zingen, tuimelen en springen. Er was een muzikant met dansende elfjes en vurige duivels. Er was een troubadour, een goochelaar en acrobaat. En toen… Werd “ hartje “ ziek… Ik heb het sprookjestoneel toen niet gezien en het lied “ hartje van de kinderen “ nooit gehoord. Snik…  

g.a.she
22 0

Afscheid van DORKE

Afscheid van Dorke,   “DORKE” zo immers werd hij aangesproken door jong en oud, zo was hij gekend. Zo vreugdevol klonk die naam wanneer wij hem uitspraken, omdat wij zijn levensvreugde, zijn optimisme in die naam herkenden.   Zijn naam was een klankbord van zijn onverwoestbare levenskracht en inzet. Wie zijn naam noemde wist dat hij in hem een vriend gevonden had.   Wie met hem heeft kunnen samenwerken zal nooit de humor vergeten die hij bij elk samenzijn of vergadering ten beste gaf. Het was een levenshumor die een uiting was van zijn innerlijke levensvreugde.   Hij was een humorist die met zijn gevleugeld woord, vreugde in het hart van zijn medemens trachtte te brengen.   “DORKE” ge hebt alles gedaan met liefde, zonder drukte, met een vanzelfsprekendheid die U bij zovelen bemind gemaakt heeft.   “DORKE” heb veel dank van ons allen aan wie gij uzelf hebt uitgedeeld. We zijn niet armer geworden, want wat gij in ons verricht hebt blijft!

g.a.she
0 0

Aforisme over 'Arbeid'

In een arbeidzaam leven wordt de meeste energie niet opgeslorpt door de arbeid zelf maar door de mensen om je heen die je werk becommentariëren.   X

Olli Salvatore
0 0

Aforisme over 'Hiernamaals'

Mensen die niet geloven in het leven na de dood ga ik er steeds meer van verdenken dat ze dat weigeren omdat ze het leven op zich al vrij ondraaglijk vinden. Daaruit concludeer ik dat mensen die wél in een hiernamaals geloven een positieve levenshouding bezitten. X

Olli Salvatore
0 0

Aforisme over 'Goedheid' (1)

Een notoir terrorist die plots alle geweld afzweert zal sneller de Nobelprijs voor de Vrede krijgen dan een voorbeeldig iemand die nooit iemand slecht bejegende.

Olli Salvatore
0 0

Aforisme over 'Vrijheid'

Gedetineerden leven in een gesloten gevangenis, al de rest in een open gevangenis. Alleen als je het te bont maakt in de open gevangenis sturen ze je naar de gesloten instelling. Absolute vrijheid is een illusie.

Olli Salvatore
0 0

Aforisme over 'Denken'

De denkers kijken neer op de arbeiders. Zij kunnen niet denken, denken ze. Maar in wezen is iedere arbeider een potentiële denker. Het ontbreekt hen alleen aan de tijd om zich aan het denken te wijden. Iedereen met een fulltime baan ploft na de werkdag vermoeid voor de tv en dommelt in slaap. Ikzelf ben arbeider maar daarnaast ook denker. Als ik na een zware werkdag vermoeid thuiskom begin ik te denken. Dat vreet energie, meer dan een mens aankan. Waarom ik het dan toch doe? Als je het denken alleen aan de denkers overlaat dreigt de samenleving elitair te worden. Ik denk, maar ik denk dat ik er nog niet ben. De tegenstand is enorm. Een arbeider die begint te denken? Groot alarm! Als die de massa meekrijgt is onze positie in gevaar… Maar ergens denk ik dat mijn medearbeiders mijn denkwerk ook niet weten te appreciëren. Een collega-arbeider die begin te denken? Wat denkt die wel? Wil hij ons in de steek laten dan? Laat hem toch zoals wij gewoon voortwerken en geen kapsones vertonen… We hebben toch al genoeg denkers die over ons heersen en zeggen wat ons te doen staat?

