Zoeken

Animositeit

Cupido vergat zijn pijlen. Liefde was aan het ijlen. Haat kon zich inlijven.  Silex  

Silex
18 0

Hoogmoed

Volksmenner in sé.  Hoogmoed in spé. Guillotine… in twee.  Silex -  Schilderij: Pride : the deadly sin by Ramzi Rahal 

Silex
10 0

Solitude

Sluw als een vos.  Verborgen in het bos. Eenzaam zonder epos.   Silex -  Schilderij: Artwork Replica Solitude at Dawn by Henry Fuseli

Silex
10 0

Hebzucht

Dun als een lat. Rillend aan het zwembad.  Liposuctie gehad.     Silex - Schilderij: Christian Hidalgo, Greed or Dedication.

Silex
17 0

God ging slapen

God ging slapen. Hard werken doet gapen. Schepping even staken.  God stond op. Humeur zeer rot. Schepping in een knot.  God doet een dut.  Dagindeling slecht benut. Schepping, tot slot, geprut.    Silex -  Schilderij: Mario Ortiz Martinez Medieval Chaos

Silex
17 0

SKIN 2 SKIN JULY 2024

SKIN 2 SKIN JULY 2024

Koen Vlerick
18 0

De demagoog

Hij leidt zijn misleiding,  Prijst zijn oplichting,  Looft zijn leugens,  Coiffeert zijn afzetterij,  Trouwd zijn ontrouw,  Roemt zijn zwendel,  Kuist zijn knoeierij,  Ontkurkt zijn flessentrekkerij,  Illusioneert zijn trucage,  Pluimpd zijn list,  En vleit zijn fopperij. Glad pratende verlakkerij, Authentieke veinzerij, Oprecht bedrieglijk…is hij. Volksleider, ergo volksmenner,  Vol reden en drogreden,  Wint hij toch mijn vertrouwen, Echter, niet zonder Een trechter op mijn hoofd en  Een toeter in mijn mond,  Om de dwaasheid van zijn werkelijkheid,  Verdragelijker te maken.  Silex

Silex
0 0

De aangeschoten olifant

Opgestane olifantje,  Op wankelende flamingo pootjes,  Bizarre roze olifantje, Versukkeld weder in de straat gootjes.  Zijn slurf moet lang zuchten,  Politie rept… alcoolémie van 4 gram,  Dat wordt weer eens vluchten,  Nee echt? Zijn flamingo pootjes zijn lam.  Silex  

Silex
0 0

Alweder...

Hartje vol, Traantjes laten, Troost gevonden, Zieltje schoon, Mensen zat, Weer verdriet, Zuurstof happen, Adem snakken, Hartje vol, Traantjes laten, Troost gevonden, Zieltje schoon, Weder al…   Silex

Silex
22 1

Het Colosseum

Het wringt, het schuurt, het clasht, Mijn hoofd, het Colosseum den strijd der titanen,  De dagelijkse worsteling waar winnaars en verliezers  het landschap van mijn welzijn bepalen.  De strijd is nodig, de strijd is onafwendbaar,  En de pijnen en peinzen zal ik verdragen.  Paradoxen, conflicten, tegenstrijdigheden,  De ontstekers van mijn bevorderaar, als het ware, Om mijn ego-vormer aan te vuren,  En mijn metamorfose voor te dragen.  Maar weleens blijft de strijd lang duren,  Wanneer de titanen gelijke krachten ervaren,  Het duel van mijn conflicten,  Voortzettend onbeslist en blijvend evenaren.  Silex  

Silex
11 1

NACHTLEVEN / NACHT LEVEN

  God als zenit verbonden met het ijzeren handvat van mijn eigen tijd mijn eigen kleine wereld onder mij geheim getokkel tik tokkel ik sprokkel nachtparels ze sijpelen via baleinen in gordijnen langs mijn eeuwige donkere vriend mijn passen in vertrouwde plassen  stapvoets door vloeibaar godenverdriet zwart water blinkt neon klimt sterren onder mij van zenit tot nadir alsof ieders verdriet verdroten op straat wordt gegoten door Hem als tastbaar bewijs voor het leed dat geleden gisterenavond of erg lang geleden Hemelse hagel haalt gezichten uit plassen maakt voorgehouden spiegels weer troebel Wil jij de nacht samen beleven onder mijn dom regen rondom?

