Zoeken

Schrijversblok

Hulpeloos zit ik voor mijn pc. Een wit blad voor me wacht geduldig om beschreven te worden. Tevergeefs tracht ik me die prachtige zinnen te herinneren die vorige nacht ontsproten aan mijn slapeloze brein. Een angstaanjagende gedachte schiet me door het hoofd. Papa heeft Alzheimer, zou ik…? Nagelbijtend bekijk ik het maagdelijk witte scherm. Ik troost mezelf met het feit dat ben ik nog jong ben, 59 lentes, neen ik heb gewoon last van een schrijversblok. Ik heb al maanden niet geschreven. Nou goed, het wil met niet te binnen schieten. Dus zal ik alvast beginnen met een klaaglied over mijn troosteloze toestand. Dat wil geen kat lezen mens, zeg ik tegen mezelf. Saaie, deprimerende lectuur. Wie zit daar nu op te wachten. Lezers willen drama, opwinding, mysterie, spanning, seks. Nou goed, als ik die zwarte gedachten van me afgeschreven heb, lukt het misschien wel weer. Schrijven is voor een auteur een primaire levensbehoefte zoals eten, drinken of slapen. En kijk, ja hoor, ondertussen staat er een eerste paragraaf voor me. Een nieuw begin, na maanden van inactiviteit. Ik feliciteer mezelf, vastbesloten er morgen aan te beginnen. Ondertussen heb ik enkele schamele pogingen ondernomen om weer te gaan het schrijven. Twee nietszeggende paragraafjes die het begin moeten vormen van een verhaal dat ik zelf nog niet ken. Misschien ben ik niet eerlijk want wat ik schrijf gaat over mezelf. Ik ken het verhaal dus maar al te goed. Een onzichtbare sluier heeft mijn creatieve brein bedekt en verhindert de zwarte gedachten te ontsnappen, ik ben er nog niet aan toe mezelf bloot te geven. Maar een onbekende kracht drijft me naar mijn pc en dwingt me te schrijven. Ik wil de sluier wegrukken, het uitschreeuwen, mijn verhaal vertellen. Ik wil mezelf bevrijden uit deze waanzinnige toestand. Waar zal ik beginnen?

Nadia Lang

0 1

Te licht

Al van bij mijn geboorte werd ik te licht bevonden voor deze wereld. Met een gewicht van amper tweeëneenhalve kilo, wekte ik meteen het medeleven op van mijn omgeving. De dokter vertelde dat het beter zou wezen mij een tijdje in de couveuse te leggen. Maar mijn dappere moeder, die negen maanden lang ongeduldig had uitgekeken naar mijn blijde intrede in deze wereld, bekeek de man minachtend en vertelde hem resoluut dat ze het moederhuis niet zou verlaten zonder haar nieuwbakken dochter en dat een kind niet beter verzorgd kon worden dan door zijn eigen moeder, al was dat kleine wicht nog zo klein en mager. Met een blik die duidelijk te verstaan gaf dat ze geen tegenstand duldde, pakte ze heldhaftig haar spullen. Zo werd mij verteld door mijn grootmoeder want mijn moeder verliet mij nog voor ik drie jaar werd. Misschien werd zij, net zoals ik te licht bevonden, te licht voor deze wereld, te licht voor het moederschap. Een ongeneeslijke ziekte werd haar fataal en dus heb ik mijn dappere moeder nooit gekend. Is het omdat ik nooit een voorbeeld had, dat ik twijfel aan mijn moederlijke instinct? Natuurlijk was er mijn fantastische grootmoeder die zich over mij ontfermde. Mijn schijnbaar onschuldige en weerloze toestand, wekte het medelijden op van deze kordate dame die zelf op jonge leeftijd moederloos werd en door haar oudere zussen werd opgevoed. Als kind had ik al snel begrepen dat mijn grootmoeder ondanks haar scherpe woorden en haar strenge wetten, een peperkoeken hart bezat dat ik met mijn grote bruine ree-ogen deed ontdooien als sneeuw voor de zon. Oma’s schijnen nu eenmaal veel toleranter dan mama’s en dat hebben peuters en kleuters begrepen nog voor ze leren spreken. Toen mijn vader enkele jaren later hertrouwde, werd ik overgedragen aan de zorgen van een stief mama. Een jonge vrouw, veel jonger dan mijn vader en dus absoluut onbekend met de grillen van een moederloos meisje dat bij oma altijd het pleit won. Alhoewel het arme mens echt haar best deed, waren mijn tienerjaren niet echt gemakkelijk. Vooral omdat zij ondertussen zelf moeder was geworden van een jongen, ik kreeg dus een broertje, wat haar ware moedergevoelens wakker maakte waardoor ik mij verwaarloosd voelde. Al was ik nog zo jong, ik had al vlug begrepen wat ‘echte’ moederliefde betekende. Ach ja, ze was lief en vriendelijk maar in wezen bleef ze steeds een vreemde voor mij. En papa, tja mannen hebben zulke dingen niet echt door. Of om het met de woorden van mijn grootmoeder zaliger te zeggen: een moeder kiest voor haar kinderen, een man voor zijn vrouw. Ik was amper negentien toen een jongeman verliefd op me werd. Al was de verliefdheid niet echt wederkerig, ik voelde me gevleid dat ik eindelijk het middelpunt van het universum geworden was. Ik zei dan ook zonder aarzelen ‘ja’ toen de onschuldige jongeman mij blozend ten huwelijk vroeg. Bovendien had ik het gevoel dat ik een goede daad stelde. Ik maakte geen deel uit van dat nieuwe gezin, dat ondertussen nog uitgebreid was met een dochter en een zoon en dus konden zij nu eindelijk hun eigen leventje leiden zonder mij. Te licht bevonden als stiefdochter. En toen werd ik verliefd. Ja, voor het eerst in mijn leven. De lieve jongeman die mij bevrijd had uit mijn moederloze thuis, werd zonder pardon gedropt. Als ik er nu aan terug denk, voel ik mij een meedogenloos monster. Te licht bevonden voor het huwelijk. Al snel was ik terug gescheiden en trouwde ik met mijn droomprins. Eind goed al goed, zou je zeggen. Op mijn dertigste werd ik moeder van een zoon. Een wolk van een baby zoals men zegt. Mijn grootmoeder was ondertussen een oude vrouw en mijn stief mama begreep niet echt dat ik op dat moment nood had aan ‘mijn moeder’. Ik had zoveel vragen die niemand voor mij antwoordde. Het leek wel of ik plots alleen op de wereld was, alleen met een baby die mijn aandacht opeiste en geen medelijden of weet had van mijn onervarenheid. Ik verwende hem als een prinsje en meende dat het zo hoorde. Te licht bevonden voor het moederschap.

