De Dans van Woorden en Gevoelens -II-
Het station kwam langzaam in zicht; mijn opwinding groeide met elke seconde. Binnenkort zou ik, na al die tijd van schrijven en berichten sturen, haar eindelijk in het echt zien - die charmante en innemende vrouw. Toen de trein tot stilstand kwam en ik uitstapte, had ik nog ongeveer tien minuten te voet naar onze afgesproken ontmoetingsplek. Er was nog een half uur voordat we elkaar zouden zien. Hoewel ik de drang voelde om te rennen, wist ik dat ik mezelf moest beheersen; ik wilde dit moment ten volle beleven en besloot rustig verder te lopen.
Onderweg ontving ik een bericht: "Ik kan vijf minuten te laat zijn." Ze schreef dat ze haar pakketje moest ophalen en daarna meteen zou komen. Ik liep onverstoorbaar door richting het plein waar we elkaar zouden treffen. Meerdere keren twijfelde ik of ik een sigaret zou opsteken; het zou me misschien helpen te kalmeren, maar ik wilde niet met een sigarettengeur op onze eerste ontmoeting verschijnen. Uiteindelijk besloot ik om niet te roken.
Eindelijk kwam ik aan op het plein dat we van tevoren hadden afgesproken. Het was druk, want het was weekend. We hadden echter tot in detail besproken waar we zouden gaan zitten, zelfs op welke bank. Ook hadden we samen besloten hoe onze eerste begroeting zou zijn; we bespraken of een omhelzing of een handdruk warmer zou aanvoelen. Alles was doordacht om dit moment zo speciaal mogelijk te maken.
Toen ik haar een bericht stuurde met "Ik ben er," antwoordde ze: "Waar ben je precies?" Terwijl ik haar van een afstandje al zag staan, beschreef ze de kleur van haar jas. Ik antwoordde door de kleur van haar baret te noemen: "Ik zie je." Dit kleine maar betekenisvolle moment versterkte onze gedeelde opwinding nog meer. Na deze korte uitwisseling keek ze geconcentreerd rond, haar ogen op zoekend en licht nerveus, totdat ze me ontdekte. Terwijl ik naar haar toe liep, stond ze op, zette een paar stappen in mijn richting, en toen volgde onze eerste warme omhelzing.
Dat eerste moment, die eerste aanraking, was werkelijk onbeschrijfelijk. Alles wat we in onze gesprekken hadden gedeeld, onze gezamenlijke interesses en gedeelde gedachten, voelde alsof een ontbrekend stukje eindelijk op zijn plaats viel. Het voelde niet alsof we elkaar voor het eerst ontmoetten, maar alsof we elkaar al jaren kenden en nu eindelijk samen waren.
We gingen samen op de bank zitten, alsof we oude vrienden waren die elkaar na lange tijd weer ontmoetten. Mijn eerdere verlangen naar een sigaret verdween volledig toen zij aangaf dat ze zelf ook niet rookte. In plaats van een sigaret op te steken, keken we aandachtig naar elkaars gezichten, alsof we de details in elkaars uitdrukking wilden vastleggen. Haar diepblauwe ogen straalden een mysterieuze warmte uit, en haar fijn gevormde lippen bewogen op zo'n sierlijke manier terwijl ze sprak, dat ik erdoor werd betoverd.
Toen we onze sigaretten uiteindelijk toch opstaken en daarna van de bank opstonden, begonnen we samen te wandelen. Op een gegeven moment vroeg ze: "Wat wil je doen?" Aangezien we in haar stad waren en zij de omgeving beter kende, waardeerde ik haar voorstel. Stiekem dacht ik: 'Praat jij maar, dan kijk ik gewoon vol bewondering naar je, dat is genoeg.' Op dat moment herhaalde ze haar vraag: 'Zullen we eerst iets drinken of gaan we ergens eten?'