Lennart Vanstaen
38 3

CLICK HERE TO REMOVE YOURSELF

CLICK HERE TO REMOVE YOURSELF

Koen Vlerick
23 0

Tijdverdrijf

‘Pim, schenk jij nog even een kopje koffie in?’ Karin spreidt de krant voor zich uit. Ze leest de rouwadvertenties. ‘Ach, deze is mooi.’ Pim komt binnen met de koffie. ‘Lees eens voor, knoedeltje.’ ''Doei’ ‘Doei?’ ‘Ja Pim. Dat staat er. Doei.’ Pim knikt goedkeurend. ‘Kort maar krachtig en tegelijkertijd ook weer heel poëtisch’.     

Elle Hart
15 1

THE DOVE OF PEACE ARRIVES

THE DOVE OF PEACE ARRIVES

Koen Vlerick
15 0

GREETINGS FROM THE HINTERLAND

GREETINGS FROM THE HINTERLAND

Koen Vlerick
14 0

Verdronken land

Clouseau zong het al: 'De wanhoop staat geschreven op je gelaat'. Het is de bikkelharde waarheid. Van ons gezicht staat het af te lezen, onze lichaamstaal verklapt het al, maar door onze acties wordt het helemaal merkbaar. Reikend naar mistroostige strohalmen, proberen we te redden wat niet meer te redden valt. Anderen zagen het van mijlenver aankomen, dit stond van begin af aan ten dode opgeschreven. We zoeken en vinden oplossingen die niet het echte probleem aanpakken, we stellen daden om te bewijzen dat we nog steeds moeite doen en willen vechten voor wat niet meer is. We praten naast elkaar en vergroten de miscommunicatie door wat wordt gezegd persoonlijk op te vatten. Het gevoel van de ander bij de situatie schrijven we toe aan onszelf, waardoor we onszelf veroordelen voor het teleurstellen van de ander ondanks het idee dat die ander ons een schuldgevoel wil bezorgen. De vraag hoe goed we elkaar kennen rijst. Kennen we elkaar überhaupt wel?Paniek om kwijt te raken wat ons dierbaar is, of op zijn minst dierbaar lijkt, steekt de kop op. 'Ik wil niet dat je weggaat'. Hoe harder we het zand in onze hand vastgrijpen, hoe meer zandkorrels er tussen onze vingers glippen. Plots is er dan het besef. Ik kan dit niet meer, mijn energie is op, ik ben op, hét is op. Maar hoe zetten we hier een punt achter? Alle mogelijkheden bieden zich aan, van korte pijn, over het laten doodbloeden tot de ander redenen voeden om zelf niet de beslissing te moeten nemen. Communicatie vervaagt en we plannen onze agenda vol. Pas na een hele poos valt het ons op, er is geen wij meer. Er is alleen jij en ik, ieder met zijn eigen leven. Met heel veel moeite weerstaan we aan de drang om opnieuw contact op te nemen. De nieuwsgierigheid knaagt. Hoe zou het nog zijn? Missen we elkaar even vaak?We verzuchten de vragen en slikken de bittere nasmaak die de herinneringen met zich meebrengen door. De draad van het leven wordt weer opgepikt en stapje voor stapje zetten we onze reis richting de toekomst verder. Druppelsgewijs komt er weer kleur door de grijze massa, in de verte laat voorzichtig de zon zich weer zien. Het is de eerste dag van de rest van ons leven. 

