Zoeken

Mensen zonder verhaal: deel 2

Zoals mensen wel eens durven beweren in tijden van hevige rampspoed “ Ik weet nog precies waar ik uithing op het moment dat het eerste vliegtuig één der WTC-tweelingen indook om er, samen met het gruis door de New Yorkse straten, ook een walm van chaos de Westerse samenleving in te katapulteren” – zo herinner ook ik mij het startpunt van dit verhaal. En hoewel het hier niet onmiddellijk een geval van groot verderf of droefenis betreft, sloegen de weerhaken ervan desalniettemin in als een bom. Vorige week vrijdag was het. In een jammerlijke poging tot het afronden van alweer een erbarmelijk hoofdstuk uit de thesis van mijn leven, zocht ik –geheel volgens procrastinatieve planning – zielsrust en mentale verpozing in de buitenwijken van het wereld wijde web. Ruimte genoeg om een tijdje van arbeidsintensief geesteswerk te worden afgeleid. Net wanneer ik de startpagina van facebook voor zo ongeveer de zevende maal in tien minuten mijn bureaublad vullen liet, sprong er een binnengelopen bericht het scherm op. Margot. Of ‘de meisjes’ vanavond zin hadden in een hapje en een drankje ten huize Liefmans - Vangerven? Een gesmoorde grinnik ontsnapt mijn lippen. Het getrouwde leven had zich al goed genesteld. In alle heimelijkheid was het twee weken geleden haar wezen binnengeslopen om zich vervolgens als een virale infectie te verspreiden door de aderen van haar bewustzijn. Klaarblijkelijk had het zich ondertussen ook al weten vast te klitten aan de uiteinden van haar dagelijks leven. Maar als beschaafde en welgeorganiseerde dinertjes achter ordentelijke gevels, waar met trots een dubbele voornaam op de deurbel aan de voordeur prijkt, de toekomst waren, dan kon ik daar maar beter meteen aan wennen. Dat aan onze voordeur nog steeds naam Joe Mehreb de deurbel sierde was bij wijle vast geen toeval. Hoewel mijn strakke Moleskine een al even welomlijnd en druk weekendschema voorschreef, berichtte ik – als een trouwe volgeling – toch enthousiast terug: ‘Klinkt super: Ik zal er zeker zijn.’ Ook de daaropvolgende reacties van de vriendinnen waren unaniem instemmend. Iedereen zou zijn uiterste best doen om er te geraken, all other activities put aside. Al deze goodwill van een bende drukbezette jongedames die normaal geen kans onbenut liet om de naaste omgeving te overtreffen in de omvang van hun sociale activiteiten; het had een teken aan de wand kunnen zijn. Diezelfde avond, 19u47 om precies te zijn en slechts zo’n kleine tweeëndertig minuten over tijd, kondigde een luid geclaxonneer aan dat mijn taxi gearriveerd was. Het weerzien met de high-school vriendinnen was zoals elk weekend weer dol: alsof ik bij het instappen prompt zes jaar terug in de tijd gekatapulteerd werd en op de trappen van de agora – een met vaal bruin tapijt beklede ruimte die voor overdekte speelplaats moest doorgaan – de tijd te slim af moest zijn met roddels en nutteloze weetjes allerhande. De twintig minuten durende autorit werd dan ook gevuld met uitbundig gekwebbel over alle futiliteiten van de afgelopen week. Van vermoeiende stages en ongemeen onbeschofte treinconducteurs - die zich op vrijdagavond steevast van hun schoonste kant laten zien - tot kwijlende patiënten, afmattende maar spijtig genoeg verplichte sportdagen met collega’s, rebellerende leerlingen en achterlijke schoolreisjes; het kwam allemaal aan bod. Over het hoe en waarom van onze avondlijke onderneming werd vooralsnog bedachtzaam gezwegen. Het niet uitgesproken onderwerp hing als een vervaarlijke zeepbel in het midden van de wagen, die vanaf het ogenblik dat er ook maar één vinger naar uitgestoken werd, genadeloos uit elkaar dreigde te spatten. De policy ‘kijken mag aankomen niet’ werd door alle spelers van het spel zonder woorden netjes gerespecteerd. De met blauwe kiezelsteentjes bedekte oprit van Heirbaan nummer 7 was bij aankomst reeds met wagens bezaaid. Nu vrijwel iedereen een rijbewijs in zijn achterzak had steken, leek fietsen prompt geen optie meer. Het zag er naar uit dat we weer eens laatst waren. Vanuit de deuropening kwam een licht spottend ‘Aha, daar zullen we de diva’s hebben’ ons bij wijze van hartelijke begroeting dan ook al tegemoet gestroomd. Na een weerwoord dat clichématig beweerde dat het schoonste volk altijd een beetje op zich laat wachten, schoven we het gezelschap bij. Als een soort van ideale gastvrouw – maar dan wel eentje die lijdt aan hyperkinesia – sloofde Margot zich uit voor haar onoplettend publiek. Bijna lege wijnglazen werden naarstig bijgevuld, koffies werden klaargestoomd, en vanaf het moment dat er een prikkertje zo goed als nog maar in de richting van het laatste blokje salami wees, werd het schoteltje pront van tafel gerukt om vervolgens vervangen te worden door een gloednieuw afgeladen exemplaar. Net toen ik mij bedacht dat ik best chance had, en dat ik het zo nog wel een tijdje hebben kon, werd de ontspannen sfeer plots verstoord door verhit gefluister. In mijn ooghoek zag ik hoe aan de overkant van de tafel een hand naar een mond glipte, enkele koppen in cirkelvormige beweging bij elkaar werden gestoken. Enkel een waas van gedempte geluiden wist de muur van opvangende oren en zorgvuldig geplaatste schouders te ontsnappen. Een nieuwsgierig ‘En weten ze het al? Is het nog geen tijd?, glipte tussen de vingers door, en kaapte de aandacht van het resterende gezelschap weg. Tijd waarvoor? , vroeg ik nog achteloos, met een mond vol kaas. Aangespoord door deplorabel geglunder, opgewonden gegiechel en enkele samenzweerderige knipoogjes links en rechts, blikte onze gastvrouw gelukzalig de kamer rond. Nog enkele seconden werden we in spanning gehouden, maar toen werd het grote woord op tafel gelegd. “Ik ben zwanger”, zei ze, terwijl de fierheid zowat van haar gezicht afdroop. Terwijl de vreugde die zo-even vaan haar lippen gerold was, zich als een lopend vuurtje onder onze groep verspreidde, bleef ik bekrompen zitten: roerloos,en nog steeds met een mond vol kaas. Na wat best enkele minuten kon zijn schoot me te binnen dat een slokje wijn bij wijze van doorspoelen hier misschien geen misplaatst idee zou zijn. Rondom mij had de ruimte zich ondertussen weten te vullen met gejoel, gejuich, geschreeuw: kortom ultieme vrolijkheid troef. Flarden van gelukwensen aan de toekomstige moeder vlogen in paartjes door de kamer. Ze kruisten er stemmen die gingen van ‘Zei ik het niet?’, ‘Ik wist het wel!’ en ‘Zie ik daar al niet een kleine baby-bump?’. Daar, te midden van al die broeiende algehele euforie, bezweek ik. In alle baldadigheid liet ik me volledig meeslepen door de nieuwgeboren babyvreugde. Voor ik het goed en wel doorhad werd er een stel wollige babysokken mijn handen in geduwd, gevolgd door een akelig paar knisperende pluchen beesten en een slabbetje van een zachtheid dat het geen naam heeft. Wat moest ik met die hele peutertuin? Meer dan ondingen uit een mij vaag bekend verleden waren het niet. De geëxalteerde opgetogenheid die ze bij het omringende publiek teweeg schijnen te brengen was mij dan ook volledig vreemd. Lachen en doorgeven die handel. Enkele seconden later werd mij een vale prent onder de neus gedrukt. Maar kijk dan toch, hier zie je het neusje, daar de beentjes, en ja tien vingers en tien tenen, alles er op en er aan. Dat ik uit de 6cm grote fotografische vlek onder mijn ogen maar weinig kon maken, bleek geheel aan mij te liggen. Te midden van al deze drukte keek ik naar haar. Hoe ze daar zat, vol rust en ingehouden blijdschap in haar stoel, met haar handen vol buik en de ogen met trots naar binnen gekeerd. Onwillekeurig sprongen gedachten terug naar het kleine, fijne meisje met rebelse piekjesharen. In een citroengeel jurkje en platte sandaaltjes, in het gras vooroverbuigend, reikend naar het laatste madeliefje in het voltooien van haar kroon. Hoe deze kleinste vlak onder onze neuzen zo snel groot was geworden, was mij een raadsel. Hoe ze zonder dat we het in de smiezen hadden ons allen, één voor één, traag maar gestaag voorbij was gestoken, ons in leven én in welzijn was ontgroeid. En net zoals ze enkele weken geleden de eerste vrouw onder de meisjes was geweest, toen ze onder menig goedkeurend oog aan hare Michiel het jawoord had gegeven, was ze nu de eerste moeder onder de dochters. Hoe groot en fel het contrast, en wat een overgang dat zijn moest. Wat er moest gebeuren in het hoofd van een meisje op het moment dat ze de eerste trap van dat zelfgemaakte voetje tegen de rand van zijn wereld voelt schoppen. En te begrijpen dat die wereld niets meer of minder is dan haar oneindige zelf. Te veel spanning voor een buik. Hoe zij daar zat, zonder angst, met de rust in haar schoot. Het deed me denken. Zou het dan toch waar zijn wat ze zeggen? Kleine meisjes worden snel groot. Een enkeling dan toch. Als ik rondkeek, zo’n één op twaalf, gemiddeld. Zo goed voor zichzelf gezorgd had zij, dat ze klaarblijkelijk zorgen over had voor een nieuwe ander. Instinctmatig voelde ik een soort van trots opwellen. Het borrelde, kwam van ergens onderaan de buik, woelde zich door maag en borstkas, waar het in lichte benauwdheid bleef steken. Ze had het toch verdorie niet slecht gedaan, die Margot. Het moet daar en toen geweest zijn, dat ik met mezelf een deal sloot, een besloten overeenkomst tussen twee ikken die zich voornemen om elkaar niet langer voor de voeten teblijven lopen. Misschien werd het voor mij ook wel eens tijd om het ‘niet slecht’ te gaan doen. Om een beetje minder dochter te zijn, en hoewel het voor moeder duidelijk een beetje vroeg was, dan toch op z’n minst een beetje meer vrouw. Klein beginnen zou geen schande zijn. Misschien kon ik dit weekend vast beginnen met de vaat, de was, de strijk, het verdrijven van het stof. En misschien, heel misschien, kon er dan op maandag wel een nieuw kaartje aan de deurbel af. Zo eentje met een dubbele naam, wie weet. Maar dat zijn puur veronderstellingen natuurlijk.