In de buurt was een toeristische brug, waar mensen een glas wijn haalden bij een winkeltje en vervolgens op de brug genoten van het uitzicht en gesprekken voerden. Wij sloten ons aan bij de rij en kochten allebei een glas wijn. We vonden een rustige plek aan de reling van de brug, waar we ons gesprek verderzetten. Of het nu de manier was waarop ze sprak, haar glimlach, haar stem, of de wijn die op mijn lege maag insloeg - ik weet het niet, maar het gesprek liep zo soepel dat we de tijd volledig vergaten. Elke keer als ze lachte, zorgde de sierlijke beweging van haar lippen ervoor dat ik een warm gevoel van binnen kreeg.
Na een tijdje gaf ze toe dat ze honger had en dat ze 's ochtends nog niets had gegeten. Blijkbaar deelden we zelfs dezelfde opwinding, want ik had die ochtend ook niets gegeten. Ze noemde een gezellig restaurant waar ze graag kwam, en zonder te aarzelen besloten we daarheen te gaan.
Bij aankomst in het restaurant was het druk, wat typisch was voor de lunchuren. Een medewerker vroeg: "Waar willen jullie zitten?" Mijn oog viel op een tafel in de hoek, zo ver mogelijk van de mensen vandaan, en ik zei: "Daar," omdat ik op dat moment geen enkel detail van haar sierlijke ogen en oprechte uitdrukking wilde missen door de drukte om ons heen. We bestelden ons eten en een fles wijn, en het gesprek ging verder met lachen, grappen en het delen van mooie herinneringen. Af en toe gingen we naar buiten om een sigaret te roken, en daarna keerden we steeds weer terug naar onze tafel.
Tijdens een van onze rookpauzes verzamelde ik al mijn moed en liet haar weten dat ik haar wilde kussen. Onze blikken hadden eigenlijk al talloze keren "ja" tegen elkaar gezegd, en toen onze lippen elkaar raakten, verdween elk gevoel van afstand tussen ons. Het voelde alsof alle uren die we achter schermen hadden doorgebracht, ons alleen maar dichter bij elkaar hadden gebracht en ons perfect hadden voorbereid op dit moment.
De uren vlogen voorbij, en terwijl de dag langzaam ten einde liep, wilde ik niet dat deze magische eerste ontmoeting ooit zou eindigen. We bleven urenlang in het restaurant, misschien vijf, misschien langer, zonder ons bewust te zijn van de tijd. We hadden zoveel te bespreken, zoveel te delen, alsof we jaren van gemiste gesprekken inhaalden. De energie en harmonie tussen ons waren bijna tastbaar, en ik was ervan overtuigd dat zelfs de mensen om ons heen de warmte en helderheid van ons samenzijn voelden.
Toen we uiteindelijk het restaurant verlieten, wandelden we door de straten van de stad. Het was inmiddels donker geworden, iets wat we pas beseften toen we uit het met glas omringde restaurant kwamen. Terwijl we door de smalle steegjes liepen, stopten we om de paar stappen om te kussen. De koude lucht deed ons huiveren, maar elke kus laaide een nieuwe warmte op tussen ons.
Terwijl we verdwaald raakten in onze eigen wereld, besefte ik opeens dat ik de laatste trein moest halen. Het betekende dat deze bijzondere dag tot een einde kwam, iets wat ik absoluut niet wilde. Na elf magische uren samen, moest ik afscheid nemen. Natuurlijk was dit slechts onze eerste ontmoeting; er zou een vervolg komen, maar ik wenste dat deze dag nooit zou eindigen.
Na een laatste omhelzing haastte ik me naar het station en haalde op het nippertje mijn trein. Terwijl ik op mijn stoel zat, klonk de muziek in mijn oren, en ik tikte zachtjes mee op de maat. In de reflectie van het raam zag ik mijn eigen glimlach. Ik negeerde de nieuwsgierige blikken van de andere reizigers en koesterde de onbeschrijfelijke vreugde die ik met me meedroeg.
Hoe vaak in een mensenleven maakt iemand zoiets mee? Hoeveel mensen ontmoeten hun andere helft echt? Wat een geluk dat ik haar heb mogen leren kennen – die warme, charmante en betoverende vrouw.
