Zoeken

Bloei

Even krom en voor- overgebogen als de kers, bloeit oma open

Margaretha Juta

7 0

Zwemmen

Een eend valt in het water, een kat vangt de vis.

Kim Stessens

13 2

Schaduwbeeld

Alleen en verschillend, weerkaatst een zwarte spiegel wie ik ben, uniek.

Kim Stessens

12 2

dat doel

dat doel er was misschien een doel een bedoeling die liep als draden doorheen stof zich een weg banend tot waar voor de vorm moest ze hield van waarheid een zwaar log ding hield ze op haar schouders als dat juk door veelheid van vragen niet vooruit geraakte zij zij hield binnensmonds bleef toch onbegrepen er was misschien een doel dat haar wekte, meesleurde over kletse grond, hobbelige wegen, haar verzuipen deed ondergedompeld hield zij van die vredige bodem er leek zij niet te bestaan er witmaagdelijk haar vleugels er dronk zij een zoete drank als in een roes verbleef zij er het staven wou zij niet het juk woog genoeg er was misschien een doel terwijl raasde onrust doorheen haar lieve lijf als even tonen willen die werkelijke wereld haar herinneren hoe wreed die voor haar was, als tussen twee bergen doorliep zij dal schoorvoetend wel, beide stemmen druisten bij haar in er was teveel deur er was teveel berg er was teveel dal er was misschien een doel dat zij nog niet lezen kon die bril kreeg zij niet opgezet zij kon de woorden niet rijgen uiteen vielen die in letters er was teveel grond, teveel roes er was te weinig waarheid haar ziel liep er voor de vorm verloren tussen huizen en veld geen weg tussenin, er was enkel een misschien en zij er zij miste er stof en die draden

de jutte acrobate

4 0

2023 (ziet er zo uit) (2)

In het kleine het grote vinden. 2023 ziet er zo uit.Doen we het niet allemaal? In 2023 was het continu vervagen en dan daarover vertellen. Tegen de stroom in vindt men iets dat al dood is. Ik wilde weer Dries genoemd worden. Zonder jou is het stil waar de stilte voordien nog leek te ontbreken. Niet iedere zin in het gedicht hoeft tot iets te komen. Soms is het ook de opbouw naar iets. En soms laat je het na, meer te weten te komen. Ik wil alles behalve dat er niets van af hangt. In het kleine begint het grote. Hoe spreekt het gedicht tot je? Met welke stilte is het?Ik begon verandering in de status quo te zien. Niet bepaald een vrolijk zicht.We moeten al het saaie opnieuw beoordelen, het voordeel van de twijfel geven. Toch mis ik je. Zonder jou is het even waanzinnig als met. Dat is het punt net. Het is niet omdat zonder kan, dat je zonder moet. Dat blijf ik mezelf zeggen. Dit jaar is grotesk, op zijn zachtst uitgedrukt.Een rampenjaar, zoals alle andere jaren. Ik hoef dat niet te verantwoorden, en jij kan daarmee verder. Soms, wil ik meer dan enkel weemoed van een kunstwerk. Gelukkig maar. Soms wil ik dat alles samenhangend is. Alles, buiten het gedicht. Als ik naar buiten kijk, word ik treurig. Ik zie dat de buurt in mij zit verweven. Ik kan niet kijken zonder daarna mezelf in te beelden. Willen we dat de omstandigheden zelfstandiger worden of afhankelijker? Het heeft beiden z'n voordelen. Nochtans spreek je niet zonder trilling in je stem meer. Je twijfelt. Want wil je vergeten, nog voor het gezegd is?

Dries Verhaegen

25 2

niet onbelangrijk

Ik zou niet willen sterven terwijl ik aan het klussen ben in een versleten T-shirt ik zou het niet willen gedroomd hebben dat dit het laatste T-shirt was dat ik droeg

Manuel Van den Fonteyne

23 0

Regendag

Vogelvrij en lang geleden Dwalend in mijn boetekleed Vroeg ik velden naar hun wegen Vond niet wat er was verweven. Het licht keek grijs, hield niet van spreken Kromde wolken naar de grond, in tranen Treurde mist vol weemoed Zaaide twijfels in het rond. Transparant en niet te grijpen Liepen oude geesten mee Samen verder naar de kroeg Uit de wind en uit de regen, Zijn we toch te lang gebleven.

Tadorna

11 3

De blik van een gebarsten oor

in je stem wil ik graag lezen wie je bent de schors van het gezegde is gebarsten voor het oor ik streel niet eens mijn neus wil slechts de jouwe raken ben je nog bang je tong denkt aan een woord mijn keel zalft zacht een ondertoon als ik iets prevel straks dan mag je wang een kus verdragen de vraag is onbestaand ja is wat ik fluister zij brandt nu al de gloeilamp is er voor het ongeboren lam ik kan geen droom zinnetje bouwen noch een tafereel beschrijven want beduidend weinig is voorzien omdat het bed zich vleit voor open armen spreek ik liefst zo warm ik kan haast slaapt graag diep in een slakkenhuis en bochten heeft de nacht bepaald voor een komeet de ster zij fonkelt nu al in je ene oog terwijl het ander zo veel dieper kijken mag uit de reeks 'Residu'

Bernd Vanderbilt

21 0

Eieren

Geborgen, onder moeder's verenkleed, kleinschalig geluk.

