Zoeken

Leuterkneutel (de; m; mv: hoop met leuterkneutels)

  Shit, ik kan alleen maar zijn kop pakken. Den ivo prevelt dat hij mijn vader is. Het is onmogelijk. Voor hem. Om de vliegen van af te slaan die eieren in zijn barsten willen leggen. De maden zijn op komst en de rest van zijn lichaam valt uiteen. De brokken kruipen in de grond nog voor ik die zak rond die romp krijg. Uit jute. Voor patatten, maar ik heb toch zijn kop. Ik neem hem mee op reis, zou een zin kunnen zijn van Ricky. Hij is nu dood. Na de exodus van de smerige mensheid was hij alleen achtergebleven en diezelfde slang. Die van het begin. Zij had geen medelijden. Dimitri is ook dood. Daar heeft Roeland al voor gezorgd. Ikzelf heb niet lang meer en ze moeten eerder. Ze moeten sneller gaan dan ik. Roeland is alweer mijn trouwe luitenant. Hij mag geen van mijn personages achterlaten in deze wrede wereld. Hij zal zelf aan zijn einde komen als een echte samoeraï. Ze zullen het niet weten. Straks in dat frietkot. Niet wat den ivo sprak, noch wat hun lot is. Het recept voor de ondergang is ook niet gekend bij de heren Lemmens en De Vos en trouwens. Bij Alfred zijn alle sauzen gewoon anoniem. Zij lullen niet uit hun nek. Ze laten zich gewoon verslinden. Jongens. Het is gewoon stilaan tijd. Het einde lonkt. Den ivo. De klok. Het flinterdunne firmament. Alle leuterkneutels. Ze willen allemaal nog snel hun zegje doen.     uit de reeks 'Roeland Wittebolle'

Bernd Vanderbilt
0 0

Mijn ellepijp toen ik zes was

die onderstak tak mijn stem 1 van de 12 eieren de code tot verdriet die vlindervleugel mijn ellenpijp toen ik 6 was soms gewoon rijst de ziel van iemand die ik zeer goed ken ijs van één nacht het oor van mijn kopje   Het is allemaal gebroken en gisteren. Toen ik daar stond aan de kassa van de Brolco, zag zij het. Koop dit niet, zo sprak zij. Je bent blind en jouw briefje van vijftig frank is ongeldig. Bovendien is dit een kleine tube. Het is logisch dat ik haar niet aankeek, maar ik voelde het. Zij zag het aan mij. Dat ik samen met mijn ogen probeerde, dat ik verdwaalde. Ik dacht weer eens aan alles tegelijk. Het duurt altijd even voor ik het besef. Ik geraak er nooit.   gevangenisdeuren traankanaaltjes de wielbouten des vaders tractor pijn soms woede een paard in drijfzand de ketting van mijn fiets op de bodem van een dode zee traumabeelden deze bijl in deze koppige stam de remhendel van mijn plastiek spooktrein het deksel op de oude verf en zijn pot   Het zit allemaal vast en vandaag, deze ochtend. Ik stond daar weer met al dat onzichtbare, met al mijn ongeldigheden. U weet het nochtans, zo zei ze. De strijd is hard. Prijzenslag, moordende concurrentie, besparingen op verwarming, op personeel en bovendien. Ze sprak. Helaas, mijn collega is ernstig ziek en ik sta vandaag alleen in deze winkel. U heeft daarvoor zo veel nodig, maar ik heb geen tijd om U alles te toenen. U kunt het ook rustig thuis bestellen. Online. Met de hulp van iemand die beter ziet.     uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
0 0

Het leven van Leo.

