Zoeken

Bloemkolenkind

  Er zat nog een bloemkolenkind verborgen onder het snoeigoed. De krullen. De frêle botjes. Bijna versnipperd. Heeft de grijparm nog net op tijd losgelaten of iemand op de rode knop gedrukt? Op ware grote is alles verwaarloosbaar, behalve de onschuld en terwijl ik mij buig over een melkdistel om een bij in de ogen te kijken, de strepen te tellen, voel ik het gebeuren. Er wordt aan de einder getrokken, aan de ledematen want ze liggen daar op een hoop de lijken. Straks is men alles kwijt. De tel, de richting en in het doel staat een man. In maatpak. Met zonnenbril. Hij heeft een smeltend gelaat. Voor mij één bolletje framboos. Nog wat vanille en suikerstrooisel voor het maagzuur. Sorry. Ik zal niet betalen. Ik doe niet meer mee. Zoek het maar uit en knip het uit voor god. Dat simpel kruiswoordraadsel. Niets verveelt. Dat zegt de mier die heen en weer loopt met gevallen brood. Waarheen is niet de vraag en ik zal een varkenshartje stoven. Thuis. Voor mijn hondje. Met wat rijst, brokjes wortel, nog een paar dingen voor dat beter leven. Het bloemenkolenkind is dan al heel erg moe. De strijd. De dag. Ze waren zwaar en in een bord met melk wast het de voetjes proper, weekt zijn vel, de ziel wilde eens proeven van die zuivel voor een kalf. Het komt niet goed. Dat weet ik ook maar zwijg voorlopig nog. De bodem warmt. De lijken worden in een rij gelegd, dan toch geteld. De vlaggen zijn besteld, het potje pruttelt al en straks bij nacht, als alles zich herhaalt, dan waakt mijn hondje wel, over de bloemen, kolen en het kind.     uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
2 1

de farao en de verpleegster

Een maand na de huisbrand wikkelt ze zijn verband af.  Met een steriel middel reinigt ze de verschroeide oorschelp, de blaren op zijn schedelhuid. Ze smeert een ooglid in. Met een pincet legt ze verse kompressen op. Hij geeft zich over aan haar handen.  Klaar, zegt ze en neemt afstand. Hij bekijkt het resultaat in de spiegel.  Een wit net om zijn hoofd, een klever op zijn oog.  De aangebrande mummie deinst terug.

Wim V
13 3

Egonaut

  Hoe word ik premier. Door dit boek te lezen is hij daar geraakt. Zolang je maar een beetje peupels blaat en het electoraat gedwee een bolletje rood kleuren laat. Hoe word ik dichter. Dat had ook gekund. Het is nu zo. Het is gelukt. Necrofiel. Het liefst ook anarchist. Vandaag is het beslist. Alles wordt gelukkig afgeschaft. Democratie. Goodbye de welvaartstaat. Geld is voortaan vals. Je bent geen zak meer waard, gij egonaut. Heb je een huis te groot te veel teevee te breed of in een land ver weg een villa voor de lol. Het mag. Worden gekraakt want de premier heeft dat beslist en eindelijk. Iedereen de pot op met zijn rijkdom. Weerom krijg je diarree. Het is. Ik zeg. Je eigen schuld. Oesters kopen zonder kop en niet meer vers. Ik vecht. Al lang niet meer. Ja goed. Ik weet het, schat. De bloemen zijn te laat gekomen omdat onze zon heel even rusten moest. Niets bloeit hier zomaar. Die warmte helpt. Intussen. Voor altijd. De hebzucht is verjaagd. Gestreden wordt nog om de erwten op het veld. Hongersnood. Echt overal zal het verkeren. Omdat het niet anders kan. De zienden hebben alles blind gedaan. Warempel veel te veel echt veel te lang. Desalniettemin. Verwacht mij straks. Mijn lieveling. Ik heb een blauwe helm gekocht. Een ruiker anjers, ook oranje snoepgoed. Wacht op mij. Daar bij het kleine pont want mijn raket, dat ruimtetuig heeft zijn bestemming nooit gekend.     uit de reeks 'Waanhoop'          

