Zoeken - Creatief Schrijven

Het leven dat rattenvergif smaakt prima, dank u

kortsluiting in de voorste hersenkwab banaal blaffen het lachen is me vergaan het sterven van de maan langzaam aan banaal blaffen naar niks het rattenvergif mijn leven smaakt prima, dank u mijn hart rot weg hoop ik ik zou mezelf willen afknallen als een zieke hond eerst ga ik proberen te slapen voorgoed het sterven langzaam aan

Casper Hoogenboezem

2 0

Cursus

Paasworkshop Schrijven onder de Griekse Zon

Start op 19 apr 2025

Regio Buitenland

Cursus

Paasworkshop Schrijven onder de Griekse Zon

Start op 19 apr 2025

Regio Buitenland

the dreamers & the dog

Hun die tot schlemielen geworden zijn zijn bah Hun zijn de Beulen van het Bloedvergieten bah Hun hebben koude enge bedoelingen Hun zijn maniakken met wapens muffe maniakken zelfs Hun grijpen naar harde kogels Hun zijn een groot probleem

Koen Vlerick

3 0

Non-Logics Times

De waanzin heeft het van gezond verstand gewonnen. Het gezond verstand heeft het van de waanzin verloren. Welcome in the 'Non-Logics Times'. De knettergekke wiskundigen die zich al jarenlang met deze materie bezig hielden zullen zich verkneukelen. Hun theorieën zijn waarheid geworden. De non-logica, de chaostheorie van Nobelprijswinnaar Prygogyne, .... Allemaal wiskunde en fysica en bijgevolg ook onderhevig aan de natuurwetten, zoals u en ik. We hebben de woke gehad, de Corona pandemie, de non-logica tijden vertalen zich dat zoveel jongeren mentaal in de knoop zitten. En de jeugd is de nieuwe toekomstige generatie die later het roer zullen moeten overnemen van de vorige gardens. Er komen nieuwe tijden aan, er komt verandering aan. Boudewijn De Groot had het al in de jaren '60 van vorige eeuw bezongen. Die man was een visionair. Ik geloof oprecht dat het gezond verstand het terug van waanzin zal winnen. Gelukkig hebben niet àlle mensen hun gezond boerenverstand verloren en zal het écht wel terug goed komen. De politici, wetenschappers, kunstenaars, artiesten,... van morgen zullen echt wel collectief samenwerken om de mondiale uitdagingen aan te pakken en proberen op te lossen, als ze tenminste goed worden opgeleid een andere boodschap hebben meegekregen. Positiever, optimistischer, hoopvoller, dan een boodschap vol haat, geweld, agressie, oorlog,.... Want dat brengt ons gewoon nergens. En ik wil ergens naartoe. Pascal Claes 14/4/2025©

Canniball

8 0

Cursus

Volle Maan Collage Club

Start op 13 apr 2025

Regio Oost-Vlaanderen

Cursus

Volle Maan Collage Club

Start op 13 apr 2025

Regio Oost-Vlaanderen

Vlaams-nationalistische collaborateurs, subsidieslurpers en witteboordencriminelen a.