Nadia Lang

0 0

Gelukzoekers

Wat zet iemand ertoe aan naar het buitenland te verhuizen ? Ik bedoel als je hiervoor geen enkele aanwijsbare reden hebt zoals bv je werk of je geliefde. Waarom zou je familie en vrienden achterlaten om in een vreemd land met een vreemde taal je geluk te beproeven? Vanwaar die onrust? Is het de drang naar avontuur of gewoon verveling? Om de zin van het leven te vinden? Om nieuwe mensen te leren kennen en andere culturen te ontdekken? Er zijn duizend vragen en duizend antwoorden. Michel wil eens wat ‘anders’ doen in zijn leven, hij is het bekrompen België beu. Vooral de koude ongezellige winters, de drukte en de slechte lucht doen hem dromen van een leven in de zon. Ik verlang vooral naar gemoedsrust, ik hunker naar stilte, vooral stilte in mijn hoofd. Ons turbulente leven de afgelopen 30 jaar en enkele tegenslagen in het verleden zijn waarschijnlijk geen onbelangrijke factor. Het blijft natuurlijk een grote stap, vooral als je ouders een dagje ouder beginnen worden of je nog kinderen hebt die wel volwassen zijn, maar je nog niet echt hebben losgelaten. Uiteindelijk beslissen we enkele maanden in Frankrijk te gaan wonen en hier in België een pied à terre te houden. Op die manier kunnen we ervaren hoe het leven daar is maar blijft toch altijd de mogelijkheid naar ‘huis’ terug te keren. Maandenlang hebben we het internet afgezocht naar een geschikte maar vooral betaalbare woning. Tenslotte zijn we geen miljonairs maar jonggepensioneerden met een bescheiden inkomen. Uiteindelijk valt de keuze op Saint Marsal, een middeleeuws dorp in de oostelijke Pyreneeën, regio Lanquecoc-Rousillon, op ongeveer een uurtje rijden van de kust en van de Spaanse grens. We huren een klein huisje van een schotse weduwe die daar de wintermaanden doorbrengt maar in de volgens haar te warme zomer Schotland verkiest.

Nadia Lang

0 0

Vijf bruggen verder

Ik weet niet of ik haar graag zie. Ik mag haar, dat wel, maar graag zien is nog vijf bruggen verder. Daar geraak ik alleen als de bagage te dragen is en er zo goed als geen twijfels zijn. Maar zij is een twijfelgeval. Om duizend en één redenen die elke seconde wisselen in soortgelijk gewicht. Zo spendeert ze te veel tijd in haar hoofd. Even niet opletten en haar ogen bollen naar binnen. Daar daalt ze zonder enig zelfbehoud af naar de krochten van haar zijn, om met de armen op de rug rondjes te draaien en te schoppen tegen elke verdachte steen. Eerst een beetje aarzelend met de punt van haar schoen, daarna zo hard ze maar kan, om te kijken wie of wat ervanonder komt gekropen. Altijd een risico, dat duiken onder de oppervlakte, maar ze kan het niet laten. Zodra ze de binnenkant beu is, richt ze haar pupillen naar buiten. Dan is ze meestal zo duizelig dagblind dat ze niet ziet wat er vlak voor haar voeten ligt. Dus trapt ze wel eens in een hoop stront, of ze stoot zich weer tegen een van die stenen die ze net heeft weggeschopt. En dan schaam ik mij voor haar. Zo diep, dat ik naar de eerste de beste straatsteen staar en gebaar dat ik haar niet ken. Of ik word kwaad. Zo kwaad dat ik haar trut, kalf en koe noem. Dan doe ik dingen die niet schoon zijn en dat is dan natuurlijk allemaal haar schuld. De trut. Ze moet ook niet zo verdomd gevoelig zijn. Eén platte kat op de baan en haar hele voormiddag is om zeep. Twee scheve blikken naar haar leren broek en ge riskeert een pak frieten in uw gezicht. Drie klappen op de overbuurjongen en ze droomt nachtenlang van de afgehakte losse handjes van zijn vader. En toch mag ik haar. Omdat ze luistert voor ze praat, nog het liefst met een mond vol zoet. Omdat ze naar me zwaait op straat, en dat alleen niet doet als ze haar bril niet draagt. Omdat ze wil dat het mij aan niets ontbreekt, ook al mist zij veel. Misschien moet ik haar toch maar eens iets cadeau doen met kerst. Geen ketting, want ze buigt niet voor bling. Geen strijkijzer, want alleen al de gedachte aan huisvrouwen maakt haar moe. Haar eens goed tegen mijn hartkleppen drukken, dat ga ik doen. Haar oren uitkuisen en fluisteren dat ze er mag zijn, dat is een gedacht. En als ze het niet wil horen zal ik roepen. Roepen tot mijn stem overslaat en haar oren nog meer tuiten. Roepen tot ze het voelt in de toppen van mijn tenen. Tot ik heel even stop met tegen stenen te schoppen. Tot ze het snapt. Dat ge eerst uzelf graag moet zien voor ge een ketting koopt voor een ander.

a little bit of soap

0 0

Flarden van geluk

Ik zoek mezelf in duistere hoeken in grotten en in de diepe zee Allen behouden mij. Allen bevatten mij Maar het is pas nu dat ik het zie ook de zon en de maan zijn mij Niet alleen donkerte en zwart Niet alleen nacht en tranen Ook schoonheid en liefde Ik , een mens, een dier, mezelf Vol van leven, lezen, leren Liefde achter elke hoek Ogen open dan weer gesloten Open ze en kijk! Wat een prachtig mens. Ik kan niet snappen wat mij opeens over komt. Dagen van duisternis heb ik getrotseerd en nu schijnt de zon, ook al schijnt ze niet echt. Ik voel mijn hart en ik voel mijn lijf. Ze zijn één. Het lijf is van mij, alsook het hart.

