Zoeken

Metamorfose: verander de wereld,  begin bij je zelf

Ik begon het nieuwe jaar met ‘word jezelf’,dus waste ik mezelf schoon van oude namen,schreef mijn angsten op briefjes, verbrandde ze als offers aan de god van ‘persoonlijke groei’ en hing in mijn kledingkast alleen neutrale tinten:beige voor de ziel, grijs voor de toekomst, zwart voor wat ik niet durfde uit te spreken. Ik stond om vijf uur op, niet uit discipline, maar omdat slapen steeds meer voelde als een belofte die mijn lichaam niet kon houden. Ik dronk citroenwater met mindfulness, terwijl mijn gedachten als ratten aan de binnenkant van mijn schedel knaagden: Ben je genoeg? Ben je genoeg? Ben je… Jij kwam in de lente, met handen vol citaten over ‘voorbestemde ontmoetingen’.We bouwden een liefde van Pinterest-quotes en avonden waarin we ‘geen telefoons gebruikten’. Je zei: Je verdient iemand die je ziel ziet.Maar toen je keek, zag je alleen wat ik had gecureerd: een museum van glimlachen zonder tanden, een tuin waar niets bloeide, maar alles ‘netjes’ was. We probeerden ‘less is more’. Dus gooiden we emoties weg die niet pasten in onze minimalistische relatie. Geen ruzie, geen tranenalleen een stilte die zo dik werd dat we erin vastliepen, alsof het tapijt onder ons was veranderd in beton. Toen zei je: “Groei gebeurt buiten je comfortzone.”Dus stapte ik naar buitenmaar buiten was alleen regen en een wereld die niet wist dat ik bestond. Ik probeerde grenzen te stellen, maar mijn ‘nee’ klonk als een blad dat van een dode boom viel: zacht, onopgemerkt, nutteloos. Op een nacht, om 3:33 uur, zei je: “Misschien moeten we stoppen met proberen te redden wie niet gered wil worden.” Ik knikte. Want ik wist: jij bedoelde mij. Maar ik bedoelde jou. En misschien bedoelden we allebei onszelf. Nu woon ik in een appartement dat perfect is voor Instagram: licht, luchtig, levenloos. Mijn avondroutine eindigt altijd met hetzelfde gebaar: ik kijk in de spiegel en vraag niet meer wie daar staat. Ik zeg gewoon: “Goed gedaan. Je hebt de dag weer overleefd.”Alles op zijn plek. Zelfs mijn afwezigheid.

Merlijn
0 0

Kruipolie is rood

  Het strompelt nog. Tragedies beten stukken uit de ziel en een geweten nipt gelaten aan een glas ontsmettingsalcohol. Het bloedt nog als een boom te ruw gesnoeid en in een hol slapen de wilde honden die het leed zomaar verdragen. Noodlot. Kruipolie. De zure regen. Samen onderweg naar morgen. Naar die rituelen. Het is de tijd die steeds een offer wil. Ergens in het droge Beukenland poogt een kikker zich te redden. Dorre dagen wachten want het sluimert stil. Hoop in bange dagen houdt nog vol. Rupsen van de argwaan sluipen door het stof. Het voelt gelijk een huid die scheurt. Alsof een adamsappel opgegeten wordt. Antwoord mij. Snijdt men altijd alles open? Bibbert elke dokter zo wanneer het laatste mes hem zoekt? Zolang het strompelt wel. Het is niet meer dan maanlicht dat weer struikelt over woorden en nooit antwoordt op die zwarte vragen. Ja. Het is echt eender  Het is helemaal gelijk hoe men een wonde kust, zolang je maar een vlinder bent die branden durft. Het is misschien een dapper levend lijk dat naar de vliegen lonkt. Zolang de maden nog geboren moeten worden, kan het vlees zich weren. Zolang men blijft proberen, strompelt naar de bar en voor de schuld van morgen nog twee shotjes bijbestelt. Doe maar. Ja. Gelijk altijd. Ontsmettingsalcohol.  Een portie zwarte pitten voor mijn adamsappel. Kruipolie of zure regen.  Vlindermoed en vagevuur. Mag ik nog iets vragen? Antwoord mij. Hoe lang is dit al aan de gang, nadert nooit een einde, wordt er in die beelden niet geknipt? Willen die tragedies nooit eens rusten, waarom zijn die rupsen bang, waarom is de tijd zo loom, te lam om te verdwijnen in het avondrood?       uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'                

Bernd Vanderbilt
6 0