Vlaams-nationalistische collaborateurs, subsidieslurpers en witteboordencriminelen. Op veertienjarige leeftijd werd ik naar de fabriek gestuurd; als zoon van arbeiders. De kinderen van de vroegere Vlaams-nationalistische collaborateurs werden daarentegen naar de universiteit gestuurd. Daar ontpopten ze zich tot 'subsidieslurpers' tot ver na hun dertigste, om vervolgens met hun diploma kapitalen te vergaren via ons belastinggeld. Nu pochen ze tegenover mij over de verhuizing van hun zwart geld naar belastingparadijzen — eerst Luxemburg, nu het eiland Man. Hun strijdleuze? "Geen geld voor België." Ondertussen ben ik, na een leven van hard labeur met een lage opleiding en een laag loon, gepensioneerd met een bedrag onder het minimum. Maar de witteboordencriminelen hadden nog iets nieuws voor mij in petto: de IGO (Inkomensgarantie voor Ouderen). Door mijn lage pensioen krijg ik dit 'extraatje', maar dat komt met een prijs. Ik word gecontroleerd via onaangekondigde huisbezoeken of aangetekende brieven. Ik mag mijn eigen woning nog geen zeven dagen na elkaar verlaten, of mijn schamele pensioen wordt gekort. Wil ik naar het buitenland, dan moet ik een kafkaiaanse procedure ondergaan.Toen ik dit besefte, begon ik mails te sturen naar de politici die deze regeling hebben ingevoerd. Ik kreeg één reactie, van Georges-Louis Bouchez. Hij lichtte mij toe dat deze regeling bedoeld is om mensen van buitenlandse herkomst met een laag pensioen te verhinderen hun IGO in hun geboorteland te consumeren. Men wil hen hier houden. Ik besefte echter al snel dat niet de vreemdelingen in verre landen het grootste slachtoffer zijn; de inhouding van de IGO deert hen nauwelijks door de lage levenskosten daar. In Marokko of Turkije kost een dagschotel een fractie van wat we hier betalen. Ondertussen hebben de nazaten van de nazie collaborateurs, de Vlaams-nationalisten gezorgd voor 50 ministers, de laagste pensioenen voor arbeiders en de hoogste voor de politiekers en ambtenaren, de uitvoerders van die politiek. Ze willen ook rooms Vlaanderen samensmelten met protestants Nederland die ons niet willen. Een hallucinatie?. De echte slachtoffers van deze IGO-regeling zijn de arme Belgen. Zij kunnen niet zomaar in Marokko of Turkije gaan wonen, maar moeten hier elke dag met angst de postbode afwachten. Ondertussen stuurde Louis Tobback decennialang elke politieagent de straat op om de armen, de migranten en de alternatievelingen die cannabis verkozen boven alcohol, naar de 'vergeetput' te sturen. Terwijl miljarden vrolijk naar het buitenland werden gesluisd, konden de Vlaams-nationalisten vanuit hun belastingparadijzen Tobback alleen maar dankbaar zijn. "Drugs is dood," scanderen de Italiaanse neofascisten. Ze vergeten voor het gemak de alcohol — het 'bloed van Christus' en het verdienmodel van de Leuvense biergiganten. Nadat 'het genie van de Karpaten' uit Leuven jarenlang zijn natuurlijke kiespubliek liet opsluiten, verklaarde hij in het boek van Jan Lippens plots: "Ik ben bereid cannabis te legaliseren." Zijn partij behaalde toen nog slechts 9%, waarna hij eindelijk zweeg. Vandaag de dag stelen partijen met 'Vlaams' in hun naam onze identiteit door