Zoeken

Ballen

Die weermannen toch! Met z'n allen voorspellen ze elke dag opnieuw onvervalst winterweer. Wat beelden ze zich in hemelsnaam in? Dat iemand zich gaat bezighouden met het vervalsen of namaken van sneeuw, hagel, winterse neerslag, storm, ijs, ijzel of aanvriezende mist?  Alhoewel, toen ik op kerstavond voor de zesentwintigste keer naar Home Alone keek, viel me op dat de sneeuw in het decor verdacht veel op schuim leek.  En er werd nog meer vervalst. Ik las zopas dat de hoofdrolspeler, Macaulay Culkin, die in mijn beleving elk jaar onnatuurlijker en irritanter acteert, tijdens gevaarlijkere scènes, zoals toen hij met een slede van de trap gleed of aan een zipline door de tuin vloog, vervangen werd door een stuntmannetje. Gelukkig niet door een ander kind, doch door een volwassen man die het qua groeien voor bekeken hield na 140 centimeter (toevallig in die tijd ook de lichaamslengte van Culkin) en desondanks 'uitgroeide' tot een alom gerespecteerde stuntman. En ik? Ik ben ook alleen thuis en uitgegroeid. Vooral tot kok de laatste tijd. Vandaag prepareer ik mijn signature dish, zijnde Meatball Madness. Sorry voor de Engelstalige termen, maar ze bekken nu eenmaal beter dan 'handtekeninggerecht' of 'gehaktbalgekte'. Voor mij dus geen gegooi met sneeuwballen, eerder goochelen met o.a. gehaktballen, tomaten, courgettes uit de diepvries, uien, look, paprika's, pickles, ketchup, worteltjes en wokmie. Mijn specialiteit is eigenlijk helemaal niet het koken op zich, eerder het verzinnen van spectaculaire namen voor schabouwelijke of gewoon middelmatige gerechten.  Maar dat kokkerellen is voor later. Straks eerst opnieuw chauffeur spelen voor vrouw en kinderen, als een volleerde huisman met wel erg glijdende werktijden. Het vriest, het heeft nog maar eens flink gesneeuwd en de wegen liggen er spekglad bij. Vanochtend, tijdens mijn eerste ritje van de dag, stonden we al in de file. Terwijl we stilstonden, werden we voorbijgestoken door twee voetgangers, of beter gezegd voetschuivers. Een ervan was erg groot van gestalte, met blonde wapperende manen. Hij lachte ingetogen. Zijn gezicht had iets kinderachtigs en zijn neus was op z'n zachtst gezegd uitgesproken. Ik nog niet, want uit het niets en zonder enige aanleiding gaf hij zijn metgezel een flinke por in de rug, waardoor die het evenwicht verloor en in een flinke hoop sneeuw belandde. De reus, die ongeveer een meter groter was dan de hierboven besproken stuntman uit Home Alone, lachte zich een breuk. Op dat moment realiseerde ik me dat hij als twee druppels ijswater op Erling Haaland leek, je weet wel, de Noorse spits en scoremachine van Manchester City. Echt, helemaal Erling Haaland. De gelijkenis was verbluffend. Enfin, zijn slachtoffer krabbelde moeizaam recht en vreemd genoeg stapte hij gewoon weer verder, zonder enige reactie naar Haaland toe. Dat was blijkbaar niet naar de zin van de agressor, want die begon nu allerlei nare dingen naar het hoofd van zijn slachtoffer te slingeren. Allerlei scheldwoorden en een welgemikte sneeuwbal. Daarna wandelden ze weer verder. Elk apart. De reus hoorden we nog altijd roepen en wild gesticuleren, al verstonden we hem niet meer. Op een bepaald moment schreeuwde hij zelfs in de richting van een automobilist. Waarom? We hebben er het raden naar. Misschien een rotkarakter, of was hij gewoon met het verkeerde been uit bed gestapt? Echt wat je noemt een moeilijke ochtendspits, dacht ik bij mezelf.  Ik wens hem sneeuwballen toe, Snowball Sadness, in de vorm van bevroren testikels, of een loeihard aangeschoten bal recht in z'n kruis in de dertiende minuut van de eerstvolgende wedstrijd van Manchester City.  