Deze zomer alweer niets gebruind. Leo bekeek zijn naakte, bleke lichaam in de grote badkamerspiegel. Het haar rondom zijn navel woekerde. Dat is een heel slechte suivez-moi mompelde hij. Onwillekeurig dacht hij aan die keer dat hij een rabarber in zijn hol duwde om het allemaal wat spannender te maken...dat was een heel slecht idee. Momenteel had hij geen rabarber liggen. Wel rabarberconfituur. Maar dat zou een plakboel worden wilde hij die oefening thans herhalen.  Dat hij niets gebruind was, was deze zomer geen moeite geweest. Amper een paar dagen zon, verder regen ...alsof hij in Groot Brittannië leefde. Hij stelde hem dat voor wanneer hij op zijn fiets voor de zoveelste keer door de regen naar zijn werk reed. Omdat hij volstrekt alleen was kon hij zijn vakantie niet echt kiezen.... collega's met een gezin en kinderen kregen voorrang. Hij en zijn collega Stien, veel te dik geworden van de pralines, dagelijks verstouwde ze wel een kwartje kilo van dat goedje, moesten zich getroosten met wat er overbleef. Eenzaamheidsvet noemde Leo het. Hij vroeg zich af of er in Engeland rabarber was, hij wist het niet. Marmelade was er wel, dat wist hij zeker.

Thomas De Mulder
30 0

Santenkraam (de/het; v(m) en o)

Het is niet verstandig om doping niet te betalen. Den ivo weet dat nu. Hij probeert nog te herrijzen maar hij geraakt niet verder dan mijn achtertuin. Het staat nu te boek als een auto-ongeluk. Vooralsnog kennen enkel Jonathan en Nathalie de feiten. Daarnaast enkel de geest van dit dagboek. Vanavond zal ik het proberen. Om hem in de koffer van mijn Talbot te krijgen nog voor hij weer uiteenvalt in kapotgereden stukken. Hij mag dan mee. Naar Alfred. Waar al mijn figuranten verzamelen. Wanneer die cirque weer begint in die knikker. We zullen zien. Roeland en zijn elektrische bolderkar. Gekregen van die crèche. Zal er nog bloed aan de wieltjes hangen en zal het ding groot genoeg zijn voor het vervoer van al zijn santenkraam? Hij slaapt alsnog. Onder De Rampe. Want de fermette van tante Hannelore is verkocht. Hij heeft herinneringen geërfd en ik ben het zeker. Het zal lukken om den ivo te vangen. Met de geur van oude turnpantoffels. Van die witte zonder franjes, uit de tijd dat alles nog normaal was en het nog niet zo wemelde van de rare wolken. We moeten erdoor. We moeten eronder. We moeten erover. Er is geen ontsnappen aan. De wereld spant en knelt. Voor iedereen, maar niet in gelijke mate. Veel voor Ignace, voor diens zieke gedachten. Ja. Die zullen daar ook zijn en Ignace. Hij zal dit niet vruchteloos voorbij laten gaan.     uit de reeks 'Roeland Wittebolle'

Bernd Vanderbilt
5 0

Zonnenstelsel (het; o; meervoud: zonnenstelsels)

  Het is weer zover. Hij wil weer. Naar Knocke. Doch niet voor het zeeleven. Ik dacht dat ook hij zijn bestaan beu was en als je het leven dan toch ergens mee wilt vergelijken. Oké. Dan met een kwal. Ik zeg het hem. Het is zever die je niet moet geloven. Het zijn zeven woorden in een nieuwskop die zo vals zijn als de regenboog. Ik heb trouwens een brief gekregen van de heer Deboosere. Dat ik dat niet zeggen mag, dat zonsop- en zonsondergang niet bestaan. Wat scheelt er met hem? Denkt hij dat ik hem beschuldigde van leugens, omdat hij al jarenlang, tot vervelens toe, verkondigde van wanneer tot wanneer het te zien zou zijn dat  hemellichaam. Ik zeg gewoon altijd de waarheid. In mijn ganse oeuvre. Mijn fantasie is oprecht die van mij en van geen ander wezen dat op dat vlak doorgaans een ernstige beperking heeft. Roeland echter, hij gelooft echt dat de vrouwelijke politie in dit hete weekend topless zal patrouilleren op de dijk van Knocke. En dan?, zo zeg ik hem. Wat zijt gij daarmee? Of is het de combinatie met die matrak je verrukt? Hij is vast overtuigd. Van vele rare zaken en de heer Deboosere had er nog aan toegevoegd in zijn brief dat de zon wel degelijk beweegt. Dat deze stelling van mij onjuist was. Goed, meneer Deboosere. De zon beweegt! Ik had in mijn betoog aangaande het begrip zonsondergang moeten schrijven dat de zon het middelpunt is van ons zonnenstelsel en zonsop- of zonsondergangen aldus vanzelfsprekend niet bestaan. En ja, meneer Deboosere, zonnenstelsel met drie n’en, volgens de regel. Ik maak geen uitzondering voor dat ding en Roeland is dan toch één keer akkoord met mij. Die dominante verschijning van Martine eeuwenlang op dat scherm. Het hoefde voor ons niet. Het bracht ons echt geen troost. Breng mij alstublieft een kwal mee. Dat zeg ik nog tegen Roeland. Dat staat symbool voor inzicht op een bestaan dat je geleefd hebt. Het wordt doorzichtig, lijkt achteraf zo eenvoudig en je raakt het best niet meer aan. En stuur mij alstublieft geen selfies. Geen Roelandkop naast een topless agente, naast een wedergeboren Van Damme, noch naast een weerman met pensioen die aan zijn welverdiende ijsje likt. Omdat ik niet eens zo’n slimme telefoon heb, geen abonnement op ongebreidelde onzin en alle herdenkingsmissen zullen succes hebben. Het is fris in de kerk, terwijl men buiten op die zwarte zerken een omelet zal kunnen bakken. Voor den ivo. Voor dat vermogen te herleven. Roeland is daar toe in staat. Demonen voeden die mij dan verdrijven moeten, de lades van zijn incubators vullen met de kiem van wanhoop, van tegenslag.  Zijn broedmachines weren zelden larven van de dood of onbezworen eieren.     uit de reeks 'Roeland Wittebolle'