te dicteren wie en wat 'Vlaams' is. Wie niet in hun plaatje past, wordt uitgestoten. Dit is niet in het belang van de Vlaming. Hun echte motto? Eigen zakken eerst. Eigen huisjesmelkers eerst.Er zijn zelfs verdwaasde Vlaams-nationalisten die het Roomse Vlaanderen weer bij het protestantse Nederland willen voegen. Ze hallucineren; de Nederlanders moeten ons niet. EIGEN ZAKKEN EERST. Eigen huisjesmelkers eerst. vervolg in : M. De zoon van de eeuw Antonio Scurati De geschiedenis leert ons bovendien dat protestantse stromingen mee aan de wieg stonden van racisme in Amerika en apartheid in Zuid-Afrika. Zoals een historicus schreef in Pius XII en de vernietiging van de Joden: terwijl de katholieken zwegen, sloten protestanten zich massaal aan bij de nazi-partij.Hun werkethos vernietigt onze planeet. "Arbeit macht frei" vindt zijn oorsprong in de Bijbelse vloek: "In het zweet uws aanschijns zult gij uw brood eten." Vandaag is de cannabismarkt (volumineus en makkelijk opspoorbaar) hard aangepakt, maar wat blijft er over? De gevaarlijke, bijna onzichtbare illegale synthetische drugs. Eén derde van onze gevangenispopulatie zit vast voor cannabis gerelateerde feiten. Legalisering zou de gevangenis problematiek in één klap oplossen. Terwijl de macht van de spieren afneemt en de kenniseconomie groeit, trekt de geestelijke gezondheidszorg in dit land op niets. Zoals ooit gezegd werd: "De grootmachten van de toekomst zullen grootmachten van de geest zijn." Winston Churchill ____________________________________________________________________________ foto gallery VERF ED https://www.2dehands.be/q/verf+ed/ https://www.2dehands.be/q/verf+ed+poppy+2006/ -------------------------------------------------------- Kunstwerk: "Altaar der Culturen" Rond 1995 heb ik dit werk gemaakt, dat ik "Altaar der Culturen" noem. Beschrijving en Symboliek: °Links: Men ziet een televisie. Onze gemeenschappelijke identiteit valt van het scherm. De vroegere gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen, opgevolgd door radio en uiteindelijk tv, die een min of meer gedeelde boodschap uitdroegen. Tegenwoordig is die gemeenschappelijkheid er niet meer; de informatie is volledig versplinterd. Ons collectief geheugen is verdwenen. °Rechts: Er staat een gietijzeren kandelaar met daarin een mensenhoofd van papier, beplakt met stukken krantenpapier met de tekst "De encyclopedische mens". °Gietijzer staat voor nationalisten.°Kandelaar staat voor religie. °In het midden: Hierin bevindt zich de hedendaagse mens, opgesloten: "de encyclopedische mens". °Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift: "Regeneratie Kosmetik".°In de dubbele wand van transparant plexiglas gaan luchtbellen met water de hoogte in. In deze dubbele wand zit diezelfde "encyclopedische mens" gevangen.°De basis: Het geheel staat op dunne platen van glas, wat symbolisch is voor chips = zand = silicium. Dit alles steunt op een gietijzeren pilaar, die de industriële cultuur vertegenwoordigt.De gietijzeren plaat staat op de grond, wat de landbouwcultuur symboliseert.Ten tijde van de creatie, in de jaren negentig, woonde ik in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