Olli Salvatore
0 0

Als de piano ... deel 8

Als de piano … deel 8 Verhaal over onze oudste broer V. ,( ons veel te vroeg ontvallen en zo geen hulde aan en over Pa kon schrijven. ) dit verhaal is geschreven door onze jongste broer M. Als jongste van acht kinderen in het gezin , kan ik alleen maar vermoeden hoe het moet geweest zijn voor onze V. als oudste kind in de familie . Hij was tevens het eerste kleinkind zowel in de familie A. en H. Vooral in deze laatste familie zouden nog vele nakomelingen geboren worden . Het jonge gezinnetje thuis telde reeds een zoontje en dochtertje, toen net in 1942 broertje J. geboren werd, het was midden in W.O. 2 , brak er een epidemie ( de kroep )uit in onze gemeente , menige jongentjes overleefde deze ziekte niet . Onze oudste broer V. werd opgenomen in het ziekenhuis te M.. Onze Pa waakte over hem dag en nacht. De tederheid ,het geduld ,de vastberadenheid , de overgave , kortom de pure liefde waarmee onze Pa toen zijn oudste kind heeft verzorgd is niet (meer) van deze wereld en tijd . Hoe kan ik dat weten ? zult ge zeggen . Ik las het uit de brieven , die hij schreef aan Ma en meegaf met bomma en bompa als ze hun kleinkind kwamen bezoeken , ons Ma thuis blijvend, in grote angst om haar zoontje, maar gesterkt en gesteund door haar liefste Dorke en familie, moest blijven zorgen voor de “klein mannen” thuis , maar ze werd minutieus op de hoogte gehouden over het reilen en zeilen in de kliniek. IK wil toch nog extra  benadrukken dat dit alles gebeurde tijdens de tweede wereldoorlog. Gelukkig overleefde onze grote broer deze aanval op zijn gezondheid, getekend voor het leven met een litteken, waar hij nog dikwijls over kon vertellen hoe hij daaraan gekomen was . Onze V ,( verwent als eerste kleinkind ,op 5 jarig jongetje met één voetje in het graf gestaan , verschillende keren dicht bij de dood gestaan. Was hij daarom niet altijd de gemakkelijkste? (wie zal het zeggen?) Toch was hij een avonturier. Het voornaamste voor ons is waar we heel zeker van zijn : “ hij hield zielsveel van zijn vader en moeder, droeg hen op handen, was fier op zijn de familie. Toen Pa twee dagen voor Kerstmis plots overleed, verloren we ons vader, maar ook onze beste maatje en vriend. Onze grote broer sukkelde al langere tijd met zijn gezondheid; de dood van zijn geliefde vader trof hem zeer. Slechts een goed jaar heeft hij onze Pa overleefd en hem zo vervoegd ergens in de blauwe lucht. Ik zie ze al samen zitten in een vliegtuig met V. aan de stuurknuppel ( altijd zijn ultieme droom geweest, maar verijdeld door een oogafwijking,) en onze Pa op de zetel va de copiloot met een wereldkaart op schoot. Terug verenigd en overgelukkig… M..  

g.a.she
5 1

Als de piano ... deel 7

Als de piano … deel 7  De benjamin aan het woord , broer M. Ik heb ontzettend veel schone herinneringen aan onze Pa . Al mijmerend kwam ik eerst bij het biljarten , waarvoor hij mijn interesse opwekte . In de zestiger jaren bestond het snookerspel nog niet in onze kontreien , er werd wel veel drieband gespeeld . Vandaar ook de vele wereld -kampioenschappen die ons landje telde . Vele cafés werden omgetoverd tot biljartclubs, waardoor vele amateurs er hun “ sport “ konden beoefenen. Zo gebeurde het dat onze Pa en ik na de zondagsmis naar café “ Au Prince Royal “ afzakten en hij mij de eerste kneepjes van het biljart vak leerde . Niet dat onze Pa mij in het verderf wou stortte door regelmatig op café te gaan , neen hoor , gelukkig , er waren de man en schoonvader van ons oudste zus ook biljart –minded . Er kwam een biljarttafel te staan in de refter van hun bedrijf en op dinsdagavond , als de dames met hun wekelijkse kaart – en kwebbelavond begonnen ,zakte de mannen af , richting naar de refter . Ik mocht als jonge kadee ook mee en brachten zij en onze Pa mij de liefde voor het biljarten bij . Als je de basisregels van dit spel beheerst , zal je die nooit vergeten . Dat zal ook wel de denkwijze zijn geweest van onze Pa , vele jaren eerder , toen ik nog niet geboren was . Hij was werkzaam als paswerker in het ketelhuis van de steenkoolmijn te B.. Om de middagpauze op een aangename en toch leerrijke manier te laten verlopen had hij de werkmakkers het schaakspel aangeleerd . Dat was, denk ik, op het eerste zicht , toch een niet zo voor de hand liggend idee , maar zijn collega’s zagen dit wel zitten en zo werden er elke middag , enkele wedstrijden gespeeld . ( het niet afgewerkte spel werd de dag nadien verdergezet .)  Zo zie je , hoe een eenvoudige man , maar iemand met een bredere kijk op de wereld , zijn directe omgeving naar een hoger niveau kon tillen. Dit betrof niet alleen , het ontspannend item . Onze Pa was klein van gestalte , (1,62 m) maar zijn daden waren groot , heel groot ! dank je wel ! Pa , we missen jou , nog elke dag , waar je ook bent , doe de groeten daarginds aan iedereen ,niet alleen degene van tussen de biljarttafels en aan het schaakbord , maar aan allen , die dicht bij ons hart liggen . M..