Bernd Vanderbilt
12 1

Schrijven is schrappen

Schrijven is ook sportMaar schrijven is ook schrappenDit gedicht is daarom erg kortIk hoop dat u dit wilt snappen(C) Schrijven is ook sport

Schrijven is ook sport
9 2

Luidpaardtank

  Zijn outing als necrofiel heeft de bevolking gerust gesteld want het electoraat leeft. Het zal in geen gat geboord worden. Premier worden. Dat kan ook en als de begrafenisondernemer een oplettend man is, dan komt alles wel goed. Bovendien en daarnaast. Koningin Navelstaar doet haar beklag in een roddelblad. Haar narcissen willen in de zomer geen tweede keer bloeien. Oh, mijn god en intussen. Het is de koning die het grijs van zijn voorhuid inspecteert. Schimmel misschien. Het is warm. Dat is het nieuws. De luidpaardtank is al kapot en ze hadden hem nog maar net. Ja. Er staat water in de kelder van de mensheid. De kaars staat in brand. Het schrijn is zelf getimmerd. De afbeelding van een lieflijk monster. Je mag dan straks een rood bolletje zetten, naar zee trekken, want hij ligt daar al. Die aangespoelde bootvluchteling is daar echt niet veilig. Niet voor Tom. Niet voor Theo. Noch voor Jerry. Dit om er ook een genadeloze muis bij te betrekken. Het verhaal moet gemilderd worden. Of misschien juist niet. Iedereen moet uit zijn of haar voetnoot kruipen. Roepen dat het genoeg geweest is. Het is niet meer te verdragen. De bolderkar mag eindelijk eens gevuld worden met de bloemen van de onschuld. Help. Het is een piep en geen belletje dat rinkelt. Ik word geroepen door een microgolfoven. De warme melk mag zich verwachten aan een koffielepel nescafé, aan suiker die wel smelten wil. Dit is mijn dag. Zo denkt mijn hondje. Het zal geknuffeld worden.     uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
3 0

Afscheid

De zon stond hoog aan de hemel, terwijl wolken voorbij dreven en de wind langzaam toenam. Onbewogen stond de man voor het graf van de vrouw die hij zijn hele leven had bemind, maar die zijn liefde nooit had beantwoord. Nu was het te laat. In de verte rommelde onweer. Enkele regendruppels vielen naar beneden. De man bleef staan, onaangeroerd door de weersverandering.  Toen het onweer losbarstte boven het kerkhof, spreidde hij zijn armen wijd uiteen en richtte zijn blik naar de hemel. Plotseling barstte hij uit in een schaterlach. "Eindelijk!" riep hij. De tranen op zijn gezicht verwerden tot een grimas. Hij stampvoette op het graf en veegde denkbeeldig stof van zijn kleren. Toen verliet hij het kerkhof, hij was volledig doorweekt.

HildeA
8 1

De eerste ontmoeting

Het begint met wat gekriebel. Zes pootjes tel ik. Minieme streepjes, dansend over mijn huid, die het lijfje dragen. In het licht van de zon verandert dat van kleur. Van geel over lichtbruin tot donkere, bijna zwarte haartjes. Wiebelend van links naar rechts, in hetzelfde ritme als het hartvormige hoofdje. Een miniscuul tongetje zoekt mijn hand af. Op zoek naar... Eten? Warmte? Bescherming? Licht weerkaatst op de flinterdunne, doorschijnende vleugels. Ik hou mijn adem even in en blaas voorzichtig uit. De vleugels trillen zacht, maar het wezentje klemt zich aan mijn hand vast. Het behaarde achterlijfje krult naar beneden. Gefascineerd kijk ik toe. De beweging stokt. Ik tuit mijn lippen om opnieuw te blazen. Halverwege verandert de stand van mijn lippen. Geen zacht geblaas meer, wel een harde schreeuw. Geschokt sla ik het wezentje weg. Terwijl mijn huid kloppend opzwelt, merk ik dat een deel van het achterlijfje nog aan mijn huid hangt. Alsof het wezentje bij mij wilde blijven. Ja, zo noem ik het. Een 'Bij mij'.   Kunst en Schrijven, zondag 25 mei - Tongeren