47 0

little jump now

Koen Vlerick

5 0

little escape now

Koen Vlerick

8 0

Cursus

Schrijfverblijf Damme (VOL)

Start op 9 apr 2025

Regio West-Vlaanderen

Cursus

Schrijfverblijf Damme (VOL)

Start op 9 apr 2025

Regio West-Vlaanderen

hallo met wie spreek ik

Koen Vlerick

15 0

Kantoor

De vergaderzaal is zielloos. Witte muren, geen ramen. Een licht zoemende klimatisatie-systeem zorgt voor de gepaste Soundtrack. Zacht monotoon gezoem waarlangs elk beetje zuurstof langzaam wordt afgevoerd. Enkel verstikkende lucht achterlatend, kweekvijver van barstende hoofdpijn en koppig darmflora. De muren zijn wit geschilderd. Symbool van onschuld, kalmte. Geassocieerd met goddelijkheid en perfectie. Wat een grap. Het is een daad van ongebreideld sarcasme om vergaderzalen wit te schilderen. Wit zou zich zwaar beledigd moeten voelen. Alle symboliek die ze wordt toegeschreven elke keer weer opnieuw verpletterd door een doodse kudde vergaderende wezens. Een complete donkere kamer past beter als vergaderzaal. Zoveel mogelijk zintuigen uitgeschakeld. Voordeel is dan ook dat de zorgvuldig uitgekozen, op hun lelijkheid en hun compleet gebrek aan inhoud ,kunstwerken niet te zien zijn. Het duurde drie werkgroepen en één poll alvorens de verschrikkelijkste creaties werden uitgekozen. Het zijn ingekaderde kadavers van compleet mislukte schepsels, die meer functie hebben als laxeermiddel dan als wandversiering. Nu ik er over nadenk, een hoop uitgesmeerde uitwerpselen was een veel betere optie geweest. Het meubilair in de vergaderzaal is apathisch. Symbool van deze plek. Het ziet er vanop afstand behoorlijk uit. En eigenlijk zou het daar moeten bij blijven. Dit bedrijf koopt enkel materiaal dat vanop een afstand enige waarde en nut schijnt te hebben. Zodra je dichter komt, en de ware aard van de dingen naar boven komt, slaat de gelatenheid je met een kletsnatte dweil in het gezicht. Eens je in de persoonlijke ruimte van het meubilair komt is echt alle hoop verloren. De tafels schijnen van karton, de stoelen papier-maché. Een blackboard waar een hele geschiedenis van vergaderen op af te lezen valt. Elke vergaderleider is opgewonden om zijn nonsens op het bord te schrijven, lucht uitgeschreven in vier kleuren. Hun neergepende gevoeg verwijderen kunnen ze niet, alsof ze een deel van zichzelf zouden uitwissen. Iets waar ik altijd weer vurig op hoop, dat ze zichzelf uitwissen. De flip-overs zijn aan de magere kant. Elke keer opnieuw. Twee blaadjes nog en dan niets meer. De oeroude verlichting, ondertussen in drie verschillende varianten van pipi-geel, omsingelen mij alsof ze in plaats van licht zure regen over me heen druppelen. Het is een hel, waar door sadistische dik betaalde boosdoeners, heel lang is over nagedacht. Hoe krijgen we de wil van de leidinggevende zo snel mogelijk wet voor zijn ondergeschikten? We richten een ruimte zo in dat de ondergeschikten bereid zijn om hun ziel te verkopen om zo snel mogelijk uit die ruimte kunnen. Alle vergaderzalen, waar ik al als samengedreven vee richting slachthuis een glimp van de hel opving, hebben geperforeerde plafondpanelen. Respectievelijk, volgens de grote van de vergaderzalen, zijn er in de gehele oppervlakte van het plafond 12574 perforaties, 8941 perforaties en 4210....

Piet V.