Danny Vandenberk
0 0

De buitenbeller

Tijdens het wandelen kom je wonderbaarlijke mensen tegen. Kijk, daar staat een echte buitenbeller. Op het terras van een taverne met een telefoon aan zijn oor. Het is behoorlijk koud, maar toch heeft hij enkel een trui aan. Tja, als je gebeld wordt, heb je geen tijd om snel een jas aan te trekken. Een echte buitenbeller rept zich meteen naar buiten. Hij neemt binnen zijn telefoon op en zegt tegen de persoon aan de andere kant van de lijn iets in de zin van 'Wacht, ik ga naar buiten'. Eenmaal buitengekomen deelt hij eerst zijn locatie met de persoon die hem gebeld heeft. Het is geen nieuw fenomeen, maar je ziet ze minder vaak, de buitenbellers. Dat heeft met de draadloze oortjes te maken. Dan valt het niet zo op en lijkt het alsof ze tegen zichzelf praten. Een buitenbeller kan ook een buitenroker zijn. Dan profiteren ze van het buitenbellen om meteen te gaan buitenroken. Andersom zal het ook wel eens gebeuren, maar toch beduidend minder.  Ik ken deze buitenbeller. Hij zwaait uitbundig. Misschien zegt hij tegen zijn gesprekspartner dat hij naar mij zwaait, want die kan natuurlijk niet zien dat de buitenbeller aan het zwaaien is. Maar zo duurt het gesprek wat langer en kan hij bij het terug binnenkomen tegen zijn tafelgenoten 'sorry, dat was dinges' zeggen en zo een gesprek over dinges op gang brengen. Het lijkt een tegengesteld gegeven, maar buitenbellen kan een meerwaarde voor het sociale gebeuren zijn. Nu steekt hij zijn duim naar mij omhoog. Dat weiger ik pertinent. Gewoon terugzwaaien is genoeg. Destijds waren er alleen binnenbellers. Je zag pas buitenbellers toen de eerste generatie draagbare telefoons eraan kwamen. Die kon je in het begin alleen thuis gebruiken, op het terras. Soms lijkt het alleen maar zo, dat de tijden veranderen.

Rudi Lavreysen
14 0

Geradbraakt (150 woorden)

'Voorzichtig met die tas', krijg ik als waarschuwing mee. We kregen ze bij een paar schoenen. Nu gaat ze mee naar de supermarkt. Voor groenten en andere dringende benodigdheden. De hippe tas heeft touwtjes, maar echt stevig is ze niet. 'Van een schoon talloor kunt ge niet eten'. Het zijn woorden van vader. Ik hoor het hem nog zeggen. Het was in de tijd dat men op weekdagen eerst de soep en daarna de aardappelen uit hetzelfde diepe bord at. 'Allemaal streek', zei hij, als op zondag de patatten een exclusief plat bord kregen. Het moet exacte wetenschap zijn. Van de winkel heb je altijd meer bij dan je vooraf denkt. Uit schrik voor het scheuren van de tas houd ik ze goed vast. Maar met de sneeuw is het uitkijken.  Thuis aangekomen is alles nog heel. Maar zelf ben ik wel geradbraakt van het sneeuwwandelen. Alsof mijn touwtjes geknakt zijn.

Rudi Lavreysen
7 0

Charles (150 woorden)

"I want my time with you" lezen we bij het aankomen in St. Pancras International, amper uit de Eurostar. Het is een kunstwerk van Tracy Emin. Ik weet niet welk lettertype het is, maar het is stijlvol gemaakt in grote roze neonletters. Alsof het met de hand geschreven is. Zelf zegt ze dat het een persoonlijk en romantisch statement is. Een liefdesbrief naar Europa. Het werd in 2018 ingehuldigd voor de 150e verjaardag van het St. Pancras station. Twee jaar voor de brexit.  De Britten hebben tijd voor ons. Zoals in The Lucas Arms, de eerste pub die we binnenstappen. We bestellen er fish and chips. Niet op een stuk krant, maar mooi op een bord. Er liggen dikke frieten bij, nog dikker dan onze dikste Belgische frieten. Met tartaarsaus en een potje erwten.  Het zijn Charels daar in Engeland. Of Charles. Maar hoe zeg je dat in het meervoud?   

