Zoeken

Zwicht

Het is niet goed te praten.Wij hebben het verlaten,de sfeer en al het goed,de passie en de moed. Verloren en gebroken,zielen en emoties.Verzacht is de tijd,vermoord is de spijt, persoonlijkheid bevrijdt.De gedachte die verleidt,het verleden vleit.Onbezonnen begrip. De toekomst verliest elkaar.Voor evenwaren wijwaar. Nu,zijn wijvoor altijdklaar.

Kakofoon

22 1

Kinderhart

Jij was midden dertig, ik amper vijf. Genadeloos woekerde ’t in je lijf. Ik besefte ’t niet, tot die ene dag dat ik dwars door alle onschuld de bitterharde realiteit zag. Ik had je lief, maar jij ging heen, en een stukje kind verdween. Een leven zonder jou ging door, al geloof ik soms oprecht dat ik je stem in de golven hoor. Voor altijd staat op m’n netvlies gebrand hoe we samen schelpjes raapten in ’t zand. Mijmerend op ’t eindeloze strand word ik soms nog door tranen overmand. Hoewel al lang geen kleuter meer doet vaak m’n kinderhart nog zeer. Vijf jaar ouder nu dan jij ooit zal zijn, want kanker kreeg je klein. #wereldkankerdag

Sabine M.

49 4

sluiting

dat we 2 weken sluiten galmt zijn stem in mijn hoofd tweewekentweewekentweewekentweeweken voor 2 weken sluiten ze mijn kamer plek in de zetel vaste stoel aan tafel. of ik niemand heb een vergeten nonkel goede vriendin dat ze mij nooit meer wil zien hoor ik moeders stem roepen een deur die toeslaat voor altijd met mijn rugzak en twee plastic zakken op straat wat gaat er door je heen hoor ik hem vragen tegelijk niets en waar ga ik nu heen en Stop. Met. Mij. Te. Verkassen.

Shelly Wagemans

7 1

Doodskopvlinder

Vadertjelief. Misdadiger en slachter van de onschuld. Vadertje. Vortzakje. Die al het zonlicht aan de nacht verried. Hij zit daar. Smoeltje op een stoeltje. Uit zijn kist getild. Iedereen joelt. Alleman wil. Dat hij weer ogen krijgt. Meneer Illusionist. Schenk aan dit zeer macaber wezen. Zicht. Besef. De visie van een scherpe microscoop. Eeuwenlang. Hoop ik al. Hem eens te mogen pluimen. Hij was de zieke haan die zomaar pikte in een hart. Het kriebelt in mijn handen die hem wurgen willen. De oehoe fluistert echter. Dat ik beter kalm kan zijn. Het schip ligt immers volgeladen aan de bierkaai. De matrozen zopen zich te pletter. Zijn al veel te zat. Straks komen ze amok maken. Zich laven aan het leed. Het is die uil die mij bedaart en het lawaai bezweert. Alle dieren uit de ark. De trommel drumt. Ze worden tam. Meneer Illusionist en Tovenaar. Kom op. Begin nu maar. Doe wat niemand kan. En geef mijn ziel een kans. Dat hij de dans ontspringt zou zonde zijn. Dat wil ik niet. Ieder wonder weet nochtans. Dat er geen oord van rust bestaat. Er is geen cirkel die zijn eindpunt vindt. Geen hemelrijk. Geloof me maar. We dolen allen door ons eigen dal. Terwijl in deze tent toch iets gebeurt. Zijn kop beweegt. De vader draait zijn drieste hoofd opnieuw. Bij god. Iedereen is eerst verbaasd. Daarna door het dolle heen. Kijk hoe hij verschijnt. Langzaam uit één oorgat kruipt. Zich dapper beide vleugels strekt, naar leven snakt. Het is de doodskopvlinder die na onvergeten jaren. Weer de lucht ontdekt. Me uit mijn schuilplaats lokt. deel 5 van 'Cirque sans soleil' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

0 0

Als ik een indiaan was

dan zou ik schrijven in het zandtot mijn huid zijn kleur kreeg dan waaide ook de windzoals het ademen mij verging dan was het water mijn bloeden maakte het stromen mij niet leeg dan verhulde niet de liefdemaar omhelsde de rook van het verlangen dan danste ik de diepte intot mijn naam een vogel werd en het vergaan zou mij niet vreemd zijnin vrede zou ik verzinken al was het maar om te herinnerendat ik het echt was

KarolienDeman

2 0

Cursus

Rocking The Free Wor(l)d

Start op 4 feb 2023

Regio Brussel

Cursus

Rocking The Free Wor(l)d

Start op 4 feb 2023

Regio Brussel

Tanka over dromen

Mijn bed is een schip dat vaart op woeste dromen Wind in mijn haren De horizon is in zicht Snel haal ik de lakens neer