21 1

Entre chiens et loups

Ik lig in de hangmat en doe een poging om het lawaai van de auto’s die op de kasseibaan omhoog klimmen te negeren. Drie seconden stilte, meer krijg ik niet. Ik hou het niet. Ik word knettergek van dat constant lawaai. En nu? Heb ik nu alles opgegeven voor rust in mijn hart en krijg ik constant lawaai in mijn hoofd in de plaats? Exact zes maanden geleden veranderde een uitnodiging voor een wandeling in het parkbos mijn leven. Ik had hem twee jaar eerder ontmoet, als het lief van mijn zus. We stuurden om de paar maanden eens een berichtje en hij kwam een aantal keren langs op mijn werk in functie van zijn werk. Ik werd warm en blij van de bezoekjes. Maar meer was het niet maakte ik mezelf wijs, ook niet toen hij mijn zus verliet. En toch liet ik twee maanden na die wandeling in het park de partner waar ik 23 jaar mee samen leefde en de straat waarin ik 45 jaar had gewoond achter omdat die ontmoeting veel meer was, misschien wel alles. De eerste dag dat hij mij meenam naar zijn woning was mijn reactie “waaaaw, wat een uitzicht”. Ik voelde mij een beetje Heidi in de bergen, zeker als het donker werd en de lichtjes van de stad beneden aan de berg verschenen. Vandaag kijk ik vanuit mijn hangmat naar dat uitzicht en probeer ik het binnen te laten, maar alleen het lawaai komt binnen. "Focus! Filter het lawaai toch gewoon weg", zeg ik mezelf. Ik concentreer mij op de twee bomen met een bankje tussen. Rechts ervan de eerste witte bloesems en iets meer op de achtergrond een geveerde boom. Ik bedenk dat ik graag alle bomen bij naam zou willen kennen. De kruin waait wat open en de wind brengt ook het grasveld van de boer in beweging. Mijn ogen genieten, maar mijn hersenen willen niet mee. Het geluid van de auto’s is er nog steeds. Ik bedenk een plan om dat geluid te stoppen. De stad een brief sturen om de snelheid te minderen, nog hogere bomen plaatsen, leuke plakkaatjes op de weg zetten zodat de bestuurders automatisch vaart minderen of elke dag mijn toekomstige schapen loslaten. Mijn blik verplaatst zich naar de vijver. Misschien moet ik onder water gaan en daar blijven. Dan stopt het geluid eindelijk. De vijver is donker, vol gevallen takken en gifgroene wieren. De kikkers die dagen geleden op elkaar zaten zijn niet meer te horen of te zien. De zwarte ondergrond heeft hun wellicht opgeslokt. Alleen hun nageslacht drijft nog aan de oppervlakte. Dat nageslacht wordt elke avond uiteen gedreven wanneer een eendenkoppel landt om er de nacht door te brengen en er binnenkort ook nageslacht achter te laten. Naar die gele donsjes kijk ik uit, naar kleine groenzwarte kikkertjes ook, maar niet naar de vele lijkjes die dan in het gras en op de oprit achterblijven en ook niet naar het verdriet wanneer een geel donsje het toch niet blijkt te halen. Ver achter de vijver staan gigantische bomen die het geluid niet tegenhouden. Hun kale kruin met dikke donkere kronkelende takken zien er bij avondlicht een schilderij van de Latemse school uit, maar bij daglicht doet het me eerder denken aan de horrorversie van sneeuwwitje. Sneeuwwit was het hier enkele maanden geleden. Ik hou van elk seizoen, maar als er sneeuw ligt en de zon de hele dag aan een helblauwe hemel staat kan mijn geluk niet op. Ik denk terug aan die dag hoe we uren door de sneeuw de voor mij nieuwe omgeving verkenden. Volkomen gelukkig, niet wetend wat er ging komen en nog niet goed beseffend hoe hard het gemis plots zou binnen komen. Zoals vanavond. En daarom lig ik in de hangmat. Net zoals jaren geleden toen er maandenlang mist mijn hoofd werd ingeblazen en ik werkonbekwaam werd verklaard. Echt bekwaam ben ik niet meer geworden. Op mijn nieuwe werk viel dat niet op. Maar ik wist het, er was iets kapot. Kapot was ook mijn relatie, al van in het begin. Met wat positivisme, relativeringsvermogen en vele kleine gelukjes zijn we toch 23 jaar ver geraakt. Ik draai me op mijn buik zodat mijn rug omgekeerd kan rekken. Ik probeer mijn lief achter het raam te zien, wil hem eigenlijk graag bij me, maar hij moet werken en ik niet, ik ben werkloos, voor de tweede keer. Qua timing hebben ze dat goed gedaan bij ’t stad. Ik had nog maar net aangegeven dat mijn werk mijn houvast was in de periode van de scheiding of ze kondigden al mijn C4 aan. Bad getimed zijn ook mijn dipjes, mijn gemis, mijn verdriet, mijn thuisloos verdwaald gevoel. Dat zei mijn lief. Bad omdat ze opduiken zodra ik in bed zit. In bed wil hij slapen. Als ik gevoelens kon timen had ik de afgelopen twee jaren vast geen tranen gelost op de bus, was ik niet verliefd geworden toen hij twee jaar geleden gehurkt naast mijn bureau op mijn scherm meekeek, had ik nog voor de eerste woede mijn vorige relatie stop gezet. Maar gevoelens zijn niet te timen. De stand van de maan wel. En vanavond staat ze daar als helder fijn lijntje. De lucht krijgt weer alle kleuren alvorens over te gaan naar donker. Dit is mijn favoriet moment van de dag, entre chiens et loups. Ik kan beginnen met uitkijken naar de nacht. Dan wordt het eindelijk stil buiten. En met een beetje geluk ook in mijn hoofd.

