Zoeken

HOMME AVEC CHIEN

Kata Tjuta

De denderende holderdeboldertrein van rotsblokken en breukenbomen is met ellebogen en kopstoten tot een sissende stilstand gekomen. Druk op mijn borstkas, net zo verpletterend als het donker dat zich op mij heeft geworpen. Wat ik daarboven vermoed: de lichtheid van dwarrelend stof, een rode tinnitusruis over natuur die zijn adem inhoudt. Een eucalyptushaantje dat behoedzaam de verwarring van zijn zandstenen vleugeltjes schudt. Zinnen zonder lucht vinken de tijd af, terwijl in een bloederige kramp mijn longen zich losscheuren van hun vliezen en gebroken ribben. Afgelopen. Even is er niets. Dan open ik langzaam mijn ogen. Het eerste licht fluistert Kata Tjuta wakker en ik weet niet of ik me ooit beter heb gevoeld. Het was mijn gedroomde einde. © Marc Terreur, Sint-Niklaas, 7 augustus 2024

Marc Terreur

31 0

Stinkt.

Wat anderen Stinken noemen Is voor mij De heerlijk reuk Van uw lijf Mijn geliefde. https://www.2dehands.be/q/verf+ed+rooie+flikkers+amsterdam%3a+montaigue+de+quercy%2c+frankrijk/ ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ https://www.2dehands.be/q/verf+ed/ Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

0 0

Eigenlijk feitelijk

Welke dag is het vandaag? Het is vaak de eerste vraag van de dag. Na enkele seconden volgt het antwoord en het besef. Moet ik naar het werk? Of is het zondag, zodat ik nog kan blijven liggen en vervolgens naar de bakker voor pistolets? Of is het zaterdag en wenkt de krantenwinkel voor een volumineuze krant? Het zijn telkens andere dagen en andere vragen. Niet in het minst in diezelfde krant. De truc om het snel te weten is je afvragen welke dag het gisteren was. Grootvader stelde de vraag wel eens in het midden van de dag. Na een middagdutje in zijn zetel bij de kachel. Die vraag kwam er niet onmiddellijk, maar pas na enkele minuten. Alsof hij nog even doorsliep met zijn ogen open. "Welke dag is het vandaag feitelijk?", zei hij dan. We hebben wel eens gezegd dat het zondag was, waarna hij schrok omdat hij doordeweekse kleren droeg. Er kon wel eens bezoek komen. Vanuit zijn zetel had hij een ideaal zicht op de straat en op wie er voor het huis stopte. Wie het was, zag hij meteen aan de auto die op de grint werd geparkeerd. Na een blik op de scheurkalender wist hij dat het geen zondag was. "Plagers", riep hij dan vanuit de keuken. We gingen niet zover dat we ook het papiertje van de scheurkalender vervalsten. Dan was iedereen ontregeld. Maar het feit dat hij die vraag stelde, daar kon je de klok op gelijk stellen. Die scheurkalender was een houvast. Opnieuw een dag afgescheurd en ‘s morgens een verse. Net zo vers als het brood dat op de keukentafel lag. Och, het is eigenlijk een kwestie van geluk om het zonder kleerscheuren door te komen. Het gegeven van welke dag het is, slinkt dan meteen aan belang. Dag!

Rudi Lavreysen

20 2

EUGÈNE

Koen Vlerick

17 0

Ze praat veel

Ze roept haar vriendin met schallende stem over alle hoofden heen. Ze schaamt zich niet, kijkt niet eens om haar heen. Ze weet dat de mensen kijken. Ze weet dat de mannen kijken. Ze heeft blikkerend witte tanden en roodroze tong wanneer ze roept. Ze lacht omwille van mijn vraag en geeft me haar nummer. Ze praat met de geur van alcohol. Ze doet het wellicht zo vaak. Ze draagt een kort rokje. Ze heeft wellicht niet door hoe ver ik kan kijken als ik onderuitzak op mijn stoel. Ze drinkt espresso. Ze praat veel. Ze vindt het wellicht leuk dat ik haar zo lang en veel laat praten en ik zo goed kan luisteren. Ze zegt dat ze het een leuke date vond. Ze heeft volle lippen. Ze twijfelt even maar geeft dan toe. Ze wil nog niet verder gaan en wil alleen naar huis. Ze glimlacht omdat ik haar zo goed kan begrijpen en respecteer. Ze trekt haar rokje een paar keer naar beneden terwijl ze naar haar auto wandelt. Ze zucht als ik de pas afgewassen kopjes nog steeds in de verkeerde kast zet. Ze probeert lief te zijn met haar mond maar de rest zegt iets anders. Ze praat enkel nog wanneer ze zeker is dat ik luister. Ze past niet meer in haar oude rokjes. Ze zegt dat te zeer is uitgezet nu om er nieuwe te kopen. Ze hapt altijd even naar adem wanneer ik mijn handen in haar billen druk en zeg dat ik het beter vind zo. Ze laat me begaan met het licht uit.