Bijna thuis

In sneltempo beelden de stewardessen de veiligheidsinstructies uit. Het vliegtuig heeft een half uur vertraging en we rijden zonder aarzeling richting opstijgstrook. Het is voorbij middernacht en er hangt storm in de lucht. In de spiegeling van mijn raampje zie ik Mariama naast me bezorgd kijken. We zijn nog brak van gisteren en houden beiden niet van vliegen. Naast haar zit een man van rond de veertig, al maanden ongeschoren, met een opvallend akelige uitstraling achteloos met zijn GSM te spelen. Vraag aan honderd mensen ‘vuur of ijs’ als je hem ziet en negenennegentig ervan zeggen resoluut ‘ijs’ en die ene die dat niet zegt is mensenblind. De oproep ‘gelieve alle elektronische toestellen uit te schakelen’ lijkt de man niet te deren. Wanneer Mariama vriendelijk maar kordaat vraagt of hij zijn GSM wil uitzetten, kijkt hij haar stoïcijns aan, zucht bijna onhoorbaar en tikt verder. Het vliegtuig neemt zijn laatste bocht. De straalmotoren gaan aan en net op dat moment fluistert Mariama hevig gepanikeerd in mijn oor: ‘Joa…op z’n gsm…de man naast me…hij…hij kijkt naar foto’s van zijn vrouw, zijn kinderen en dan van een terrorist van Al Qaeda… alsof hij eerst afscheid neemt van zijn familie … en dan zijn grote voorbeeld een laatste keer groet.’ We versnellen. Onze ruggen drukken tegen de zetels en net voordat het vliegtuig de aarde tijdelijk verlaat, staat mijn vriendin half recht en schreeuwt in het rond: ‘Arrète cet avion! Stop het vliegtuig! Er is een terrorist aan boord!’ Medepassagiers richten onthutst hun blikken op Mariama. Stewardessen blijven verplicht zitten maar delen de vraagtekens van de reizigers. De man naast ons drukt eindelijk op de uit-knop van zijn telefoon en laat deze in het netje van de stoel voor hem vallen. Hij kijkt ons aan met een blik die evenredig is gedaald met de temperatuur van de buitenlucht. Ping, ping. We zitten op veilige hoogte. Zodra de riemen los mogen, snellen vier stewardessen naar onze rij. Mariama tracht buiten adem uit te leggen wat ze op het schermpje zag en de enige reactie van onze buur is zijn vraag aan de steward om haar een pilletje ter verdoving te geven ‘parce que clairement mademoiselle a peur de voler.’ Hoewel ze stilaan lijkt te bedaren -zonder pil- voel ik mijn geliefde trillend tegen me aanplakken. Ik probeer Mariama’s paniek te relativeren. Niet alleen voor haar, maar ook als hulpmiddel voor mezelf. De alcohol van gisteren vertroebelt elke heldere gedachte en de aanslag in de metro van London drie dagen geleden lijkt de kans op een slechte afloop buitensporig te verhogen. De ijzige buur staat op en gaat naar het toilet. De piloot vraagt onze riemen terug vast te klikken. We naderen onweer. Een kwartier later zoek ik met mijn ogen naar de man die nog steeds niet terug is. Met de turbulentie rondom me, de regen op het dak, de door bliksems opgelichte duisternis buiten, een rillende vriendin naast me en het lege stoeltje naast haar, voel ik mijn angst strijden met mijn ratio. Ik zit vastgeklikt in deze situatie, voel me veroordeeld tot een lot dat me aan duizend km per uur meeneemt. Er rest me één ding: het hoofd koel houden door de beelden van mijn zwempartij van de voorbije dag op te roepen. Ik sluit m’n ogen, neem het roer over en stap voor stap verdringen mijn herinneringen van gisterenmiddag de bliksems, de dreiging, mijn angst. Een tiental uur geleden wandelden ik en Mariama op onze blote voeten over een laatste duin. Zoals altijd was het spannend om eerst het water te horen en dan pas de eerste glimp ervan op te vangen. En daar was de zee dan eindelijk: een vertrouwde kracht die nooit exact dezelfde vorm aanneemt. Bij een absoluut klare lucht zouden we het Afrikaanse continent van de horizon kunnen onderscheiden. Nu konden we het vanaf het strand in Malaga slechts inbeelden … dromen. De droom van zoveel vluchtelingen om aan onze kant van de Middellandse Zee te staan, vergezelde onze gedachten en weigerde onze gesprekken te verlaten. Bijna letterlijk: de droom van een vrouw naast me op dit Spaanse strand, leefde een vijftal jaar geleden zelf aan die andere kant, voorbij onze horizon. Ze was als vluchteling naar het rijke westen gekomen, het alom bekende verhaal. Weeskind word je niet alleen als je je beide ouders verliest, wees word een mens ook als je je dorp, je jeugd, je wortels tegen je eigen wil moet verlaten. Mariama was wees in beide betekenissen en was haar land Guinee ontvlucht na deelname aan antidictatoriale studentenprotesten en de daaropvolgende gevangenschap. Ooit verschuilde ze zich op een schip met bestemming onbekend. Zij giste richting Sierra Leone. Het werd Zeebrugge, België, Fort Europa, Babylon. Vandaag werden we bedwelmd door de grijze nasleep van een hele vakantie van ruzie tussen ons. Ruzie op haar beurt in de nasleep van het laatste half jaar waarin we oeverloos geprobeerd hadden om voor haar een legale verblijfsvergunning in België te verkrijgen. Kleren maken de man, papieren maakten mijn vrouw. Illegaal zijn in Europa is als het voorportaal van de hemel binnenstappen, merken dat je slechts één poort verwijderd bent van de rijstpap en gouden lepels en pas dan leren dat je de broodnodige sleutel mist. Het is pas veel later -als je werkelijk binnen bent- dat je beseft dat hemel en hel slechts twee letters van elkaar verschillen en dat de Babylonische toren van vooroordelen, bureaucratie, kansarmoede en het innerlijke vagevuur dat je van thuis op je vlucht hebt meegenomen, eerder bij hel dan bij hemel aanleunen. Illegaliteit ademt gevaar. Met je fiets in de verkeerde richting van een eenrichtingsstraat rijden en een politieagent tegenkomen, staat gelijk aan het risico op pascontrole, gesloten asielcentra en deportatie. Eenrichtingsverkeer en Europa… Het is evident dat dit zorgt voor een enorme stress op de prille relatie tussen een Belgische man met en een Guinese vrouw zonder papieren. Onze achtergronden konden moeilijk meer verschillen, maar ons doel was exact hetzelfde: een toekomst creëren voor onze relatie door een toekomst te creëren voor haar, met papieren. Of was het andersom? Het begon stilaan in mijn hoofd door te sijpelen dat een stabiele relatie met Mariama – op gelijkwaardige leest geschoeid- een utopie zou blijken. Het leek alsof ik alles had. Het leek alsof ik haar alles was. Ik was haar steun, haar beste vriend, haar begeleider in integratie, taal en studie, een plaatsvervangend vaderfiguur, rots in haar woeste branding en pas daarnaast ook geliefde en minnaar. Die combinatie van verschillende rollen in één persoon, leek onmogelijk vol te houden en maakte me onrustig en zelfs ongelukkig. De belangrijkste voorwaarde om tot herstel van dit verstoorde evenwicht te komen, was een officiële verblijfsvergunning, maar voorlopig zaten we vast in onzekerheid, ongelijkheid en onrechtvaardigheid – hét motto van het niemandsland van sans papiers. Mariama was haar identiteit kwijt en ook ik begon mezelf te verliezen… Mariama had toestemming gekregen om tijdelijk binnen de EU te reizen en hier zaten we dan: op opklaringen te hopen boven het strand en boven onze relatie. Plots ontspande Mariama’s gezicht waardoor haar typerende stralende glimlach en aangeboren levensvreugde terugkeerde: ‘Ik hoor mijn dialect, ik hoor Fula!’ Tussen ons en de verst reikende golven zaten -of beter- lagen twee Afrikaanse mannen op het strand te drinken, te lachen en … Fula te praten. Enthousiast stapte Mariama op hen af, met mij in haar schaduw. Na nog geen vijf minuten deelden we gulzig hun zelfgemaakte cuba libres en stapten we over in het Frans, waardoor ik uit Mariama's schaduw kon treden. We ledigden onze glazen alsof we met elke slok het gekibbel en geruzie van de voorbije periode konden wegspoelen. Zoals een theatergordijn na een korte pauze weer opengaat, zo rolden de wolken naar rechts en links en kwam de zon in volle glorie tevoorschijn. Het spektakel kon beginnen. Ik voelde me hemels dronken. Ik kwam in een roes terecht die je alleen in het midden van de dag kan bereiken en waarin je een rijk der mogelijkheden denkt binnen te stappen. Alles kon. En wat vooral kon, was net datgene wat die ochtend nog het meest onmogelijk geschenen had. Zonder om te kijken verliet ik de Guinese reünie en stapte de zee in. Hoewel ik best goed kan zwemmen, kan je me niet heel ervaren of getraind noemen. Het koude spel van de golven kon m’n dronkenschap slechts gedeeltelijk stillen. Ik zwom verder, rustte even, liet me door het water lieflijk wiegen en zwom voort. Na een onbepaalde tijd die me voorwaarts had geduwd, draaide ik m’n vermoeide door adrenaline geïnfecteerde lijf en even geschokt als euforisch zag ik in de verte de kustlijn met ons strand tot een enkel lijntje herleid. Tot mijn verbazing had ik wel drie verschillende badplaatsen in mijn vizier. Ik schreeuwde het uit. JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA! Onmogelijk om mijn innerlijke schreeuw uit te drukken, uit te spuwen. Ik werd overdonderd door een flits, een gloed, een shot universum. Het oog van de storm is het beste punt en ik voelde de onzichtbare sterren om dit unieke moment heen draaien. Dit was vrijheid en ik zat in haar middelpunt. Nee, ik was vrijheid. Met zijn onbekende diepte onder me had de zee me ingesloten, verwelkomd, omarmd. Ik legde me op haar golven, ging op en neer in een blauwe wereld waar evenwicht en stabiliteit niet van belang waren; waarin beschreven papieren in natte vodden met blauwe inktvlekken veranderen; waarin geen land, geen grenzen, geen regels waren. Een plaats waarin ik mijn individuele vrijheid had herwonnen. Daar in die Middellandse Zee, tussen twee continenten, vond ik mezelf terug. Ping, ping. Onze riemen mogen weer los. Het vliegtuig heeft de storm achter zich gelaten, de ijzige man ligt naast ons vredig te slapen. Ik denk nog een laatste keer terug aan die bewogen dag gisteren: aan hoe de door een overbezorgde Mariama verwittigde redders langs kwamen varen en me geboden om terug te zwemmen; aan de vermoeiende terugtocht naar het strand waar mijn geliefde boos en opgelucht op me wachtte. En nu de terugtocht van dit vliegtuig met achter het raampje van rij zeven een blank-zwart koppel zonder benul dat de vrouw binnen het jaar, via het huwelijk met hem, haar papieren vrijheid zal winnen en dat de man zijn vrijheid - als een verdoken continent achter een bewolkte horizon, als een kalme zee achter te hoge golven, als een vliegtuig dat na een turbulente vlucht veilig landt – pas drie jaar later zal terugvinden wanneer zij elk hun eigen weg zullen gaan: zij thuis in België, hij de wijde wereld in.

In de schaduw van de Jaguar.