g.a.she
0 0

Als de piano ... deel 6

Als de piano… deel 6 Gedachtenspinsels van broer G. “Pa , had je mij vroeger maar gestraft !” Onze grootvader baatte in de jaren stillekes ,rond 1925 , de “ Friture Renommée” uit in L. Vooral tijdens de weekends kwamen de officieren er met hun dames dineren en nadien werd er gezongen en gedanst .In die tijd was er nog geen juke-box . Ons vader werd daarom verplicht om bij de nonnekes notenleer te gaan volgen en vervolgens piano te leren spelen . Voor Pa moet dat toen aangevoeld hebben als een straf , want terwijl zijn kameraadjes voetbal speelden , moest hij notenbalken aan mekaar rijgen . Hij wilden zijn zonen dat niet aandoen om hen naar de muziekschool te sturen . God , Pa had mij toen maar gestraft, want ik mis deze lessen wel ! Zelf bezit ik ondertussen twee piano’s , maar dat is een ander verhaal . Onze Pa had een absoluut gehoor en kon alle liedjes meteen naspelen . Hij was samen met Ma een grote liefhebber van operettes , bekende opera-aria’s of liederen gezongen door beroemde tenoren van weleer zoals :Benjamino Gigli , Mario Lanza ,enz …. Hij was ook verzot op fanfare – en brassbandmuziek . Welk wenend kind en kleinkind werd met een tararaboem – deuntje gesust al stappend door het huis ? Binnen de minuut kalmeerde het kleintje of sliep het weldra in ,op de armen of op de brede schouders van Pa of bompa .         Door zijn klassieke opleiding had ons vader veel muziekpartituren . Het moet rond mijn vijf en twintigste geweest zijn, toen ik Pa vroeg of hij die kon lezen en wel eens speelde . Ik kreeg als antwoord : “natuurlijk , kan ik die lezen en spelen ,daar heb ik lang genoeg voor gestudeerd en gezweet bij de nonnekes.” HIJ vertrouwde me ook toe : “ ik hield er ook niet zo van .” Op mijn vraag om te bewijzen dat hij het wel kon , speelde hij maar eventjes een airke van Chopin … ! Ik had in al die jaren , Pa nog nooit zoiets zien doen of hem zo horen spelen …. Als aan de grond genageld  stond ik daar, met de krop in de keel , sprakeloos , overdonderd , ik was er niet goed , moest serieus bekomen van de emotie , ik stelde vast , na het terug met twee voeten op de grond te zijn geland ,na  al die prachtige klanken en muziek , spijtig genoeg , dat door dit privé piano concert uitgevoerd door Pa ,we op het gebied van klassiek pianospel toch al die jaren iets gemist hadden . Chopin is inmiddels m’n lievelingscomponist . Ik kan amper een partituur lezen maar al wat Pa nooit gespeeld heeft , zit inmiddels in mijn geheugen geprent en bewaart in mijn hart . Dank je wel Pa dat je mij ( ons ) de liefde voor MUZIEK hebt bijgebracht . Geniet samen met ons Ma van op jullie wolkje mee , wanneer wij tijdens onze familiebijeenkomsten een liedje zingen of elkaar nieuwtjes bezorgen over de ontdekking van een nieuw zangfenomeen of muzikant . Opvolging verzekerd op muzikaal gebied ! Een achterkleinzoon die op jonge leeftijd , barstend van talent , op de t.v. , de finale van Junior Eurosong haalt samen met een vriendinnetje onder de naam: “DNA.” Wat zouden jullie trots geweest zijn en Pa had onmiddellijk het liedje meegespeeld op de piano . Een kleindochter mocht de titel van Ambassadeur van de Klassieke Muziek dragen en een kleinzoon , heeft het professioneel al ver gebracht als maestro van een muziekensemble en als dirigent van een harmonie die de muziek speelt waar jij zo verzot op was . Een deuntje of muziekstuk uit de oude doos …,een aria gebracht door een lading nieuwe tenoren of soprano’s…,een opvoering met wat jij “ machtige muziek “ zou hebben genoemd… denkt ieder van ons steeds , jouw kinderen ,kleinkinderen en nog veel meerdere : “ DAAR had Hij moeten bij geweest zijn ! “ Pa , wij missen je zozeer . G.