Cienn

15 0

Hopeloos

Ik ben radeloos opzoek naar dat ene waar ik mezelf aan kan vasthouden. Iets of iemand waardoor ik niet meer val. Genoeg heb ik mijn lijf gebroken op harde betonnen vloeren en heb ik bloed opgeveegd met mijn witte jurken. De vlekken zullen nooit meer vervagen. Ik dreig te vallen op steeds die zelfde plek. De plek waar al mijn pijnen huizen, wachtend op mijn aanwezigheid. Jarenlang probeer ik ze te vermijden maar helaas, dat is ijdele hoop. Mijn pijnen volgen elke stap die ik zet. Elke beweging van elke spier in mijn gehele lijf. Ik word geteisterd door de schaduwen, van kwade mannen en donkere blikken. Mijn angsten verdubbelen, verdriedubbelen.. Ik ben hopeloos verloren in dit eindeloze dal. Geen groene weiden meer te bespeuren. Enkel een zwart en donker woud. Geen plek om te kunnen schuilen. Mijn naakte lijf doolt daar rond. Kwetsbaar en verloren.

Cienn

11 0

Droom

Ik loop verloren op deze daken. Mijn voeten wanhopig opzoek naar enige houvast op de glibberige ondergrond genaamd mijn leven. Onstabiel lijk ik alle kanten op te willen rennen terwijl ik in wezen geen beweging krijg in mijn verlamde ledematen. De koude wind blaast mijn gedachten weg en ik lijk erin te slagen mezelf te laten meevoeren met de trieste melodie die de wereld vult. Hoge stemmen en bitterzoete klanken maken mijzelf bewust van de drukkende eenzaamheid. Zwarte lijnen tekenen mijn wangen wanneer het licht eindelijk mijn verwarde gezicht vindt. Ik zak neer en huil om de hindernissen die nog steeds mijn pad bemoeilijken. Gevangen in een kille duisternis tastend om me heen, opzoek naar iets stevigs. Wild grijpend en teleurgesteld probeer ik het opnieuw. Tevergeefs

Cienn

14 0

Tip

Zonnig met een wolkje armoede

Ooit The Wire gezien? Speelt zich af in de onderbuik van Baltimore, maar toen we even de wijk Raval in Barcelona doorkruisten, in mijn gids omschreven als "uw veiligheid is hier 's avonds niet gegarandeerd" maar door een vriendin aangeraden als een gezellige culturele smeltkroes, dacht ik even in voornoemde serie beland te zijn. Hustlers, players, dealers, working girls, ... In het spoor van enkele hooggehakte (mooie) benen passeren we een of andere evangelische missie met een lange rij hongerigen, moeten we uitwijken voor enkele Bubbs-figuren die een winkelkarretje met hun hele hebben en houden voortduwen, krijgen we hasjjies aangeboden, aanschouwen we de hele (onder)wereld op een vierkante kilometer, en als we op de lokale Rambla belanden is het plaatje compleet: een meute persmuskieten omcirkelt een of andere bobo-politicus die, aan de lijfwachten te zien, ook mijn gids gelezen - of geschreven - heeft. In elk geval, The Wire-gelijk waarvan het vijfde seizoen focust op de journalistieke kant van het verhaal, is het hoofdartikel de dag nadien in de lokale krant wel degelijk Raval. 'Vemos un barri digne'. Veel armoede hier in Barcelona. Zichtbare armoede, bedoel ik. Ontluisterend om zien hoe in een of andere bibliotheek in Raval (dé bibliotheek van Catalonië) met bijhorende paradijselijke binnentuin een groep toeristen wordt rondgeleid, terwijl twee meter verder, onder de beschutting van de galerij enkele daklozen in hun pis, of die van hun lotgenoten, dromen van betere tijden. Ook de wijk van ons hotel, de Barri Gotic ontsnapt er niet aan: als de avond valt, zijn er in bepaalde straten hoogoplopende discussies tussen jongerenbendes die strijden om "de hoeken" alwaar ze hun waar willen verkopen. Na twee dagen wandelen hebben we onze bekomst van de grootstedelijke drukte. Time to get out. Sitges wordt ons aangeraden door enkele Spanjaarden, een kuststadje waarvan de populatie in het toeristenseizoen verdriedubbelt. Het bevalt ons wel, maar toch nog een beetje druk. Ongelooflijk veel homokoppels ook. Zie je een man, dan zie je twee mannen. Niks op tegen, maar ze zijn écht wel in de meerderheid. En daarmee zijn de rollen eens omgedraaid: zoals zij de rest van de wereld waarschijnlijk ervaren, gevuld met die heterokoppels, zo voelen wij ons hier af en toe een beetje out of place. Vooral als je een hoek omgaat, en geheel onverwacht uitkijkt op een soortement naaktstrand alwaar de mens in volle glorie één wordt met de natuur. Na twee dagen hebben we Sitges ook wel gezien. Ségur de Calafell ligt ook aan de zee, en met veel plezier stappen we op de trein. Aangekomen op onze bestemming trekken we richting zee. Een desolate woestijn waar alleen een enkele gepensioneerde hond, excuseer, een gepensioneerde met hond, door het decor schuifelt. Als we op het enige terras in de omtrek vragen wat er hier zoal te beleven is, bekijkt de dienster me met grote ogen: "Nada" zegt ze beslist. Om er even later fronsend aan toe te voegen: "La plaja", achterom wijzend naar die grote leegte. Mmm, problematisch. Nada is perfect, maar we zijn het type toerist dat graag uitvalswegen heeft. Als we ergens arriveren, stormen we het toeristische infokantoor binnen. Folders, brochures, affiches, kaarten, reistijden, overstappen, openingsuren ... Overstelpt met goede raad en beladen met drukwerk verlaten we dan het kantoor om - het is echt sterker dan onszelf - een totaal verkeerde richting uit te lopen. Heerlijk om te weten wat je allemaal niét gaan doen. De Spanjaarden zijn op dat gebied trouwens een grote hulp. Passeer je een museum, kasteel of kathedraal (waar je wel even wil gaan schuilen voor de zon) dan is het gegarandeerd gesloten, vervallen of tijdelijk ontoegankelijk. Je zal het altijd zien, denk je dan, de landerigheid van de Spanjaarden vervloekend die je culturele uitstapje altijd weer dwarsbomen. Maar om terug te gaan naar Ségur de Calafell: nada is dus geen optie. En zo belanden we enkele kilometers verder in Calafell zelf, alwaar we vijf dagen eten, drinken, wandelen, genieten, uitblazen en ook een heel kleine beetje lezen (De gazet The Times ontdekt. Grappig hoor: Once, only a waiter could stand between a Frenchman and his lunch.) Dus: een bezienswaardigheid die het ook tot in de gidsen heeft geschopt? Niet gezien. Maar wel een deugddoende vakantie gehad.