Bernd Vanderbilt
0 0

Ivo (m; enkelvoud: den ivo; mv: ivo's)

  Jonathan en Nathalie beheersen waarheden. Zij weten alles over mij en het was niet ik die Ivo doodgereden heb op die decemberse woensdag. Ginds in het Zuiden van het Frankrijk. 1976. Ik weet het nog goed. Mevrouw Tanghe las toen het nieuws nog niet, maar Meneer Van Damme, hij legde wel het loodje. Gewoon uit de bocht. Juist voorbij dat kapelletje. Daar waar het bonenveld een baan naast zich moest dulden. Vandaag op donderdag verdraag ik amper nog het licht nog en bij nacht dan woelen de ongeboren vlinders in hun pop. Want en geloof me. Er is veel mis. Meneer Van Damme doolt rond. In de achtertuin. Hij draagt een short vol zwarte bloemen. Teken nooit iets op een lijk. Vergelijk geen vleermuizen met vliegende honden. Je aait ze beter niet en raak ook mij niet aan. Het is eenvoudigweg te laat. De stekels groeien door mijn vel terwijl ginds in die zandbak dwergduivels malkaar beminnen. Innig en geniep. Zo gebeurt het in het hoofd van de angst en jaag hem toch weg. God. Zie hem. Hij hinkt, hij huppelt, trekt de knieën hoog. Wat een malloot en straks. Dan komt Martine. Mevrouw Tanghe. Voor een interview. Het zoveelste. Vlak voor zijn dood, die hij vandaag opnieuw. Niet aan ziet komen.     uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
0 0

Daar groeit één wrat op mijn worst

  Ik ben niet lelijk omdat ik een wrat ben. Ik ben niet smerig omdat ik een rat ben. Ik ben niet ziek omdat ik god ben. Zo gaat dat maar door en ze liggen naast mij. Op een nachtkastje. Een verloren dag naast een boek dat zich verveelt. Het ding heeft het zichzelf aangedaan.  Ik vraag het mij af. Hoe kunnen jullie overleven? Die doorgesneden worst zat binnenin vol met hetzelfde. Dat aan de buitenkant zichtbaar was. Zij is voor de rat. Hij is braaf. Hij snurkt niet en doet moeilijk over zijn wrat. Zullen we eens dromen over riolen en die idolen van weleer? En die zij, Meneer De Psychonaut, zij is een worst, geen geliefde. Trouwens. Ik wil niet dat je in mijn leven komt. Dat is een vaste gedachte. Ter preventie en uit ervaring. Ik vraag het vriendelijk. Alles wat direct slijt of éénieder die mij ongeboren geeuwen slijten wil. De boom in! Doch. Laat hem gerust. Hij is mijn vriend. Meneer De Uil. Hij leest. Voor mij alleen. Uit zijn Krant der Fabelen. In die kruin. Daar waar mijn dromen broeden op een purper ei. Rust en houd van mij. Dat zeg ik niet tegen U. Ik ben niet zot. En als ik bang ben, dan denk ik altijd terug aan mijn pony. Het kan immers nog erger. Ergens, diep in de onderwereld der herinneringen. Er is ginds in de verte iets aan de gang. Ich spüre es. In deze buurt ligt hij op de loer en achterin het bos heeft hij een val gezet. Ik ruik het tot hier. Ik ken zijn streken, zijn parfum en dat gefluit.     uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0