PetraAli
21 3

Ik wacht niet langer

Je vroeg me te wachten, liefste. Je zou weerkeren voor ik je kon missen. Wel... ik heb gewacht. En ik heb je gemist.  Het 'ik blijf in bed want ik voel me miserabel'-gemis. Daarna het 'hij liet me in de steek'-gemis. Het 'ik haat hem'-gemis en het 'hij komt nooit meer terug'-gemis. Ben je dood? Of leef je nog? De oorlog woedt verder, maar mijn gemis is op. Wanneer ik in de spiegel kijk, merk ik dat hetzelfde geldt voor mijn jeugd. Rimpels omlijsten mijn ogen en mond, witte haren vergrijzen mijn donkere lokken. Ik heb gewacht, liefste. Gewacht op een toekomst met jou terwijl mijn leven op pauze stond. Seizoen volgde op seizoen en ik wachtte. Mijn spiegelbeeld vertelt me nu dat ik te lang wachtte. Dus ik stop ermee. Ik ga... Ach, wie maak ik iets wijs? Mijn lichaam is op. Alles wat ik ooit had kunnen doen ligt verborgen in het verleden. In de toekomst wacht mij enkel nog de dood. Dus dat doe ik. Wachten.  Alleen niet meer op jou.   Kunst en schrijven, zondag 21 mei Tongeren

PetraAli
6 4

Van de dag af

In de supermarkt bots ik op Willem. Hij is 10 jaar ouder dan ik, maar ik ken hem omdat hij bij de electrozaak werkte waar mijn ouders wel eens spullen kochten. Je had toen enkel lokale handelaars waar je zowel de koelkast, de nieuwe tv of je eerste microgolfoven kocht. Geen ketens of internet. Herstellingen waren toen nog goedkoper dan een nieuw exemplaar. Ik weet dat zijn moeder enkele weken geleden is overleden. Ze was 93 jaar. “Ze heeft een schoon leven gehad”, zegt hij, waarna hij naar het jaartal vraagt waarin onze pa is overleden. En of ik ook bijna met pensioen mag. Ik lach en zeg dat ik nog een decennium voor de boeg heb. Omdat het aan mijn kassa sneller gaat en hij er al stond, vraag ik of hij eerst wil. “Doe maar”, zegt hij. “Het kan maar van de dag af.” Kijk, nu ben ik een vreedzame mens, maar als je me op de kast wil jagen, is dat een ideale zin. Het is een dooddoener waarmee ze me neermeppen zoals een luipaard dat doet als hij twee dagen niet heeft gegeten en eindelijk zijn prooi te pakken heeft. Het is mijn middagpauze. Ik kom snel de benodigdheden voor het avondeten oppikken, dan vliegensvlug de boodschappen naar huis en vervolgens terug naar het werk. Ik ben ooit zo snel naar huis gefietst dat de prei uit mijn fietstas viel en tussen de spaken van mijn achterwiel kwam. Met als voordeel dat de prei al was gesnipperd en de soep half klaar. Een dag is al zo kort. En dat moet je nog slapen. Ik zou liever wat extra tijd hebben op een dag. De mevrouw aan de kassa drukt gelukkig fors het gaspedaal in zodat de band sneller vooruit gaat. Zo moet dat. Ze moet het van mijn gezicht hebben afgelezen.  