Guy Bourgeois

0 1

de gestolde tranen van de uitgever

Ijdelheid, treurnis: wees gerust, in dit hoekje van de Standaard boekhandel had ik het rijk voor mezelf. 'Big data' spookte door mijn hoofd, en dus belandde ik bij de afdeling inwisselbare waren: communicatie, online media, management, marketing. Boeken die al gedateerd zijn bij verschijnen. Bijsluiter-boeken over blogs, digital branding, sociale media. De bijsluiter als bijwerking. Gedrukte gedrochten, borrelende uitstulpingen van de online onderstroom. Papieren placebo's, daar waar zelfmedicatie onze enige hoop is. Willen die uitgevers nu echt per se failliet? En hoe zit dat met de papierindustrie? En geeft zo'n auteur dan zijn eigen boekje af als visitekaartje of zo? En de omloopsnelheid van boeken? Is dit het dan? Is dit het drama van het boekenvak, zijn dit de gestolde tranen van de uitgever? Moedeloosheid springt me naar de keel, als een uitgehongerde jakhals. Ach, big data, waar zitten jullie? Was 'Big data' eigenlijk wel de titel? In elke andere winkel had ik de kassierster, de schoonmaakploeg en de terloopse klant aan de tand gevoeld, maar hier neemt zo'n vraag al snel de allures aan van een rogatoir. Titel? Uitgever? Auteur? Publicatiedatum? ISBN? Waarom wil u dat boek? Waarom koopt u geen mooie verjaardagskaart, spannende zomerthriller of de nieuwste Jamie Oliver? En dus verliet ik mak en weemoedig (meewoedig) de winkel met Halfgod verzamelaar van Komrij, als een beteuterde wijnliefhebber die het alweer met een Chateau Pétrus 2005 moet doen. Een dag later is de wrok getemperd, de lucht opgeklaard. De kat vleit zich als een leeuw voor mijn aangezicht, de eksters kraaien. Berustend nestel ik me in de zomerse zetel. En ik lees Komrij's stuk uit 1987 over 'computerboeken': "De computer, die pretendeert paperassen overbodig te maken, heeft in werkelijkheid een heel nieuwe papierstroom op gang gebracht. (...) Door bedrukt papier laat men zich instrueren hoe men papier dat nog blanco is bedrukt krijgt. De computer hangt er wat onhandig tussenin." Computerboeken uit 1987 of sociale media-boeken uit 2013: "Waarom doet de computerwereld niet wat des computers is?" En alweer moet ik constateren dat de scherpe zienigheid van Komrij (doorzien is voorzien) nog altijd pertinent is. En dat ook wel nog enkele decennia zal blijven. Prachtboek.

Guy Bourgeois

12 0

Een nieuw nest

Vanaf de brug kijk ik doorheen de bomen naar het huis. De wind beweegt zich door de takken van de populieren en het gesuis legt elk restje onrust in mijn hart stil. Mijn lief staat iets verder op de brug en kijkt met even grote ogen naar hetzelfde huis. We glimlachen naar elkaar en onze ogen spreken boekdelen. Het huis ligt een beetje verscholen te midden van rust en stilte. Aan de straatkant verborgen achter een ruime stalling. Aan de waterkant in volle pracht voor de recreatieve fietser. Wanneer we het kleine erf opwandelen, fluiten enkele nieuwsgierige vogels naar de onbekende bezoekers. De grote tuin is weloverwogen verwilderd met bloemenweides en bomen. ‘Peren en noten mevrouw. Zelfs een kerselaar! Prachtig toch?’ Als antwoord glimlach ik naar de man in maatpak. Ik zie mezelf de was ophangen. De wasdraad wordt geleid van huis naar boom, op maat van de kleinere vrouw. De houten wasknijpers kletteren in het bakje als ik het in de wasmand zet om naar binnen te dragen. We betreden het huis via de keuken waar mijn lief aan tafel de weekendkrant leest. Ik zet verse koffie en kijk uit het raam naar een voorbijvarend plezierbootje. De poes draalt vragend om mijn benen. Ik geef haar een aaitje en met uitgestrekte voorpoten verlengt ze vol genot haar lijfje. ‘De tegelvloeren zijn authentiek, echte pareltjes als u het mij vraagt.’ Mijn lief kijkt met een lachje over zijn krant heen. Herinneringen staan her en der gestapeld in de woon- en eetkamer. Er is plaats voor een houtvuur waar mijn lief hout op gooit, terwijl ik in de zetel zijn handelingen nauwgezet volg. Het piepende deurtje klinkt vertrouwd. Buiten waaien de laatste blaren van de bomen. ‘Meneer en mevrouw slapen hier nu ook omdat meneer niet goed op de been is. Zoals u kan zien is er dus voldoende ruimte voor een gezellige zithoek.’ Maar waar komt het aquarium? De voute is ingericht als badkamer. Blauw en geel verdwijnen in enkele dagen onder stroken wit. Op zondagvoormiddag schuifelen we, terwijl het bad volloopt, een traag dansje door de ruimte. 'Sta mij toe u de bovenverdieping te tonen.' Op de bovenverdieping ontdekken we twee kleine slaapkamertjes. De notelaar piept binnen bij het eerste, als behoeder van de rustige zomernacht. De onafgewerkte zolderkamer op hetzelfde verdiep zou een ‘prachtige master bedroom zijn’, maar mijn lief en ik zitten er elk al snel aan ons eigen bureautje. Even later bladert hij op de mezzanine in boeken op zoek naar inspiratie voor een nieuw project. Ik lig in het zeteltje en probeer hem te verleiden tot een beetje luiheid. Hij komt bij me zitten en ik leg mijn hoofd in zijn schoot. ‘Wat zijn je haartjes al lang.’ Ik sluit mijn ogen als zijn vingers door mijn haren strijken. We tellen af naar het ontluiken van een nieuwe lente. Onder de bloesems zullen we een nieuw nestje bouwen. (Foto: onbekend)