Rudi Lavreysen
7 1

Taalspel

Bovenal is taal gewoon een spel De vraag is: speel je mee?   Trek een letter uit de zak Boetseer er een gedicht omheen.   Gooi met de dobbelsteen Tel de lettergrepen   Draai het binnenstebuiten Maar raak vooral de randen niet.   Haast je! Voor de tijd op is De inspiratie uit de bocht vliegt   Die ene mooie zinspeling Op het puntje van je tong   Toch niet meer zo sterk als net nog Op de fiets   Een variant rolt van je pen Zo bladzijden op   Wie weet keert ze nog naar je terug Speel intussen vooral rustig verder

annakdotes
0 0

Dwarsliggers (150 woorden)

‘Zelfs in de koelkast kan je lachen.’ Dat was de zin waarmee ik ging slapen. Ik had de ijskast geopend om nog wat water te drinken en daar zag ik de pot augurken staan. 'Dwarsliggers' las ik op het etiket.  Vanochtend viel me de pot augurken opnieuw op. Dwarsliggers. Waarom was dat gisterenavond eigenlijk grappig? Wellicht omdat het woord me nooit opgevallen was.  Ik was waarschijnlijk nog slaapdronken van op de zetel te slapen. Bij een echte dronken toestand lach je ook om de onnozelste zaken die nuchter nog geen wenkbrauw doen bewegen. Een regisseur vertelde in een interview dat hij altijd naar huis vertrekt als zijn vrienden dronken dreigen te worden. Er is er altijd eentje die zijn broekspijpen omhoog rolt als hij een paar pinten te veel uit heeft.  Bij de minste beweging naar zijn broekspijpen weet hij hoe laat het is. Dan is hij maar een dwarsligger.

Rudi Lavreysen
6 0

Iets anders (150 woorden)

In een interview met de fantastische en 79-jarige auteur Mensje van Keulen vertelt ze over haar dagboeken (vroeger dus), maar ook over ouder worden (nu dus). Zo gruwelt ze van het feit dat oudere mensen het label 'oudjes' krijgen.  Alsof ze kinderen zijn. Alsof ze geen mening mogen hebben. Alsof ze er niet meer toe doen. Een rollator zegt niets over het inzicht of de levenswijsheid van mensen. Je hoort het inderdaad vaak. Het is misschien goed bedoeld, maar dat houdt geen steek. Dictators zeggen dat ook over de inval in een ander land. Mensje heeft gelijk, ‘oudjes’ mag weg.  Soms hoor je mannen praten over 'de vrouwtjes'. Dat is weer iets anders, maar het mag ook weg.  Onlangs poseerden we voor de Big Ben in London. We stuurden een foto naar huis. Iemand zei: 'Is dat nu die befaamde Big Ben'? Onze oudste antwoordde: 'Ja, met de little Lavreysens'. 

Rudi Lavreysen
10 1

Wat ik niet begrijp

'De mens, ge kunt gij daar niet aan uit.' Dat dacht ik op het vliegtuig toen we van Lissabon terugkwamen. Gerard Walschap komt niet vaak in mijn hoofd spoken, maar deze prachtige zin van hem was hier toch van toepassing. Laat me beginnen met het gegeven dat we op Portela Airport serieus hadden moeten wachten wegens een vertraging. Zitten, zitten, zitten. Zo lang dat je spijt begon te krijgen dat je geen koersbroek droeg. Met een zeemvel om je achterste te beschermen.  De eetwinkeltjes waren bijna uitverkocht en de rij bij de hamburgerzaak was zo lang dat je het einde niet zag. Mobiele telefoons werden aan de laadpalen massaal opgeladen en ik zag zelfs enkele koppeltjes ruzie krijgen.  Maar eindelijk verscheen het verlossende bericht op het bord met het nummer van de gate. Allen daarheen. Op het vliegtuig zat ik gescheiden van mijn familie. Ik zat naast een koppel. Zij hadden nog geen ruzie gehad. Het vliegtuig was nog aan het taxiën toen de vrouw naast me haar rugzak opende. Ze haalde er een grote bak met - denk ik – quinoa uit. Het deksel ging eraf en de geur van het goedje verspreidde zich over de aanpalende rijen. Ik moet hierbij aanvullen dat ik een vorm van misofonie heb. Het geluid van etende mensen of krakende chipszakjes jagen me behoorlijk op de kast. Daarom had ik bij het instappen al oortjes ingedaan. Want op de een of andere manier beginnen mensen altijd te eten als ze net in het vliegtuig of in de trein zitten.  Maar waarom was die grote bak quinoa niet verorberd tijdens het wachten op Portala Airport? Er was toch tijd genoeg. Dat is wat ik niet begrijp.  Daarom dacht ik aan die zin van Walschap. ‘De mens, ge kunt gij daar niet aan uit.’ Alsmaar minder.