Joni Motmans
12 1

EFKES WAT ETEN DRINKEN PLASSEN DRUKKEN & DE HOND UITLATEN

EFKES WAT ETEN DRINKEN PLASSEN DRUKKEN & DE HOND UITLATEN

Koen Vlerick
17 0

Afkapsels

Om de zomer met de nodige positiviteit tegemoet te treden, hadden we ons in de stad waar we een dag naartoe waren, al voor de middag op een terras genesteld. Ook al zei de kalender dat we slechts vijf dagen van de zomer waren verwijderd, toch was het dekentjesweer. Koffie en thee dan maar. En dicht bij elkaar. We waren niet de vroegste vogels. Twee jongedames achter ons zwierden met hun vingers over hun telefoonscherm alsof het een tennismatch was dat ze speelden. Wimbledon ofzo. "Jaaaaa", gilde de ene jongedame. Ik schrok er zowaar van. Ze had wellicht een punt gescoord. "Ik heb die op Insta gezien", vervolgde ze.  Nu moet u weten dat mijn geest 's morgens het scherpst is. Bij haar gebruik van het woord Insta ging er een wereld voor me open. I kid you not, zoals ze dat in het Engels zeggen. Ik verzin het niet. In het taalgebruik van jonge mensen is het blijkbaar toegelaten om bepaalde stukken van woorden weg te laten. De voorwaarde is dat het nog verstaanbaar blijft. Zoals Insta in plaats van Instagram.  Het is geen afkorting. Dat is weer iets anders. Het is eerder een afkapsel.  Erover nadenkend bij de voormiddagkoffie, kwam ik tot de conclusie dat dergelijke afkapsels heel wat voordelen met zich meebrengen. Een conversatie duurt dan minder lang, wat in veel gevallen mooi meegenomen is. Wat zeg ik? In de meeste gevallen. Ik begon een gesprek met mijn vrouw over het thema. Er kwamen direct enkele voorbeelden naar boven in mijn scherpe ochtendgeest. "Ik zal de gaz maar even lezen hè", zei ik. "Of de Z." "Jij nog een kof? Of liever een T?" Tja, dat kan je moeilijk nog korter zeggen. Schrijven wel, maar dat is weer een ander iets. "Wat zullen we straks eten?", ging ik verder. "Heb je zin in ghetti? Of liever frt? Of toch maar tatjes?" "Geweldig hè? Vind je niet?", vroeg ik. "Wat een tijd spaar je daar mee uit, met die afkapsels. Je kan er alle kanten mee uit. Misschien moet ik dat op het werk ook voorleggen. We blijven verstaanbaar, maar de gesprekken worden korter. De baas zal content zijn." “En we maken gebruik van een hip taaltje, waardoor we de jongeren meer betrekken. Wist je dat hip trouwens is afgeleid van hippie?” Ik kreeg geen reactie. Ze was aan het scherm van haar foon gekluisterd. Ze zat te appen. Ze keek op. "Hm?", zei ze. Had ze wel gehoord wat ik vertelde? Maar wacht eens. Die "hm" is natuurlijk ook een afkapsel.  Ik wist niet meteen voor wat, maar we waren duidelijk vertrokken. Ik gaf haar meteen een 'hm hm' terug.

Rudi Lavreysen
29 2

De gestoten teen

Het plan was om met zijn allen te voet naar de stembus te gaan. Ware het niet dat ik zondagochtend bij het opstaan, de bril stond nog niet op mijn neus, mijn grote rechterteen had gestoten aan de badkamerdeur. Die teen kreeg meteen enkele kleuren. Eerst rood, dan geel en tenslotte blauw. Het leek wel een voorspelling van de verkiezingsuitslag te worden, al bleek dat achteraf niet te kloppen. Dan maar met de fiets, terwijl de rest van de familie het met de voeten deed. Een vriend had ons onderweg gewaarschuwd voor een lange wachtrij. Bij ons leek het mee te vallen. Op het eerste zicht, want ik had me vergist tussen bureau 38, waar het niet druk was, en bureau 39, waar een ontzettend lange rij stond. Het leek wel op etenstijd aanschuiven bij de frietkraam op Rock Werchter. We waren bijna halfweg de rij (ik kon de friet al ruiken) toen ik een vage kennis de speelplaats zag oplopen. Ik zag meteen dat hij ‘de truck van het omzeilen van een wachtrij zodat het niet op voorkruipen lijkt’ meende toe te passen. U kent het wellicht. Ergens een babbeltje slaan, daar zolang blijven staan zodat de andere mensen na een tijdje niet meer weten dat je er eerst niet stond. Maar hij zag meteen dat we die truck allemaal kenden, waarna hij braaf achteraan in de rij aansloot. Eindelijk kwamen we binnen. Aan de overzijde bij het andere kiesbureau zagen we iemand met een step binnenkomen. “Je had de fiets nog mee binnen kunnen nemen”, zei onze oudste. En lachen natuurlijk. Afijn, ondanks de gestoten teen werd het alsnog een aardig uitstapje. Het verliep in een allerbeste stemming. Ik heb die dag niet meer gekeken naar de kleuren van mijn grote rechterteen. Twee dagen later waren ze weg.

Rudi Lavreysen
24 1

GEACHTE VADER ALS WE SAMEN 3 VOGELS ZIJN DAN DAN

GEACHTE VADER ALS WE SAMEN 3 VOGELS ZIJN DAN DAN

Koen Vlerick
23 0
Laad meer ...