Katrien Meermans

0 0

Tip

DONDERSLAG

We zaten met z'n allen rond de keukentafel en plooiden gigantische tabaksbladeren open wiens bestemming het was dikke sigaren te worden. Ondertussen luisterden we naar 'Tineke met haar geheimzinnig dingetje' op radio Tornado. Tineke was de vrouw van Tony Lenko, en samen runden ze het radiostation waarvan de naam voluit 'Totale Ontspannings Radio Naast Alle Dagelijkse Onderrichtingen' betekende. In haar programma liet Tineke (toen ik haar voor het eerst in werkelijkheid zag was ik geschokt door haar omvang) een geluid horen waarvan de luisteraars de oorsprong moesten raden. Mijn broer veerde recht en vroeg moeder om te mogen bellen. Verrast keken we hem enkele seconden aan. Moeder verbrak de betovering. 'Allez!', zei ze, 'Voor één keer. Maar eerst je handen wassen!' De vochtig gehouden, bruin geworden tabaksbladeren scheiden een bruine smurrie af die eerst aan je vingers en daarna hardnekkig aan alles wat ze aanraakten bleef zitten. Mijn broer waste z'n handen, liep naar de telefoon en draaide het nummer dat tijdens het programma zo vaak herhaald werd dat we het jaren later nog van buiten kenden. 'Hallo', zei Tineke, 'met wie spreek ik?' 'Met Andy', zei mijn broer. 'Dag Andy' (nu liet Tineke een korte stilte vallen en probeerde de spanning op te bouwen) 'Weet jij misschien (stilte) naar welk geluid (stilte) wij luisteren?' 'Ja', zei Andy, 'dat is het geluid van een krakende balk'. 'Ai', zei Tineke terwijl er op de achtergrond een donderslag te horen was, 'jammer genoeg is het geen krakende balk Andy... Toch bedankt om mee te spelen en de volgende keer meer geluk!'. Ontgoocheld legde mijn broer de hoorn neer, en kwam weer bij ons aan tafel zitten. Stilzwijgend gingen we verder met het van elkaar losmaken en openvouwen van tabaksbladeren. Ondertussen luisterden we naar andere deelnemers aan het spel die zelfverzekerd klonken maar er uiteindelijk ook niet in slaagden het raadsel op te lossen. Tenslotte stond mijn broer opnieuw recht en keek moeder vragend aan. 'Allez', zei ze, 'maar eerst je handen wassen en 't is wel de laatste keer vandaag.'Hallo', zei Tineke, 'met wie spreek ik?' 'Met Andy', zei mijn broer. 'Ah Andy', zei Tineke, 'ga je het nog eens proberen?' 'Ja', zei Andy en vergaarde moed. 'Is het echt geen krakende balk?' Even bleef het stil, maar toen donderde het in de verte. 'Nee Andy', zei Tineke, het is helaas nog steeds geen krakende balk.' Verbluft staarden we met z'n allen naar Andy die met een ernstige frons inhaakte en toen opnieuw aan tafel kwam zitten. In gedachten verzonken luisterden we verder naar de andere deelnemers. Het regende donderslagen. Mijn broer mompelde iets. 'Wat?', vroeg mijn zus. Hij zweeg. 'Als je mokt, mag je nooit meer bellen', dreigde mijn moeder. 'Dat het toch een krakende balk is', siste Andy koppig.

Rino Feys

37 0

Met een groet

Vorige week ontving ik een mailtje dat ondertekend was met Met een groet, Dat groeten in allerlei gradaties komen - van hatelijk tot hartelijk - mag niet verbazen. Er zijn zelfs de sobere varianten 'groeten' en 'groet'. Maar 'met een groet'? Dat klinkt zo'n beetje als 'met een zwaai van de goedendag tegen je bakkes en nog een prettige dag verder.' Ondergetekend: Julie. Julie kan haar mannetje staan. Van de weeromstuit antwoordde ik met het eierzachte 'groetjes'. Enkele dagen later zwaaide Julie me alweer uit met een 'Met een groet'. Blijkt die zielloze expressie nu toch veelzijdiger dan gedacht. 'Met een groet' klinkt niet alleen onnatuurlijk stoer, het klinkt vooral ook ... hoe zou ik het zeggen? Schraal, niet? Karig. Alsof een ondervoed kindarbeidertje de eindeloze gang naar het magazijn heeft doorlopen, daar met zijn tengere knookjes een groet uit een grote kartonnen doos heeft gehaald en die met knorrende maag naar kassierster Julie heeft gebracht. Alwaar zij de groet vakkundig op de weegschaal legde en besloot dat er nog een stukje afkon vooraleer hem vacuüm te trekken en met vermelding van de datum in de diepvriezer te steken. Groet n° 3154, goedgekeurd en klaar voor verzending. Tegen zo'n leegte kon ik niet meer op. Hier was maar één repliek op zijn plaats: een royale 'mvg' was Julie's deel. Nooit meer iets van gehoord. Zoals het een echte afscheidsgroet betaamt.