Rudi Lavreysen
6 0

Tradities (150 woorden)

Het enige dat ik van Latijn heb onthouden is 'Pak uw boekske en uw bic'. Zo begon pater D.C. steevast zijn les Latijn. En 'pluvia', dat is ‘regen’. Wat een mens toch onthoudt. Dat ‘traditie’ is afgeleid van 'tradere' heb ik opgezocht. Het betekent 'overdragen'. Thuis was er de traditie om met oudjaar worstenbroodjes te eten. Met een echte worst, niet met een frikandel. Het wordt tijd om die traditie nieuw leven in te blazen, want die bakker is er nog. Het zijn nieuwe uitbaters, maar misschien smaken de worstenbroodjes nog hetzelfde.  Het is bewezen, niets is zo sterk als geur en smaak om herinneringen op te roepen.  Een mens hangt aaneen van de tradities. Het zijn allemaal kabeltjes. Knip er eentje los en het begint te sputteren.  Tijd om mijn boekske en mijn bic te nemen, om ze te noteren. Een boekske vol herinneringen.  De titel wordt ‘Memoria’.           

Rudi Lavreysen
5 0

Pizza (150 woorden)

De man van de pizzatent op het supportersplein in London vraagt mijn naam. Ik heb bij hem net een pizza met ham en champignons besteld. In afwachting van een voetbalwedstrijd krijgt een mens honger. Dat is een van de vele voetbalwetten. Dorst is een andere wet. "Waarom heb je mijn naam nodig?", vraag ik al lachend in het Engels. "Because I'm gonna call you", zegt hij. Ik geef hem mijn naam en hij schrijft die op een papiertje.  "Ben je al terug?", vraagt onze oudste. "Ja", zeg ik. "Hij gaat me roepen". We zijn benieuwd hoe het gaat gebeuren. Heeft hij een microfoon? Loopt hij het plein op?  Een kleine tien minuten later ga ik kijken of de pizza al klaar is. Hij neemt hem net uit de oven.  Toch jammer dat ik niet heb gehoord hoe mijn naam in het Engels klinkt. Gelukkig doet onze oudste doet het na. 

Rudi Lavreysen
5 0

Koffieleut

Soms doe ik weleens iets goed. Dan ga ik samen met mijn wederhelft naar een drankgelegenheid, laat ik haar eerst bestellen en herhaal gewoon wat zij zegt. Ik leer, niet snel, maar ik doe het wel. Vroeger dronk ik m'n koffie verkeerd, nu dus vooral latte macchiato, omdat zij het zo zegt.  Niet dat ik het helemaal snap. In de ene zaak ziet een latte macchiato er net hetzelfde uit als een koffie verkeerd in een andere. Ik maak me er niet druk om en volg de leidster. Feit is dat er zich op beide varianten vaak een schuimlaag bevindt en die zorgt dan weer voor een nieuw probleem.  Zij neemt altijd een zoetje. Jammer genoeg bedoel ik dan niet mezelf, maar eerder een 'canderelleke', zoals we zeggen. Een suikervervangertje dat in ons geval al lang niet meer van het merk Canderel is, omdat er nu eenmaal veel goedkopere alternatieven zijn en omdat we het verschil niet proeven. Vroeger deed ik wel meer verkeerd. Dan vroeg ik haar om een canderelleke (het gebeurt regelmatig dat die dingen niet meegeleverd worden door de uitbater en zij heeft sowieso standaard zo'n verdeeldoosje in haar tas) en gooide het daarna onwetend in de schuimlaag, waarna ik ging roeren. Grote fout, want op die manier lik je na de roersessie alleen superzoet schuim en blijft het vloeibare gedeelte eronder ongezoet. Nu sla ik eigenlijk een steeds wederkerend twistmoment over. Zij verdraagt geen echte suiker en ik wel. Bovendien hoor ik niet zo op mijn lijn te letten, omdat ik er tegenwoordig sowieso uitzie als een uitgemergelde windhond, vindt zij.  'Krijg ik eens een zoetje, zoetje?' hijg ik dan soms. Dat verhoogt de weerstand nog meer. We hebben immers niet de gewoonte om elkaar zoetje, liefje of schatje te noemen, zeker niet in het openbaar. Omdat het niet lekker bekt uit onze monden én omdat we weten dat koppels die dat wél doen elkaars bloed meestal kunnen drinken in de privésfeer, als er geen getuigen zijn. Nee, dan liever een koffie verkeerd met een hardbevochten suikervervangertje. En nu, nu komt het. Om te voorkomen dat het canderelleke in de schuimlaag blijft hangen, maak ik met mijn lepel vooraf een strookje schuimvrij, waardoor het rechtstreeks in het vloeibare deel belandt en op die manier zijn smaak op efficiënte wijze kan verdelen. Heel belangrijk!  'Wacht,' zeg ik dan altijd, 'ik maak eerst even een vaargeul.' Een vaargeul. Na wat research ontdek ik dat een vaargeul een waterweg is, speciaal aangelegd om het verkeer over water te vergemakkelijken. Een diepere strook. Een bebakend deel van het vaarwater dat is uitgebaggerd, waardoor schepen veilig kunnen navigeren.  Het is een woord dat ik, afhankelijk van onze uitgaansfrequentie, min of meer wekelijks spontaan gebruikte, zonder ooit de exacte betekenis te kennen. Ik zei het jarenlang zomaar, zonder nadenken, op gevoel. Ik ben als de dood voor water, heb helemaal niks met scheepvaart en heb nooit naast Mathilde gezeten. Ik heb al moeite genoeg om ons huwelijksbootje dobberend te houden.  Ach, ik geef nu wel op haar af, maar ik zie mijn mededobberaar graag, hoor. Ik ben zo blij dat ik haar heb, want het is zoals die Noord-Ierse zanger halverwege de jaren tachtig al zong: 'A good heart, these days, is hard to find'. Zoek het maar eens op. Een prachtig nummer van Vaargeul Sharkey. Excuseer. Feargal Sharkey.  