"Mijn volk is verspreid en verdwenen; als ik roep, hoor ik mijn stem in het hart van het woud, maar er weerklinkt geen stem ten antwoord - slechts de stilte omringt mij." KOLONEL COBB VAN DE CHOCTAW Hoofdstuk 1: Dromen naar meer Nog 2 uur te gaan. Nog 120 minuten en ik weet of ik erbij ben. De laatste weken heb ik aan niets anders kunnen denken. Hoelang moet een commissie eigenlijk over zoiets beslissen? Ach … die mensen hebben vast zo weinig te doen dat ze er genoegen mee nemen om zenuwachtige types zoals mezelf te tergen. Rek het maar zo lang je kan, dat maakt het des te spannender! Ik en 9 andere laatstejaars biologie wachten al 2 maanden op de uitslag. 2 maanden kan je het geloven? Nu goed, ik moet misschien eerst eens uitleggen waarover ik het heb. Het gaat over een fantastisch project. Wel ja, een heel uitdagend project voor biologen gespecialiseerd in mammologie. Een project dat misschien mijn toekomst zal veranderen, tenminste als ik gekozen word. Het is de bedoeling dat de commissie één laatstejaars naar Brazilië stuurt om veldwerk te verrichten tussen de nazaten van de Yanomami! Ik hoor je al denken: "Wat heeft dat te maken met mammologie of zelfs biologie. Is dat niet meer iets voor antropologen?" Ha! Absoluut niet want hier komt het fantastische gedeelte van het volledige project! De Yanomami - indianen zijn uiteraard aangepast aan onze hedendaagse Westerse beschaving. Ze lopen er gekleed bij als wij, gebruiken gesofisticeerde voorwerpen, je noemt maar op. Maar wat wel zo gebleven is doorheen hun vele jaren van ontwikkeling is hun liefde en respect voor dieren. Uiteraard ook zoogdieren. En dit is de link: de uitgekozene student mag een jaar lang veldonderzoek gaan doen naar de bijna uitgestorven Panthera onca palustris. Gemakkelijker gezegd: de jaguar Saai? Absoluut niet! Dit is waar ik al mijn hele korte leventje lang van droom! Het gaat hier om iets buitengewoons dat ik gewoon niet kan of wil missen. Ik moet er bij zijn. Positief denken is het kernwoord niet waar? Zolang je er maar in gelooft? Nog 1 uur en 45 minuten. Ik ben op weg naar Brussel. Ik haat Brussel. Het is voor mij een grootstad waar persoonlijk contact niet langer een must is. Je bent niet langer een uniek individu maar gewoon één van de velen die daar rondlopen. Ik ben opgegroeid in Gent en ik kan je naar waarheid zeggen dat Gent werkelijk alles heeft zonder eigenlijk echt uit zijn voegen te barsten. Nu goed, als je niet aan de overbevolking door de studenten denkt. In vergelijking met Brussel is Gent toch veel beter? En als je in Gent studeert, waarom dan een commissie in Brussel? Het antwoord blijft voor mij alleszins een raadsel. Hoe is het eigenlijk mogelijk dat de tijd nu voorbij kruipt? Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Integendeel zelf. Mijn studies waren bijvoorbeeld in een flits voorbij. Ik heb het niet echt moeilijk gehad. Ik wist eigenlijk al heel vroeg dat ik me wou aansluiten bij een organisatie die voor de verandering eens niet uit was op winst. Een non – profitorganisatie dus. Ik heb te veel en te vaak gezien hoe het milieu lijdt onder de vraatzuchtige mens. Mijn vastbeslotenheid heb ik te danken aan mijn vader. Mensen zeggen vaak dat we 2 druppels water zijn. Misschien is dat één van de redenen waarom ik voor een studie biologie koos. Als je nu denkt dat mijn vader bioloog is dan heb je het goed mis. Je had de bal niet verder kunnen slaan. Hij is en ik citeer “ een investeerder in grootschalige logistieke projecten”. Ha! Een grote slokop wat natuur betreft , dat is hij! Hij gaat steeds op zoek naar unieke onbebouwde gronden en “cultiveert” het land dan door het te ontdoen van hun grootste schatten. De natuur en zijn originele inwoners. Ik heb het niet alleen over dieren. Neen, ook indianen, Bedoeïen, Toearegs, … Je begrijpt het plaatje wel. Ik wil het tegenovergestelde realiseren. Ik wil dieren en hun leefomgeving leren kennen, mensen ontmoeten die wel nog respect hebben voor hun omgeving. Ik herinner me nog het gezicht dat mijn vader opzette toen ik hem vertelde dat ik biologe wou worden. Hij keek heel neutraal. Ik vond dat hij zich eigenlijk heel goed hield. Hij vroeg met een uitgestreken gezicht: “en wat wil je daarmee bereiken? Je weet dat de geldkraan vanaf je 25ste dicht gaat hé. Je moet iets studeren waarmee je jouw eigen boontjes kan doppen.” Ik haat het als hij het over geld heeft, alsof ik alleen maar met hem spreek omdat hij geld heeft. Alsof alles wat ik zeg en doe direct of indirect de bedoeling heeft hem te pluimen. Nu goed, ik hield me kranig, trok me er niets van aan en zei “ik wil me inzetten voor dieren die me nodig hebben. Ik wil hen observeren en beschermen. Ik wil geen bureaujob, maar veldwerk.” Ik zag zijn antwoord net voor hij zich zonder één woord te zeggen omdraaide. Een knalrood gezicht. Ik vergeet het nooit! Daar had ik hem goed te pakken! Hij denkt vast dat ik het deed om hem te sarren. Misschien had hij gelijk. Maar vanaf dat moment ben ik vastbesloten om van mijn droom iets te maken. Ik was er niet langer op uit om alleen maar anders te zijn dan mijn vader en dat te tonen aan de hele wereld. Nee, ik was er op uit om mezelf te bewijzen in de maatschappij die aan mijn vaders voeten lag. een maatschappij die geen respect had of heeft voor hetgeen waar ik me voor wou inzetten. Ik wil mijn eigen ding doen. Ik wil niet gezien worden als mijn vaders dochter. Ik wil een eigen persoonlijkheid hebben, een eigen naam die voor zich spreekt. En dit ga ik op mijn eigen manier proberen te verwezenlijken. Iets wat hij trouwens zelf nooit gedaan heeft. Hij heeft het bedrijf van mijn grootvader, zijn vader, overgenomen. Gemakkelijk? Zeker niet, naar de pijpen van iemand dansen is nooit gemakkelijk. Maar het is niet wat ik wil. Ik heb een idealistischer beeld. En toen, op dat moment, besefte ik dat. Ik ben nu 23. Ik sta bijna op mijn eigen benen en sta te popelen om de wereld in te springen. Springen, niet stappen, wandelen of slenteren, neen! Springen. Ik wil dingen echt beleven, doordringen tot wat het leven te bieden heeft en wat ik het leven kan bieden. Alles wat ik heb in de strijd gooien om de wereld te veranderen. En dat moet nu beginnen. Ik kijk naast mij. Mijn moeder zit daar. Mijn mooie mama. Alhoewel ze al 50 is, ziet ze er maar 40 uit. Toch zie je dat haar gezicht droefheid uitstraalt. Droefheid maar ook liefde. Ze probeert mij moedig te houden voor de uitkomst straks. Ze neemt mijn hand vast en knijpt er lichtjes in. Ze staart in mijn ogen en probeert me te kalmeren met een blik waardoor ik me op slag de meest geliefde persoon op aarde voel. Ze merkt altijd wanneer ik aan het piekeren ben. Ze denkt vast dat het over de commissie gaat. Ze is altijd zo bezorgd. Mijn moeder is zowat het tegenovergestelde van mijn vader. Ze is zo lief. Ze heeft eigenlijk altijd onder de sloef gelegen. Neen, niet onder één schoen, maar onder de hele Brantano. Ze heeft nooit kunnen doen wat ze wou. Ze is vroeg getrouwd en dat heeft haar letterlijk getraumatiseerd. Verbaal, fysiek en emotioneel. Niets heeft hij heel gelaten. Op termijn is ze gevoelloos geworden tegenover hem. Ze negeert hem. Ze spreekt hem niet tegen als hij ergens zijn zinnen op gezet heeft, maar spreekt ook niet meer tegen hem als ze akkoord is. Wat eigenlijk toch nooit zou gebeuren. Die twee zijn letterlijk dag en nacht voor elkaar. Aarde en vuur. Wat eigenlijk een goede vergelijking is. Hoe hard het vuur ook raast. De aarde zal zwart kleuren, maar blijven bestaan. Ik ben de enige die er echt toe doet.. Het enige waar ze voor zal opkomen. Ze is er altijd geweest voor mij. Ik denk trouwens dat ze bij mijn vader is gebleven omdat ze angst had om mij te verliezen. Ze weet dat er niets opkan tegen de macht van zijn geld en zijn ijskoninginnen / advocaten. Ik denk dat ze gelijk heeft. Hoewel mijn vader weinig / niets? om mij geeft zou hij het niet kunnen verdragen dat zij mij zou opvoeden. Hij zou zich verslagen voelen en juist daarom zou hij haar willen verpletteren. En wat zou de buitenwereld wel denken? Dat is al reden genoeg om alles op alles te zetten om het enige wat ze heeft af te nemen. Mijn moeder heeft gedaan wat zij kon om haar grootste schat te behouden. Verduren. Aanpassen. Camouflagetechnieken toepassen. Dat is misschien eigenlijk ook wel een deel van de reden dat ik mijn vader zijn “raad” gedeeltelijk heb gevolgd. Ik ga op mijn eigen benen staan en zal nooit toestaan dat ik zo behandeld word. Geen man is dat waard. Ik schrik op uit mijn gedachten. De auto stopt! We staan voor de deur van één van die commissieleden. Oké … uitstappen en vooral blijven ademen. Ik stap uit de auto en voel me duizelig worden. De uitslag is nu opeens zo dicht bij. Alles wordt werkelijkheid. Of juist niet. Ik zie mijn dromen al aan diggelen liggen. Wat ga ik doen als ik niet aanvaard ben? Hoe kan ik dan zin geven aan mijn leven? Heb ik ergens in de hoekjes van mijn ziel nog een ander verlangen? Neen … Ik voel mijn hartslag versnellen, zie de grond onder mijn voeten bewegen alsof ik in snelstromend water beland ben, ik krijg het koud. Mijn moeder die ondertussen uitgestapt is ziet mij naar de grond staren. Ze beseft dat ik in de war ben. Ze weet hoe erg ik naar een uitweg heb verlangd. Ze verlangt mee met mij. Als ik ga, gaat er een deeltje van haar mee. Een deeltje dat dan toch vrijheid krijgt na al die jaren. Ze slaat haar arm rondom mij en duwt me lichtjes vooruit. “Weet je? Ik ben gisteren naar de kapper gegaan en daar ben ik Jenny tegen het lijf gelopen.” Ik kijk haar verbaasd aan. Wat doet ze nu? Over koetjes en kalfjes beginnen? Ach ja, ze probeert me af te leiden. Ik glimlach en speel mee. “Is ze opnieuw verdikt?” Mama beseft dat ze mijn aandacht heeft en begint ronduit te vertellen. “Ja! Ontzettend. Toen ze 25 jaar was had ze een maatje 36. Maar, dat weet je hé. Na haar bevalling is ze de extra kilootjes nooit meer kwijt geraakt en kon ze zich amper nog in een maatje 40 proppen. Maar nu! Een 46! Je gelooft het nooit. Ik kon de verbazing en afschuw amper van mijn gezicht houden toen ik haar zag. Hoe heeft ze zich ooit zo kunnen laten gaan? Ons figuur is toch het enige wat wij onderdrukte vrouwen hebben? We moeten ze niet alle voldoening geven. Toch?” Ze wacht mijn antwoord niet af maar brabbelt door over Jenny en haar figuur. Ik bekijk mijn moeder stiekem. Ze heeft inderdaad nog altijd een prachtig figuur. Ik wist niet dat ze haar figuur zag als haar laatste restje trots tegenover mijn vader. “Clara?” Oh? Ik kijk op uit mijn overpeinzingen en zie dat mijn moeder bedenkelijk naar me kijkt. Door een blik om me heen zie ik dat we in de wachtzaal gekomen zijn. De wachtzaal is zeer klassiek ingericht. Lang de randen staan een aantal Sheffieldzetels opgesteld waarin mijn medestudenten zitten. Normaal gezien zorgen dat soort zetels voor een rustige atmosfeer. Nu niet. Iedereen zit stijfjes in de lederen zetels. Hun rug raakt de leuning niet. Lijkbleek, wallen onder hun ogen. Weinig slaap gehad deze nacht? Join the club! Ik knik vriendelijk. Ik ontvang enkele knikjes terug en zie dat die blijk van erkenning het enige is wat ik van hen zal krijgen. Hun ogen vertellen me dat hun gedachten mijlenver aan het razen zijn. Wat een doods boeltje. Je zou denken dat het hier gaat om een wake. De aanblik van mijn medestudenten veroorzaakt een klik in mezelf. Welke uitkomst de commissie ook klaar heeft. Ik zal hem aanvaarden en niet bij de pakken blijven zitten. Ik heb te hard gewerkt voor mijn toekomst. Als dit mijn uitweg niet is, dan staat er een volgende kans om de hoek te wachten. “Clara?” Ik richt mijn blik op mijn moeder, de vastberadenheid staat zeker op mijn gezicht te lezen want ze lacht. “Dat is de Clara die ik ken. Heb steeds vertrouwen in jezelf. Positief denken is al de helft van de te overwinnen moeilijkheid.” Ze kijkt even naar de grond. Ik besef dat ze ook nerveus is. Ze neemt mijn handen, kijkt me aan met een blik die wil onderzoeken welke gevoelens er diep binnenin me borrelen en begint te fluisteren. “Clara, je weet dat ik 100 % achter je sta. Ik heb eigenlijk bijna geen twijfels over de uitslag van de commissie.” Ik onderbreek haar ogenblikkelijk “Je bent zeker van de uitslag? Wat bedoel je daarmee?Wat …”Ze zwaait met haar hand de kwestie weg. “Clara, doe jezelf niet dommer voor dan je bent. Denk goed na en je ontdekt het antwoord dat diep binnen in je verscholen ligt. Dit gaat over iets anders. Wanneer je vertrekt naar Brazilië, vertrek ik ook.” Mijn geest krijgt opeens meerdere alarmerende gedachten te verwerken. Verschillende sirenes gaan tegelijker tijd af en even weet ik niet op welke gedachte ik me eerst moet richten. Zoals altijd komen ze allemaal tegelijk uit mijn mond. “Vertrekken? Waarheen? Samen met mij? Bedoel je dat ik je hiermee pijn doe?” Voor ik met nog enkele vragen op de proppen kan komen onderbreekt ze me opnieuw. “ Neen, neen, dit heeft niets met jou te maken. Of misschien toch.” Ze stopt even met praten en probeert haar gedachten te ordenen. Ze begint opnieuw. “Je weet dat ik van je hou. Zielsveel. Je bent mijn alles. Mijn hele leven. Correctie: jij bent mijn leven. Onthoud goed dat je altijd het voornaamste zal zijn in mijn leven. Maar, nu je vertrekt is dat niet meer voldoende. Ik wil meer van mijn leven.” Ze wacht even voor ze doorgaat. Ik kijk haar verwachtingsvol aan. Wat gaat ze nu doen? Het antwoord komt. Het is zowel schokkerend als verlossend. Zowel logisch als volledig onverwacht. “Ik ga je vader verlaten.” Ik open mijn mond, maar ze legt er een vinger op. “Neen Clara, laat mee uitspreken. Ik verlaat je vader. Ik heb voldoende verdragen. Ik ga proberen om het laatste wat er van mezelf rest een nieuwe toekomst te geven. Ik ga mijn kans grijpen nu jij de jouwe grijpt. Ik wil nog zoveel beleven, er zijn nog zoveel dingen waarvan ik droom. Ik kan dit gevoel niet negeren zonder het laatste dat rest van mezelf te doden. Begrijp je dat?” Ze zwijgt en wacht op mijn antwoord. Ik overpeins mijn antwoord. Op het moment dat ik het doe besef ik dat ik niet handel als mijn gewone ik. Maar ja, bepaalde situaties vragen nu eenmaal om een andere aanpak. Ik denk na over mijn antwoord. Ik denk na! Ik weeg de gevolgen af. Mijn gedachten gaan naar mijn vader. De uitbarsting die hij zal hebben wanneer hij beseft dat dit het einde is. Het effect dat deze wenteling op zijn leven zal hebben. Hij zal dit niet te boven komen. Verbitterd zal hij iedereen laten boeten die iets verkeerd doet. Ik denk ook aan mijn moeder haar leven tot nu toe, het leven dat ze voor zich zal hebben als niets onderneemt en het “nieuwe leven” dat ze nu wil leiden. Het leven dat ze tot nu toe alleen geleid heeft in haar dromen Ik orden mijn gedachten en wil haar antwoorden. De dubbele deur op het einde van de wachtzaal gaat plotseling open. Iedereen springt recht uit de Sheffields als gestoken van een hele zwerm bijen. De gedelegeerde van de commissie komt naar buiten. Het is een oude man met een brilletje op. Stanley Bronson. Ik heb hem vaak op de campus zien rondlopen. Wat een muggenzifter. Steeds op zoek naar zaken waarover hij kon klagen. “Piept die deur nu nog steeds? Mogen die studenten daar eigenlijk wel rondhangen? Ik kan me niet voorstellen dat een zelfrespecterende campus zoiets toestaat!” Stanley is van middelbare leeftijd en woont nog steeds bij zijn moeder. Dat is toch de roddel die rondgaat op campus. Nu goed, hij komt de wachtzaal binnen, duidelijk genietend van de aandacht die hij krijgt. Gebogen alsof hij een zware last draagt legt hij de laatste stappen af tot hij tussenin de kandidaten staat. Grappig eigenlijk. Hij draagt de last van alle zenuwachtige mensen hier in de zaal. De enveloppe trekt mijn aandacht. Deze enveloppe bevat mijn toekomst. En die van mijn moeder. Ik besef dat ik haar nu niet kan antwoorden. Of wel? Ik beantwoord haar besluit met een glimlach. Een glimlach waarin ik al mijn liefde voor haar leg. Een glimlach die vertelt dat ik achter haar sta. De afgevaardigde schraapt zijn keel. Mijn aandacht gaat plotseling volledig naar hem uit. Weg zijn de gedachten aan mijn moeder, vader, toekomst. Alleen dit moment bestaat. Nu gaat het gebeuren. De man kijkt even observerend rondom hem. “De uitslag van de commissie is bekend. Eén van jullie gaat naar Brazilië om daar onderzoekend veldwerk te verrichten naar de leefpatronen van de Panthera onca palustris.” De man mijmert door over wat er allemaal dient te worden onderzocht, geobserveerd, genoteerd, … Wie had gedacht dat hij de uitslag nog eens zolang zou uitstellen? Ik voel de neiging op terug in de fauteuil te ploffen. Die commissieleden kunnen er iets van! “Clara Jansens.” Ik schrik op. Wat? Kan die man gedachten lezen? Heeft hij gemerkt dat ik niet luisterde? Tikt hij me op de vingers? “Proficiat, dame, ik hoop dat je goed werk verricht.” Och! Mijn God! Ongelofelijk! De last die ik de voorbije weken op mijn schouders heb meegedragen valt in één keer volledig weg. Ik zou wel kunnen dansen. Ah, wat maakt het ook uit. Die valse strebers kunnen hier wat van leren. Lesje expressie. “ Jihaaaaa! Ik ben gekozen!” Uit mijn ooghoeken zie ik iedereen verrast kijken naar mijn heel uitbundige imitatie van de befaamde Jackons moonwalk. Hoofdstuk 2: Een hobbelig begin “Cookies, pretzels or peanuts?” Half in slaap kijk ik op naar de stewardess. Ze heeft een komisch blauw hoedje aan. Ik geloof dat de ontwerper van haar uniform terug wou grijpen naar de jaren 60. Jaren 60 aan de zee, want ik moet even met mijn ogen knipperen tegen al het overtollige helblauw. Schattig eigenlijk. De omschrijving schattig telt wel enkel en alleen voor haar uniform. Terwijl mijn blik van haar hoedje naar haar gezicht glijdt, besef ik dat jaren in de lucht een rampzalig effect gehad hebben op haar huid. Deze vrouw heeft duidelijk dringend nood aan een gelaatsverzorging. Misschien zelf iets drastischer. Botox? Lijkt me dweilen met de kraan wagenwijd open. Facelift? Check! De dag van vandaag is zoiets toch algemeen aanvaard? Niets om je voor te schamen. Minder reden alleszins dan om met zo’n gehavend gezicht rond te lopen. Ik roep mezelf tot de orde. Wat een slechte gedachte! Terwijl ze zo lief naar me kijkt. Ze wacht geduldig tot ik haar vraag beantwoord. Oja … haar vraag. Wat was die alweer? Waarschijnlijk is de verwarring op mijn gezicht te lezen want ze vraagt opnieuw: “Cookies, pretzels or peanuts?”. “Cookies” Natuurlijk! Geen reden om mijn dagelijkse suikershot te weigeren. De vrouw geeft me mijn speculaaskoekjes en duwt haar karretje naar de rij achter mij. Ik hoor haar zeker nog 10 keer dezelfde vraag stellen voor ze uit het gehoorsafstand is. Terwijl ik de koekjes opeet gaan mijn gedachten terug naar deze gisteren. De momenten na de uitslag van de commissie zijn eigenlijk behoorlijk wazig. Het enige wat ik me nog herinner zijn de jaloerse blikken van mijn medestudenten. Ze probeerden beleefd te knikken vooraleer ze het teleurgesteld afdropen. Een proficiat kon niemand van de 11 studenten over zijn lippen krijgen. Lelijke karakters. Daarom noem ik ze ook medestudenten en geen vrienden. Vrienden heb ik eigenlijk niet gemaakt op campus. Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik niet zo’n sociaal type ben. Ik heb het vaak moeilijk om het eerste contact te leggen. Eenmaal die drempel gepasseerd is kan ik wel heel humoristisch zijn. Ik heb wel de lelijke karaktereigenschap dat ik behoorlijk veeleisend kan zijn. Ik sta bijvoorbeeld niet toe dat mijn vrienden me laten staan in moeilijke tijden, roddelen, geniepig zijn, geheimen hebben, niet te vertrouwen zijn, geen inhoud hebben, een laag intelligentieniveau hebben, … Ja, ik denk dat je het plaatje wel begrijpt. Moeilijk is een omschrijving die je wel op mij kan plakken. Maar hé! Als ik het zelf reeds besef is ’t al goed zeker? Zelfkennis is de eerste stap naar wijsheid. Om het beeld dat je nu van me hebt iets te verzachten moet ik dit wel vermelden. Eenmaal ik een vriendschap heb, ga ik er volledig voor. Ik geloof dat de uitdrukking door het vuur gaan voor iemand echt niet misstaat. Het afscheid van mama herinner ik me wel. Zij is eigenlijk mijn beste vriendin. Iemand die je nooit in de steek laat en er altijd voor je is. Onvoorwaardelijk. Ze was ondersteboven van geluk. Verrast was ze zeker niet. Ze wist dat “that one Lucky Bastard” zou zijn. Ze was er zelf zo zeker van dat ze alle plannen rondom haar vertrek al gemaakt had. Op dit moment is ze waarschijnlijk al bezig met haar spulletjes weer uit te pakken samen met Anne, haar beste vriendin. Anne en ik komen redelijk goed overeen. Het belangrijkste is dat ze van mijn moeder houdt. Ze komt steeds voor haar op. Mijn moeder heeft haar zelf eens moeten tegen houden. Ze ging het fysiek opnemen tegenover mijn vader! Stel je voor. Dat kleine tengere vrouwtje tegenover een boom van een vent. Ze zou zelf zijn ogen niet kunnen uitkrabben want die liggen volledig buiten haar bereik. Haar strijdvaardigheid en trouw tegenover mijn moeder is de reden waarom ik Anne aanvaard. Niet omdat ze zo buitengewoon is, maar omdat ze de beste vriendin van mijn moeder is. Punt! Voor altijd. Zulke mensen vinden in je leven is zeldzaam. Je moet ze vasthouden. Mijn moeder had ook mijn bagage al ingepakt. De stiekemerd! Niets hoefde ik nog te doen. Gewoon genieten van mijn laatste avond in België. Het zal welgeteld één jaar duren vooraleer ik terugkeer. En dan zal alles anders zijn. Misschien keer ik wel niet terug. Wie weet? Een wereldreisje misschien? Hallo? Aarde aan Clara … een wereldreis met welk geld? Typisch voor mij. Ik droom altijd over van alles en nog wat. Realistisch is echter nooit geen kernwoord. Belachelijk eigenlijk, maar toch doe ik het graag. Ik betrap mezelf heel vaak op dagdromen. Over reizen, mannen, ontdekkingen, avontuur, … Op het perron waar we afscheid namen, sloeg mama haar armen om me heen. Ze drukte me zo hard tegen zich aan dat ik het gevoel had dat ik breekbaar was. De tranen stroomden over onze wangen. Wat hebben we gezegd? Eigenlijk niets. Er was niets te vertellen. We wisten dat er geen contact mogelijk was. Geen internet. Geen brieven. Niets. Beiden waren we ervan overtuigd dat we elkaar ontzettend gingen missen. Ik bijvoorbeeld wist dat er heel veel nachten in de toekomst zouden zijn dat mijn tranen het hoofdkussen in een klein poeltje zouden veranderen. Maar ja, in je leven moet je soms vooruit. Ik denk dat mijn moeder trouwens altijd al geweten heeft dat ik niet bij de pakken zou blijven zitten. Als kind kon ik het niet en ik zal er nu zeker niet aan beginnen. Ze liet me uiteindelijk ontsnappen uit haar omhelzing. Nog één keer streelde ze over mijn wang, drukte een cadeautje in mijn hand en vertrok. Ze is niet blijven wachten tot de trein kwam. Ik begrijp haar. Het was te moeilijk. Ze heeft ons beiden veel pijn bespaard. Het cadeautje ligt nu in mijn hand. Er hangt een klein kaartje aan. Ik doe het open. Ik zie in een oogopslag dat overduidelijke handschrift van mijn moeder. Op sommige plaatsen zijn de letters wat uitgelopen. Haar tranen hebben haar kaartje bijna onleesbaar gemaakt. Ik streel met mijn vinger over de