Rudi Lavreysen
5 0

De sardines

We dwalen door Antwerpen. Aan de rand van de wijk Bredero stappen we een eethuis binnen. We zijn op weg naar de Lemméstraat, maar honger en dorst vertragen onze tocht. Op de kaart staan sardines. Ik verheug me op een bord vol gegrilde sardines maar de visjes blijken al in een blik te zitten. Maar het zijn er van de hippe soort. Ze komen uit Portugal zegt het blikje en ze zijn verwerkt met rode pepers. Het smaakt. Zeker met het donker brood dat gelukkig wel op de grill heeft gelegen. “Wij leven vooral van sardines en eieren”, zeg ik. “Het komt uit Tsjip van Willem Elsschot. Dat moet ik dringend herlezen.” Het moet vervelend zijn, besef ik daar ik bij de sardines, iemand die te pas en te onpas vreemde zinnen zegt. Honger gestild, dorst gelest. Op weg naar de vlakbij gelegen Lemméstraat. Daar woonde de door mij bewonderde Willem Elsschot, nom de plume van Alfons De Ridder. Eerst 100 meter door de Van Schoonbekestraat (ook toevallig) en dan links de Lemméstraat in. Op nummer 21 zien we de bronzen gedenkplaat. “Hier woonde en overleed Alfons De Ridder. In de letterkunde Willem Elsschot.” “Hij was net de deur uit”, zeg ik. “Iets verder in de straat zakte hij ineen. Een hartinfarct wellicht. Voorbijgangers hebben hem nog naar binnen gedragen, maar daar is hij onmiddellijk overleden. Het straffe is, de dag daarna is zijn vrouw Fine ook overleden.” “Dan hadden ze Fine ook op die gedenkplaat mogen zetten”, zegt mijn vrouw. Er is iets van. ’s Avonds in het hotel doen we ons voor het eten tegoed aan de fles champagne die voor ons klaarstond. Na twee glazen lijkt het alsof de sardines van het eethuis terug beginnen te zwemmen. “Het zal zijn omdat ze van Portugal komen”, zeg ik.

Rudi Lavreysen
6 0

In de jaren 90tig ontmoeten ik een roedel jongeren en Matthias Schoenaerts. a

In de jaren '90 ontmoette ik een groep jongeren. In die groep was er één die Asimov had gelezen; hij reciteerde de wetten van de robot zomaar, uit de losse pols. Ik was verbluft. Een jongeman met cultuur. En wat voor cultuur? DE TOEKOMST.Jaren geleden was hij, als puber en enthousiaste zeiler, alleen met een klein bootje naar Engeland gevaren. Hij dronk geen alcohol; hij kende de ellende ervan. Daarnaast fietste hij rond en gaf regelmatig een agressor in een auto een flinke trap tegen de auto. De nieuwe generatie! Ik kreeg steeds meer bewondering voor hén. Ze waren niet agressief, maar zeer assertief. Samen met zijn vrienden bracht hij kleur in de grijze, vieze Oost-Europese muren van de stad met vrolijke graffiti. Daarbij werden ze vaak achterna gezeten door de 'Belgische Stasi'. Ze vonden het leuk en spannend. Zij wilden die vale, kleurloze muren niet accepteren. Ze lieten niet toe dat hun kansen werden weggenomen. Ze lieten de kaas niet zomaar van hun boterham pikken. Zijn stiefvader, die in een elektronicafabriek werkte, bracht regelmatig spelletjes voor hem mee. Dit interesseerde hem mateloos, en zo werd de schoolmoeie jongen later/nu een zeer gerespecteerde computerdeskundige.Zo zat ik samen met Matthias Schoenaerts, tijdens het filmen, en de ploeg graffitikunstenaars een paar uur in de gevangenis. ------------------------------------------------------------------- verzameling video DUCK en MATTHIAS SCHOENAERTS jaren 90 tig https://www.youtube.com/playlist?list=PL9PnF5M5bSl0gESnQpHbE5o_4APNvImfE ____________________________________________________________________________________ Foto: VERF ED graffiti DUCK en MATTHIAS SChoenaerts gent FOTO GALLERY VERF ED https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
90 0

Belofte

 ’s Nachts is hij weer tien, niet meer dan een kleine jongen woelend onder de dekens, in eenzaam gevecht met zijn demonen, maar morgen, morgen ligt de wereld  aan zijn voeten, morgen geeft hij  bevel tot invasie.