Danny Vandenberk
3 0

Struif (150 woorden)

Ik ben geen koude eter, eerder een warme. Zelfs bij het ontbijt. Tenminste, als ik ontbijt. Dan is het toast of een eitje. Als het toch boterhammen zijn, sop ik ze in de koffie om het geheel een warm gevoel te geven.  De schuld ligt bij ons ma. Nee, het is dankzij ons ma. Het gebeurde wel eens dat ze voor schooltijd al pannenkoeken had gebakken. Het waren dan nog eens boekweitpannenkoeken. Het zwaardere spul. Thuis zeiden ze 'struif'.  Dan zat ik zo vol pannenkoeken dat ik niet vooruit geraakte op de fiets. Zelfs niet met de wind vanachter.  Ik herinner me nog een les Duits, het eerste lesuur van de dag, met nog altijd die pannenkoeken op mijn maag. "Was gibt es draußen zu sehen?", vroeg de juf, toen ze me naar buiten zag kijken. Ik meende 'struif' te zeggen, of 'streuf' in het Duits. Maar ik zei 'nichts'. 

Rudi Lavreysen
12 0

Blauwe goestingskes

Net zoals mijn gekwetste knie heb ik mijn dagelijks schrijven al even laten hangen. Net zoals met mijn herstel, voel ik toch enige druk om niet mijn tijd te verspillen aan al dat rondhangen. En net zoals het leven, blijven alle verantwoordelijkheden en uitdagingen zich meer opstapelen.  Ik laat de pagina’s van de blauwe Moleskine nog eens raffelen tussen mijn ringvinger en duim. Enige trots komt naar boven; ik heb hem al bijna gevuld. Enige zorg maakt zich ook bekend; ik heb nog geen nieuw schriftje klaarliggen. Waar nu zou ik mijn schetsen pennen? Direct in Word? Dat gaat toch niet! Ik leg mijn vulpen even neer om de druk van te willen krabben aan mijn been te onderdrukken. Uiteraard heb je daar twee vrije handen voor nodig. Na wat op mijn gepleisterde bedrading te petsen, staar ik nog even naar mijn vingers. Mijn blauwbevlekte vingers, gekleurd door mijn blauwe vulpen, die ik gebruik in een blauwe Moleskine, nu bijna gevuld met poëzie, dialogen, en voor het eerst een cursiefje. Gelukkig! Al die krabbels – binnen en buiten mijn boekje – gunnen me weer wat dankbaar perspectief.