Guy Bourgeois

22 0

Mevr. Gerrits

Hier staan we dan: jouw leerlingen, netjes op een alfabetische rij. Allemaal in hetzelfde uniform: witte T-shirt, zwarte broek en het haar stevig samengebonden. Je hebt de dingen graag op orde, dat is duidelijk. Binnen de muren van de sportzaal heerst discipline en dat wil je meteen vanaf de eerste les duidelijk maken. Tijdens het voorlezen van de aanwezigheidslijst worden de voornamen, ooit met veel zorg door onze ouders uitgekozen, aan de kant geschoven. In deze zaal waar prestatie en inzet belangrijk zijn, is er geen plaats voor sentimenteel gedoe. Na de A's, de B's en de C's is de beurt aan mij. "Dhondt?" "Ja." antwoord ik voorzichtig maar toch met enige trots. Ik heb mijn familienaam altijd al mooi gevonden. Kort, krachtig en alle letters stevig aan elkaar. Geen tussenkomst van opdringerige leestekens. Tekens die er oorspronkelijk wel waren maar door een familieruzie en een rebellerende grootvader werden geschrapt als vorm van protest. Ondertussen ben je al aan de "H" begonnen. Ik heb dus nog wel even tijd voor de les echt begint. Vanuit mijn rechterooghoek heb ik zicht op de rest van de klas. Meteen valt het me op hoe gelijk ze er allemaal uitzien. Niet omdat ze hetzelfde uniform dragen maar omdat ze allemaal schrik hebben van wat ons te wachten staat. Op de eerste schooldag hoorden we al de verhalen over jou en je verschrikkelijke lessen L.O. Langzaam nestelden deze geruchten zich in ons hoofd waar ze nu al vier dagen rusteloos rondzweven. Alleen nog maar meer aangedikt door onze eigen verbeelding. Maar in tegenstelling tot mijn klasgenoten heb ik geen schrik. Ik voel me een gladiator, net voor die de arena binnenstapt. Wat er ook op mij afkomt, ik ben er klaar voor. Zonder enige angst want daar heb ik het inmiddels wel mee gehad. Eerst was er de angst om de lagere school voorgoed achter mij te laten. Dan was er de angst odmat mijn vrienden naar een andere school gingen en ik het nu alleen moet zien te redden. Angst ook omdat alles op deze school zoveel groter lijkt en ik geen idee heb of ik me hier ooit thuis zal voelen. En nu zou er dus angst voor jou moeten zijn. Zoals je daar staat: de grijze haren strak naar achter, klembord en stylo stevig vastgeklemd, een lijf van 1m80. 51 jaar maar nog steeds strak en getraind tot op het bot. Geen enkele vorm van vriendelijkheid of medeleven te bespeuren. Behalve dan in die helderblauwe ogen van je. In tegenstelling tot de rest van je lichaam zijn ze zacht en lief. Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat iemand met zulke ogen zo verschrikkelijk kan zijn. Tegen de tijd dat ook de "W" en de "Z" zijn afgehandeld, heb ik na grondige observatie beslist om je sympathiek te vinden. Ik heb immers geleerd om niet veel waarde te hechten aan roddels en geruchten. Vaak zijn deze verhalen al zo veel verteld dat de waarheid inmiddels plaats heeft moeten maken voor de fantasie van de verteller. Plots kijk je op vanachter je klembord. Jouw ogen kruisen de mijne en alsof je zonet mijn gedachten hebt gelezen geef je me een knipoog. Ik zou, tot mijn eigen verrassing wel eens gelijk kunnen hebben!