Toen we Pol hadden gezien

Het zal u ook ooit overkomen, dat u zegt: 'Waar ken ik die van?' In de stad, op de zeedijk of in een restaurant. Iemand die u ergens hebt zien opduiken in een tv-programma. Een actrice, zangeres, presentator of journalist.  Zo botsten onze jongste en ik op een straathoek in Berchem bijna letterlijk op de acteur Geert Van Rampelberg. We moesten er alle drie mee lachen. Maar je hebt natuurlijk ook twijfelgevallen. Is de persoon door iedereen gekend of niet? Als het gaat van: ‘Dat is dinges, dju, hoe heet die toch ook alweer? Waar kennen we die van?’ Tja, dan is het eigenlijk geen bekende persoon. Die zit ergens tussen onbekend en min of meer bekend. Afgelopen week zagen we Dieter Coppens tijdens een optreden. Hij droeg een pet en een zonnebril, terwijl de zon toch al even onder was. Wellicht een bescherming tegen opdringerige fans voor een selfie. Tijdens een ander festival liep mijn all-time held Jeff Tweedy gewoon tussen het publiek. Ik meende iets te zeggen, maar er kwam niets uit mijn mond.  In Brussel vertelde ik in café Le Coq aan het vriendengezelschap dat dit café de vaste stek voor Arno en zijn vrienden was, waarbij ook auteur en cineast Marc Didden. En dat Josse De Pauw - een ander lid van de hombres complicados - er een mooi verhalen over heeft geschreven. Even later zagen we Marc Didden  op de Oude Graanmarkt op een bankje zetten. Daarna zat hij net als wij in De Monk aan een tafeltje. “Ga toch iets zeggen”, zeiden mijn vrienden. Maar wat zeg je dan? Ik lees zijn verhalen wel. Een leuke reactie was die van Pol De Tremmerie op de zeedijk. U weet, Pol uit FC De Kampioenen. Onze mannen, notoire Kampioenenfans, riepen tegelijkertijd en dolenthousiast ‘Hey Pol’. Hij lachte en zei vriendelijk ‘Yo, de mannen’ terug. We hebben het er nog vaak over gehad.  Weet ge nog? Toen we Pol hadden gezien? 

Rudi Lavreysen
0 0

Duimen maar

Het komt altijd ergens vandaan, zegt men over een droom. Waar deze droom vandaan komt, is niet moeilijk te achterhalen. Ik was me al een tijdje aan het verbazen over bekende mensen die hun duim almaar in de lucht steken. Zeg nu zelf. Het lijkt besmettelijk. Je kan geen foto van een zanger, actrice of politicus zien of die duim gaat omhoog. Een ongedwongen foto tijdens een feestje of na een optreden. Zo van: “Hier is alles prima. U moest erbij zijn geweest.” “Kijk”, zei ik bij mezelf. “Daar is die duim weer.” Die naar verluidt uit het oude Rome komt, als keizer Nero of Caesar besliste of de gladiator mocht blijven leven of niet. Wat dan weer niet waar is, vertelde ons de gids in het Colosseum. “Dat is uitgevonden voor de film”, zei ze. “Okay?” Ik stak mijn duim omhoog. Maar terug naar mijn droom. Daarin was ik jaloers op al die duimen en ik besloot om voor het minste mijn duim omhoog te steken. Als ik iemand tegenkwam, of als ze in een restaurant vroegen of het lekker was geweest. Telkens ging mijn duim omhoog. U weet dat het in een droom altijd van kwaad naar erger gaat. Absurd zelfs. Ik werd mijn duimgedrag danig beu, want hij ging voor het minste in de lucht. Ik besloot om mijn duim vast te houden in mijn vuist en het vast te maken met duckt tape. Een mens droomt wat af. Maar daarvan ging mijn duim dan weer ontsteken. Het deed verschrikkelijk pijn en ik moest ermee naar de dokter. Die zei dat ik hem moest laten spalken, waarna ik vier weken met mijn duim omhoog liep. Daarmee werd ik enorm uitgelachen. Badend in het zweet werd ik wakker. Met mijn duim omhoog. “Gelukkig is alles oké”, zei ik slaperig.