Eden Oscar
4 0

Een dankjewel

Een dankwoord Het leven zit vol onzin, tot het plots heel concreet wordt. Tot het gaat over geld dat niet van ons is, en over veiligheid die wél van ons is. En dan staat daar één man. Bart De Wever. Van hem krijg ik de laatste dagen een brok in mijn keel. Oprechte dankbaarheid. Ik hoop dat half België hetzelfde voelt. De held van Europa? Hij stond daar, eenzaam als een standbeeld op een verlaten plein, terwijl een heel koor van hyena's om hem heen cirkelde. Hun ogen glinsterden van het Russische goud dat wij 'in bewaring' houden. Alsof het een pot jam is die zomaar open kan. Hij vocht voor een vredestroef. Met niets anders dan zijn overtuiging en een lijf dat vastbesloten was door te zetten. Urenlang. Tot zijn gezicht de kleur aannam van krijt. Je zou voor minder. Maar hij bezweek niet. En in dat niet-bezwijken werd hij iets wat ik dacht dat uitgestorven was: een wandelend, ademend bewijs van ruggengraat. Een koppig soort gezond verstand dat weigerde mee te gaan in de waanzin van de dag. Want serieus: wat was het alternatief? Dachten de anderen werkelijk dat we onze eigen veiligheid konden wegschenken? Om dan te wachten tot de poppenkast van Poetin, Xi en Kim Jong-un een triomftocht door onze straten zouden houden? Slaat de kortzichtigheid soms op hol? Beseft niemand meer wat dat manneke in het Kremlin allemaal in zijn mars heeft? De gedachte alleen al doet me huiveren. Rillingen die niet die van de kou zijn, maar van een nakend onheil dat je voelt eer je het ziet. Voor dit moment, nu, even, is er lucht. Een broze, tijdelijke rust. Laten we ervan genieten…. En laten we, bij alle hemellichamen, hopen dat in 2026 het gezond verstand de laatste lach heeft. Het zou een mirakel zijn. Maar soms, heel soms, gebeuren er mirakels.

Heidi Schoefs
4 0

[Schrijfopdracht workshop]

Workshop verhalen schrijven en zelfbeeld bij Ena Colyn (@eelaconyn - Papieren Bomen) [Een schrijfopdracht bij het kiezen van een voorwerp op tafel.Waarom dit voorwerp, waarom resoneert het met jou? Ik koos een pakje thee.We schreven in 10 zinnen, vanuit het standpunt van het voorwerp, met als eerste zin "zie ze daar zitten"] Kijk ze daar zitten De warmte van de winterzon hangt nog een beetje aan haar klerenZou ze daarom iets kiezen dat net die warmte belichaamt? Kijk ze daar zittenAlsof er innerlijk geen strijd woedt bij het uitvoeren van een doen in plaats van denken opdracht Terwijl het net dat denken is dat ze zo vaak doet Veilig weggestopt in een taal die niet de hare isZodat het hart op veilige afstand van het hoofd kan blijven Dat de woorden haar traankanalen niet kruisenEn gelukkig is er die zon van daarnet Waardoor het eens geen spitsuur is in de bovenkamer   Oeps ja10 zinnenMaar wat zijn zinnen als je gedachten geen adempauzes in de vorm van leestekens toelaten?

annakdotes
0 0

Den tweede tijm

“Ge kijkt precies zoveel naar uzelf”, zei onze jongste. Het was zo. Hij hield me een spiegel voor. Ik zag mijn spiegelbeeld in het grote raam. Een aangename nazomerdag zorgde voor een mooie weerspiegeling in het glas op het terras. We zaten bij familie. “Ja, het is zo”, zei ik. “Maar het is geen kwestie van ijdelheid. Zeker niet. Ik verbaas me nog elke dag over mijn grijze haren.” Die grijze haren staan ‘op’ mijn hoofd, maar ze zitten niet ‘in’ mijn hoofd. Wat beliegt een mens zichzelf toch. Natuurlijk heb ik een grijze leeftijd. Natuurlijk ben ik over de helft. Nog niet in de verlengingen, maar toch minstens in ‘den tweede tijm’, zoals men vroeger de tweede helft van het voetbal noemde.  Diezelfde avond ging het grijze avontuur verder. We zaten ergens anders, maar het was precies het thema van de dag. Iemand zei dat er een modeshow was geweest met enkel grijze mannen. Geen saaie mannen, maar mannen met een natuurlijk grijs kapsel. Iemand anders zei dat grijsheid voor wijsheid staat en toen was het hek helemaal van de dam. Een discussie tussen de grijzen en de zwarten.  Toen vertelde ik het verhaal van ‘Kojak’. Kennen jullie die serie uit de jaren ’70 nog? De acteur had altijd een lekstok in zijn mond. Enkel om te spreken ging die lolly even uit zijn mond. “Iedereen keek naar zijn lekstok”, zei ik. “Het was zijn middel om met roken te stoppen, maar door die lolly waren de mensen ook minder gefocust op zijn kaal hoofd.”  Toen begon iemand anders over ‘Columbo’, die andere detective uit de jaren ’70. En daarna had iemand het over ‘The Streets of San Francisco’.  Het bewijst alleen maar dat we ouder worden. We zitten in ‘den tweede tijm’, maar we kunnen nog altijd winnen.