Fien SB

32 3

Zoektocht

Ik heb altijd gedaan of je er nog was Ik had je kunnen gaan zoeken Maar dat heb ik niet gedaan Je bent ergens Ik weet alleen niet waar

Elle Hart

23 1

Cursus

Poetry Club: Sesa

Start op 29 mrt 2025

Regio Antwerpen

Cursus

Poetry Club: Sesa

Start op 29 mrt 2025

Regio Antwerpen

ik steun de campagne 'Red Henry' van GAIA

Koen Vlerick

23 0

Tip

Bewijs van bestaan

In een vergeten kantoor, tussen een plant die ooit groen was en een koffiezetapparaat dat de droom van versheid al lang had laten varen, lag een formulier. Het was geen opvallend document; geen heilig perkament, geen geheim geschrift van een verloren continent. Het was niets meer dan een schriftelijk bewijs van verblijf. De ambtenaar achter het loket schraapte zijn keel en bestudeerde me zoals een archeoloog een potscherf bekijkt: nieuwsgierig, maar met de uitgebluste blik van een persoon die al talloze scherven heeft geteld. Zijn vingers rustten op een halflege koffiebeker, de rand getint door oude afdrukken van opgedroogde slokjes. "Bewijs van woonst," herhaalde hij, alsof hij zelf niet geloofde dat zulke stukkenecht bestonden."Maar waar woont u?" Ik zweeg even. Waar ik woon? Dat is een uitstekende vraag. In welk huis? In welke stad? In welke taal? Ik heb adressen gehad, brieven ontvangen, belastingen betaald; maar als je me vraagt waar ik woon, kan ik louter een opsomming geven van plaatsen die ik ooit bewoonde, niet van waar ik thuishoor. Thuis ligt verscholen tussen de letters van twee paspoorten, tussen een zin die in het Nederlands begon en in het Spaans eindigde. Een liminale ruimte, zoals het moment net voor de zon ondergaat: noch dag, noch nacht, maar een schemerige stilte daartussenin. De ambtenaar tikte met zijn pen op het loket "U moet toch in een of andere gemeente ingeschreven staan?" "Dat wel," gaf ik toe. "Maar ik ben niet zeker of dat betekent dat ik er woon" Hij zuchtte "Uw identiteitskaart, alstublieft" Met een lichte aarzeling haalde ik het plastieken bewijsstuk tevoorschijn, een document dat mij officieel aan een land verbond, alsof ik een boom was met wortels die vast in de kille bureaucratische grond verankerd lagen. Maar mijn wortels waren van een ander soort: luchtwortels, zwevend tussen staten, zoals een klimplant die weigert zich te beperken tot één muur. Hij bekeek mijn gegevens en fronste "U heeft twee nationaliteiten?" "Correct" Hij bladerde door het systeem, op zoek naar zekerheid, alsof mijn dubbele identiteit een fout in de matrix was. "En waar woont u dan echt?" De ambtenaar keek me afwachtend aan. Ik haalde diep adem. “Dat vraag ik mezelf ook al jaren af,” zei ik, terwijl ik mijn vingers over de rand van het loket liet glijden. “Misschien woon ik in de brieven die me nog bereiken. Of in de verhalen die ik schrijf; in de taal waarin ik het best kan dromen.” Zijn blik bleef neutraal, maar hij tikte ongeduldig met zijn pen. Of woon ik in de gezichten van mensen die me herkennen zonder dat ik mezelf hoef uit te leggen? "Op papier woon ik hier," antwoordde ik uiteindelijk. "Maar in werkelijkheid woon ik nergens en overal." De ambtenaar knikte alsof hij dit vaker hoorde, alsof bureaucratische limbo een officieel erkende staat was. Hij printte een blad uit, stempelde het met de ernst van een rechter die een vonnis velt en schoof het naar me toe. "Hier is uw bewijs van woonst" Ik nam het aan. Een wit vel, enkele letters, een zegel dat autoriteit ademt; een document dat mij officieel aan een plaats verbindt. Zwart op wit, een bewijs van bestaan. Maar terwijl ik het papier tussen mijn vingers draaide, wist ik: ik zal altijd tussen de schaduw blijven schuilen.Mephis (aka) Evelyn Mérida