g.a.she
0 0

Als de piano ... deel 5

Als de piano … deel 5 Herinneringen van zus P. aan onze Pa : Aan Pa terug denkend , geeft me altijd een warm en rustgevend gevoel . Nochtans stond hij synoniem voor een hardwerkende man ,uiterst zelden rustend in de zetel . Een heel fijne herinnering was op zondagmorgen naar de mis te voet langs de spooroverweg in het kielzog van onze Pa . We stapten samen in de maat ,neuriënd met soms zelfs hoorbare pom-pom-pom , pararapampom-pom over de straat tot aan de kerk . Alle marsen die onze Pa kende kwamen aan bod en zodoende kennen we er sommige nog van . Het gaf een geweldig samenhorigheidsgevoel. De band die toen gesmeed is ,is nu bij het ouder worden nog steeds van groot belang . Wat die marsen betreft , die komen op onze familiefeestjes nog regelmatig boven water ,we kenden toen alleen de pom-poms , maar nu weten we zelfs dat de mars van de zweetmuttekes er bij zat . De zusters karmelietessen konden altijd op de hulp van Ma en Pa rekenen en zij op hun gebed . Was er iets stuk , het werd hersteld , moesten vijzen of moeren los , die dikwijls verroest waren , kreeg onze Pa ze toch los met het tovermiddel : (in onze kindertaal : heksentuf .) Wat alle bezoekers bij ons thuis volmondig zullen beamen en herinneren ,was de joviale ontvangst met de gekende uitspraken : ietske drinken ? stukske eten ? alles goed ? zet u neer ! Onze Pa had iets van een grappige clown , met zijn guitige ogen , gekke sprongen ,gebaren en bekkengetrek ,waardoor na het bezoek aan bomma en bompa ,de kleinkinderen nog minutenlang schaterlachend op de achterbank van de auto zaten en we huiswaarts keerden met de liedjes en gedichtjes van bompa Dorke op de achtergrond , ze zongen en kwebbelde , tot ze in slaap vielen. Tot het dagelijks ritueel thuis waren een kusje en een kruisje op het voorhoofd van elk kind gegeven door Ma en Pa , voor het slapen gaan, zowel voor groot en klein . Met zo ’n veilig gevoel de nacht in gaan . ONVERGETELIJK ! Wat was het leven toen simpel en wondermooi ! Achter , beter gezegd naast onze Pa stond een sterke vrouw ,ons Ma . Zonder mekaars eindeloze liefde zouden zij niet het hechte liefdevol koppel geworden zijn zoals wij ze hebben gekend en mochten ervaren . Ze hebben al hun liefde op ons overgedragen en ons alzo steeds een warm nest en thuis gegeven . Ik besef dat wij waren gezegend met zo’n zorgzame vader en moeder , beide met een immens groot verantwoordelijkheidsgevoel .Pa en Ma , duizendmaal dank . P.  