letters. Zo attent. Een heimelijke glimlach streelt mijn gezicht, tijdens het uitpakken van haar bagage zal ze ook een briefje vinden. Ze zal blij zijn en het in haar portefeuille bewaren. Ik richt mijn aandacht opnieuw op het kaartje, verzamel mijn moed en begin te lezen. Lieve hartendief Ik geef je dit kaartje mee zodat je een 3 kleine deeltjes van mezelf bij jou hebt. Een deeltje dat jou zal steunen als je verdrietig bent, een deeltje dat in jouw geluk zal delen op zalige momenten en een deeltje dat alle momenten die jij beleeft ook wil ervaren. Ik hoop dat je een fantastische tijd beleeft, dat je groeit en evolueert. Maar vooral dat je een nieuwe manier van leven ontdekt. Ik hoop dat dit de eerste stap is naar een leven vol avontuur en bovenal vrijheid. Weet dat je altijd in mijn gedachten bent. Mama. Ik sluit het kaartje met prikkende ogen. Ik knipper eens om de tranen naar achter te duwen en steek het kaartje in mijn portefeuille. Haar attentie doet me denken aan jaren geleden. Aan één van de vele keren dat mijn vader een poging ondernam om de relatie tussen mezelf en mijn moeder af te zwakken. Hij stuurde me op internaat. Elke zondagavond ging ik met mijn valiesje de deur uit. Maar niet zonder een zijden sjaaltje van mama met een beetje parfum van haar. Mama had alweer een uitweg gevonden. We waren verbonden. Het geschenkje in mijn handen ziet er zo koddig uit. Ik maak het heel voorzichtig open. Zonder iets te scheuren. Er zit een vierkant, paars doosje in. Ik til het dekseltje voorzichtig op. Een glimlach verspreidt zich over mijn gezicht. Het is een dromenvanger. Op de achterkant van het dekseltje heeft mama geschreven “Sweet dreams”. Hoe is het toch mogelijk dat ze me zo goed kent. Soms vraag ik me af of ik ooit iets zou kunnen doen wat ze niet verwacht. Ik neem het hangertje uit het doosje en bevestig het rond mijn hals. Zachtjes speel ik er mee tot mijn gedachten overgaan in een diepe slaap. Ik loop in een bos. Het bos lijkt geenszins op onze Belgische bossen. Het is er zo kleurrijk. Exotische bloemen. watervangend planten. Ze groeien aan de grond, maar ook in de lucht op takken van gigantische bomen. Ze bewegen zachtjes heen en weer op een licht briesje. De geur is ook heel specifiek. Vol met allerlei aroma’s van planten, dieren en bomen. Er is mist. Ik zie heel weinig, alleen mijn directe omgeving. Ik voel een drang om voorruit te lopen. Al strompelend beweeg ik me door de dichte begroeiing. Mijn voeten stoten voordurend op van alles en nog wat. De mist aan mijn voeten is te dik om een poging te doen om de begroeiing te ontwijken. Nog voor ik de verandering kan zien in de omgeving, ruik ik ze in de geur van het woud. Een metaalachtige geur drijft naar me toe. Een kille luchtstroom doet de haartjes op mijn armen rechtstaan. Een meer strekt zich voor me uit. Of eerder een moeras. Dorst, zo’n dorst heb ik. Ik hurk neer. Maak van mijn handen een kommetje en wil wat water opscheppen. Ik schrik plotseling op door een innemend gegrom of gespin? Mijn ogen speuren de mistige omgeving af. Een kat zit op nog geen 6 meter van mij. Wat zeg ik? Een kat? Absoluut niet, een gigantische beest is een betere omschrijving. Het beest is gitzwart en vast bijna 2 meter lang. Ze zit gehurkt net als ik. Al denk ik dat ze met die positie een heel ander doel heeft dan water scheppen. Heel voorzichtig beweeg ik me naar het water toe. Mijn hart klopt in mijn keel. Het water is mijn enige uitweg. Ja, ik weet het. Katten kunnen zwemmen. Er hangt echter een tak in het water waaraan ik me kan optrekken. Ik koester één wens: hopelijk kan dat beest niet springen terwijl het zwemt. Want dan zal mijn ontsnappingspoging op niets uitdraaien. De daad bij het woord zettend, beweeg ik zachtjes naar voren. De kat gromt luider en sluipt dezelfde afstand dichterbij. Oei, oei, oei dit gaat verkeerd. Plan B. Ik schiet recht met de grootste snelheid die ik bijeen kan rapen en spurt het water in op zoek naar veiligheid. Ik zie uit mijn ooghoeken dat de kat in actie schiet. Voor ik met mijn ogen kan detecteren waar de het beest zich precies bevindt, voel ik een verplaatsende windvlaag mij voorbijgaan. Met één sprong staat ze opeens 2 meter verder dan mij in het water. Het moeraswater bereikt bijna haar schofthoogte. Ik kom met een ruk tot stilstand. In paniek zoek ik naar een andere uitweg. Ik voel mijn benen hevig trillen, heb moeite me te concentreren en uiterlijk kalm te blijven. Voor ik de uitweg gevonden heb zie ik dat de kat niet langer naar mij kijkt. Ze zit opnieuw in een gehurkte pose met haar rug naar me toe. Ze sluipt stilletjes achteruit. Opeens gaat mijn blik naar hetgeen wat de kat al veel langer moet opgemerkt hebben. Een alligator! Oh Shit! Ik draai me om en probeer vliegensvlug te strompelen. Mijn voeten worden bij iedere stap in de modder vastgezogen. Ik oefen steeds meer kracht uit en verlies daarbij een schoen. Ik negeer de uitstekende schoen die lichtjes dieper zinkt in het moeras en verdubbel mijn inspanningen. Het moeras uit! De stem van de piloot schalt door de microfoon. “Fasten your seatbelt and prepare for landing.” Ik moet in slaap gedommeld zijn. Mijn droom hangt nog vers in mijn geheugen. Ik voel de haartjes op mijn armen rechtstaan, een huivering loopt doorheen mijn lichaam. Wat een vreemde droom. Onmiddellijk denk ik aan het verklarende dromenboek dat op mams nachtkastje ligt. Mijn vingers tintelen om de droom op te zoeken en nader te verklaren. Wat natuurlijk niet kan omdat ik het boek simpelweg niet bij me heb. Uiterst jammer. Dat is trouwens nog zo’n eigenschap die mijn vader de stuipen op het lijf jaagt. Meneer “eerst zien en dan geloven”. Al dat spirituele gedoe kan hem gestolen worden. Een glimlachje glijdt over mijn gezicht. Mams vertelde me dat hij in de begintijd van hun huwelijk haar dromenboek altijd verstopte. Het gaf hem rillingen te denken dat zijn dromen enige betekenis konden hebben. Kreeg ik daarnet ook geen rillingen? Misschien lijkt ik toch meer op hem dan mijn hart lief is? Ik kijk rond me. De lichtjes, die aangeven dat we onze veiligheidsgordel moeten aandoen, flikkeren. Het bekende tintelende gevoel in mijn buik vertelt me dat het vliegtuig net een duik omlaag heeft genomen. Ik grijp naar de twee uiteinden van de gordel en merk dat de dromenvanger nog steeds op mijn schoot ligt. Hoe ironisch. Moet die niet voor goede dromen zorgen? Voorzichtig berg ik hem op en wacht ongeduldig tot ik mijn eerste stapjes kan zetten naar mijn nieuwe leven. Misschien niet zo spectaculaire stapjes als Neil Armstrong, maar wel grensverleggend voor mijn eigen leefwereld. En op dit moment is dat ruim voldoende. Terwijl ik dit doe zwermen de instructies van Stanley Bronson door mijn gedachten. “ Je zal landen in de staat Roraima. De luchthaven is gebouwd nabij de hoofdstad Boa Vista. Roraima grenst aan Venezuela in het noorden. In het zuiden ligt jouw doelgebied. De Amazone. Je weet trouwens toch waarvan de naam Boa Vista is afgeleid?” Hij neemt me kritisch op. Ik knik gretig en zet een gezicht op alsof hij een domme vraag stelt. Natuurlijk weet ik dat … niet! Gewoon knikken. Niets laten merken. Hij gaat door met zijn uitleg “ In Boa Vista moet je overstappen. Het volgende vliegtuig neemt je mee naar het zuidelijke gelegen Manaus. Hier begint het avontuur. Neem een taxi naar meest het zuidelijk punt van de stad. Hier vind je Travessia Manaus. Vanuit deze kleine aanlegplaats vertrekken een aantal boten. Het is niet, en ik herhaal niet, de bedoeling dat je één van deze boten neemt. Je moet echter op zoek gaan naar deze man.” Stanley duwt me een foto in de hand. Er staat een klein, bruin mannetje op. Ik kan niets noemenswaardig opsommen om dit dwergje te omschrijven. Er valt me gewoon niets op. Klein en rond. Behalve zijn ogen. Ze glinsteren van plezier. Je zou bijna zeggen dat deze foto voor een geliefde bedoeld is. De ogen brengen een liefde over waarvan ik even moet slikken. Stel je voor dat mijn vader ooit zo naar mijn moeder gekeken heeft. Een gevoel van verlatenheid overvalt me. Onwaarschijnlijk. Echte liefde is er nooit geweest. Nu ik er over nadenk heb ik nog nooit gezien dat een man onvoorwaardelijk van een vrouw hield. Jane Austen zat er goed naast. Ze leefde in een liefdeloze omgeving en zocht dan maar naar een uitweg via haar boeken. Had ze beter niet gedaan. Nu leven wij nog steeds in een maatschappij van vrouwen die naar liefde snakken en mannen die daar gretig gebruik van maken en zo nu en dan de stoelendans uitproberen. “Jack, is zijn naam.” Mijn aandacht keert terug naar Stanley. “Jack? Dat lijkt me geen natuurlijke naam voor een native.” Stanley kijkt aan met zoveel minachting dat ik me letterlijk 3 centimeter kleiner voel worden. Wat heb ik nu miszegt? Met een zucht besluit hij toch te antwoorden op mijn duidelijk uiterst idiote vraag. “De namen van de Yanomani zijn taboe. Ze worden niet luidop uitgesproken. Zeker niet bij vreemdelingen. Vandaar dat deze Yanomaniman zichzelf Jack heeft genoemd.” Hij bekijkt me alsof ik een uk ben van 3 jaar. Heeft hij het ultramoeilijke verschijnsel voldoende duidelijk uitgelegd? Hij heeft zeker al spijt dat ze mij uitkozen. Ik besluit het onbehaaglijke gevoel van me af te schudden. Ze kunnen immers toch niet meer terug. Ik geef hem een triomfantelijke glimlach. Hij knikt. “Goed, Jack dus. Hij zal je opwachten bij Travessia Manaus. Van daaruit brengt hij je met zijn boot naar zijn contactpersoon die je zal voor stellen aan een Yanomani stam die verder op langs de Rio Negro leeft.” Hij knippert met zijn ogen. Een bedachtzame blik glijdt over zijn gezicht. “Ik denk dat ik je hierbij voldoende informatie heb gegeven. Misschien nog enkele tips. Neem een kaart mee van het gebied, zorg dat je wat gelezen hebt over de Yanomani zodat je niet te veel flaters slaat en ons in slecht daglicht brengt. Vergeet je veldapparatuur niet zonder kan je immers geen goed werk verrichten.” Met een laatste knikje en een bijna onhoorbaar “Clara” draait Bronson zich om en schrijdt met langzame stappen de wachtzaal uit. Een enorme knal brengt me tot de werkelijkheid. Verschrikt kijk ik om me heen. De vrouw naast lacht minzaam. Zal ik daar maar uit afleiden dat er niets is misgelopen? Opeens stijgt er een daverend applaus op vanuit het vliegtuig. Een applaus? De vrouw naast me heeft haar minzaam lachje vervangen door een geërgerde blik. Ze geeft me een stoot en sist “Het is beleefd om de piloot te bedanken. Hij heeft ons veilig aan de grond gezet!” De grond? Ah! De grond. Brazilïe! Yanomani! Panthera! Here I come. Bedachtzaam doe ik mee met de kudde. Ik applaudisseer. De weg doorheen de luchthaven leg ik vlug af. Verdwalen doe ik niet. Volg gewoon de mensenmassa en je komt automatisch bij de bagageclaim, de uitgang en achtereenvolgens bij een taxi die je afzet waar je ook maar wil. De taxi is geel. Net zoals in de films. Ik trek de deur van de eerste taxi in de lijn open en plof me neer op de achterzetel. “Adondé?” De chauffeur kijkt me vragend aan. Wat vraagt hij nu in hemelsnaam? Mijn brein zoekt naar mogelijke oplossingen in de paar secondes die voorbij gaan. Mijn gezicht klaart op bij het vinden van een mogelijkheid. Als een bezetene begin ik mijn rugzak overhoop te halen. Typisch. Als je wat moet hebben zit het altijd volledig onderaan. Tegen de tijd dat ik alles uit mijn rugzak gehaald heb en de broodnodige “Spaans voor Dummies” gevonden heb tikt de bestuurder geërgerd op de kilometerteller/ tijdteller van zijn taxi. God, wat een ongeduldige man. Ik haast me bijna dood en dan nog zegt hij me op duidelijk verstaanbare wijze dat de tijd en dus ook de prijs vooruit loopt. Nu goed, ik schud mijn ergernis van me af en probeer me het woord te herinneren waarmee hij me aansprak. Die inspanning heeft duidelijk niet veel zin want niets springt me te binnen. Nieuwe poging dan maar. Ik zoek woord voor woord de zin op die ik probeer te vertalen. “Quiero ir Travessia Manaus.” Nu maar hopen dat hij mijn letterlijk vertaalde zinnetje begrijpt en ik zo toch in Travessia Manaus beland. De chauffeur kantelt even zijn hoofd opzij met een bedenkelijke expressie op zijn gezicht en knikt dan. Hij draait zijn sleutel om in het contact en geeft gas. In Hollywoodproducties heb ik veel taxichauffeurs gezien. Geen enkele van die bestuurders trekt ook maar in het minst op mijn bestuurder. Een uniek specimen is het. In de achteruitkijkspiegel lijken zijn ogen bijna gitzwart. De pupillen zijn amper te onderscheiden van zijn irissen, zo groot zijn ze. Zijn lange haar dat zijn gezicht omrandt, is in een soort carreetje gesneden. De kleur van zijn huid is zo vergelijkbaar met een lekkere café latte dat het mijn smaakpapillen in gang zet. Had ik maar wat meer gegeten op dat vliegtuig. Of beter nog : de Starbucks op de luchthaven een bezoekje gebracht. Want het eten was ronduit walgelijk. Gewoonweg niet binnen te krijgen. “Spaghetti Bolognèse” noemden ze dat. Het was eerder vergelijkbaar met een platgestapte moes van overrijpe groenten en slecht uitgekookte pasta. Dat is tenminste een vergelijking die mijn ogen en neus opmerkten want ik heb er allerminst van geproefd! Nu goed, de man voor mij is duidelijk een indiaan. Of heeft op zijn minst die genen. Hij behoort duidelijk niet meer tot een stam. Anders zou hij hier niet zijn. Wat me ook opvalt is zijn kledij. De eerste link die ik leg is Ocean eleven. Het uniform dat hij draagt is overduidelijk dat van een croupier. Een wit hemdje met daarboven een ondervestje dat je normalerwijze onder een vest draagt. Het vestje is knalrood. Ik kan nog net zien wat er in zwarte letters op zijn rechterborstkas gestikt is. MHC, Manaus Hotels & Casinos. De link tussen een taxichauffeur en een croupier is me even bijster. Hoe hard ik er ook over nadenk, ik kan me geen logische verklaring bedenken. Bijjob? Ik open mijn mond om een te vissen naar zijn achtergrond. Bedenk me en haal eerst mijn dagboek en een pen te voorschijn. Ik heb me voorgenomen om al mijn vergaarde kennis op te schrijven. Terwijl ik mijn gedachten neerschrijf gaat de melodie van Iggy pops passenger door mijn hoofd. “I am the passenger and I ride and I ride. I ride through the city's backsides. I see …. “ eenwegbordje in mijn oogveld springen met daarop “010 Acoatiara”. Acoatiara? Geen flauw idee waar dat ligt. Maar één ding weet ik wel! Ik moet helemaal niet naar een andere stad. Met een ruk snok ik mijn rugzak van onder mijn stoel, trek de rits bijna stuk en roefel opnieuw in de rugzak tot ik mijn stafkaart van Brazilïe te pakken heb. Mijn bevende vinger gaat haastig over de vele steden die mijn ogen bijna weigeren te lezen. Opeens zie ik het. Ik moet helemaal niet naar Acoatiara! Dat ligt volledig de andere kant uit. Hij rijdt naar het Westen, terwijl ik naar het Zuiden moet. “Hey! Travessia Manaus is where I am headed. Where are you taking me?” De taxichauffeur zijn ogen blijven vooruit staren. “Hey!” Geen reactie. Mijn hart begint te bonzen. Mijn gedachten razen. Wat te doen? Ik staar naar de deur naast me. Ik ruk aan het portier. Op slot. Opnieuw probeer ik de aandacht van de quasi-indiaan te trekken. Totaal geen respons. Ik weet niet meer wat te doen. Ik begin in paniek naar de voorbij rijdende auto’s te zwaaien. Ze zwaaien terug. Ze zwaaien terug! De idioten. Zien ze dan niet dat ik panikeer en niet de stomme toerist uit hang. Mijn blik gaat opnieuw naar de chauffeur ik kan hem niet aanraken door het raampje dat ons scheidt, maar misschien helpt dit. Ik sla met alle kracht die ik in me heb op het raampje. Niets, nada, nopes. De rit gaat door. De man is zich van geen kwaad bewust. Zo lijkt het toch. Mijn uitbundige zwaaien, tieren, bonzen heeft zich vervangen door af en toe een angstige snik. Troostzoekend streel ik zachtjes over de dromenvanger. Tot ik lichtjes kalmeer. Mijn ademhaling wordt rustiger en mijn oogleden worden zwaar. Uitgeput val ik in slaap. Ik ben terug. Terug in het mistige, drassige moeras. Niet opnieuw! De rillingen teisteren opnieuw mijn lichaam. Het herinnert zich beter dan ik hoe beangstigend onze vorige ervaring was op deze plek. Ik kijk even rondom me en merk recht voor me meteen de fluoriserende ogen op. Opnieuw een alligator? Hoe dan ook. Ze blijven op een afstand. Ik weet dat het niet verstandig is om een wild dier je rug toe te draaien, maar toch doe ik het. Ik wil zo snel mogelijk een grote afstand tussen mezelf en die ogen scheppen. Weg ermee! Opnieuw voel ik de huivering die door mijn lichaam. Ik krijg het er koud van terwijl de temperatuur zeker oploopt tot 35 graden Celcius. Ik haast me vooruit. Strompel door het lage struikgewas en hoop tegelijkertijd dat ik op geen insecten stoot ter grote van mijn eigen handen. Als er iets is waar ik een nog grondigere hekel aan heb dan fluoriserende, achtervolgende ogen dan zijn het dieren met een teveel aan poten. Noem maar op, het maakt niet uit wat, als het dier meer dan 4 poten heeft dan kan de gedachte alleen al me de stuipen op het lijf jagen. Nu ik het toch over de duivel heb, wil ik even verifiëren of hij me nog aan het bespieden is. Ik draai me stiekem half om en sta op slag stil. Ik loop hier naar mijn eigen tijdgevoel al een halfuur te ploeteren en die ogen zitten nog altijd op precies dezelfde afstand bij me vandaan. Hoe is het mogelijk? Wat kan ik doen om dat beest kwijt te geraken? Opnieuw word ik uit mijn droom gerukt. De taxi is plotseling gestopt. Een gevoel van berusting gaat door me heen. Mijn luchtwegen staan weer wagenwijd open en de zuurstof die ik daardoor binnenkrijg geeft me een boost. Opgelucht kijk ik rondom me. De taxichauffeur kijkt geërgerd naar me terwijl hij met zijn wijsvinger op de taxiteller tikt. De rode digitale cijfers tekenen het getal 432. Wat? 432 real? Hoe is het mogelijk. Die idiote indiaan neemt me mee naar wie weet waar en ik moet betalen? Die man ziet het goed zitten. Ik tuur uit het taxiraampje en zie verschillende mensen rond de taxi lopen. Auto’s toeteren al. “Hoy! Or police.” Vult hij in gebrekkig Engels aan. Dit kan toch niet mogelijk zijn? De man wil werkelijk dat ik het geld ophoest. Moet ik het doen? Als ik betaal, ben ik tenminste van hem af. Ik neem dan gewoon een andere taxi. Terwijl ik naar mijn geld zoek slaat de twijfel toe. Moet ik zo gemakkelijk opgeven? Is dit het gedrag die mijn moeder me toont met haar moedige stap? Het is mijn schuld toch niet dat die man me duidelijk volledig verkeerd verstaan heeft? Hij zou beter eens langsgaan bij het brandweerdepartement! Niets van. Ik betaal niet! Op het moment dat ik dit besluit neem begint mijn hart als vanzelf te bonken. Het klopt zo hard in mijn oren dat ik de voorbijgangers op straat nauwelijks meer kan horen. Voorzichtig blijf ik veinzen op zoek te zijn naar het geld terwijl mijn actieplan bedenk. Ik werp een vlugge blik op mijn rechter zijdeur en zie dat het pinnetje al naar boven wijst. Het slot zal vast opengesprongen zijn bij het afzetten van zijn motor. Ik besluit het op een rennen te zetten. In één beweging scharrel ik mijn trekrugzak mee en gooi de deur open. Wat een geluk dat ik geen koffers bij me heb. Met een explosie van kracht duw ik mezelf af van de auto en probeer zo snel mogelijk bij de taxi vandaan te sprinten. Uit mijn ooghoeken zie ik de man uit zijn auto strompelen en achter me aan komen. Eenmaal hij op zijn benen staat is hij verassend snel. Naarmate ik verder spurt raken mijn benen vermoeid en de chauffeur lijkt van dat verschijnsel geen last te hebben. In paniek speur ik de omgeving af. Wie kan me helpen? De paniek zinkt door in mijn benen en ik voel ze tegelijkertijd verstijven. Niet nu! Ik ben nooit geen hardloper geweest. Had ik vaderlief toch maar geloofd dat het in bepaalde situaties mijn leven zou kunnen redden. Had ik me toch maar ingeschreven in die vervloekte atletiekclub. Te laat daarvoor. Ik de gebouwen langs me voorbij gaan. Te langzaam. De man is nu minder dan 2 meter van me verwijderd. Hij roept me niet na. Wat me op zich al angst in boezemt. Blaffende honden bijten niet? Ha! Deze hier blaft niet. Terwijl ik me steeds meer op de man achter me concentreer, verlies ik mijn vluchtweg uit het oog. Ik bots frontaal op een passant. Door de impact beland ik languit op het voetpad. Niet aarzelen nu. Ik probeer alweer recht te krabbelen als mijn arm wordt vastgegrepen. Nee! Wat nu? Verwilderd en tegelijkertijd bevend van angst kijk ik rondom me op zoek naar een mogelijkheid. Hé? Ik zie de taxichauffeur net zwaar ademend halt houden voor mijn neus. Wie? Het is de voorbijganger die mijn arm vastheeft. Hij draagt het uniform van een portier. Volgens zijn naamkaartje heet hij Juan Carlos. Achter hem rijst inderdaad een groot hotel op. El transeunte. De portier heeft een rond gezicht met grote bruine reeachtige ogen. Het boezemt me vertrouwen in. En ik denk dat mijn intuïtie gelijk heeft want zijn houding veranderd van vertrouwenspersoon naar buitenwipper als hij de chauffeur in zich opneemt. “Whatstheproblem?” euh…? Hij spreekt de woorden zo snel na elkaar uit dat ik er eigenlijk weinig of niets uit kan opmaken. Spaans? Engels? “What the problem?” Herhaalt hij. Hoorbaar laat ik een zucht van verlichting horen. Misschien kan deze man me toch helpen? Ik leg hem het hele verhaal uit. Dit is niet de plaats waar ik hoor te zijn! Charlie hoort mijn verhaal geduldig aan. Het moet wel snel gaan want een eind verder hoor ik het claxoneren van de auto’s steeds luidruchtiger en agressiever worden. Straks wordt er eentje zo kwaad dat hij woest naar ons toe stapt. Tegenwoordig weet je trouwens nooit wat ze op zak hebben. Een kettingzaag? Brr een rilling doorkruist mijn lichaam. Juan interpreteert mijn zichtbare rilling voor angst van de chauffeur en vat de koe bij de horens. Hij begint een zachtaardige monoloog met de duidelijk gestoorde chauffeur. De monoloog houdt aan. In het begin hoor ik nog af en toe vragende pauzes afkomstig van Juan maar hij geeft het snel op. Uiteindelijk hoor ik dat zijn stem een strenge naklank krijgt. Juan maakt ook een wuivend gebaar waarvan de minachting afdruipt. Meneer vertrouwenspersoon is absoluut vervangen door de held van de dag. Een triomfantelijk gevoel glijdt door mijn lichaam en ik voel dat een glimlach mijn gezicht in tweeën splijt. Gelukt! De bestuurder haalt zijn schouders op en druipt het af. Ik wil Juan omhelzen van geluk! Ik temper mijn uitbundige reactie en geef hem een hartverwarmende glimlach in de plaats. Je weet maar nooit. Ik wil geen twee keer op dezelfde dag in de problemen geraken met deze Braziliaanse mannen. Juan beantwoord mijn glimlach. Terwijl hij met zijn hand hoog in de lucht wuift, voegt hij eraan toe “ Watch out. Many brazil people addicted.” Ik frons even. Hij probeert zichzelf te verduidelijken “Drugs. Addict.” Het verkeer voor ons rijdt ondertussen alweer vlotjes door. De verslaafde taxichauffeur zal de weg terug gevonden hebben naar zijn auto. Een andere taxi, geroepen door Juan, stopt voor de stoep. Juan Carlos tuurt even bedachtzaam naar het gezicht van deze bestuurder. En knikt uiteindelijk. “Travessia Manaus.” Hij geeft me nog een toegeeflijk glimlachje en buigt zachtjes. En weg ben ik.