Margaretha Juta

9 0

Stevie Wonderland

Mensen wel maar dieren niet. Die dragen nooit een masker. Er zijn soorten die zich tooien met gekleurde pluimen. Echt. Nooit vals. Dat is zoals een vlieg niet liegen kan. De enquête van Meneer de Uil werd fatsoenlijk ingevuld. Er was enkel een draak die om een namaak rolex vroeg. Een lynx die schreef dat hij geen scrabblewoord wou zijn. Een eekhoorntje twijfelde. Of het de staart had van een vos. Alleen de koekoek wou zijn ware aarde niet laten zien. Vermeldde enkel luiheid als voornaamste zwakke punt. Mensen wel maar dieren niet. Die liggen altijd zomaar dood. Het is de man die liever in een maatpak slaapt. Voorgoed. De vrouw die uit haar garderobe nog iets koos voor achteraf. Hallo. Meneer De Uil. Bedankt. Zo leer ik weer iets bij. Het is een kleine oehoe die vergroeide met mijn sleutelbeen. Hij weet heel veel. Echt waar. Mij noemt hij dom en dwaas. Maar goed. We zijn hier nu. In deze tent van nu en toen. Hier is het begin. Dag meneer de tjoolder met je karretje. Cashewnootjes voor mijn uil. Merci. Voor mij echt niets. Waarom ben ik gekomen. Liep ik weg uit een verleden. Dacht ik werkelijk dat duisternis voor rust kon zorgen. Dat die schaduw die ik zo verafschuw zou verdwijnen. Het is de neerslag van een oude wolk met grijze druppels. Welkom kinkel. Zegt nog een tweede keer die malle hottentot. Hij wil mijn uil een keertje aaien. Maar dat wil het beestje niet. Het kent mijn broos verdriet. Weet dat het mijn oog beroert. Helder zien. Dat kon ik snel niet meer. Al bij de eerste barst. Het wit verloor zijn kleur. Sindsdien zitten de tranen stevig vast. Als in een spleet. Een kloof. Waarin geen lach bewegen kan. Geloof me maar als ik beweer dat het te veel geworden is. Die ganse reutemeteut en het geroezemoes hier rondom mij. Ik verkoos om nergens nog deel van uit te maken. Zie mij nu. In deze tent beladen vol met alle wezens uit een nachtmerrie. De circusdirecteur roept plots zeer luid. Er is een special guest. Steve Wonder komt een liedje zingen. Een macaber melodietje. Voor de blinde mol misschien. Of voor de oren van een spin. En hij begint terwijl ik nog een slok neem. Dat komt ervan. Want Lazarus zit in dit flesje. Dankjewel. Meneer Illusionist. Merci. Gij uiltje met je losse nek en hart dat mij verdragen kan. Ik ben er klaar voor. Ja. Meneer de Hoogheid. Sandokan. Loods mij naar het einde van de strijd. deel 4 van 'Cirque sans soleil' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

0 0

Efemeride

Het lange trage licht uit lage luchten omsluiert els en wilg met grijze nevelslierten. Het kloppende hart van de zee stuwt vruchtbaar zijn vloed tussen dijken en oevers, over schorren en slikken en bij drempels van dorpen. Rijen populieren onverstoorbaar overeind, fluisteren zacht een afscheid naar het wuivende riet. In een laatste rode gloed versmelten land en licht tot donkere poldergrond.

Tadorna

4 0

Cursus

Auteurslezing: De Wetten / Over zinnelijk schrijven

Start op 1 feb 2023

Regio Antwerpen

Cursus

Auteurslezing: De Wetten / Over zinnelijk schrijven

Start op 1 feb 2023

Regio Antwerpen

wat en hoe broos

Ik wurm mezelf mijn trui uit, het gesprek weer in maar jij jij was daar niet en je oren niet en je ogen niet. Ik merkte dat je niet meer keek naar mij of luisterde naar wat ik zei maar je staarde naar een stuk ontbloot lijf van mij. Je stokte en zo ook ik, en alles rond ons heen stokte even mee. Er was iets in je ogen geslopen, een waas, een stuk van mij lag daar plots open. Ik kroop mee in je ogen en schudde ja en knikte neen. Nu zitten we hier nog steeds en ik bloos mezelf haast mijn trui weer in het stokken, het staren … wat en hoe broos is deze huid, wij, de tijd je hand zoekt me overheen het tafelblad en je zegt: dat, dat was genegenheid

Sarah Skoric

33 3

Hechting

Liefdevol samen ademhalen. Warmte en rust is al wat rest. Gehecht. #elfje

Sabine M.