g.a.she
0 0

Als de piano ... deel 4

Als de piano … deel 4  In gedachten van broer J . Het is een hele eer en boeiend om kinderen van Dorke en Stina te zijn . Als ge ze in gedachten eens rustig bekijkt en beluisterd ,dan herinner ik mijn ouders terug in hun wezen ,hun taal ,hun klanken ,hun schrijven ,hun stappen ,hun bewegingen ,hun kijken en hun uitdrukkingen . Toch is onze Pa niet te evenaren. Wat elk kind volmondig kan beamen is dat onze Pa heel veel en hard heeft gewerkt . Nooit opgeven ! Zo bijvoorbeeld bij overwerk in de mijn , was er ’s nachts geen tram (en later ) geen bus meer huiswaarts , dus midden in de nacht dikwijls te voet naar huis en ‘s morgens vroeg was hij toch weer stipt op het werk . Meermalen zorgde onze Pa er voor dat ’s avonds zijn kroost braafjes in hun bed kwamen te liggen .  Alles muisstil tot Pa beneden was , menigmaal werd er dan verstoppertje gespeeld . Dat ging zo : eentje verstopte zich en de andere moesten gaan zoeken ,niet rechtop lopend maar sluipend over de vloer . Op die bewuste avond had onze oudste broer zich verstopt . Wij ,zochten en zochten ,op alle kamers , op den allee , op het trapje naar de zolder … ons broer was onvindbaar … wij werden bang  en traantjes vloeiden. Beneden hadden ons Ma en Pa geluid van geween en gesnik gehoord ,er was boven toch iets niet pluis … Plots knipte het licht aan in de hal en vroeg Pa voorzichtig : gaat het daar boven ? Stil allemaal en slapen ! Wij de traantjeslaters : “Pa onze grote broer is verdwenen.” IJzige stilte maar plots bulderde het gelach van onze broer . Hij had zich verstopt boven op de kleerkast . Iedereen terug gelukkig , lachen en slaap wel . Ettelijke kilometers werden afgelegd op de gammele fiets samen met Pa op familiebezoek . Eén kleine van voor op het stoeltje en eentje achter op het bagagerek . Er waren toen geen verharde fietspaden , dikwijls slechts een karrespoor… het was een gehobbel en gebobbel ,soms platte tube . Maar voor wie van ons toen mee mocht ,was dat een onvergetelijke plezante ervaring . Nog zo een avontuur was met de trein naar Antwerpen . In de voormiddag bezoek aan de zoo , nadien een hapje eten in de expres bar aan het station . ’s Namiddags met de tram naar Wilrijk , op bezoek bij Pa zijn studie- en jeugdvriend L.V. en zijn familie . We smulden van de koffiekoeken en pasten schoenen ,want M., L. zijn vrouw had een schoenwinkel . Vanzelfsprekend werden de familienieuwtjes uitgewisseld . Tegen de avond reisden we dan moe maar gelukkig terug naar huis . De tweede wereldoorlog heeft onmiskenbaar sporen nagelaten in het leven van onze ouders . Onze Pa werd samen met veel andere mannen na de 18-daagse veldtocht in 1940 als krijgsgevangenen meegevoerd tot in Nürnberg . Daar werd hij tentverantwoordelijke . Bij de broodverdeling hield hij minuscuul bij wie de korst-van-die-dag terecht kwam , ieder op zijn beurt , eerlijk zijn deel was pa zijn zienswijze . Gelukkig werden Pa en die mannen vrijgelaten rond 9 juli 1940 . Onze Pa heeft daar een dagboek over bijgehouden. In mei 1951 verhuisden ons gezin naar een eigen woning . Na jaren hard werken en sparen kwam hun wens uit en woonden wij in ons eigen huis ,wat waren we trots op en dankbaar om onze ouders . Onze Pa zijn interesses waren ruim , hij hield van muziek en alles dat harmonieus klonk . We waren fier als een gieter wanneer we mee mochten naar het concert van de Harmonie in de Casino te B. . Via de radio genoot hij van de luisterspelen , de voetbal- en Prioruitslagen . Hij hoopte ooit een winnende combinatie samen te stellen maar won hij er nooit het grote lot mee . Hij meende wanneer hij beweerde met zijn gezin het grote lot gewonnen had. Pa was ook in onze ogen grootmeester in het schaken . Ik kan me niet indenken ooit van Pa te hebben gewonnen . Hij zag de hele wereld bij het bestuderen van land- en wegenkaarten en heeft het geluk gehad om samen met Ma , met de al gehuwde kinderen mee op reis te kunnen gaan . Zo bezocht hij de Normandische kust met de herinneringen aan de landing in 1944 . Zo reisden ze ook door Italië met een bezoek aan Rome . ’n Weetje : voor de Lourdesreis samen met de kajotters van heel Vlaanderen in 1933 werd er 330 Bef. betaald hetgeen toen veel geld betrof . Ik meen oprecht wanneer ik nu stel , dat onze Pa zijn positieve inzet voor de medemens mij en mijn broers en zussen op verschillende vlakken geprikkeld heeft en ons tot navolging heeft aangezet . J.            

