Voor altijd wiemand
Ode aan Bernard Dewulf
Soms noemt mijn man me Bernardetje. Dat komt door Bernard Dewulf. Hij leeft nog in mijn taal.
Voor altijd wiemand.
Hij was de stem van wie te dun was voor een obese wereld.
Ook hijwas grondeloos.Hij wist datuit de grond van een hartdie hem ontbrak.
Ook hijleefde morsig,zoals al wie morstenkel morsen kan.
Ook hijwas een wonde.Hij liet haar,half ontsmet.Pijn likt nooithelemaal schoon.
Ook hijzijn donkere metgezelzonder agenda:een schaduwdie bleef.
Ook hijhad dieptevrees,maar keek tochin de afgrond.
Ook hijwas geschrevenmet een haperende vulpen,op het vloeibladvan zijn leven.
Enkel hijkon afgrondenmet woordenomhelzen.