Mini
6 1

Gesprekje onder vrienden

‘Onder die chique pelsen jas ben je ook maar gewoon een rat,’ zei Duif tegen Eekhoorn.  ‘En jij een rat met vleugels,’ kaatste Eekhoorn terug, ‘die bovendien overal op poept!’  ‘Stelletje wannabe’s!’ klonk het plots vanuit de goot, waar Rat zich lekker uitrekte, ‘Het lijkt wel alsof jullie jaloers zijn op deze oude verschoppeling.’ Hij rolde zichzelf in een waterplasje en schuurde zijn rug over de bodem. Duif en Eekhoorn keken elkaar beteuterd aan. Tja, dat was waarschijnlijk wel zo.   ‘De enige rat hier ben ik!’ zei Rat. Hij draaide zich om en plensde vrolijk verder in zijn rioolwaterbad. 

Amanda Bos
32 4

Geen gruwelijker woord dan livestock

‘Zonder horizon geen perspectief’, zegt mijn copilote terwijl we door het Spaanse binnenland rijden op zoek naar een tankstation. Ze wijst naar een driekoppig bergmassief dat zich voor ons uitstrekt en doorprikt daarmee een beladen stilte die de auto innam na het passeren van een vrachtwagen vol varkens. Livestock, lezen we in het voorbijrijden en ik bedenk dat er geen gruwelijker woord bestaat dan dat: livestock, een levende voorraad.   In tegenstelling tot mensen kunnen varkens niet rechtstreeks opkijken. Zo zien ze wel de grond waarin ze wroeten onder zich, struiken, elkaar en de voeten van passanten voor zich - in het beste geval. In een slechter geval zien ze duisternis afgewisseld met TL-licht, metalen stangen, heel veel van elkaar van heel dichtbij. Vervolgens laarzen die hen een vrachtwagen inpoken. Geen bergen, lucht of zon, laat staan horizon of perspectief. Niets om naar op te kijken ook in die vrachtwagen die we passeren op weg naar een tankstation op weg naar een slachthuis. We rijden in stilte voorbij en kunnen niet niet kijken. Roze billen steken zij aan zij opeengepakt de tralies uit en ik weet niet wat triester is: een volle vrachtwagen op weg naar dat einde of een lege die ervan terug komt.

Sarah Skoric
21 3

Moederdag

Alleen vandaag moederdag? Ik ben toch altijd moe van de dag!

Eigenzinnig
5 0

Verloren

Er waren eens enkele sleutels. Ze leefden in een bos.

Lennart Vanstaen
40 2

Laf

“Het is laf buiten.” Laf in de zin van benauwd of zwoel. Alsof degene die aan de knoppen van het weer zit, te laf is om te kiezen tussen warm en vochtig. Ik weet niet in welke streek u woont, maar hier zeggen ze dat zo. Dat het laf is. Het is mijn vrouw die het uitspreekt als ze van haar werk terugkomt. Ze neemt de kraag van haar blouse vast, wappert er even mee en blaast een zuchtje wind naar beneden. “Binnen ook.” Dat zeg ik. De handdoek die ik heb gebruikt om de aardappelen af te gieten, hangt over mijn linkerschouder. Ik veeg er mijn zweet mee af. “Toch niet met een keukenhanddoek”, zegt ze. Het is me na al die jaren nog onduidelijk welke voorwerpen ik in welke omstandigheden niet mag gebruiken. “Ik stond toch in de keuken”, zeg ik. Ik denk dat het een laf antwoord is. Laf in de zin van flauw.