g.a.she
0 0

Als de piano ... deel 3

Als de piano … deel 3 Verhaal van broer A . Onze Pa is een echte “Kampenaar “.Eerstgeboren zoon van V.A. en J.B.. In 1935 huwde onze Pa met J.H. eerstgeboren dochter van J.H. en C.V. , die onze lieve moeder zou worden . Dorke werd als jonge man sterk aangegrepen door de boodschap van priester ( later kardinaal ) Jozef Cardijn , die vond dat jonge arbeiders een eigen zending en verantwoordelijkheid hadden . Gefascineerd door de woorden en de figuur van Cardijn werd hij kajotter in hart en nieren . Hij is dat zijn verdere leven gebleven . De rode draad in onze Pa zijn leven is deze van dienstbaarheid , trouw en nederigheid tegenover iedereen en vooral in het bijzonder voor de zwakkeren in de maatschappij . Onze Pa zijn karakter betrof optimisme ,moed , kop omhoog , vooruitkijkend en toch het verleden koesteren . Kortom in elkeen het goede zoeken , warmte en genegenheid rondstrooien met gulle hand . Onvoorwaardelijke en niet aflatende werkkracht , steun en toeverlaat op sociaal , parochiaal en gemeentelijk vlak . Op de koolmijn in B., waar hij altijd heeft gewerkt , werd hij de eerste (en dit gedurende 12 jaar ) secretaris van de ondernemingsraad . Voor zijn inzet werd hij geëerd als laureaat van de arbeid . Onze Pa was een heel christelijk ,vroom ,en sociaal bewogen man met groot respect voor ieders overtuiging . Het zware werk op de mijn , de zorg voor een groot gezin en zijn bejaarde vader ,alsmede zijn bewogen leven en inzet hebben vroegtijdig hun tol geëist . Hij is ons veel te vroeg ontvallen twee dagen voor kerstmis in 1982 . Zijn familie , vrienden  oud-werkmakkers , kennissen van heinde en ver , de kampse bevolking ,allen bewezen ze hem hun eer en dank op zijn begrafenis door massaal aanwezig te zijn . A.  

g.a.she
14 0

Als de piano ... deel 2

Als de piano … deel 2  Mijmeringen van zus M . J. Honderd jaar geleden geboren , toch presteerden hij reeds half jaren 1936 toen al , wat nu van de jonge generatie vaders “als nieuwe man “ verwacht wordt . Onze Pa zorgde samen met ons Ma voor hun bewust gekozen groot gezin bestaand uit vijf zonen en drie dochters . Pa hielp met de dagelijkse  bezigheden in het huishouden , kleine reparaties in huis , zijn kroost bijstaan met huistaken en lessen leren . Na zijn zware dagtaak in het ketelhuis op de koolmijn maakte onze Pa , na alle dagelijkse beslommeringen , om steevast voor elk kind de nodige aandacht te schenken en te helpen , zodat we ’s avonds in alle rust en harmonie konden gaan slapen , zo ving hij de spinnen in de hal of kamer , keek voor ons onder bed , achter de kast , of alles veilig was …. Heel typerend voor onze Pa was , wat hij ook deed ,hij steeds handelde met de glimlach en oneindig veel geduld . Ik zal hem altijd blijven herinneren als een vader om lief te hebben en heel trots op te zijn. M.J. .    