Clarisse

0 0

Op het verkeerde spoor

18 november 2013, Weer even helemaal van slag... 20 september 2012, mijn leerlingen zijn naar huis en ik ben nog bezig met het opruimen van de klas. Mijn telefoon heb ik net weer aangezet. Niet dat ik vaak rond deze tijd gebeld word, iedereen weet dat ik nog op school ben. Daarom vind ik het ook verwonderlijk dat de telefoon gaat. De politie, met de vraag waar ik ben, ze staan voor mijn deur. Ik vertel ze dat ik op mijn werk ben en vertel ze desgevraagd waar dat is. Ik vraag waar het over gaat, maar de enige mededeling die de brave man doet, is dat hij naar me toe komt. Nog net voordat hij de verbinding verbreekt, vraag ik hem of het over mijn oudste zoon gaat, ik heb een vervelend voorgevoel. Weer is de mededeling: ik kom naar u toe. Ik loop naar mijn collega en vertel dat de politie onderweg is naar school om mij te spreken. Natuurlijk vraagt zij wat ze komen doen. Zonder erover na te denken vertel ik haar dat hij komt vertellen dat Nick er niet meer is.... Ik schrik er zelf van, maar ben meteen overtuigd van de waarheid van deze woorden. Doe niet zo gek, zegt mijn collega.... 20 minuten later loop ik samen met de agent naar mijn lokaal, hij vertelt me niks, maar laat het aan mij over de woorden uit te spreken. "U dacht dat het over uw zoon gaat, wat denkt u dat er aan de hand is?" Weer zonder erbij na te denken vertel ik hem dat Nick voor de trein is gesprongen, hij kan het alleen maar beamen, want dat is precies wat er Is gebeurd. Ondertussen heeft mijn lieve collega een aantal andere collega's op de hoogte gebracht van het bezoek van de agent en van mijn vermoeden. Zij zijn er voor me, staan voor me klaar. De agent biedt aan me naar huis te brengen (ik reis met de trein) Ik sla dit aanbod af, ik word door mijn lieve collega naar huis gebracht. een collega-bouwmanager vertelt dat ze vervanging zal regelen. Op dat moment dringt het tot me door MIJN NICKY IS VOOR DE TREIN GESPRONGEN EN HIJ HEEFT HET NIET OVERLEEFD!!!! Ik ga morgen helemaal niet werken, ik ga voorlopig niet meer werken.... Ik weet wie ik als vervangster wil, het wordt voor mij geregeld.... Onderweg naar huis pleeg ik wat telefoontjes. Naar mijn vriendin: "Ans, ga naar mijn huis en zet koffie, ik ben er zo" Naar mijn ex, de vader van Nick: "Ries, stel nu geen vragen, kom naar mijn huis" Onderweg kan ik verder maar 1 ding denken.... Nicky is voor de trein gesprongen en hij heeft het niet overleefd... Thuis gekomen kan ik maar 1 ding zeggen.... Ans, Onze Nick is voor de trein gesprongen en hij heeft het niet overleefd.... Ik bel Cor, mijn partner waarmee ik een lat-relatie heb en kan maar 1 ding zeggen: Nick is voor de trein gesprongen en hij heeft het niet overleefd.... Even is het stil "wat kan ik voor je doen?" "Komen" "ik ben onderweg" Ans, verbijsterd, in schok, neemt een sigaret, ik ook. De bel gaat, ik doe open, duw Ries de sigaret in zijn hand en wijs hem naar de bank. Ik steek nog een sigaret aan, ga naast hem zitten, sla mijn arm om hem heen en kan maar 1 ding zeggen: Ons Nicky is voor de trein gesprongen en hij heeft het niet overleefd.... "Dat meen je niet" "Ries, als ik dit niet zou menen, zou ik het niet zeggen" stilte.... Ik bel mijn ouders en breng hen met dezelfde woorden op de hoogte van... het einde van mijn wereld deze niet te bevatten.... schokkende verdovende verschrikkelijke Waarheid. zij komen eraan. Dan een aantal uren van wachten, kunnen ze hem nog zo in elkaar puzzelen dat we naar hem mogen kijken? Is er een echt afscheid mogelijk? Krijgen we ook voor onszelf de visuele bevestiging dat het onze zoon is die de sprong heeft gewaagd? Verzekeringspolis telefoontje Dela, morgenvroeg komen ze helpen telefoontje politie, waar is Nicky? telefoontje ziekenhuis, gaat het lukken? telefoontje ziekenhuis, wanneer is hij klaar? telefoontje ziekenhuis, 1 uur 's nachts, u kunt komen. plastisch.... het is gelukt om met de overgebleven stukken een profiel te schetsen van een menselijk lichaam: zijn hoofd, schouders, linkerarm met hand, rechterarm... toonbaar In een absorberend pak wat er voor mij als een ziekenhuishemd uitziet, ligt daar, mijn Nicky Mijn Nicky ziet er sinds jaren rustig uit.... Mijn Nicky is dood En ze hebben zijn haar gewassen.... Zit geen gel in.... Ziet er niet uit! moet ik morgen wat aan doen! Ruim een jaar in de rouw, ik doe het rouwen goed zegt de hulpverlener... Ik ben weer aan het werk Therapeutisch, rustig opbouwen, Ik krijg van mijn werkgever de tijd! Sinds 3 maanden reis ik weer met de trein, het traject dat Nick ook nam.... gelukkig maar 7 minuten..... ik ben trots op mezelf, omdat ik mijn vrijheid weer terug aan het nemen ben het openbaar vervoer betekent voor mij zelfstandigheid in reizen.... Vanmorgen weer naar school, op de fiets naar het station... Het station wemelt van mensen in reflecterend gele hesjes, spoorwegpolitie, politie, ambulance.... de bushaltes zwart van de mensen treinen staan stil afgezet gebied? Ik ril ik loop naar een groepje gele hesjes ik vraag een aanrijding met een persoon.... ................................................................ " Mevrouw, gaat het wel goed met u?" "Nee" "We brengen u naar huis" vandaag is het weer even 20 september, 2012

Mieks

12 0

Onzin

Zolang het botertLoopt alles gesmeerdDat heb ik van een overspelige tv-kok geleerdVan wat er op uw lever ligtKan je beter niet etenDie lever smaakt misschien niet slechtMaar toch wel wat belegenEen hittegolf is fantastischmaar we zweten ons te pletterAls het regent is het weer weer slecht Maar met wet tshirt ben jij wel een spetterDe beste onzin komt meestal van mezelfDat heb ik zelf verzonnenAlleen verliefdheid kan je niet verzinnenDat overkomt u ook nog welOmdat ik het zelf verzonnen hebKan niemand er aan tippenWant als het hart er vol van is Staat de onzin tot aan uw lippenTot de dood er op volgtVerdedig ik het leven met geweld Mijn toekomst ligt op t kerkhofMijn plaats is al besteldOnzin in een volzinEen letter maakt nog geen rijmBezin voor je beminEen letter te weinig is ook wel fijn

Zbiggy Smith

2 0

De woordenboom

Had ik maar een woordenboom met duizend woorden aan Dan hoefde ik nooit meer schrik te hebben om met mijn mond vol tanden te staan Ik plukte alle woorden en hield ze heel dichtbij zodat ik altijd wist wat zeggen want simpel is dat niet voor mij Soms komen woorden heel erg vlot maar meestal komen ze niet Dan kijk ik stilletjes rond en hoop dat niemand het ziet Ik kan er niets aan doen ik ben nu eenmaal zo verlegen dus voor zo'n woordenboom zou ik, echt waar alles geven Dan hield ik speeches, toespraken schreef ik boeken en sonnetten liedjes, brieven en romans niets of niemand zou mij beletten Ik zou vertellen uren, dagen aan een stuk en altijd inspiratie hebben door de woorden die ik pluk Maar tot mijn grote spijt bestaan ze niet, zulke bomen dus koest ik de weinige woorden die ik heb en blijf ik stiekem verder dromen