Rudi Lavreysen
0 0

Duivenvleugeltje

  Aan degenen die nog overblijven, jullie zijn smerige strevers. Ook al is het lang geleden. In die tijd dat er gewoon hoop was. De illusie leefde dat er te ondernemen, te winnen viel. Denk nu niet, bij nader inzien, dat er nog iets te redden valt. Zelfs de domme voelt het aan. Er is veel niet pluis, terwijl Bart zich de pluimen krabt. Hij, Dimitri is niet meer. Mevrouw Curie sloot hem de ogen en de barbecue kan beginnen. De heer Van Looy doet het vlees en de heren Lemmens en De Vos hebben sauzen meegebracht. Vanzelfsprekendheid is pijnlijk. Voeg deze zin nog toe een het dossier van Dimitri. Mevrouw Thumas noteert. De heer Versele wil een duivenvleugeltje. Nog even geduld. Jullie zijn met z’n allen ooit gewoon begonnen maar beseften nooit de wreedheid. Het leek voor de hand te liggen. Om zich in die bochten te plooien en als een warme slang rondom de koelte te wentelen. Doch. Het is onomkeerbaar en hij wilde het liefst verbrand worden. Na het vlees, als de heer Van Molle terug. Na de vis, wanneer de kolen nasmeulen. Meneer Delacre wil mevrouw Laga eens proeven en zo blijft het maar doorgaan. Zolang leven zich weggeven kan. Is het niet afgelopen.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
2 1

Terwijl de vangst uitblijft

Er is niet echt een dode want het betreft een aanvraag voor euthanasie. Ademt hij nog, is een vraag die men nu stelt, achteraf. Notules werden gemaakt van zijn laatste dromen, terwijl de vangst uitblijft. De heer Van Molle ging, ver weg, een zalm vangen in de Zwalmstreek. Hij is nog niet terug. Doch. Hij wordt wel al gemist door de heer Van Looy. Alles zit nu netjes in een classeur. Mevrouw Thumas heeft mooi werk geleverd en straks is er dus die barbecue. Bart de pauw berust en de heer Van Molle. Hij zit daar. Te vissen. Aan de oevers van de Schelde. Van de heer Vandamme is geen spoor meer. Er zijn wel voetstappen in het zand. In de richting van de zee. De anderen zijn niet meer onderweg. De wereld is stilgelegd. Ze zijn er.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
13 1

Aangaande de casus

Ze eten erwten aan een tafeltje. Elk uit één conservenblik. Met een koffielepeltje. Het is een serieuze paperasserie aan het worden. Mevrouw Marie Thumas beschikt over een perforateur en maakt dubbele gaten in elk dossierstuk. Het zijn mededelingen en toelatingen opgesteld door de mensheid en madame Curie zalft hem. Ze spreken malkander aan met ‘madame Marie’ en ‘madame Curie’. Ze wisselen woorden uit aangaande de casus Dimitri. Van het internet is geweten dat het hoofdzakelijk smeerlapperij is en van datzelfde internet heeft hij ook een aanvraag gedownload, daarna geprint. Mevrouw Thumas zegt dat het volledig ingevuld is maar dat zijn handtekening nog ontbreekt. Hij ligt nu op zijn rug, op het strand. Alle figuranten zijn aanwezig want het is mooi weer en op het tafeltje staat ook een assortiment koekjes, voor mens en hond. De pitten voor Bart heeft heeft Mevrouw Laga meegebracht. Dimitri zweet niet meer. Zijn hoofd is koel en iedereen weet het.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
10 0

