't Eyland Mauritius - een kleine kolonie 3 eeuwen geleden 2
HOOFDSTUK 2 – ONTSCHEPEN
Bij zonsopgang was de nederzetting rond Fort Frederik Hendrik al ontwaakt.
Rook steeg op van kookvuren terwijl kolonisten zich verzamelden bij de kustlijn en rond de kleine haven. De aankomst van een groot VOC-schip veranderde altijd het leven op het eiland.
Voorbij het rif lag De Boode voor anker in de baai, haar romp torende boven de kleinere boten uit die al naar haar toe voeren. Mannen speurden het schip gretig af naar familieleden en vrienden. Vrouwen bespraken de voorraden die eindelijk van Kaap de Goede Hoop zouden zijn aangekomen. VOC-personeel wachtte ongeduldig op rantsoenen en proviand voor het pakhuis van de Compagnie.
Vlakbij de aanlegplaats stond Jan Harmansz, breedgeschouderd en gebruind, luid lachend met een aantal kolonisten. Hij had maanden gewacht op de aankomst van gereedschap en machines voor zijn distillerij. "En Daniel kan maar beter ook aan boord zijn," verklaarde hij opgewekt. "Anders drink ik vanavond alle arak zelf op." De mannen lachten.
De komst van een nieuwe gouverneur betekende later die avond een feest – er werd overvloedig eten, bier en sterke drank uitgedeeld in het Fort. Zulke gelegenheden waren zo zeldzaam op Mauritius dat ze met spanning werden afgewacht. Drie varkens waren al geslacht en lagen langzaam te roosteren in kuilen gevuld met houtskool. Vrouwen hielpen het huishoudelijk personeel in het fort met het schoonmaken van zoete aardappelen en groenten en het bereiden van welkomstdrankjes en brood voor de passagiers die nog aan boord van het schip waren.
Ondertussen bereidden de eerste passagiers aan boord van de De Boode zich angstig voor op de ontscheping. De hoogte tussen het schip en de kleine sloepen die eronder schommelden, zag er angstaanjagend uit. Matrozen schreeuwden instructies terwijl touwen zwaar kraakten tegen de romp.
Theuntje, nog steeds verzwakt door de reis, stond onzeker bij de ladder; 'Help me, Bart,' fluisterde ze. Bartholomeus ondersteunde haar arm. Beneden hen bewogen de boten scherp op en neer op het water. Langzaam, met de hulp van haar man, daalde ze af in de wachtende sloep.
Pieternella werd plotseling bang. Daniel daalde gemakkelijk af in een van de boten beneden, met het zelfvertrouwen van een man die gewend was aan schepen en ruw water.
'Wacht op de deining,' riep hij kalm naar boven. 'Stap dan naar beneden.'
Pieternella begon voorzichtig aan haar afdaling. Even schommelde de boot hevig onder haar en verloor ze bijna haar evenwicht, maar Daniel reikte onmiddellijk omhoog en ondersteunde haar stevig voordat hij haar hielp op de smalle bank naast Theuntje.
'Je bent veilig,' zei hij eenvoudig. Ze zat rustig naast Theuntje terwijl ze wachtten tot de sloep eindelijk de kust bereikte.
Om hen heen ging de chaos overal door. Kisten en vaten zwaaiden door de lucht, hangend aan touwen. Biggetjes gilden vanuit rieten kooien, terwijl matrozen in het Nederlands, Duits en Portugees over elkaar heen schreeuwden.
Uit een geopende kist kwam de scherpe geur van kaneel en peper vrij. In een andere lag porselein, zorgvuldig in stro gewikkeld. Elders werden zakken rijst, touwen, hout, medicijnen en zwaar gereedschap in wachtende boten gehesen. Pieternella keek alles zwijgend aan. Dit kleine eiland leek plotseling verbonden met plaatsen in de wereld die ze zich nauwelijks kon voorstellen.
Toen hun boot eindelijk de kust bereikte, schoten kolonisten meteen te hulp om de uitgeputte nieuwkomers te helpen.
Jan Harmansz baande zich een weg door de menigte zodra hij zijn vriend herkende. "Daniel!" brulde hij opgetogen. De twee mannen omhelsden elkaar hartelijk, waarna Jan hem meteen begon te ondervragen over de reis, Kaap de Goede Hoop en de lading.
Achter hen ging het lossen door in de toenemende tropische hitte.
Lamotius' vrouw Andrea was samen met haar dochter al naar hun privévertrekken in het Fort gebracht om zich op te frissen. Vroeg die ochtend had de huishoudster van het Fort er zorgvuldig voor gezorgd dat de kamers schoon en gelucht waren en voorzien van vers beddengoed en een bos bloemen.
Lamotius zelf zat al aan een tafel met de boekhouder van de VOC, bezig de inhoud van het pakhuis en alles wat de kolonie binnenkwam aan boord van De Boode te inventariseren. Deze taak zou hen het grootste deel van de dag bezighouden. De verdeling van de goederen onder de kolonisten en het personeel zou de volgende ochtend beginnen, zodra alles correct was geteld.
Tegen het midden van de dag sloeg de vermoeidheid zwaar toe. De hitte was ondraaglijk geworden en overal waar voedsel of water was gemorst tijdens het lossen, verzamelden zich vliegen. De meeste mensen rustten waar ze konden – onder bomen, tegen muren of in de schaduw van het Fort, in afwachting van het avondfeest.
De geur van geroosterd varken en groentestoofpot zweefde langzaam door de warme lucht.
Daniel zat samen met Jan en Bartholomeus onder een boom te praten over hun verblijf in de Kaapkolonie en hun toekomstplannen.
Kort voor zonsondergang keerde een klein schip terug naar De Boode met vers water en voedsel voor de drie wachters die aan boord zouden blijven om het schip te bewaken. Toen de boot terugkeerde, zakte de zon al achter de bergen en was alles klaar voor het diner.
In de kleine zaal van het fort was een tafel gedekt voor de gouverneur en zijn familie, de belangrijkste VOC-functionarissen en de meest invloedrijke kolonisten, onder wie Daniel en Jan. Nederlands servies, koperen kandelaars en mooie glazen weerkaatsten het warme licht van de kaarsen.
Buiten op de binnenplaats waren tafels neergezet voor de andere kolonistenfamilies. Pieternella zat naast haar broer Solomon en hun pleegouders Theuntje en Bartholomeus.
Die avond deelde iedereen in de kleine kolonie een royale maaltijd. Zelfs de slaven ontvingen porties in hun eigen vertrekken bij deze feestelijke gelegenheid.
'Zie je, Isaac, dit is goed gegaan,' zei Andrea tegen haar man toen hij naast haar op bed viel. Hij was volkomen uitgeput. De hele dag had hij toezicht gehouden op de goederen die het pakhuis binnenkwamen en de registratie ervan in de grootboeken van de Compagnie, voordat hij het lange gezamenlijke diner in het Fort voorzat. De lokale arak die de kolonisten hem hadden laten proeven, had hem een bonkende hoofdpijn bezorgd.
Ik hoop dat je gelijk hebt, dacht hij, voordat hij in een diepe, droomloze slaap viel.