Rudi Lavreysen
9 0

La Grande Belezza (150 woorden)

Alessandro Onorato is de Romeinse schepen van Toerisme en Grote Evenementen. Hij heeft beslist dat toeristen voortaan € 2 moeten betalen om de Trevifontein te zien.  Het gaat geen zier helpen Alessandro. Die twee euro gaat er voor de toeristen nog wel af.  Het is een prachtig stukje kabbelend water, laat daar geen misverstand over bestaan, maar het is mijn inziens niet de mooiste van Rome. Dat is de Fontana dell'Acqua Paola, die u misschien kent uit de film La Grande Belezza.  Na een schone wandeling door Trastevere en een pittige klim kwamen we erbij uit. Het mooiste moment van de Romereis die ik met onze jongste heb gemaakt. Je krijgt meteen een prachtig zicht op Rome. Ik kreeg ook meteen zin om in het koele water te duiken, want het was er ongemeen Romeins warm. Dat heb ik niet gedaan, maar onze jongste heeft me toch moeten tegenhouden.  

Rudi Lavreysen
4 0

De pauzeknop (150 woorden)

Het is gebeurd. We hebben een woord van het jaar. We hadden ook al een jongerenwoord van het jaar. Ik ga de twee woorden (alhoewel woorden, bij de jongeren was dat zelfs niet) hier niet herhalen, omdat ze al uitentreuren herhaald zijn.  En mocht u ze toch gemist hebben - u was bijvoorbeeld op vakantie naar het zuiden van Chili - zoek ze dan gewoon even op. Ik wil wel mijn woord van het jaar met u delen. Dat is ‘pauzeknop’. Hoezo, een bestaand woord? Mag dat ook? Zeker, alles is toegelaten, zo blijkt.  Er zijn heel wat mensen bij wie ik op de pauzeknop wil drukken. Bij bepaalde wereldleiders en hun entourage, maar ook bij een jurylid uit De Slimste Mens Ter Wereld. Dat kan je zelfs niet meer ‘druk’ noemen. Op mijn afstandsbediening vind ik de pauzeknop blindelings. Net als de uitknop trouwens. Nu nog bij die mensen. 

Rudi Lavreysen
0 0

Plakband (150 woorden)

Het gebeurt wel eens dat ik mijn krant moet herstellen. Onze brievenbus heeft enkele scherpe randjes. Met twee weekendkranten is het voor de bezorger geen sinecure om die volumineuze kranten schadevrij in de bus te steken.  Daarom ben ik 's morgens soms al in de weer met plakband. Scheuren in de krant, ik kan er moeilijk tegen. Als mijn gezinsleden het me zien doen, verklaren ze me zot. Er is nog werk aan ons vader, denken ze dan.  Maar ook aan die krant is werk geweest. Schrijven gaat niet vanzelf. Alhoewel, tegenwoordig wel. Verklaar me opnieuw gek, maar ik geloof nog in echt journalistiek werk. Daarom schil ik ook nooit de aardappelen op de krant. De schillen gaan in een bakje en dan meteen in de vuilnisbak. De kranten blijven nog een paar dagen schadevrij in huis.  Er wordt ook niet geschreven op de krant. Tenzij de letters van het kruiswoordraadsel. 