Stéphanie De Backer

Lul

Op de bus. Hij was net ontwaakt uit de sluimerige droomwereld waarin hij was meegezogen door een spannend boek. Hij was nog net bezig het boek terug in zijn lederen boekentas te steken toen hij het hoorde. Ding! Iemand wilde er aan de volgende halte af. Op zich geen probleem, ware het niet dat de volgende halte de eindhalte van deze lijn was en er dus totaal geen reden tot bellen was. De chauffeur zou hier in ieder geval stoppen en iedereen zou de bus moeten verlaten, of ze nu wilden of niet. Op dit moment kwam de oude sarcastische lul in hem naar boven en maakte de fnuikende opmerking: ‘pfff, gij pakt ook dikwijls de bus zeker!’. Hoewel deze stem enkel in zijn hoofd te horen was, schrok hij van zijn plotse aanwezigheid. Het was vooral de volkomen natuurlijkheid waarmee deze stem zich manifesteerde waarover hij verbaasd was. Het is het soort stem waarvan, moest iemand anders ze openlijk gebruiken, hij een gevoel van medelijden kreeg bij de gedachte dat de eigenaar van de stem wel diep ongelukkig moest zijn om zich zo druk te maken in zulke pietluttigheden. Hij wist altijd wel dat een dergelijke stem in hem aanwezig was. Hij ging ervan uit dat iedereen een dergelijke stem in zich had, sluimerend in het onderbewustzijn. Zo ging hij er ook van uit dat iedereen een grapjas, een bemiddelaar, een optimist, pessimist, oude vrijster, vaderfiguur en zelfs een psychopathische moordenaar in zijn psyche verborg. Het ging er uiteindelijk alleen maar om welk deel van je geest je de toestemming gaf om naar voren te komen en te groeien. Maar wanneer was sarcastische oude lul bij hem beginnen groeien? Wanneer had hij sarcastische oude lul naar voren laten komen? Terugdenkend aan hoe natuurlijk de stem zich had gemanifesteerd, moest hij toch al lang genoeg de kans hebben gehad om te groeien. Deze oude lul was geen amateur. Hij probeerde terug te denken wanneer hij deze stem de eerste keer had gehoord. Hij kon zich niet voorstellen dat hij de lul als kind al had toegelaten. Toch kon hij zich geen officiële première voor de geest halen. Was hij nog tiener, was hij al twintig geweest, was hij al vader? Plots kwam als één of andere guerrilla strijder een veel beklemmender gedachte bij hem op. …valt de lul nog te stoppen? Is dit de toekomst die ik tegemoet ga? Om de rest van mijn leven op alles met een afschuwelijk sarcastische gedachte op de proppen te komen. Zal ik zo iemand worden die deze gedachte uiteindelijk ook de kans geeft om te pas en te onpas uit mijn mond te komen? Alsof hij deze verschrikkelijke gedachte wou bevestigen en kracht bijzetten, sprak de verbitterde oude lul weer: “En dan gast!” Hij besloot zich hier niet meer druk over te maken. Druk maken was enkel voedsel voor de lul. Het zou wel een logische reactie zijn op een busreis. Leek iedereen op de bus immers niet sarcastisch en verbitterd? Het zou wel een simpel gevolg zijn van het feit dat er op zo’n bus immers enorm veel is om zo op te reageren. De Lijn is een goede kweekbodem voor sarcastische oude lullen. Het beste bewijs hiervoor zijn waarschijnlijk wel de chauffeurs! Deze laatste gedachten leken hem enigszins gerust te stellen. In werkelijkheid was het enkel de oude sarcastische lul die zich tevreden een beetje terugtrok. Tevreden over het vele voedsel dat hij met deze laatste gedachten had gekregen. Volgevreten en gelukzalig trok de lul zich terug in een sluimertoestand, met nog net genoeg tijd om tevreden te denken: “..straks,..straks weer … met de bus naar huis toe.”