Mephis

81 4

Boeken

Stille getuigen van kennis en tijd,Verdichte verhalen in frasering en schrift.Banden gebonden, bladen verscheurd,Een unie van vertelling en stof. mistige omhulsels, ooit helder geweest,Drijvend op de geur van gedroogde inkt.Vleugjes liefde gedempt tussen de pagina’s,Herinneringen verscholen, verzonken en bleekjes. Roem en vergetelheid, hand in hand,Doen de grens tussen mij en het bestaan vervagen.Alleen de stilte verbreekt deze dans,Waar bestaan tot woord wordt, tot rust en balans.

Piet V.

18 1

Een bevroren moment

Bij het binnenkomen zocht ik meteen een van de twee tafeltjes die dicht bij een stopcontact staan, en de barman begeleidde me er alvast naartoe: hij herkende me. Het is een Britse keten, dus ik ben niets met het beetje Zweeds dat ik ondertussen spreek. Ik ga in een hoekje zitten, links tegen een muur die het zicht op de rest van de bar blokkeert. Zo heb ik het graag: verdwijnen in de massa. Ik kijk uit op een straat die ik noch druk noch rustig zou noemen. Aan de overkant is een antiekwinkel, een zaak die gespecialiseerd is in baljurken, en een soort superette. Het café zelf is voor de helft gevuld, veelal door duo’s. Naast mij zit een koppel dat net Amerikaanse pancakes heeft besteld en zichtbaar verheugd is met hun keuze wanneer de serveerster de bestelling komt brengen. Tegenover mij zitten twee vrouwen die een conversatie hebben. Ze zitten wat voorover geleund, alsof ze dichter bij elkaar willen zijn. Ik luister naar het verschrikkelijk droevige So Long, Lonesome van de Amerikaanse band Explosions in the Sky, en word overvallen door het gevoel dat ik “inhaalverdriet” heb gedoopt. Het is in feite omgekeerde heimwee: het is de zachte pijn die je voelt wanneer je bijna ergens moet vertrekken en je je inbeeldt wat je allemaal zult missen wanneer je weer thuis bent. Het komt heel plots op, een beetje zoals het moment waarop je ineens beseft dat je je sleutels ergens hebt laten liggen. Je lichaam plooit even dubbel, inhaleert alle ruimte en tijd tegelijkertijd. Je ervaart in één ogenblik het verglijden van de tijd samen met de prikkeling voor wat komen zal, terwijl je – erg bewust van jezelf – vastgenageld bent aan de stoel in het onversneden heden. Het is een moment waarop je spreekwoordelijk alles moet laten vallen. Het enige dat je kan doen, is je laten meesleuren in de nostalgie. Het eerste beeld dat meestal in me opkomt, is het zicht vanuit een trein terwijl die met hoge snelheid bossen, weilanden en een kerk of boerderij voorbijraast. Op zich niet zo vreemd – het is wat dit moment met je doet. Tijd passeert. Jij passeert tijd. Afstand en tijd vallen samen. Dingen gaan voorbij, momenten zijn vluchtig en keren nooit meer exact op dezelfde manier terug. Vluchten in het verleden laat je altijd bedrogen achter. De enige vlucht is voorwaarts, naar het onbekende. En dat betekent dat je alles wat gedaan is, wat je hebt gezien, beleefd en gevoeld, moet loslaten. Die gebeurtenissen, die dagen van vreugde en verdriet, hebben hun betekenis gehad: de nieuwe gewoonte om als ontbijt knäckebröd te eten, de ochtendlijke haast op de overvolle bussen, de ratten die je ’s avonds vanuit je slaapkamerraam door het afval op straat kon zien kruipen, de boottocht die je nam naar een museum over een boot, je dochter die steeds op je schouders wilde zitten tijdens het laatste steile stuk naar de internationale school, je zoon die je telkens bij de hand nam en in al zijn enthousiasme meetrok naar het schema van de metro, de avond toen je vrouw zei dat Midnight in the Garden of Good and Evil écht iets voor jou was en ze na tien minuten op je borst in slaap viel, de stille sneeuwwandeling die je in je eentje maakte op het eiland. Alles is gegaan zoals het is gegaan. Terwijl ik al deze herinneringen oprakel, blijft me vooral het beeld bij van de witte stilte op het eiland: de kale bomen en struiken, de afwezigheid van alle leven, het meer dat er bevroren bij ligt en de ontelbare lichtjes aan de overkant van het meer. Kon ik de tijd maar bevriezen, zoals dit moment een eeuwigheid in een seconde was – en hoe de ontelbare lichtjes voor alle mooie momenten staan die ik hier heb beleefd.