Tom Keysers

9 0

Social storing

Op mijn phone, melancholische horende requiem, Bemin ik Lacrimosa, met die goddelijke vrouwenstem, Het doet mijn innerlijke onrust lesten, Laat je diaree je vakantie niet verpesten, Wil je weten hoeveel je auto waard is, Schud zoveel gevoelens op, als de reclame klaar is. Silex Schilderij: Disturbance by Miles Johnston

Silex

7 0

Dapper dom

Welvaart komt naar het schijnt, Wanneer het bestuur gretig tornt aan wetten en welzijn, De eer opstrijkt en wegkomt met weinig pijn. Silex - Schilderij: Greed Painting by Slovenka Murray

Silex

0 0

Kleuter censuur

Bartje schreef zijn gedicht, Huiswerk verplicht, Op vraag van Juf Kaatje, Mocht hij deze voordragen, Stond hij met bevenden handjes, Voor te lezen, kijkend naar Jantje, ZIjn beste vriend uit Brasschaat, Juf Kaatje riep, Bartje ben je klaar, Want dit gedicht zint mij niet, Waarom vroeg Bartje vol verdriet, Het rijmt gewoon niet. Het enige wat hij wou worden, Is een vrije stadsdichter van de hoogste orde. Silex

Silex

0 0

Fopulisten

Afleiding opstarten, Deur intrappen, Verwijten krijgen, Sorry zeggen, Snel vertrekken, Bekken trekken. Zin verwerven. Silex

Silex

7 0

De orde van dwazen

Het zou Vlaanderen eren, Om kritiek minder te weren, Met zelfspot te leren lachen, Dankzij ironie, satire en sarcasme. Ik spreek wel van de echte kunstvorm, Niet de gewogen humor op de beeldstorm, Vrije kunst afziend van angst voor represailles, De machthebbers uit te maken voor racailles. Caricatuur, persiflage en parodie, Zijn eveneens van de familie, Sterker met z’n allen, tous unis, De vijfde macht is humor en niets anders dan zelfreflectie. Silex

Silex

11 0

Dag jongen

Het blijft een netelige kwestie. Tot welke leeftijd mag je een aanspreking gebruiken die niet rijmt met de leeftijd van de aangesprokene. Zo zijn er mensen die me wel eens aanspreken met “Dag jongen”. Of “En jongen, hoe is het?” Goed bedoeld en qua genderbeschrijving klopt het natuurlijk. Je suis un garçon. Maar qua leeftijd is het er enkele jaren naast. Wanneer wordt een jongen een man? Rond zijn achttiende ofzo? Maar dat gezegd zijnde, van “Hey man” ben ik ook geen fan. Zelf gebruik ik soms het woord ‘jongeman’, bijvoorbeeld als vrienden jarig zijn. “Proficiat jongeman!” Om aan te geven dat we ons best nog jong mogen voelen, los van onze leeftijd. Maar we kunnen onze leeftijd ook niet ontkennen. Er zit wat beleefde ironie en vriendschap in verstopt. Iets eigenaardiger wordt het - naar mijn idee - als een man een volwassen vrouw aanspreekt met “Dag meisje”. Zo had je in de stad waar ik studeerde een café waar een lieve mevrouw voor de drankjes zorgde. Ze heette Madeleine en ze was pakweg zestig jaar. Eddy, een van de vaste klanten, sprak haar steevast aan met ‘meissie'. Op zijn Hollands dus, terwijl Eddy voor het overige geen Hollands accent had. “Eddy, hebt ge uwen bril weer niet op?”, zei ze dan. “Dat meisje is al lang geschiedenis. God beware me zeg.” Hierna declameerde Eddy steevast deze prachtige dichtregel van Willem Kloos, alsof de toog zijn podium was. Hij hief zelfs zijn armen naar boven. “Ik ben een god, in 't diepst van mijn gedachten en zit in 't binnenst van mijn ziel ten troon.” Waarna de andere gasten joelden en op de toog trommelden. Bij wijze van applaus.Madeleine lachte telkens, tapte een glas bier voor Eddy en plaatste het op de toog met deze woorden: “Alsjeblieft jongen.”

Rudi Lavreysen

47 2