Cirkels

Ik zie gras dat groen schijnt, zon die wegglijdt, jasmijnbomen in bloei, licht dat naar het westen verschuift. Soms ook een duif die me negeert. Wanneer ik op het glas tik, vliegt ze weg. Andere vogels maken een omweg wanneer ze mijn tuintje naderen. Je zou je haast afvragen waarom ik aan dat verrekte raam ga staan als niemand mij een blik gunt. Ik heb mijn redenen. Zo controleer ik of de kippen nog leven. Sinds een jaar ben ik opgehouden met hen te voederen, maar ondanks hun uitgemergelde lijfjes strompelen ze hier nog steeds rond. Ik begrijp niet hoe ze het voor elkaar krijgen. Om voedsel te scharrelen, kunnen ze enkel in mijn tuintje van vier op vier terecht. Daarom verdenk ik de buurvrouw van medeplichtigheid, die van het tweede raam op het vijfde verdiep. Mijn tuin is haar uitzicht, mijn kippen kent ze al lang. Ze durfde er vroeger al eens een babbeltje tegen te slaan. Zonder mijn toestemming. Dat was schrikken. Die schrille stem die plots op je gras tuimelt. Mijn kippen antwoordden haar nooit. Ik wil niet beweren dat ze dat arrogant bedoelden. Ik denk dat ze daar gewoon geen zin in hadden, in die nasale klanken. Niet dat ik die mening met mijn kippen deelde. Ik liet hen betijen omdat ik hield van hun smeuïge eitjes. Tot ze op een late herfstdag in mijn vingers pikten omdat ik hen een vers gelegd ei probeerde te ontfutselen. Toen heb ik besloten hen uit te hongeren. Dat is nu een jaar geleden. Maar de krengen houden vol, bijna vederloos en tot bloedens toe. Ze geven niet op. De laatste weken fantaseer ik wel eens dat ik hen vanuit het raam bewerk met een pistool. Ik zou hen de laatste veren van hun billen schieten. En hen voor dood laten liggen. Het ontbindingsproces van een kip heb ik nog nooit van nabij gevolgd. Wel dat van een ander vogeltje, dat lang geleden tegen het raam was aangevlogen. Het lag dood op mijn terras. Ik heb het zien bevriezen en ontdooien. De veren en het vlees geleidelijk zien wegteren – die verdwenen zomaar zonder een spoor achter te laten. Het karkas is een tijdlang goed bewaard gebleven, maar dan…foetsie. Ik vermoed dat een of andere kater uit de buurt het meegesmokkeld heeft. Als speeltje. Het voelde vreemd aan, die lege plek op mijn terras. Ik was gehecht geraakt aan dat skelet. Ik miste het. Mijn kippen zou ik niet missen. Die snuisteren hier al lang genoeg rond. Helaas bezit ik geen pistool. Dus moet ik berusten in hun aanwezigheid. Naar buiten gaan om me een wapen aan te schaffen, is geen optie. Dat lukt me nooit. Vroeger heb ik nog een aantal pogingen ondernomen, maar de mislukkingen stapelden zich op, tot ik besloot een grens te trekken aan de dorpel van mijn deur. Die steek ik nooit meer over. De wereld eindigt daar. Mijn levenswandel beperkt zich tot mijn slaapkamer, mijn keuken, mijn badkamer en mijn woonkamer. Daarom tuur ik vaak door het raam, soms zelfs een hele dag lang, zonder mij te verroeren. Elk wolkje zie ik voorbij drijven. Èlk wolkje. Er zijn ook dagen dat ik verplicht ben naar het egale blauw te staren. Niets saaier dan een heldere hemel voor mij. Lichtjes beangstigend ook, die uitgestrekte open ruimte. Wanneer er een vliegtuig of een vogel dat immense vlak doorklieft, voel ik me opgelucht, valt de spanning weg. Op andere momenten kan daar-buiten me ook ontzettend vervelen. Het gekrioel van blaadjes en grassprieten, het getjilp van onzichtbare mezen, de radio van de buren – en die van de andere buren – , het onbeweeglijke beton. Dan sluit ik de gordijnen. Ik weet dat mijn vis het niet kan verdragen wanneer ik dat doe, maar hij kan mij gestolen worden. Intellectuele gesprekken heb ik met hem nog nooit gevoerd en iedere twee weken moet ik zijn bokaal uitwassen want hij schijt alles onder. Op de momenten dat ik hem niet probeer af te richten, zwemt hij in cirkels. Lang geleden heb ik wel eens aan de wc-bril gestaan – het gekriebel van zijn staart in mijn hand – maar toen beeldde ik me in dat hij langs ettelijke riolen in de open zee zou belanden. Een klein goudvisje met uitpuilende ogen in die massieve blok water. Het idee alleen al deed me sidderen. Daarom staat hij nog steeds op mijn tafel en zwemt hij dagelijks zijn rondjes. Zoals ik. Behalve op mijn vis ben ik tevens gesteld op mijn bananenplant en mijn orchidee, die altijd samen met mij door het raam turen. Het is hun vaste stek, links en rechts van mij. Ze leven op wanneer de zon door het raam naar binnen sluipt, kwijnen weg tijdens de wintervorst. In die duistere dagen bemest ik ze. Zoals ik mezelf bemest. Met koffie. Een extra kopje per dag. Dan staan we daar met z'n drieën, vrolijk in gesprek en met onze neus in dezelfde richting. Onze stelling is dat je daar-buiten pas ziet veranderen als je hem telkens vanuit dezelfde hoek onderzoekt. Dan merk je de allerkleinste details op, zaken die je anders over het hoofd ziet. Zoals een stukje gazon waar het gras een beetje sneller schiet. Een boom die bladeren huilt. Of een koppige bloemknop die weigert te bloeien. Die observaties geven me inzichten, van simpele ideeën tot complexe redeneringen. Ik hou ervan om gedachten en handelingen in wiskundige formules om te zetten. Ik ben een determinist, op alle vlakken. Strijden tegen biologische feiten, gevoelsmateries doorgronden of zich proberen aan te passen aan maatschappelijke conventies, is niet voor mij weggelegd. Geef mij maar het sublieme van de ratio. Pure ratio. Denken over het denken. Bijvoorbeeld: je begint bij een eenvoudige gedachte als ‘die boom lijkt elk moment te gaan omvallen’, waarna een hele reeks gedachten volgt, zoals ‘die gaat toch niet op mijn dak belanden?’, ‘dan moet ik een nieuw dak laten leggen’, ‘dan zal ik naar buiten moeten’, ‘dan zal ik doldraaien’, ‘dan bezwijm ik’, ‘dan kom ik in het ziekenhuis terecht’, ‘dan eindig ik terug in mijn huis zonder nieuw dak’. Zulke kettingen van gedachten probeer ik in wetmatigheden uit te drukken. Ik ben ervan overtuigd dat die bestaan. Alleen vergt dat tijd, veel tijd. Gelukkig heb ik voorraadkasten vol met tijd. Ik heb zelfs zoveel tijd, dat ik er gierig op word. Soms wil ik geen seconde delen. Soms wil ik dat alles en iedereen verdwijnt uit mijn tijd. Dan begin ik in alle talen te foeteren op allerhande internetfora in een poging het world wide web te doen leeglopen, wat meestal eindigt met een e-mail van de moderator van desbetreffend forum om mij te melden dat ik van desbetreffend forum werd verwijderd. Daarom moet ik mijn tijd in energie omzetten. Daarom groeide ijsberen, een ontzettend tijdrovende handeling, in mijn huis uit tot een beslommering. Ik moet nog ijsberen, denk ik dan. Of, ik heb nog niet geijsbeerd vandaag. Die gedachte springt nog voor het middagmaal in mijn hoofd. Meestal nadat ik al enkele uren door het raam heb staan turen. Het ijsberen verloopt steeds langs hetzelfde uitgestippelde traject. Ik vermoed dat ik onbewust een wiskundig patroon volg, maar niemand heeft me dat kunnen bevestigen. Nochtans heb ik het in bovenaanzicht nagetekend en op verscheidene internetfora geplaatst: van het raam naar de eettafel, waar ik twee keer rond wandel, vervolgens naar de keuken, tweemaal rond de keukentafel en vandaar de gang door tot in de badkamer, waar ik mijn spiegelbeeld groet, vervolgens naar de slaapkamer, waar ik vier keer rond het bed loop en dan in één ruk terug naar het raam. Die ijsbeerroute herhaal ik tien keer. Ik heb geen reacties gekregen op de internetfora. Of toch wel, eentje. Dat ik eens bij een dokter moest langsgaan. Die begreep er duidelijk niets van. IJsberen smeert de tijd. Als ik nadien opnieuw aan het raam ga staan, bekijk ik daar-buiten met andere ogen. Minder somber. De kleuren van de planten en struiken bekoren me meer en het gelach van de kinderen op het plein vòòr de sociale huisvesting, dat zich niet in mijn gezichtsveld bevindt, irriteert me minder. Daarom ijsbeer ik. Vorig jaar wilde ik er zelfs een boek aan wijden, 'De Deugd van het IJsberen', maar daar moest ik voor gaan zitten. Dat ging dus niet door. Als ik ga zitten, bevangt mij het gevoel te wachten op de tijd van anderen. En die is te weids voor mij. Te uitgestrekt. Mijn tijd is beperkt in ruimte. Alles wat ik doe, speelt zich in dezelfde kamer af. Ik bevond mij daar gisteren, eergisteren, de week ervoor, drie jaar geleden. Elke herinnering is verbonden met hetzelfde decor. Elke seconde kleeft eraan vast. Voor mij tikt de tijd niet. Ze ligt uitgespreid over mijn huis. Dan nog liever uren door het raam turen. Naar de kippen die geen eieren meer leggen. Te weinig eiwitten, denk ik. Eieren zijn intussen overbodig in mijn dieet. Met mijn 28 lentes tracht ik nu te overleven op macrobiotisch voedsel. Alles afwegen in porties. Uitrekenen. Mijn boodschappen worden aan huis geleverd. De betaling gaat maandelijks van mijn ouders hun rekening. Net als mijn huur trouwens. Toch zie ik hen nooit. Ze willen niet meer op bezoek komen en ik ga nooit bij hen langs. Ze bevinden zich achter de grens van mijn voordeur. En die steek ik nooit over. Zelfs voor hen niet. Zelfs niet als een van hen zou sterven. Dat ze hen maar in mijn tuin komen begraven. Vier op vier, dat is net groot genoeg voor twee lijken. Maak er maar een kerkhof van. Dat heeft nog iets statig, zo’n gotisch stenen kruisbeeld in het midden van het gazon. Misschien komt er dan eens een duif op zitten en wordt daar-buiten nog een beetje levendiger. In de namiddag spendeer ik altijd enkele uren aan mijn pc. Daar-binnen kan ik zijn wie ik wil. Dan meet ik mij een persoonlijkheid aan die daar-buiten leeft. Natuurlijk heeft die maskerade ook zijn nadelen. Zo werd ik eens verliefd via het internet. Slapeloze nachten. Eetloze buien. Turen, turen, turen, alsof mijn hele leven ervan afhing. Nooit heb ik zo lang voor mijn raam gestaan als toen. Uren. Ik zag de zon opkomen, ondergaan, opkomen, ondergaan. Uitputtend. Hij had zich net als ik ingeschreven op het forum van de NASA. We raakten aan de praat door onze belangstelling voor zwarte gaten. Ik vertelde hem dat ik lang geleden zelf in een zwart gat was beland en me sindsdien op een plek bevond waar de massa eindeloos dicht op elkaar gepakt zit. Vier maal vier op vier maal vier. Hij antwoordde met een lachende emoticon. Hij hield van absurde humor, schreef hij eronder. Ik antwoordde hem dat ik van het platteland hield. Dat is geen echte leugen. Ik kijk graag naar prentjes van velden vol zonnebloemen, een uitgestrekt strand, de aderen gevuld met rimpelend zeewater, een plein met oudjes. Zo zijn we dan een tijdje doorgegaan. Op het einde van ons gesprek bleek ik een dertigjarige kunstenares te zijn, die zwarte gaten op landschappen schilderde, die dagelijks tien kilometer liep en pas gescheiden was van een maffioso. Kinderloos. Hij werkte op Wall Street, handelde in aandelen en had twee puberende dochters. We spraken af om de volgende dag verder te chatten. Ik grinnikte. Sloot af en ging voor het raam staan. De kippen nog springlevend. Tokkend. Verheugd om mijn gezicht. Toen voederde ik hen nog. De dag nadien logde ik opnieuw in op het forum. Zijn naam verscheen op het scherm. Eronder een lachende emoticon. Hij was blij dat ik het meende, schreef hij. Ik lachte terug. Vervolgens begon hij me vragen te stellen over de stad waarin ik woonde. Was dat een hel. Ik opende terstond een nieuw tabblad om zo snel mogelijk de juiste antwoorden te vinden. De stadskern is mij geheel onbekend, zelfs mijn straat ken ik amper. Maar ik wist mijn antwoorden zo te formuleren dat het leek alsof ik er dagelijks rond kuierde. “That’s a really nice place. I often go there in the spring to see the flowers blossoming.” Dat werkte echt bevrijdend. Een halfuur later geloofde ik die onzin zelf. Alsof ik haar was. De kunstenares. Geen schim die de waarheid moest verbergen. Daarna mocht ik hem vragen stellen. Ik kon niet echt iets bedenken, aangezien daar-buiten mij nooit als zodanig heeft geboeid. Dus vroeg ik of hij een foto bezat. Van zichzelf. Volgde het blozende emoticon en een resem verontschuldigingen. Dat hij geen Adonis was. Uiteindelijk stuurde hij toch een foto naar mijn mailbox. Ik moest die maar bekijken als we hadden afgesloten, schreef hij. Ik stemde in. En opende meteen mijn mailbox. Op dat moment gebeurde het. Zoals alles mij overvalt. Plots. Onaangekondigd. Een rilling door mijn ruggenmerg. Mijn maag in staat van beleg. Mooi was niet het woord, maar die uitdrukking. De zachtheid. Panda, roze zeep, stro, zonnebloemen, pompelmoes. Het meest nog leek hij op een spookdiertje. Die immens grote ogen, die schattige snoet. Aangrijpend. Ik slikte mijn ontzetting in en keerde terug naar het forum. Het blozende emoticon. En een vraagteken. Ik schreef dat ik een belangrijk telefoontje had. Hij toonde begrip. We zouden later nog contact opnemen. Zijn naam verdween van het scherm. Ik zuchtte. Ik was verliefd. Bevangen door de tragische twijfel om mijn kippen te slachten. De weken daarop hebben we elke dag met elkaar gechat. Hij van heel ver weg. Over de grens van mijn deur. Over de grens van Europa. Over een diepe zee heen. Dat hield ons niet tegen. De nakende ontmoeting wel. Ik had er nooit op aangespoord, maar hij vroeg het me vlakaf. Geen tijd om excuses te bedenken. Hij: Shouldn’t we meet? Hij: I’m sorry, I didn’t want to push you. Ik: My chicken have pink feathers. Was dat een leugen. Mijn kippen hebben helemaal geen roze veren. Ik voelde me gewoon verward. Betrok er dan maar die twee misbaksels bij. Hij stuurde me een vraagteken. Ik verdronk erin. Ik: They’re very rare, my chicken. I bought them from a one-eyed man who was raised by wolves. He used to catch chicken with his mouth. He looked very dangerous. Cloudy. He couldn’t talk. He howled the whole time. Scary noises. He wanted to rape me after I had bought the chicken. I killed him. De doodsteek. Ik heb nog een week voor mijn scherm gestaan. Vroeger, voor ik in dit huis woonde, heb ik vele liefjes versleten. Ik kon dat niet helpen. Meestal bevielen mannen me niet meer na enkele maanden. Dan liever een vis, die rondjes zwemt. Hij klaagt niet. Hij is blij als ik hem te eten geef. Mijn allereerste lief was dol op hem, meer dan op mij. Dat heb je natuurlijk met autisten. Ons meest romantische moment beleefden we toen we vier uur lang door de bokaal naar elkaar hadden zitten staren. Hij aan de ene zijde. Ik aan de andere. Zijn verwrongen, troebele gezicht, gespikkeld door drijvende stront. Zijn ogen achter glas, een eufemisme. Het was schrikken toen ik zijn ware gelaat terugzag. Zonder water. Zonder goud. Symmetrisch en zonder plooien. We hebben het nog een maand volgehouden, maar ik denk dat hij vooral moeite had om mijn vis achter te laten. Tegenwoordig houd ik me aan het less-is-more principe. Geen mannen. Geen mensen. Enkel hier-binnen en daar-buiten. Er is slechts één moment waarop die twee in elkaar verstrikt geraken, een soort Time-lapse, waarin de tijd van anderen die van mij doorboort. Een steeds terugkerend fenomeen dat ik met veel afgrijzen moet verduren. Zoals gisteren. Ik hoorde het helemaal in de verte gebeuren, ergens aan mijn voordeur. Toch nam ik alles haarscherp op. De lichte bries die enkele seconden voordien door de hal woei, het oorverdovend ijzig klepperen van metaal. Het schuiven van scharnieren. Vervolgens een korte, doffe plof en het ruisend glijden over de betegelde vloer. Ik stond stokstijf. Catatonisch gefobieerd. Dan lijkt het alsof ik ronddool in mijn eigen verstijfde lichaam, tegen de binnenkant van mijn huid aanschuur. Ik moest me ogenblikkelijk herpakken. Zoals ik iedere keer moet doen. Diep in- en uitademen, het brein verluchten, de soepelheid hervinden. Enkele minuten later kreeg ik mezelf in beweging en sloop naar de indringer. In het midden van de hal zag ik hem liggen. Eenzaam maar opvallend. Ik raapte hem behoedzaam op en droeg hem naar de woonkamer. Daar haalde ik mijn bronskleurige briefopener tevoorschijn en scheurde hem in één ruk open. Het papier glansde als satijn, maar voelde korrelig aan, alsof minuscule stukjes hart van de gevelde boom erin verweven zaten. Op het papier stond bovenaan mijn naam, in blauwe inkt. Elegante letters, zoals ik vroeger had geleerd. De sierlijke krullen trokken zo hard mijn aandacht dat ik vergat te lezen. Ik ging zitten – voor het eerst sinds geruime tijd – en legde de brief volledig opengevouwen voor mij op tafel. Er was een lat gebruikt, een potlood om lijntjes te trekken. Het geheel oogde fraai. Niet spontaan, maar afgemeten. Geen inktvlekje te bespeuren. De schrijver had er duidelijk veel zorg aan besteed. Ik wilde de brief graag lezen, maar iets hield me tegen. De hitte straalde tussen mijn ruggenwervels. Rillingen over mijn rug. Ik nam hem mee naar het raam en legde hem ertegen. Glaspapier. Onleesbare woorden. De inkt vloeide in het zonlicht samen met mijn tuin en de brief kreeg een andere gestalte. Hij danste over het raam, glijdend, als een schaatser op het ijs. Gedrenkt in licht. Ik zag de letters gewiegd worden. Terstond had ik geen zin meer om de brief te lezen en wilde ik mij in de krullen van die letters nestelen. Zelf gewiegd worden. Ik haalde het papier van het raam en wandelde ermee naar de keuken. Leunend tegen de tafel, las ik de woorden, onafgebroken, naast elkaar. “Beste Shania,” “Hierbij willen wij u uitnodigen” Hup, ogenblikkelijk de vuilbak in. En doen alsof er niets gebeurd is.