Rudi Lavreysen
26 0

Over chocolat* en bruine labradors

    Ja. Omdat wij toen een hond wilden. Zo een bruine. Uit België. Enen die goed luistert. Dat wilden wij. Die onze planten niet opeet. Waarmee wij de straat kunnen oversteken. Over een gewoon zebrapad. Die regenboogkleuren. Dat hoeft niet voor ons. En met papieren. Wat zijn wij daar allemaal niet mee tegengekomen. En maar trekken. Ik kon dat niet aan. Die was veel te wild. Ik lag bijkans in de gracht. Die kon niet normaal doen. Amai. Wat hebben wij daarmee afgezien. Echt? Ja en we kregen ons geld eerst niet terug. Want dat was niet goedkoop. En zeker die bruine. Je had dat moeten zien. In de keuken. Alles willen pakken. We hebben hem toen weggedaan. Nu kan ik weer. Op mijn gemak. Cake bakken. Met goeie chocolat*. Van die donkere.     *De 't' uitspreken alstublieft.     uit de reeks 'Dialogen met monsters en dia's'

Bernd Vanderbilt
6 0

Feedback aan nieuwe medewerker

Het is dinsdag 25 april. Iets over zes uur 's avonds word ik op de Meir in Antwerpen aangesproken door een jonge vrouw met lang donker sluik haar. Ze zegt dat ze Evi of Evy heet. Op de badge die ze aan een halsband om haar nek draagt, staat dat ze een nieuwe medewerker is. Ze zegt dat ze 19 jaar is. Ik vermoed dat het om vrijwilligerswerk gaat.Evi is mondig en opvallend gedreven in haar uitleg over het doel en de werking van Plan International en slaagt erin om relatief vlot op mijn gevoelens en empathisch vermogen in te spelen. Ik luister naar haar en bewonder hoe ze mij op een beleefde, ietwat schoolse maar authentieke manier tot actie oproept. Ze komt sympathiek en oprecht betrokken over en vindt dat ook van mij.Uiteindelijk hou ik voet bij stuk. Na een kennismaking die langer duurde dan ik had verwacht en na meerdere activeringspogingen van mijn gesprekspartner, neem ik afscheid met een dubbel gevoel. Ik heb geen geld overgemaakt, maar Evi, ik meen wat ik zeg. Zesjarige meisjes mogen niet uitgehuwelijkt worden! Kinderen moeten veilig spelen en leren! Plan International is niet bekend genoeg en jij maakt het verschil!

Lazy Midday
65 0

Het gaat wat geven

We bevinden ons in een schoonheidswinkel waar men wel eens een bekertje thee aangeboden krijgt. Zeer vriendelijk, maar met meestal enkele winkeltassen in beide handen is het nuttigen van een bloedhete beker thee geen gemakkelijke opdracht. Na onze best gedaan te hebben met het ruiken aan de vele producten en we onze keuze hebben gemaakt, begeven we ons naar de kassa. Een goedlachse verkoopster wacht ons daar op en richt zich tot mijn vrouw. Wat een verstandige zet is. “Bent u al member?”, vraagt ze aan mijn vrouw. Kijk, de vraag werd opnieuw zeer vriendelijk gesteld, maar ik krijg het op mijn heupen als men plotsklaps Engelse woorden gaat gebruiken voor iets waar het totaal geen meerwaarde heeft. Zelfs geen zin. Of mijn vrouw al member is. Echt waar. Wat is er met het gewone lid gebeurd? Is dat woord afgeschaft en werd dat tijdens een journaaluitzending aangekondigd toen ik naar een ander programma keek? Of toen de tv nog niet aanstond. Wat doorgaans een beter idee is, maar dat is weer een andere zaak. Een snelle blik in de online versie van het Groene Boekje stelt me gerust. Lid staat nog altijd netjes in de officiële woordenlijst van de Nederlandse taal. En het ongelukkige member is vooralsnog niet opgenomen. Want stel je voor, als we het woord ‘lid’ afschaffen, dan volgen er nog woorden. Denk aan een lidkaart. Dan vragen ze je plots in de bibliotheek of je al een membership card hebt. Het gaat wat geven. Bovendien is niet iedereen de Engelse taal even machtig. Waarom het zo moeilijk maken? “Bent u al lid?” is prima. En laten we ook niet vergeten dat het woord lid meerdere betekenissen heeft. U weet wel. Wat vangen we daar mee aan? Is dat plots ook een member? Het gaat wat geven.

Rudi Lavreysen
7 0
Laad meer ...