Clarisse

0 0

De wereld door de ogen van een missomaan

Vanwege Bert Panda, Ik ben zelf missomaan geweest, Iemand die een biezondere bewondering heeft voor missen , een verslaving voor missen, fotomodellen en missverkiezigen; Missen en fotomodellen zijn beroemde mensen boven de gewone mensen, superieur, enz; Tevens was (is) deze periode het zeker ook een fantastische beleving niet alleen van meisjes maar ook van decors, choreografieën, en dictie-voordrachten, alles tesamen een zeer sfeervolle beleving. Deze beleving deed me echt de ogen openen, steeds verslavingwekkend , een missverkiezing kan, kon, nooit lang genoeg duren voor een missomaan; Juist zoals een zéér groot vuur nooit lang genoeg kan branden voor een pyromaan. De wereld door de ogen van een missomaan, moet inderdaad als boek nog verder geschreven worden; Toch heb ik reeds een echt script neergeschreven en ook afgegeven aan uitgeverijen, die natuurlijk een volledig script willen. Het omvat een boek waarin ik mijn minderwaardigheid voor vooral wiskunde-intelligentie-deficiëntie en andere minderwaardigheden catapulteer in de adoratie voor missen. Mogelijk heeft dit iets te maken met mijn minderwaardigheidscomplex in het falen voor wiskunde integralen terwijl vader hoogleraar wiskunde is; Maar door sterke persoonlijke problemen, is het boek-schrijven gestaakt; nog. Het boek bevat zeker mijn adoratie voor die meerderwaardige meisjes die zoals ik ze beleef onschendbaar zijn, altijd perfect zijn en niet ziek kunnen worden, over een miss waar ook niets slecht over te vertellen valt door mij, GODDELIJK. Mijn sexuele gevoelens stijgen naarmate de beroemdheid van een miss, de beroemdheid van een fotomodel of een wereldberoemde vrouw. Dit wordt zeker uitvoerig beschreven. Ook de bewondering voor missmakers vb Ignace Crombé waarvan ik eigenlijk schrik heb van adoratie, bewondering. Ik heb het echte script hier niet bij me ; Maar deze tekst kan nog bewerkt of toegevoegd worden met allerlei scriptie-gegevens. Verdere contactgegevens Bert Panda-Procter Postbus 1.006 B 3000 Leuven-Philipssite België Tel België 0471/69.99.24 Tel Nederland buitenland exterior countries 0032/471/69.99.24 e-mail bertpanda@hotmail.com

bertpanda

350 0

Valentijn

Enkele jaren geleden luidde ik met warme kreten de maand van de liefde in. In mijn dichtbundel komen en gaan, met als centrale thema liefde, gaf ik mezelf bijna letterlijk bloot. Ondertussen zit ik hier met warme gevoelens voor mijn kersverse zoon. Steeds een stapje voor, altijd berekend en toch misschien opnieuw té snel willen zijn. Vrouw als ik ben, kweekte ik de “ik wil meer” microbe en een zelf-opbouwend verwachtingspatroon. Stoom kwam uit alle gaatjes en ik kon geen kant meer uit. In de economie daalt de vraag, behoeftes worden niet meer ‘bevredigend’ bevredigd. Laat dit vooral een reden zijn om gewoon onszelf en dus ‘anders’ te zijn. Om dingen te laten zijn wat ze zijn. Om te groeien naar daar waar we moeten zijn. Ondertussen zit ik hier met warme gevoelens voor mijn kersverse zoon. Het is Valentijn, de dag die ik niet vier, de dag waarop ik er vandaag aan herinnerd word dat er voortaan officieel twee mannen in mijn leven zijn. Nood breekt wet en bij deze dwingt het mij dit brandend gevoel met u te delen. IK WIL niets ‘MEER’ en toch wil ik - gelijk - ook alles op een rijtje. Hoewel mijn gevoel niet te blussen is, temper ik mijn passie. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik naar jou, hopend op een glimlach, een schaterlach, een kus, een scheet, een drolletje, een boertje. Mijn mannen hebben veel gemeen maar zijn dat laatste niet. Geen nood dus om te veranderen, om daar iets aan te veranderen, laisser faire, laisser passer. Een ‘femme de ménage’ een ménage à tois. Zo lang we maar gelukkig zijn! Voor mij geen nieuwe Valentijn meer!

Lezzl

0 0

Realiteit of fictie?

Hoe gaat het met me? Vraag je me?Als ik naar jou kijk gaat alles goed.Kijk ik naar de wereld gaat alles goed.Op het werk is het tamelijk goed.En als ik naar thuis kijk?SLECHT & NACHTMERRIES!Ik voel mij op dat vlak totaal ziek, wegens de nachtmerries die ik heb dat we niet overeen komen thuis. Wegens het er op neer komt dat IK TELKENS alsmaar moet dansen naar m'n ouders hun pijpen, en dat ik hun wensen alsmaar moet inwilgen dus.Vreemd! Maar ik kan mij niet meer herinneren wanneer zij dat voor mij gedaan hebben op het vlak van eenzaamheid en mij niets meer afnemen waarmee ik mijn dromen zou kunnen verwezenlijken, wat iets ivm met liefde voor media of iets voor liefde voor dieren zou zijn en/of ook de andere liefde voor die ene persoon en m'n naasten / andere medemensen!!En om nog maar te zwijgen over de omgang met de wereld van sommige mensen in het algemeen de grote koppen dan...

RaverMike

0 0

Pech

Ik had weer eens pech in de tuin van die bistro opeens de zon weg! De wind nam snel toe en mijn kip vloog in de lucht pleegde vaandelvlucht. Dat was overmacht 'k formuleerde bij de chef een terechte klacht. Hij had het verwacht 't duurde niet lang eer men mij een nieuwe kip bracht. Ze bleek slechts halfgaar een ondermaatse sevice ik maakte bezwaar. De kok vond dat naar nam het beest weer met zich mee niet zonder bezwaar. De kip werd verhit kreeg daardoor een harde korst slecht voor mijn gebit. 't Was geen overmacht 'k formuleerde bij de chef een terechte klacht. Hij bleek echt halfgaar begon plots te schuimbekken er dreigde gevaar. Ik had weer eens pech pleegde haastig vaandelvlucht mijn eetlust lang weg.

M. van Muze

0 0

Laad meer ...