12 3

Fanta voor de goudfazant

Bergappelsienen uit de Himalaya en bier van het merk Lazarus. Meer is niet nodig om te overleven. Dat beweert de Hottentot. Hij zit naast me. Die Afrikaan met zotte muts op de kop. Die Hottentot hij krabt de ganse tijd al aan zijn strottenhoofd. Hij lijkt me ongezond en terminaal. Een haan met keelkanker. Het wordt intussen aardig donker in mijn achterhoofd. Eén trommel en trompet verspreiden veel kabaal en wreed geschal. In Kaboel. Zo weet die Hottentot. Daar is het altijd boel. Straks dan zal het mot zijn. Hier. Den duvel is al onderweg. Dat zeg ik hem zodat hij tijdig vluchten kan. Maar goed. Direct nog niet. De goudfazant wil eerst een coca. En mevrouw de duizendpoot verlangt een fanta in een glas. De koala wil een rietje voor zijn blikje prik met appelzuur. Genoeg getreuzeld en getuurd. De show mag nu beginnen. Waar blijft hij toch. Is de illusionist zijn wereld kwijt. Want de vader zit al op die stoel, dat veel te zacht schavot. Het is de moeder met haar pop die niet eens kijkt. Ze paait de ganse tijd haar zuigeling en streelt het valse haar. Ik neem een slokje Lazarus. Dat brouwsel van alhier. Het echte doorslikken. Dat komt misschien wel nooit. Al vindt dat bier zijn weg gelukkig naar mijn maag. Hoera. Olé. Gepraat wordt door tumult en ophef overstemd. Hij komt. Hij komt. We klappen met een hand of twee. Meneer illusionist. Hoera. Olé. Je hebt het kistje mee. Je brengt vijf zwaarden voor mijn hand en straks. Jawel. De circusdirecteur kondigt het aan. Die klooi daar op zijn troon. Hij mag erin. Sta op en kruip. Maar in die doos. En alles gaat zoals gedroomd. Ik mag de beul. De bloedhond zijn. Die hem naar zijn hemel. Of de haaien helpt. deel 3 van ‘Cirque sans soleil’ uit de reeks ‘Over eelt en zurkelteelt’

Bernd Vanderbilt

0 0

puber

zijn botten lengen, de testosteronspiegel stijgt in het microklimaat van zijn kamer munt hij uit in dwarsliggen onbereikbaar voor commentaar stomverbaasd over de wildgroei van zijn vacht hij beduimelt de vensters op zijn scherm haalt schouders op voor een hoger bevel hij ontdekt het nut van scheerschuim in zijn strot trilt een nieuwe bassnaar de adamsappel wipt op en neer zijn driftbui ligt op de loer zaadcellen volgen zwemles in zijn droom waar hij rode wensen loost, het libido krijgt vleugels moeder stapt over zijn meute vrienden heen

Wim V

13 2

Getrommel en het trammelant

Omdat ik in een trommel woon. Niet van een fanfare of dat scheel orkest. De spanning wordt straks opgedreven door geroffel. Maar. Dat wil ik niet. De stokken om te slaan. Ze liggen daar. Er is een stem die alles overroept. Nochtans werd het al aangekondigd door de directeur. Best wel lang geleden. Zie. Hij zit er al. Die ouwe zonder neus. Op die stoel. Hij kwijlt wat slijm. Man. Wat is er veel te doen en trammelant. In het publiek zit er een gier. Naast die reus met enkel oog dat hij niet droog kan houden. De snotterkop! Hopeloos verdriet en roos plastiek. De vrouw ze heeft een vaal gelaat. Ze wil ginds achterin haar popje zogen zonder veel gegluur. Maar hoe vermijdt, versnijdt men dolle blikken en de kikker. Ja. Die is er ook. Een ark lijkt in een beek vlak nabij te hebben aangemeerd. De loopplank heeft ze van hun lot verlost en gans vooraan zitten er twee. Het koppel mieren uit de klaagmuur praat daar vrolijk over winterweer. Mijn god. Wat een bedoening. Uit het bos van Niemendal zijn ze gekomen. Alle dieren, beesten die dat heerschap op die troon aanschouwen willen. Bedaar. Wees stil. De show begint. Mijn trom begint zijn vlies al uit te rekken. Straks breekt zij weer los. De hel. Verschijnen tien demonen uit het niets. Voor elke vinger één. Als ik ze strek. Dan kunnen ze als vliegen landen. Straks. De eerste mep. Het komt. Geluid in overvloed en hier onder mijn vel. Daar waar de bloedluis slaapt. Zal enkel herrie, heisa heersen. deel 2 van 'Cirque sans soleil' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

0 0

je leest een goed boek

Je leest een goed boekHet zet je aan't schrijvenJe pent je zinnen neerZe komen nooit zoals je wil Het is als koekjes bakkenEn je kijkt door het glasHet deeg zakt in elkaarWant je hebt geen recept Dus je gooit je koekjes wegKneed je papier in een balEn gooit het wegHet boek verslindt je

Stelselmatig

16 2