Lennart Vanstaen

18 2

soms de wanhoop

Met het uiteengezette verloop van tijd is niets mis mee:jij gaat mee het gangetje en voelt je daar een randfiguur bij. Dat dat zelfvertrouwen nog ver te zoeken is, kan liggen aan de verstandhouding van jou,de eenzame figuur met zijn verleden op het geweten, en die tijdslijn:zonder het verloop ervan ook geen geweten om je tot uren in de nachtgezelschap mee te houden. Het is een bar giswerk naar de ontelbare noemers waaronderjij je gevestigd hebt. Nu ben je moedig, de volgende dag verdwaal je in de dalendie bij ontreddering horen. Jij weet niet waaraan en waaraf.Soms voel je je leeglopen op de ontzetting en wanhoop af,laat je met een laatste zucht de hoop liefst gemeen ver varen, zodat hem terug binnen halen al verdomd wat moeite kost, vergis je tussen het nergens en het ergens, laat je het na jezelf tegemoet te komen in een ruimte die daarom vraagt, waarop je een ruimte baart die daadwerkelijk daarom vraagt,niet echt wetende dat we zoiets als destructief gedrag klasseren, en als je het al wist kon het je net zoals al die andere ik’s die je al vooraf gingenéén voor één, geen moer meer schelen,net zoals conventies je geen moer kunnen schelen omdat het nu eenmaal afspraken met tradities zijn, en jij bent geen burger meer vanaf dat moment en een kat is wel nog net een kat. Jij bent geen burger die daarop aanspraak wil maken omdat je je dan voelt plooiennaar een kant waar je je aan snijdt. Nergens naartoe, een bestemming die pijn doet. Waar ging je je ook al weer voor excuseren, nu de aandacht gevestigd is op de strategie?  Vergeet niet, de strategie is en blijft taal genereren, en of het nu hier is of ergens waar ik heen kan om toekomst te zingen, het is een standvastig proces dat subjectief gekleurd isen ambigu klinkt.  Je wordt altijd maar op je plaats gezet als je leest. Jullie zijn mijn doelgericht ritme vast wel nog niet beu, en dat voel ikaan de potentieel gevaarlijke woorden die ik nog heb klaarzitten,daar moet wel iemand voor te vinden zijn. Maar schrijven is je altijd een beetje dichter bij een dood bevinden. Of ik het er voor over heb, is bijzaak.Wat heeft het schrijven mij nog meer te bieden dan contracten met duidelijk een duiveltje? Ik hoop alvast op meer wanhoop om op te teren.

Dries Verhaegen

6 1

de avondzon

de avondzonnog niet helemaal wegeen verse grasgeur

Lazy Midday

19 1