De geest van Sint-Amandus (5)
ik proef het complot
tussen braadworst, patatjes
en appelcompote
Beste Bernd,
Het was een schele duif en toch kreeg ik je brief.
De koning op de postzegel leek me een nar en wat je schreef klonk droog gelijk een brood met eindeloze liefde voor woestijnen.
Ik liep vandaag. Niet zoals het jonge kind dat eerste stappen zette naar een waggelende eend voor een dansje in de verse modder.
Neen. Gewoon. Hier. Tussen de orde van de appelbomen, in rijen geplant, op gelijke afstand, door een doctrine die natuur beheersen.wil.
Hier zou ik beter moeten worden in mijn hoofd, die betere mens vinden, betere haiku's schrijven, beterschap begrijpen, beter leren overleven.
Beste Bernd,
Ik moet het echter doen met wat mij rest. Wrange dagen. Bange nachten. Overschotjes levensmoed en manke inspiratie.
En die duif. Helaas. Hij vloog tegen de glazen deur. De postzegel is rood, de toegang tot de helderheid wordt telkens weer ontzegd aan al wat niet goed ziet.
In troebele sferen zal ik verder blijven sparen, lettergrepen, op drie rijtjes zetten, tellen, voelen of de hartslag van de woorden netjes klopt.
Groeten, Ignace.
uit de reeks 'Waanhoop''