Zwijgen

‘Zwijgen!’ brulde hij in haar gezicht. ‘Zwijgen, godverdomme!’ herhaalde hij, omdat het gewenste effect uitbleef. Ze bleef jammeren, zoals een vrouw jammerde als ze haar lot somber in ziet. Uit pure frustratie haalde hij naar haar uit met zijn wapen. De kolf raakte haar vol in het gezicht, waardoor het gejammer alleen maar erger werd. Om niet nog meer zelfbeheersing te verliezen, nam hij enige afstand van haar in de hoop dat het gejammer minder hinderlijk voor hem werd. Waarom hadden ze hem geen oordopjes geadviseerd bij deze hondenjob? Hij wist niet eens wat deze vrouw misdaan had of moest hij juist afvragen wat haar man uitgespookt had. Hij kon zich niet voorstellen dat zij problemen had opgelopen met de verkeerde mannen, met zijn opdrachtgevers. En blijkbaar gaf haar man zo weinig om zijn vrouw, dat hij haar liet zitten. Zat hij misschien ergens te wachten op haar dood, zodat hij haar kon begraven? Hij kon dat zich moeilijk voorstellen, omdat de vrouw in zijn ogen er toch best aantrekkelijk uit zag. Tenminste, als je de opgelopen verwondingen weg dacht. Gefrustreerd ijsbeerde hij door de ruimte heen. Waarom hoorde hij al dagen niets van zijn opdrachtgevers? Ze lieten hem toch niet gewoon zitten met die vrouw? In zijn ogen kon ze prima alleen achter blijven in deze loods. Het lag op een verlaten plek en het was goed af te sluiten, als ze al los kwam natuurlijk. Hij had een paar dagen terug geen risico’s genomen en haar enkels en polsen stevig vastgebonden met touw. Om het smekende ‘laat mij gaan’ te bestrijden, had hij haar mond afgeplakt met tape. Erg veel was hij er niet op vooruit gegaan, aangezien hij er gejammer voor terug had gekregen. Hij bedacht ineens dat een shot nicotine hem wel eens rustiger kon maken, of juist niet, maar dat risico nam hij er nu maar even bij. Veel erger kon het toch niet worden, omdat hij nu al het gevoel had dat hij zichzelf nauwelijks kon beheersen. Hij deed de deur van de loods van het slot en ging naar buiten om zijn sigaret op te steken. Urenlang had iemand op deze actie zitten wachten. Nog voordat hij besefte dat hij niet alleen was, boorde een kogel een weg door zijn schedel. Met een plof viel hij op de grond, waar al snel het leven uit hem verdween. De onbekende belager haastte zich naar binnen, naar de vrouw die inmiddels niet meer jammerde, maar uit pure angst ineengedoken zat te beven. ‘Liefste,’ zei de onbekende om haar aandacht te vragen. ‘Liefste, het is voorbij.’ Twee angstige ogen keken hem aan. Hij streelde zachtjes door haar haren en verloste haar dan van de touwen. ‘Hij zal je niets meer doen. Het is voorbij.’ Haar ogen zochten een bevestiging en met een voorzichtig glimlachje knikte hij. ‘We gaan naar huis.’ Het is hij, die nu voor altijd zal zwijgen.

Schat

‘Mama!’ riep haar zoontje. Ze keek vertederd naar hem, terwijl ze haar handen aan een beker koffie probeerde op te warmen. Het was dan wel maart, maar het was nog altijd ijzig koud. Terwijl ze zelf van een welverdiende pauze genoot, ging haar zoontje onvermoeibaar verder. Ze twijfelde er niet aan dat hij vannacht weer als een prins ging kunnen slapen. ‘Mama!’ hoorde ze opnieuw, omdat ze niet direct opgesprongen was. ‘Mama, een schat!’ klonk het opgewonden. Geprikkeld door zijn woorden, had ze haar beker koffie op de buitentafel gezet en was ze naar hem toegegaan. Vol verbazing keek ze naar het gat dat door haar Bram gegraven was. Er was wel degelijk een stuk hout te zien, maar het was natuurlijk nog de vraag of er meer was dan alleen een verdwaalde plank. Aangestoken door het enthousiasme van haar zoontje hielp ze met graven. Wie weet wat ze zouden vinden! Na een halfuur intensief graven, hadden ze toch een kist van een behoorlijke omvang bloot gelegd. Aanvankelijk had ze niet in een schat geloofd, maar inmiddels was ze toch wel behoorlijk nieuwsgierig naar de inhoud er van. Even was er een lugubere gedachten door haar hoofd gegaan, maar de kist had gelukkig niet de juiste formaten. Misschien had ze wel teveel Amerikaanse misdaadseries gekeken? Nadat ze een breekijzer uit de schuur had gehaald, begon ze de deksel los te wrikken. De planken waren alleen niet van plan om zich zo snel gewonnen te geven. Terwijl ze even langs haar voorhoofd wreef om beginnende zweetdruppeltjes te bestrijden, zag ze hoe haar zoontje opgewonden langs de kuil heen en weer stuiterde. Wat hem betrof, kon het niet snel genoeg gaan. Hij wilde zijn schat zo snel mogelijk in zijn handen nemen. Vrijwel gelijktijdig met het breken van de houten deksel slaakte ze een luide gil. Uit een reflex nam ze Bram vast en ze drukte zijn gezicht tegen zich aan, in de hoop dat hij de inhoud van de kist niet zou zien. Haar lugubere gedachten bleken juist te zijn. Een skelet, er lag gewoon een lijk in haar tuin begraven! Het idee alleen al maakte haar ontzettend misselijk. Wie deed nu zoiets? Ze moest de politie bellen! Ze had binnen op de politie zitten wachten en voor ze het wist liepen er allerlei mannen en vrouwen haar huis in en uit. Gewone politiemannen, recherche, justitie en dan had je nog die mannen in de witte stofjassen. De verklaring van de politie was vrij eenvoudig geweest: ze hadden altijd geweten dat de vorige bewoner iets te maken had met de verdwijning van de buurvrouw, maar ze hadden het alleen nooit kunnen bewijzen. Geen schat voor hen, maar een levenslange nachtmerrie.

Verloren

‘Nee!’ schreeuwde ze vanuit het diepst van haar ziel. Ze voelde hoe hij zijn laatste adem uitblies en hoe de kracht uit zijn hand verdween, die ze urenlang trouw had vastgehouden. Geen seconde was ze nog van zijn zijde geweken. Hij mocht niet weggaan. Hij mocht niet uit haar leven verdwijnen. Wat was ze zonder hem? Helemaal niets, zo voelde dat. De machine liet een vervelende pieptoon horen. Een bevestiging van het einde van hun maandenlange strijd. Een oneerlijke strijd. Een strijd die ze hoe dan ook ooit zouden verliezen. De tranen kwamen, terwijl ze naar het gezicht van haar vechter keek. Al die maanden had hij zich heel moedig en sterk gehouden. Ondanks dat hij wist dat hij ging verliezen, had hij weerstand geboden tot de laatste seconde. Zo was hij. Daar was de onvermijdelijke verleden tijd. Vanaf nu was hij een onderdeel van het verleden. Een stuk leven dat was en niet meer zal zijn. Hij kwam nooit meer terug. Vanaf nu moest ze alleen verder door het leven, zonder zijn beschermende armen om haar heen. Ze waren slechts vier maanden getrouwd toen ze het onuitspreekbare woord als diagnose te horen kregen. Ze voelde een hand op haar schouder en het kostte haar moeite om haar blik van hem los te maken. Een verpleegkundige deed haar best om een gepaste blik op te zetten, een blik die ze op deze afdeling natuurlijk veel vaker moest gebruiken. Hier wonnen of verloren de mensen hun strijd. Een groter contrast was niet mogelijk. Het monotone gepiep hield op en zijn ogen werden voorzichtig gesloten. De eindeloze blik verhuld. Respectvol werd hij losgekoppeld van de machines die de tekenen van leven geregistreerd hadden en die hem hadden geholpen bij de genadeslag. De hulp was minimaal geweest, dat was zijn enige wens. Hij wilde geen ondraaglijke pijnen doorstaan en op een waardige manier verliezen. Hem kregen ze niet klein, zo had hij altijd in elkaar gestoken. ‘Kom,’ werd er uitnodigend gezegd. Ze wist niet hoelang ze nog bij hem had gezeten, maar nu was het blijkbaar tijd om te gaan. Het echte afscheid nemen. Vanaf hier moest ze hem echt laten gaan. Ze stond op, maar ze voelde hoe haar knieën moeite hadden met haar gewicht. Ze ging niet zonder hem kunnen. Ze hield zielsveel van hem. Een zachte hand begeleidde haar subtiel de kamer uit. Weg van hem. Een onzichtbare lijn met hem die verbroken werd. Ze kon dit niet. Het was alsof een stuk van haar hart vernietigd werd. ‘Nee!’ schreeuwde ze. ‘Nee!’ Het klonk hartverscheurend. Ze stortte op haar knieën neer en gaf zich over aan de onophoudelijke stroom van tranen. Zo sterk als hem was ze niet.

Nonchalance

Roosje maakt er een punt van om elke zaterdag toch minstens een uurtje of twee-drie voor de spiegel te staan om te oefenen. Ze studeerde nieuw materiaal in, en herhaalde de dingen die ze al min of meer kon. Voor het nieuwe materiaal baseerde ze zich veelal op wat ze de voorbije week had geobserveerd. Ze keek dan naar de andere kinderen. Naar hun mimiek en lichaamstaal. Naar hoe ze met elkaar omgingen en elkaar bejegenden. Daar maakte ze dan ’s avonds een uitgebreide analyse van, om in het weekend dan alles in te studeren.Vandaag werkte ze aan ‘de nonchalante groet in het voorbijgaan’. Die had ze afgekeken van Timmie, een jongen uit de klas die het erg goed kon vinden met de vrouwtjes. In het voorbijgaan trok hij dan een oogje in hun richting, toverde een glimlach om zijn lippen, en liet zijn kin heel even de hoogte in gaan. Belangrijk hierbij was dat zijn pas niet vertraagde. Dat zag er allemaal goed uit, dus Roosje oefende tot ze het kon. Erop toezien dat het oog niet te hard wordt toegeknepen, glimlachen met een beetje tanden, maar niet te veel, de hoofdbeweging niet opzichtig maar toch duidelijk merkbaar. Het was een moeilijke stijlfiguur, maar na een uurtje of twee had ze hem toch beet.Ze trok haar jas aan, en ging naar buiten, de mensheid tegemoet. De eerste keren dat ze haar nieuwe begroeting in de praktijk probeerde, liep het nog wat stroef. Maar het vlotte wel. Enkel aan de nonchalance was nog wat werk.

De Meeste Dromen

Luc was plots wakker geworden, en hij kon de slaap echt niet meer vatten. Hij twijfelde wat hij zou gaan doen. Buiten was het koud, en er was sowieso niemand op de baan. Anderzijds was het ook geen avance om in zijn hol te blijven liggen als hij toch niet kon slapen. Hij at een halve kastanje die hij nog had liggen, en kroop naar boven. De bovengrondse wereld was helemaal bezaaid met sneeuw, en Luc was ontdaan door de onwezenlijke schoonheid van het witte pluche dat de hele bodem bedekte. Hij wou dit delen met zijn vrienden, en hij maakte iedereen wakker. “Gasten, ge moet komen zien!”Een beetje ontstemd door de bruuske onderbreking van hun winterslaap, kwamen de andere egels wat loom naar buiten gewaggeld. Bij het zien van het prachtige sneeuwtapijt gingen ze helemaal loos. Ze wentelden zich in de sneeuw, maakten sneeuwballen, en hadden winterpret zoals nooit tevoor. Na een poosje waren alle egels uitgeput, en kropen ze terug in hun hol. Luc had het hele tafereel verbouwereerd gadegeslagen, en zag nu hoe de hagelwitte sneeuwlaag was veranderd in een hoop ongestructureerde bruine prut. Luc kroop ontstemd terug in zijn bed. “Ik was gewoon beter thuisgebleven,” mokte hij. Hij draaide zich in een bolletje, en viel in een diepe, diepe slaap. Hij droomde over vrouwtjesegels, kastanjes, en een prachtige witte wereld.

Integendeel

Het drietal schreed stilzwijgend over de weidse vlakten, toen één van hen het woord nam.“Ik weet het de laatste tijd niet meer, gasten. Ik voel me er gewoon niet meer zo goed bij. Ik denk dat ik er maar eens mee kap.”“Maar kerel, wij zijn de Drie Musketiers. Da’s niet gewoon iets waar je eventjes loopbaanonderbreking van neemt. Zonder jou zijn we precies gewoon twee jeanetten in gekke pakjes op paarden.”“Sorry boys, mijn besluit staat vast. Het is tijd voor mij om er punt achter te zetten.” De derde musketier maakte rechtsomkeer, en het overgebleven tweetal schreed verder met de horizon als hun enige bondgenoot.“Dat valt nu wel dik tegen,” zei de ene.“Het zal nog niet zijn,” zei de andere.“Dit is gewoon echt niet meer hetzelfde,” zei de ene.“Jij gaat toch ook niet beginnen hé,” zei de andere.“Sorry kerel, maar ik hou het ook voor bekeken. Zonder derde man voel ik me gewoon precies een jeanet in een gek pakje op een paard. En dat is niet waarom ik eerste instantie musketier ben geworden. Elitetroepen, allemaal goed en wel, maar zie ons hier zitten.” Hij gaf zijn paard de sporen, en galoppeerde naar huis.De derde musketier plengde een traan, en schreed in eenzaamheid verder. Er was vanavond nog een verkleedfeestje met karaoke in de herenclub, en een paar jeanetten in gekke pakjes zouden zijn avond niet gaan verpesten. Wel integendeel.

Bamboe

'Het lijkt me best om eerst een aluminium frame te bouwen om de brug licht te houden, maar dat we voor de stevigheid ook wat staalkabels bevestigen en ..''Ik zou het met bamboe doen hoor, Steve.''Karen, laat ons met rust, we zijn aan het werken. Dus, de bevestigingspunten aan de oever moeten stevig ingekapseld zijn want ..''Ik zou het echt wel met bamboe doen,' onderbrak Karen weer.'Ja, Karen, ja. Jij zou alles doen met bamboe. Het is namelijk het enige dat je kent, idiote panda.''Je luistert weer niet naar me. Het is niet omdat ik mooi ben dat ik geen slimme dingen kan zeggen, hé. Ik ben looks én brains.''Karen, luister. Een brug bouwen uit bamboe is ronduit een achterlijk idee. Daarvoor baseer ik me heus niet op je uiterlijk.''Tuurlijk wel. Je ziet mijn mooie kleuren en mijn zachte pels, en daarom is het voor jou d'office alsof ik dom ben of zo. Pu-re ja-loe-zie omdat je zelf maar een ordinaire zwarte beer bent.''Dat heeft er allemaal niets mee te zien. En stop met mij zo te manipuleren. We zijn uit elkaar, weet je nog.''Omdat jij nooit naar me luisterde.''Omdat jij een idioot kalf van een panda bent. Jezus, ik kan niet wachten tot jullie uitgestorven zijn.'Dat had Steve natuurlijk niet mogen zeggen. Alleszins, dat liep daar uit de hand, en dat is dus de reden dat Karen en Steve niet meer praten met elkaar.