Bart de pauw

  Het is maar dat je het weet. Dat zegt de heer Van Molle. Een zonsondergang bestaat niet. De zon beweegt niet. Dimitri evenmin. Als niemand weet hoe hij gered kan worden, zal hij daar blijven liggen. Je merkt het niet. Het is de einder die omhoog komt, waardoor de zon niet meer zichtbaar wordt. De heer Van Damme knikt. Niemand weet waarom en we zullen de pauw een naam geven. Bart en niet Léon. Iedereen is het daar mee eens en er wordt een dansje ingezet. Rond die hoop zand. Rond de zanderige hoop. De romantiek is er niet minder om. Dat mag gewoon. Hier mag alles. Dat hoort ook zo. Alle systemen en samenlevingsvormen die aanzielijk ongeluk veroorzaken, moeten trouwens worden afgeschaft. Desnoods worden wij guerilleros. Bovendien. Alle kleine hokjes voor pluimvee, de opslag van vooroordelen en het catalogeren van mensen dient men te vernietigen. Dat staat in deze mededeling, ondertekend door de heren Van Damme, Van Looy en Van Molle. Bart de pauw beaamt. Daarmee is Dimitri nog niet gered.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'  

Bernd Vanderbilt
7 0

Tot nu toe

  Er ontwikkelt zich een wereld waar hij ligt. Deze keer in het zand. Echter niet als een zeeschildpaddenei. Er bevindt zich verderop een rotsblok. Je kan erop zitten zolang het niet volledig vloed is. De heer Van Molle draagt een Schotse rok en de heer Van Looy een short als een dat van een boxer. Tot voor kort kenden zijn mekaar niet. Toch strelen zij malkander. Een hand van de heer Van Looy beweegt onder de rok van de heer Van Molle. Het is wachten op de komst van hoogtij. Zij vervelen zich echter niet en op de achtergrond wordt de pauw gekamd door de heer Van Damme. Hij heeft hem ooit gevonden aan de voet van een regenboog en de heer van Looy eet graag zalm. Hij wil zijn appartement eens laten zien aan de heer Van Molle. Tot nu toe verloopt alles goed. Dimitri is echter geen ei en hij ligt daar. Met mond en neus naar beneden. In dat zilte slijk.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
2 0

Spuikom

  Hij ligt daaronder een koekje te eten. Het laatste. Het ontsnappen was hem nochtans gelukt. Eerst weg van de goegemeente en later uit de leefgroep Blinden in de Mist. Als het zal lukken, dan zal het te danken zijn aan die ene matroos met zijn losse schouder en kunstarm. De heren Hoet en De Cloedt zijn zich intussen van geen kwaad bewust. Zij verkopen bagger, specie, schroot en kunstspecialiteiten. Zij geven ook rondleidingen. Uitdieping staat centraal en men zal voortboeren, doordoen. Sta enkel stil voor een tas koffie met een chocoprins en aan die kunstarm hangt een hand van gewoon ijzer. Overwogen wordt om hem daarmee een suppositoire in de aars te steken. Een torpedovormige pil die verdooft, maar net niet doodt. Het is een installatie. Het vasteland rondom de site wordt eerst door graafmachines verwijderd. Niet rond de romp. Een ramp moet vermeden worden. Er moet eerst een Spuikom gegraven worden. Daarna wordt het schot weggenomen en zal het water zijn werk doen. Zo zal er een einde komen aan dit stilleven. Alles zal gefilmd worden. Er is een vergunning nodig. Deze aanvraag ingediend wordt door de Heren Hoet en De Cloedt. De heer De Cloedt zal de aardwerken voor zijn rekening nemen. Zijn mannen zullen ook voor een uitweg naar zee zorgen. De heer Hoet voorziet een camera en zal een ongewoon werftoilet laten aanvoeren. Enkel de matroos vreest voor Dimitri.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
0 0