g.a.she
0 0

blinkende ogen

Elke keer als je naar me belt en je geen tijd voor me maakt wel vraagt wanneer ik kom barst ik in eenzaamheid uit en tegelijkertijd voel ik twee handen op mijn schouders een gevoel van tijdelijkheid belangrijk genoeg te zijn om tijd vrij te maken vrij te maken en dan zie ik mezelf de volgende dag gedragen zoals jij doet

pole
9 0

als de piano ... deel 1

ALS DE PIANO …  deel 1 . Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de geboortedatum van onze PA : een eerbetoon aan hem . In 1977 schreef Nelly Byl een tekst op muziek van Will Tura . dit lied kreeg als titel : “ Als de muren konden praten .” Will zong dit lied reeds duizend maal , het heeft een vaste waarde in zijn concerten . Hij brengt het telkens met volle overtuiging en wordt door de fans laaiend enthousiast onthaald met een daverend applaus . We zijn ondertussen in het jaar 2012 .Honderd jaar geleden , meer bepaald op 26 februari 1912 , werd onze “Pa Dorke” geboren . Naar aanleiding van deze herdenking wens ik dit volgend verhaal te brengen met als titel : “ Als de piano van onze Pa kon praten ! “ Bij het bekijken van foto’s en het ophalen van herinneringen aan onze familie komen dikwijls de piano en het pianospel van onze Pa naar boven en dan volgen de verhalen . Onze Pa bespeelde de piano bij elke gelegenheid en gebeurtenis , bij vreugde , angsten ,verdriet ,geluk ,amusement en gewoon uit plezier . Onze Pa was begaafd met een muzikaal gehoor en eigen stijl van uitvoering . Ik herinner mij elk jaar het Eurovisiesongfestival op t.v. .Zodra het winnende liedje bekend was zette onze Pa zich aan de piano en speelde vrolijk het gekozen wijsje lustig mee . Tijdens zijn jeugd was hij lid van de kajotters . Er werden bonte avonden georganiseerd in zaal Patria . De piano werd dan met de stootkar naar de zaal gebracht waar onze Pa menige sterren voor één avond begeleidde . Meermaals is dit verhaal verteld tijdens zeer aangename ontmoetingen en gesprekken , over vroeger , dan borrelde de verhalen op over onze Pa en zijn begeleiding op de piano en welke capriolen hij daarbij uithaalde. Bij de bevrijding in 1944 werd de piano buiten gesleurd ,Pa speelde populaire deuntjes en de buren en omstaanders dansten en zongen op de noten van de muziek . Gelukkig , de oorlog was ten einde !!! Het moet een hele karwei van heffen zijn geweest om die piano op straat te krijgen want dat meubelinstrument is immers loodzwaar . Bij elk familie – en vriendenbezoek werd er duchtig piano gespeeld en uit volle borst meegezongen . Door de kleinkinderen werd onze Pa ‘ bompa Dorke ‘ genoemd . Hij was geliefd door jong en oud . De vriendinnetjes van ons dochter wilden gegarandeerd mee naar bompa Dorke om hem te zien en te horen pianospelen ,om te luisteren naar zijn verhaaltjes en hun krom lachten met zijn grapjes , terwijl ze ondertussen smulden van de lekkere wafels , gebakken door bomma Stina . Ons Ma zag het levenslicht ook in 1912 en wel op 7 januari . In 1935 huwde Dorke met zijn geliefde Stina . We stellen ons dikwijls de vraag : hoeveel muzikale liefdesverklaringen ons Ma ooit  gekregen heeft van Pa , in een sfeer vol van oprechte gevoelens en tederheid ? We zijn er zeker van dat ze ontelbaar keren door het huis weerklonken . De piano thuis staat in ons familiaal collectief geheugen met zijn prachtige klanken eeuwig verbonden met en door het leven van onze Pa Dorke . Fijn voor mij want Pa zijn piano staat al jaren bij ons thuis , hij wordt gekoesterd , doet ons dagdromen en geregeld bespeeld door onze kleinzoon . Naar aanleiding van deze herdenking over Pa en Ma ,100 jaar geleden geboren , laat ik ook mijn broers en zussen aan het woord , zij wisten niet wat de andere geschreven had . Voor hun medewerking ’n dikke merci en hartelijke knuffel . G .

g.a.she
140 0
Laad meer ...