LUXEMBURG

Luxemburg vond het allemaal prima. Alle dagen haver vreten, vliegen op zijn oren, en van tijd een zelfverklaarde maar nogal uit de kluiten gewassen amazone die het betamelijk vond om hem bij wijze van vertier als transportmiddel te gebruiken. Allemaal prima, niets aan de hand, hem ging je niet horen zagen. Maar waar Luxemburg wel grandioos het schijt van kreeg, was hoe de liefde bijwijlen werd afgebeeld in populaire cultuur. “Komaan”, zei hij, “het is toch duidelijk dat een volwassen relatie gebaseerd is op het sluiten van compromissen. Ik wil gerust alle dagen haver vreten, niets aan de hand, maar je moet mij niet komen vertellen dat het gemeenschappelijk belang ooit ondergeschikt kan zijn aan de persoonlijke verlangens van één van de individuen binnen een relatie.” “Tot op zekere hoogte kan ik je wel volgen”, antwoordde één van de anderen, “maar je kunt toch ook het belang van een doorgedreven individualisme niet ontkennen. De meest pragmatische opstelling is die van de permanente dialoog tussen twee persoonlijkheden, waarbij de identiteiten deelfactoren zijn van een groter geheel, zonder echter hun respectieve aflijning te verliezen. Deze insteek lijkt mij constructiever dan het nastreven van de ultieme, en in die zin romantische, symbiose tussen twee personaliteiten waarbij de afzonderlijke constituenten als het ware worden opgeheven en plaats maken voor een nieuwe identiteit dewelke in stand moet worden gehouden door een constante interne wisselwerking.” “Idioot, volgens mij ken je een te grote waarde toe aan de zogeheten chemie die het resultaat kan zijn van de discrepantie in temperament en signatuur van twee individuen. De doorsnede in het venndiagram van wederzijdse verwachtingen is een boksring en geen smeltkroes, en is als dusdanig meer gebaat bij arbitrage dan bij aanvuring.” “Dan onderschat je volgens mij de zelfregulerende kracht van de mutuele positieve ingesteldheid en de … zeg, sta jij nu te schijten?” “Welja, euh, daar lijkt het toch op hé.” “Nou, ik dacht… we waren toch aan het babbelen.. dan is dat toch wat raar om zo gewoon.. da’s precies zo…” “Wat?” “Welja, de mensen noemen ons altijd edele dieren en dan sta jij hier zowat te beren in het midden van een goed gesprek.” “Komaan, dat was geen goed gesprek. Onze meningen lagen mijlenver uiteen, en het zag er niet naar uit dat we kortelings tot een vergelijk zouden komen.” “Dan nog moeten we toch op een beschaafde manier kunnen discussiëren?” “Dat deden we toch?” “Maar je kunt toch niet zomaar beginnen kakken dan?” “Welcome to the real world, motherfucker.”

Het volle pond

“Schat… Schat.”- “Hmmm?”“Schat, slaap je?”- “Hmpf… Ik geloof van niet. Wat is er misschien?”“Daarnet, tijdens het nieuwjaarsetentje bij Truus en Andy. We waren aan het praten over onze intimiteitsbeleving. Je zei dat je daar 100% tevreden over was. Ik maak me zorgen.”- “Hoe bedoel je, da’s toch net goed?”“Mja, maar ik weet nog dat we het daar vorig jaar op het etentje ook over hadden. Toen zei je nog dat je 200% tevreden was. Dat is een halvering van de voldoening die ik je kan schenken. Kan ik je dan echt totaal niet langer behagen?”- “Maar moppie, ik zei toch dat ik er 100% gelukkig mee ben?”“Mja, ok. Maar dat is toch maar een halvering tegenover vorig jaar.”- “Misschien had ik de vorige keer dan ook gewoon 100% moeten zeggen.”“Dus heb je vorig jaar overdreven, of zelfs gelogen?”- “Maar moppie…”“Jij bent me een fraaie hoor. Gewoon boudweg de waarheid geweld aan doen in de wetenschap dat je mij daarmee mijn fysieke integriteit op de helling zet. Als mijn uitgezakte lijf je niet langer kan bekoren…”- “Komaan, moppie, je bent 32.”“… zeg het dan gewoon, ik ben een redelijke vrouw. Maar wentel je niet in een web van leugens, verdoken homo die je bent.”- “Maar schat, ik ben 100% hetero!”“Zie je wel, ik wist het. Je geeft het nu al zelf toe, gore nicht die je bent. Ik had het kunnen weten. Deze hele relatie is blijkbaar gebaseerd op leugens en halve waarheden.”-”Moppie, overdrijf je nu niet wat?”“Jij moet spreken, emotioneel-theatrale diva die je bent.” Stukske dramaqueen van mijn voeten, dacht hij. Mocht ze niet zo goed zijn in bed, ik was al lang weg.

Ervanonder

Felix was nog maar nauwelijks de deur uit, of het feestgewoel barstte al stevig los. Niet dat Felix onpopulair was of zo, het was gewoon beter om te wachten tot hij weg was. Het hele gezelschap begon uitbundig feest te vieren, en iedereen maakte fun voor twee. Enkel Reginald stond wat onwennig in een hoekje te kijken naar het hele gebeuren. Hij ontsnapte daarbij aan eenieders oog, behalve dat van Sandra. “Waarom dans je niet lekker mee, Reginald? Iedereen maakt zoveel plezier!” -“Goh neu neu,” antwoordde Reginald, “ik heb nog wat last van een blessure aan mijn heup en …” “Ach kom nou, flauwerd, het zal tof zijn.” -“Maar ik denk dat ik echt beter oplet met m’n heup en …” Sandra nam hem bij de pootjes en trok hem zachtjes richting dansvloer. “Nee, Sandra, echt, ik moet trouwens eerst effe naar het toilet” stribbelde Reginald semi-nukkig tegen. “Komaan Reginald… Waarom dans je toch niet gewoon lekker met ons mee?” “OMDAT IK NIET WIL DANSEN, OK? Daar, het is eruit. Nu tevreden, trut?” “Maar Reginald…” “Elke keer als die rotte kat wordt buitengelaten zijn wij verondersteld te dansen als idioten. Ik heb niets tegen wat fun, maar onze soort moet beseffen dat net dàt pavloviaans conformisme ervoor zorgt dat we nog altijd overal proefdieren zijn, en het ons blijven onderwerpen aan clichématige preoccupaties net het soort gedrag is dat stereotiep behaviorisme nog meer in de hand werkt.” Reginald was in een zodanige colère geschoten dat hij de wereld rond zich carrément was vergeten. Hij had dan ook niet in de gaten dat het hele feest was beëindigd door het uiteenstuiven van al zijn vrienden. Toen het Reginald begon te dagen wat er gaande was, was het al te laat. Sandra’s betraande ogen waren het laatste wat hij zag. Oprechte spijt dat hij haar nooit zijn liefde had verklaard, het voorlaatste dat hij voelde. En dan die pijn.

Porselein

Anita zat te kakken en dat leidde haar tot een aantal bedenkingen. Hoe hard ze ook probeerde, en met hoeveel egards ze ook werd behandeld, ze had zich nooit echt helemaal weten te vereenzelvigen met haar status van prinses. Het blauwe bloed dat door haar hart werd rondgepompt leek ooit eens op een blauwe maandag te zijn ingebracht met een infuus. Op elk banket waar ze aanschoof leek ze de enige te zijn die wel een klets mayonaise zou kunnen verdragen, en de graven, hertogen, en prinsen die haar steevast het hof trachtten te maken vond ze veelal wereldvreemde losers. Vooral die van Denemarken was een rotte.Nee, Anita had het meer voor Jeffrey, de loodgieter van het paleis. Die smokkelde regelmatig halve literblikken bier binnen voor haar, en regelmatig ook eens een bounty of een pitta. De koning had hen recentelijk betrapt toen ze samen monopoly aan het spelen waren, en had Anita sindsdien ten stelligste verboden om nog met Jeffrey om te gaan, wilde ze de rechtmatige troonopvolgster blijven. Koning of geen koning, dat had ie natuurlijk niet moeten doen.De loden pijp waarmee ’s konings aangezicht tot gort was geslagen, lag ostentatief naast het lichaam in de bibliotheek. Een uitgemaakte zaak. Arme Jeffrey, de kerel wist nog van niets.Anita hoorde de loeiende sirenes dichterbij komen. Ze stond op en spoelde door. De troon lonkte.

Arme Mensen

Adelbertje liet zijn lievelingspaard zadelen en vertrok op pad naar de arme mensen.“Hoi, arme mensen!” Adelbertje had besloten dat een luchtige informele toon de beste manier was om met de arme mensen om te gaan. Dat gingen ze vast wel op prijs stellen.“Goeiemiddag, Adelbertje,” spraken de arme mensen. Adelbertje voelde aan zijn ellebogen dat er enige weerspannigheid huisde in de zielen van het volk. Hij haalde echter zijn geldbuidel boven en sprak hen nogmaals toe, in alle sociale onversaagdheid.“Hé arme mensen, kijk eens wat ik hier heb: centjes! Ik geef eenieder genoeg geld om een nieuwe stoof te kopen, wat zeg je me daar van.”De arme mensen keken eens naar elkaar, en Adelbertje stelde bij enkelen van hen een opwaartse beweging van de wenkbrauwen vast. Hij kon geen touw vastknopen aan het gebrek aan geestdrift bij de arme mensen, maar de vragende blik in zijn ogen werd beantwoord door Jeffrey, hun voerman.“Nou euh, ik vrees dat we allemaal al een stoof hebben die prima is. Enkel die van Lucien begint de laatste tijd wat te stinken maar we hebben afgesproken om er zondag na de mis eens naar te kijken.”“Welja, maar komaan, een nieuwe stoof en al. Dat zou toch de max zijn!”“Goh ja, het is heel vriendelijk maar het hoeft toch niet per se hoor. De enige die er beter van zou worden is de stovenmarchand, maar die heeft niet per se geld nodig want hij heeft zelf ook al een stoof.” De stovenmarchand knikte instemmend, bijna gelaten. Zijn kwartaal was net afgesloten en hij mocht er niet aan denken dat hij nog negentien nieuwe stoven zou mogen gaan inschrijven.Adelbertje verstond er werkelijk niets meer van. Die ondankbare honden slaan hier zomaar een nagelnieuwe stoof in de wind. Hij reed beteuterd terug naar huis. De hoefijzers van zijn ros klonken schel toen hij de ophaalbrug overreed. “Luidruchtig klotepaard,’ dacht hij.

Piraten van de Zee

De bemanning lag uitgeteld in de hangmatten, maar Blauwbaard zat bij kaarslicht in zijn kajuit. Buiten kraakte een nietsontziende storm, maar daar keek de piraat al lang niet meer van op. Hij zette de fles aan het enige oog dat hem nog restte, maar zag enkel de bodem. Ook dat nog.Blauwbaard durfde al eens weemoedig worden. Dan dacht hij aan vroeger. Aan hoe zijn vader telkens terugkwam van een of andere verre reis. Kijk eens wat ik hier heb, Blauwbaardje, en dan toverde hij een miniatuurbootje uit zijn jaszak tevoorschijn. Blauwbaard had zich in die periode vooral weten te bekwamen in het veinzen van enthousiasme. Wat konden hem die bootjes schelen. Blauwbaard wilde gewoon danser worden, maar dat mocht niet van zijn vader. Hij moest en zou ook een onversaagde zeerover zijn, en het familieconcern verderzetten. In die tijd was Blauwbaard nog niet mondig of standvastig genoeg om zich te verzetten tegen zijn vader, en gewoon zijn eigen dromen na te jagen. Nu, zoveel jaren later, had hij al vele schepen geënterd, muiters gekielhaald, en vijanden meedogenloos in de ogen gekeken om ze vervolgens ijskoud de dood in te jagen. Maar toch had dit alles nooit juist aangevoeld, maar eerder als iets wat van hem verwacht werd. Blauwbaard stond op, en staarde door de patrijspoort. Af en toe werd de gitzwarte zee verlicht door een helse bliksem, om zich daarna weer in een veelbetekenende duisternis te wikkelen. Het schip ging wild tekeer op de deining, maar de zeerot hield zich vlotjes staande door op de onvoorspelbare bewegingen te anticiperen middels met veel gevoel door de knieën te gaan. Hij danste.

Saucijsjes

Brutus reed van een lange dag houthakken terug naar huis. De amper verlichte weg kronkelde zich een weg over de donkere bergpas heen, en onze held moest goed uit zijn doppen kijken om zichzelf heelhuids thuis te brengen. Want daar wachtte zijn dik wijf met pensen.Ineens zag hij in de verte een figuurtje staan: een lieflijk wit meisje – ze leek wel een elfje. Brutus minderde vaart en stopte vlak naast het kind. Heur haar was stralend wit. Haar ogen konden ijsbergen smelten en de hel doen bevriezen. In haar handen had ze twee ruitenwissertjes.“Juffrouwtje, wat doe jij hier des nachts langs dit gevaarlijke pad?”- “Gekke Brutus,” sprak het vrouwtje, “je voorruit hangt vol met modder en duivenkak. Je kunt er haast niet meer doorheen kijken. Hier, aanvaard dit geschenk, en vervolg je weg.” Ze reikte hem de ruitenwissertjes aan.Brutus wist niet wat hem overkwam. In een opperste staat van ongeloof knipperde hij een paar keer met zijn ogen, en toen hij ze opsloeg was het meisje verdwenen, en de nacht weer donker als de diepste krochten van de zee.“Fuck maat, ik mag zoveel niet zuipen,” prevelde Brutus. Hij startte de motor en vervolgde zijn weg naar huis. Want daar wachtte zijn mollige vrouwtje met saucijsjes.

Rasse Schreden

Jef keek naar zijn vrouw, die voor hem zat te smakken. Sinds ze geen echte tanden meer had was dat er niet echt op verbeterd. Er waren de laatste vijftig jaar eigenlijk maar weinig dingen verbeterd, als hij er zo eens over nadacht. Grofweg sinds de oorlog was alles er min of meer op achteruit beginnen gaan. Het ging echter zo traag, dat je het verval pas na een hele tijd merkte.Marie, vroeger veruit het lekkerste wijf van hele dorp, was intussen net zo aantrekkelijk als andere bejaarden. De gedachte dat hij dagenlang ziek van jaloezie was geweest toen hij haar vroeger eens met een andere jongen had zien praten, leek nu bespottelijk.Intussen moest dit oude gedrocht elke dag een pil of zeven nemen, tegen of voor vanalles, ze wist het vast zelf al niet meer. Met bevende handen haalde ze de pillen uit de doosjes. Hij had zelf net zo gebeefd toen hij de eerste keer die handen had mogen vasthouden. Ze stak de pillen tussen haar lippen, en slikte ze door met een geut vrij slappe koffie. Hij had zelf ooit een eerste keer die lippen mogen kussen. Het was een haast onwerkelijk moment geweest. Ze leken het absolute middelpunt van het heelal, en tegelijk de enige twee zielen die aan God’s waakzame oog wisten te ontsnappen. Het leek toen het eindpunt van de geschiedenis. Achteraf bekeken was het zelfs een beetje zo.Hij keek onwillekeurig naar de klok. De wijzers waren doorheen de jaren precies steeds lomer geworden. Het leek alsof ze trager en trager vooruitschreden. Zie mij hier zitten, dacht hij. Gisteren was ik nog achttien jaar. Hij keek naar Marie, en zag dat ze ook naar de klok keek.“Die wijzers gaan precies trager en trager,” zei ze.