Bij ondergang

  Daar is altijd schaduw en in die luwte overleeft hij. Ongekroond, zonder eenhoorn en nochtans. Mevrouw Laga en de heer Versele hebben alles voor het welzijn van het dierenrijk. De vriescel is er gekomen door de vraag naar vers. Sommigen dulden dat niet meer. Dat alles in korrels geperst wordt. Dat wolfachtigen daarmee gespijsd worden. Het assortiment was al uitgebreid. Het is nu nog ruimer. Er is nu een onlinemodule waarmee samenstelling op maat mogelijk is. Een grote installatie mengt en vult de zak met de zaken die men kiest. Verdriet. Heimwee. Angst. Men kan aanvinken wat men wil, een datum aanduiden en een tijdstip ingeven waarop de extractie zal plaatsvinden. Toegegeven. Hij ging daar op den duur ook voor het warme aura van de receptioniste. Hij dacht te mogen dromen van haar. Bij ondergang van de zon of gelijk wat. Hij durfde aan te nemen dat zij de capaciteit bezat om dwars door de huid heen een wezen te voeden. Doch. De twijfel heerst en daarom produceren mevrouw Laga en de heer Versele ook alles voor knaagdieren. Eveneens voor fretjes en zij weten het nu. Dat hij niet zo rap crepeert. Dat hij taaier is dan hij zelf verlangt en naast haar telefoontoestel met meerdere doorschakelmogelijkheden staat het bordje zonnenbloempitten. Niet wordt gezaaid. Wel langzaam verslonden. Maar. Er wordt hier wel aan Dimitri gedacht. Zijn aanwezigheid in de vriescabine is intussen ook gewoon toegestaan. Op dat deurtje hangt nu een copie van deze mededeling. Met handtekeningen mevrouw Laga en de heer Versele.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
0 0

Dwaalspoor

  Hij zit daar in dat buskotje met zijn pauw. Een vervoersbewijs werd aan de heer Van Damme niet uitgereikt. Hij mag niet meerijden met ons. Ben je gek? Hij is zo lomp als dons als in het luchtledige en zelfs als hij spreekt schreeuwt hij zo hard dat we gevaar lopen. Blijmoedig. Er staat niets op instorten, maar we zien het wel aankomen. Wij zijn de heren De Beukelaer en Delacre. Wij zijn meesters in zoetigheid. We zijn op onze hoede. Want het hangt in de lucht. Zuurte. Wolken. Nattigheid. We lokken ze altijd op tijd naar binnen. Wij hebben een grote tafel. Zonder stoeltjes. Dat is overbodig. Bovendien houden wij gewoon van elkaar. Wij, de heren De Beukelaer en Delacre, wij moeten daar niet over nadenken. Het dwaalspoor betreft de heer Van Damme. Doch. Eigenlijk baart vooral Dimitri ons zorgen. Intussen zijn ze allemaal veilig binnen want er vallen meerdere regendruppels. We hebben kruimeltjes gestrooid. In een groot ovaal. Op het tafelblad. De vlinders kennen die vorm en het is uitzonderlijk mooi. Dit zicht is voor Dimitri. Voorlopig is alles geborgen en het kan ons niet schelen of hij daar nog zit in dat buskotje. Dit was een reddingspoging. Aanwezig waren de heren Delacre en De Beukelaer. Dimitri verscheen later.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
7 0

Samouraï

  Hij zit in het pashokje met een kip. Deze Carrefour is best groots, niet ver gelegen van de verbrandingsoven. In de Blauwe Toren, in dit industriepark met daarachter zijn winkels verging het onschuldige landschap. Dit is een protestactie. Aanwezig zijn de heren Lemmens en De Vos terwijl Dimitri in dat hokje zit. Een zoveelste wanhoopsdaad, want de afscheidsbrief is weer gebaseerd op datzelfde stripverhaal. Hij zal daar weer blijven zitten tot na sluitingstijd en ook vandaag kan ik zo lang niet blijven. Dat zegt Lemmens tegen De Vos. Intussen kennen we het tarief voor de opkuis, het gedweil, het uitvegen van alle sporen. Zelfs het prijskaartje aan een spannende broek raakte vorige keer bespat. Hij zal straks weer het teken geven en dan weet je wat je moet doen. Opnieuw Lemmens tegen De Vos want De Vos is de stilste van de twee. Het is echt verschrikkelijk. Hier hangt overal een prijs aan. Zo gaat dat, terwijl het waardeerbare wegkwijnt. Ik hoorde hem kermen. Dat is het teken! Haal die bokaal en schuif hem onder het gordijntje. Altijd Lemmens tegen De Vos en De Vos haast zich. Samouraï wordt verkocht in potjes van 300 ml. Dimitri wil altijd zo eindigen. Samen met die braadkip en als De Vos iets zegt, dan is het in vorm van een korte zin. Dit was een protestactie. Aanwezig waren de heren Lemmens, De Vos, ook Dimitri.     uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt
6 0

When in Rome ...

