De omgeving
Het is wanneer je je in de stad begeeft dat je de droom niet doodt.
We sparen elkaar tussen de grijze aanbekleding van iets als geschiedenis in tijden van
een inwendig conflict dat je existentieel doet overblijven,
niets meer en
niets minder.
Ik wilde wel.
Maar het was toen ik me in stad begaf dat de heuvel te temmen viel,
dat de reuzen vriendelijk werden en de plaaggeesten ook
lotgenoten werden.
Ik heb die plaaggeesten, die stokken in de deuropening, nooit gewild,
maar we zijn altijd opgescheept
met wat ons reflecteert;
naar het inwendige toe doet leven;
ons onze blik doet kruisen tot je blijft rusten in het licht van verleden tijd,
dus ik heb ze altijd gerespecteerd.
Gelukkig maar.
De omgeving is naarstig op zoek naar een Dries die Dries is en blijft,
een schrijver die gevat zichzelf te schrijven snelt,
een geest die geen verleden oorlogen vertegenwoordigt maar
geest vertegenwoordigt,
een schaduw niet in het licht, maar van het licht.
Dat wat ik had kunnen zijn, blijven zijn.
Niets representeert de vermeden verleden tijd beter dan jijzelf, dus
begin er maar aan, aan die toekomst.
Liefst van al wil ik wat kwelt, stuk slaan op de aangezichten van de omstaanders, maar
als je omarmt wat met je wil zijn op die eigenste moment,
wil wat met je wil zijn, er ook gewoon zijn, onbevooroordeeld,
met of zonder je
(en daarom altijd mét je).
Ik maak de som:
de omgeving is gunstig; de toestroom aan ervaringen zijn gunstig
de uren zijn lang en spelen in het voordeel;
de dagen creëren een spel van vreugde en beweging,
een in één trek gemaakte geschiedenis, alleen voor mezelf;
als al wat bleef nu eens ook echt zo blijft,
was ik op een peuleschil verwijdert van al wat draaglijk was,
van wat puur en authentiek en moeiteloos zich een weg baant,
weet je wel, dat wat naarstig op zoek is naar een ander, evenwaardig leven dat collectief tot stand komt,
gedeeld goed weet je wel,
dan was iets als een ik schitterend waanzinnig en vooral voor altijd.
Maar dat is niet wat je altijd krijgt.
Daarom smijt ik mijzelf weer het leven in
risico’s nemend, grenzen empathisch aftastend, dagen moedig trotserend,
omdat zo leven moeite kost maar de moeite is,
en tot dat de dag komt dat dat niet meer nodig is,
is dit nodig, o wat is het nodig.