Sarah

17 3

Voor altijd

En plots stopt de tijd, een milliseconde, eindeloze nacht, voor altijd ... Het had zomaar een van onze jongens kunnen zijn, of een vriendje uit de straat; zo ondraaglijk dichtbij is de pijn van een kind dat ons verlaat. Machteloos voelen wij mee, de schok surreëel, het leed te immens om alleen te dragen, te hartverscheurend intens. Voor altijd elf in menig verhalen zal nu je ster stralen, hoog daar vanboven, ver weg bij ons vandaan, toch meer dan ooit nabij, als beschermengel aan je zusjes' zij. Slaap zacht, lieve Jack, voor altijd. #voorjack

Sabine M.

44 2

Shaduw

Als ik kon ruilen met mijn schaduw: wat een rust als de zon weg is!

Margaretha Juta

12 1

Haar lichaam

haar lichaam lijkt volle rijke aarde de hele pracht tot ontdekken bereid met de mooiste rondingen van waarde mijn zinnen worden prikkelend geleid verleidelijk ligt ze op bed gevlijd sterke hoogtes, zachte laagte ontwaard smekend van verlangen wijd en zijd vochtig en warm als een open haard kom nader, voel, betast, bemachtig alle remmen los, kort en krachtig mannelijkheid gaat over lijken begeerte, wellust niet in te dijken roekeloos zonder enig respect het vrouwtje verdwijnt, is geen lustobject

Luc Van Roosbroeck

3 0

Droom

Rusten, overdenken blij, toch niet vrij bekomen van woorden droefenis nabij beheers je, blijf bewust loop jezelf niet voorbij tevreden, beleefd uitzien en verwachten verloren, bedorven bezopen, licht geïrriteerd bestormde je galeien bandieten ... nachtdroom springt merrie

Luc Van Roosbroeck

7 1

zondige tijd

zondige tijd even weer zijn naam zien even weer zijn naam horen denken aan zondige tijd het knaagde door wat was de breuk moest als bedoeld er was onevenwicht druk er was wantrouwen twijfel toch geliefde ik nog meer dan ik eerlijk delen durfde ik miste gesprek samenzijn gewoon naast elkaar wilde ik voor even weer in zondige tijd voor even als was het leven wreed niemand tolereerde kon dit voor me goedkeuren elkeen sloeg dit af begreep niet mijn geliefde bedoeling de geschiedenis herhaalde zich hoorde ik was weerom gek toch geliefde ik nog meer dan wissen kon ik die tijd nooit dat wat was had betekenis hoe wreed ik dit verdiende hij was mijn gekke doel dit realiseren tekende dank zonder zijn zondige woede zonder zijn zondige twijfel werd ik nooit wie ik nu ben ook al ben ik nog niet werd ik nog niet helemaal mijn vleugels staan klaar straks wil ik uitvliegen over meerdere hoofden ook hem gedag zwaaien hij was immers mijn geliefde missen wilde ik daarom niet ik geliefde nog meer dan ik durfde delen aldus was het binnenkort kon ik uitvliegen het liefste eerlijk zwaaien ook al leek het zondige tijd

de jutte acrobate

1 0

kont en klaar

De koe is kont en klaar een homp vlees met een klont boter het beest ten domme nog dommer in de mond ons abattoir van inleving gedachteloos om op te kauwen met verbloemde saus erover zij is ook vers geplukte tomaat uit de moestuin aan de voet ligt de kat te miauwen zij is wellicht snoder de leeuwin in haar arbitrair groter

Manuel Van den Fonteyne

2 0

bestaan

bestaan daar ging mijn rots mijn hoop mijn uitzicht op de grond lag het verspreid als het niets voor dat niets had het gewillig bestaan me even toezwaaien me uitlachen willen snel de rug toekeren mee lag ik op de grond mijn leven zag ik erin plakte mijn hoop uitgeschud wist ik het even niet op te rapen mocht niet eentweedrieregel sprak op stoep van tel als naar oneindige riep het me terug vrijwarend van schuld gewoon mis ging het het hoorde zo ik slikte kort wou schreeuwen stampen slaan die stoep verrot vunzig spugen mijn vijand mijn afgunst borrelde hoog bijna wou ik stoep nooit nog zien die rug de vrijwaarde tel eindigde bij mijn trots ik wou niet langer dragen ook geen schuld dat uitzwaaien tot niets werd niet mijn rots ik benodigde andere branding genoeg ruggen hadden me verbijsterd in me plakte nog hoop wilde weg bood maar een misschien uitweg elke afgunst schudde me uit het niets bestond ook de eentweedrieregel mezelf raapte ik wel op ik wilde bestaan niet verrot verspreid op stoepen

de jutte acrobate

1 0