"Koop vooraf tickets", hadden ze ons gezegd. Zo gezegd, zo gekocht, maar in de luchthaven kregen we het bericht dat er iets mis was met onze tickets voor het Colosseum. "Och, we zien wel”, reageerden we onbezonnen. Op de tweede dag van ons verblijf waren we vroeg op pad. We dachten er als eerste te staan, maar op de verkeersvrije laan naar het Colosseum was het drukker dan op een uitverkocht Rock Werchter. "You want tickets?", sprak een man ons aan. Het leek ons te duur.Aan het Colosseum scande ik een QR-code waar 'Tickets' bij stond, maar een man sprak me aan. Hij droeg een driekwartbroek met een scheur aan de knieën en hij rookte een zelfgedraaide sigaret waar geen rook uitkwam. "No tickets online", vertelde hij, en hij wees naar de lange wachtrij die inderdaad bijna van Milaan tot Rome liep. Hij kon ons tickets met rondleiding bezorgen, maar we waren nog niet overtuigd. Bij de volgende man twijfelden we. "I take you to my manager", zei hij alsof het om een afdeling van een beursgenoteerd bedrijf ging. Die manager bleek opnieuw de man met de driekwartbroek te zijn. "Hey guys”, lachte hij. "He's my partner. I take you to Marco, my boss." Marco zag er niet meteen uit als een CEO, maar hij had wel een envelop vol met briefjesgeld vast. We betaalden en spraken het aanvangsuur af. "You stay here hè?", vroeg ik ongerust. Ik had het Italo-Engels ondertussen overgenomen. Op het afgesproken uur stond Marco er nog met zijn team. "We're gone", lachte de manager met de driekwartbroek. Het was er ondertussen enorm warm geworden. De zon brandde op mijn hoofd. Daarom kocht ik op aanraden van onze jongste maar een strohoed. "Me hot", zei ik tegen de verkoper, waarna hij me ietwat raar aankeek.

Rudi Lavreysen
14 0

Botermelk op vrijdag

Er rest amper één zakje rijst in de voorraadkast. “Daarmee komen we er niet”, zeg ik tegen onze jongste. “Iemand zal naar de winkel moeten.” Kort daarna zit ik op de fiets. Ik parkeer mijn stalen ros aan de supermarkt. Met het zelfscanpistool in de hand heb ik de rijst snel afgerekend. “Ik schiet sneller dan mijn schaduw”, wil ik Lucky Luke-gewijs tegen de winkelmevrouw zeggen. Ze staat er met haar armen over elkaar zoals een sheriff bij. “Tot ziens”, zeg ik. Bij het naar huis fietsen passeer ik opnieuw de lagere school. Het is half vier. Ook voor de kinderen mag het weekend beginnen, want het is vrijdag. “Oma, wat eten we vandaag?”, hoor ik een vrolijk huppelend meisje aan haar oma vragen, waarmee ze hand in hand loopt. Alsof ze tegelijkertijd wil zeggen: “Jou wil ik nooit meer kwijt.” Oma huppelt niet mee, maar ze vindt het duidelijk plezierig. “Het zijn aardappelen met rode kool en…”, zegt oma net verstaanbaar. Het vlees waait tijdens het voorbijfietsen weg. Het zal wellicht worst zijn. Of chipolata’s. Thuis kwam er op vrijdag vaak botermelk op tafel. Afgewisseld met vis. Vlees ging er op die heilige dag niet in. Het was nog een restje van het geloof. We hadden het er onlangs over tijdens een gesprek over de ramadan. “Het is niet zo gek lang geleden dat de mensen hier op vrijdag geen vlees aten”, zei ik. Omdat iemand vertelde dat het toch maar iets raar was, dat vasten en zo. Mijn vrouw – toen nog vriendin – vond het ook maar een raar gegeven. Vooral niet lekker, die warme botermelk. Met wit brood, want dat hoorde erbij. Maar sinds ik het ondertussen verdwenen ouderlijk huis enkel in de achteruitkijkspiegel zie, heb ik het nooit meer gegeten. Of zeg je daar drinken tegen?

Rudi Lavreysen
15 1
Laad meer ...