Rudi Lavreysen
0 0

Over horen

Kwart over zeven. Eindelijk even zitten. 14.543 stappen gezet. Door omstandigheden, kinderen en vrouw ben ik vandaag 'van huut na hààr' gestuurd. Naar scholen, supermarkten, winkelcentra, brasserieën, bibliotheken, kappers, gemeentehuizen, fitnesszaken, postkantoren, banken ... Sorry hoor, maar als ik opsommend aan het overdrijven ben, hanteer ik altijd meervoudsvormen. Voor het schokeffect.  Kortom, niet te volgen was ik. Bijna zoals in mijn schrijfsels. Wat? Je was al niet meer mee bij 'van huut na hààr'? Dat is een Lommelse uitdrukking die in het Nederlands net iets wulpser klinkt: 'van hot naar haar' (of 'van hot naar her'), waarbij 'hot' en 'haar' oude koetsierstermen zijn, uitroepen waarmee de koetsier het paard in een bepaalde richting stuurde. 'Hot' betekende naar rechts, 'haar' naar links. Van hot naar haar betekent dus van rechts naar links, van hier naar daar en van het kastje naar de muur. Ik voelde me vandaag als zo'n gecommandeerd paard en nu heb ik er de honger van. Wat zou ik eens kunnen eten?  'Papa, wil je me ondervragen?'  Een van m'n dochters. Het stopt dus nooit. Ook niet als het paard moe is, of de koetsier helemaal uitgeput. Het paard moet blijven draven en de koetsier moet de postkoets nog poetsen met kotspoestkoest. Postkoetspoets. Zelfs mijn tong is moe. Nog voor ik nee kan zeggen, gooit ze een in twee geplooid blad naast mijn voeten, die ik, doodop als ze zijn, te ruste had gelegd op de salontafel.  Slim, dat wel. Met de tekst aan de binnenkant. Ze weet dat ik op het neurotische af nieuwsgierig ben, in die mate dat ik geen enkel opgeplooid blad in mijn nabijheid verdraag zonder dat ik het open moet plooien om het te kunnen lezen.  Nederlands. 'Uitdrukkingen en zegswijzen'. Er zijn oninteressantere onderwerpen. 'Ondervragen vind ik zo politioneel klinken, alsof je iets misdaan hebt,' zeg ik op de Brilsmurfse betweterige manier die me al decennialang typeert. 'Ik wil je wél overhoren. Met de nadruk op horen en luisteren, want dat kan ik goed, luisteren. Als een gehoorzaam paard dat heel de dag moet ronddraven zonder dat het de haver krijgt die het verdient, van hot naar haar. In mijn geval zwetend, en zo goed als kaal.'  Naast mij gezeten echtgenote zegt niets en zucht. Diep. Met opgeblazen wangen, mijn inspanningen van de bijna voorbije dag minimaliserend, geringschattend, honend, neerbuigend en lichtjes geïrriteerd. Het zit er allemaal in, in die zucht. Je moet het alleen kunnen horen. De overhoring zelf verliep vlekkeloos. Buiten die klodder mayonaise die via een glibberig gesopt knakworstje op mijn nieuwe trui belandde. Ja, beste lezer, al overhorend was ik even naar de keuken gelopen om aldaar het blikje tv-worstjes te halen dat ik in het kruidenkastje had verstopt na een van de winkelbezoekjes van daarstraks. Voor een onvoorzien hongertje ergens in de toekomst, op een plekje waar niemand ooit zoekt, helemaal voor mij alleen, had ik gedacht. Soms ligt die toekomst gewoon acht minuten vijfenveertig seconden verder. Het waren er ook maar een dertigtal, hoor, de uitdrukkingen en zegswijzen. Ze kende ze allemaal, van een nieuwsgierig aagje (herkenbaar) tot op zwart zaad zitten. Van die laatste uitdrukking ken ik ook een pornografische verklaring, maar die slik ik wijselijk in, samen met het voorlaatste worstje. Het allerlaatste exemplaar uit het veel te kleine blikje is een beloning voor de flinke studente. Heeft ze wel verdiend. Overhoren. Doet me denken aan vroeger, toen ik dagelijks de trein nam om op school te geraken. Het was een tijd zonder smartphones en al te veel koptelefoons, toen er nog gepraat werd onderweg. Over koetjes en kalfjes, door mensen die elkaar niet of amper kenden. Daar vond ik dan geen zak aan, want dat was altijd min of meer hetzelfde geleuter. Boeiend werd het pas als mensen wél een band hadden. Liefst van al zat ik dan op een plekje waar ze me niet konden zien. Rug tegen rug met de intimi. Zeker 's avonds, in de winter, als het donker werd. 't Is gek, maar hoe duisterder de omgeving, hoe meer mensen geneigd zijn om vertrouwelijke dingen tegen elkaar te zeggen. Honderden gesprekken heb ik zo opgevangen. Dan legde ik mijn oor te luisteren terwijl ik door het venster omkeek om hun silhouetten te zien. Meerdere ruzies heb ik horen ontstaan, ouders heb ik horen beslissen hoe ze hun kinderen gingen straffen of net belonen, vriendinnen hoorde ik klagen over de slappe bedprestaties van hun echtgenoten, geroddel over collega's, details over geldproblemen, codes van bankkaarten ...  Nu ik erover nadenk, had het van mijn kant nauwelijks nog iets met overhoren te maken. Overhoren impliceert een toevalligheidsfactor. Zoals in 'Ik overhoorde toevallig hun gesprek in de trein.' Dat was bij mij allerminst het geval. Ik luisterde om te luisteren. Actief afluisteren, zeker als ze fluisterden. Boeken zou ik kunnen schrijven over de subtiele nuances tussen horen en luisteren. Of zoals die ene doventolk zei: 'Doven? Die horen bij mijn werk.' Daar ga ik zelf ook nog eens even over nadenken.   

Danny Vandenberk
0 0
Laad meer ...