Wachtgedachten
We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Dat is het leven.
Ik begon deze doordeweekse dag zoals altijd om zes uur stipt met opstaan. Daarna aankleden, plassen, handjes wassen, tanden poetsen, vaatwasser leegmaken en tafel dekken. Normaal gesproken biedt dat vaste patroon rust en veiligheid. Vandaag even niet.
Ik ben een ietwat wild en tegelijkertijd log doch gedisciplineerd gewoontedier met een imposant reukorgaan, noem me een routineushoorn. Als mens meer de veiligheidsagent van de traditiepolitie. Plichtsbewust tot en met. Op tien à twaalf minuten zijn alle bovenvermelde klusjes geklaard, loopt alles op wieltjes en zitten mijn gedachten op het juiste spoor. 's Morgens ben ik een sneltrein, 's avonds een gezellige boemel, liefst met een nachtmutsje.
Eerste halte is steeds de ontbijttafel. Zenmoment. Normaliter slurp ik dan rustig een halve liter koffie en eet ik twee boterhammen met chocolade van Côte d'Or (praliné, puur). Een half reepje, waarvan ik tijdens het broodknabbelen profijtig en (voor mijn doen) behendig kleine stukjes afsnijd. Het afsnijden voelde vanochtend anders dan anders. Een buikgevoel.
Vandaag verliep het eetgedeelte sowieso te snel. Omdat ik wist wat er op het programma stond. Die nachtmerrie deed er ook geen goed aan, die waarin ik door vier mannen werd overmeesterd, vastgebonden op een brancard en meegenomen in een soort ambulance met tralies. In bed had ik zo liggen strijden en woelen dat de dekens als een dwangbuis rond me gedraaid waren. Ik leek wel een worstenbroodje.
Wachten is niet mijn ding. Toch beschouw ik mezelf als een van de meest geduldige mensen die ik ken. Waarschijnlijk is het de negatieve bijklank van het woord zelf. Zo passief. Wachten is een werkwoord waar je lui van wordt. Alsof je alles op z'n beloop laat en te vadsig bent om je leven zelf in handen te nemen.
Sommige mensen hier aanwezig lijken het helemaal niet erg te vinden en zien er nog enigszins hoopvol uit. Ze wachten op beterschap. Wat hebben ze? Wat verwachten ze? Die gelige heer met het gekke snorretje heeft leverproblemen en die redelijk knappe blondine komt waarschijnlijk voor een buikwandcorrectie. Een paar jaar geleden was ze volgens mij wat zwaarder. Ik meen dat te zien aan haar nek, die op een of andere gekke manier niet helemaal in overeenstemming lijkt met de rest van haar lichaam.
Anderen sukkelen met darmen, milt, pancreas of galblaas. Het belet hen niet om druk op hun smartphone te tokkelen, tikken, kijken of vegen. Alsof dat ding het enige is dat telt. Ik mag er niet aan denken wat ze allemaal mankeren of wat er schort. Een schort ja, binnenkort dragen ze er allemaal eentje, als ze op de operatietafel gezwierd worden.
Ik voel medelijden. Een beetje met mezelf, maar vooral met de anderen hier in deze akelig stille wachtzaal. 't Is weer een buikgevoel, maar die oude meneer daar in het hoekje links, naast die bezorgde mevrouw, ziet er grauw, grijs en vermoeid uit. Alsof hij stilletjes wacht op de dood. Hij kijkt in mijn richting, dwars door me heen. Een ietsiepietsie griezelig dit. Ik wend mijn ogen af, draai m'n hoofd even naar de andere kant en kijk daarna nog een keer. Nu zijn die zielloze ogen plots gesloten. De mevrouw, waarschijnlijk de liefde van zijn leven, slaat heel even in paniek. Is er een dokter in de zaal? Een zinnetje dat me telkens te binnen schiet. Ongeveer om het kwartier is het effectief zo. Twee seconden ongeveer, om een nieuw slachtoffer te komen ophalen. Zoals nu. De blondine. Goede keuze. Als ik zelf dokter was, zou ik haar ook meenemen.
En weer wachten. Vijfenzeventig minuten al. En weer die stilte. Doodbeschaamd hoor ik hoe mijn buik met de nodige decibels de aandacht trekt. Als een op volle toeren draaiende mortelmolen op een lege bouwwerf. Hier is het veel affrontelijker. Alsof ik té gezond ben. Wie kan er nu aan eten denken in deze omstandigheden? Ik zie hoe ze het denken, al is dat dus een misvatting van jewelste. Het allerlaatste wat ik heb is honger. 't Zijn mijn darmen die graag zingen terwijl ze mijn veel te vlug verorberde ontbijt verteren. Momenteel komt dat door de stress. Ik ken mezelf.
Mijn vrouw kent me ook. Ze lacht ermee. Ik vind het rustgevend als ze lacht. Daarom probeer ik, ondanks alles, af en toe wat humor te brengen. Zo vroeg ik, toen we onderweg waren naar deze wachtzaal en het bordje zagen met 'Abdominale geneeskunde - wachtzaal' waarom ze in godsnaam net hier een afspraak gemaakt had, op deze afdeling. Waarom moest het per se bij 'Abominabele geneeskunde' zijn? Waarom niet naar bekwame dokters gaan?
Onze beurt. Eindelijk, zou je denken na bijna anderhalf uur wachten, maar voor mij komt het alsnog te snel. Slecht nieuws voel je van ver aankomen. Dit verkennend gesprek met de chirurg gaat over de maagpijnen die mijn vrouw lijdt, de reflux, de dumpings. Verkennend? Alsof hij nog moet zoeken waar het probleem zit. Dat blijkt gelukkig niet zo te zijn, na alle voorgaande onderzoeken. Ze heeft een nutteloos aanhangsel aan haar maag en dat moet verwijderd worden. Als ik het goed begrijp, tijdens een kijkoperatie.
Ik hoor alleen 'keikop'. Waarschijnlijk omdat ik het bén. En omdat ik niks wil horen over een operatie. Ik gruwel van het idee dat mijn vrouw of een van de kinderen 'onder het mes moet'. Die uitdrukking alleen al.
Achteraf, wandelend op weg naar de parking, ben ik mijn humor even kwijt. Ik heb het gevoel dat mijn vrouw, die nota bene net te horen heeft gekregen dat ze binnenkort naar de slachtbank moet, mij meer mentaal ondersteunt dan ik haar. Haar woorden hebben iets troostends. Mijn bezorgdheid lacht ze weg.
Wat heeft ze momenteel aan mij? Misschien ben ik zelf wel een nutteloos aanhangsel. Eentje dat dringend weggenomen moet worden. Dat verklaart meteen die nachtmerrie.
Nee. Ik wil het niet. Tijd voor een grap. Of ze die kent van die pornoacteur die naar huis belt om te zeggen dat hij later zal zijn omdat hij moet overwerken. 'Maakt niet uit,' zegt zijn vrouw, 'het eten zal thuis staan als je klaarkomt.'
Zoals gewoonlijk lach ik zelf het hardst. Tot ik besef dat ik, kok van dienst zijnde, nog geen eten klaar zal hebben als we thuiskomen. 'Dat is kok, traditioneel geschreven, niet met c-o-c-k,' voeg ik er nog overbodiger dan een nutteloos aanhangsel aan toe. Alleszins geen worstenbroodjes. Ach, ik verzin wel wat.
Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen. Mijn levensmotto, geïnspireerd door de grote Nederlandse filosoof Bas van Toor, oftewel Bassie. Ook een clown.
