Zoeken

Een eland at mijn oog

  als ik hier lig door koude doodgevroren in het gras peul dan mijn oog niet uit   wie echt wil zien waarvan ik zomaar durf te houden kijkt beter scheef vooruit   ik weet niet of het kan misschien onder gebroken glas de scherven zijn niet dom   je blik sprak vele delen zonder boek noch lood voor een verloren ruit   daar in het achterland heb ik ooit eens gewacht op lente en een sprookje   een eland sprak tot mij hij vroeg waarvoor ik vocht is er een spook of specht   die in je dromen durft verschijnen daar probeert bedaardheid te verstoren   het ligt gewoon aan mij die aard van mijn bestaan is zoveel anders dan gedacht   mijn binnenkant ze is nu eenmaal schots en scheef ik leef gelijk verloren   die eland met zijn edelsnoet hij ademde tevredenheid zo warm een dier kan zijn   hij schonk mij daarna alles wintervacht en kennis van een lange levenstocht   maar goed ik ben eenmaal zwak te week verging bijna de dood had mij in pand   ik kan niet meer ik wil niet meer proberen echt mijn kaars is opgebrand   de strijd is lang gestreden vermijden kan in niet de eindstreep ligt er al   ik woon hier onder sneeuw dat zijn de kalme woorden van een loom gevoel   het is al zo erg lang dat ik het ijs hier streel er kwam geen lieve dief   die al mijn restjes wilde geen dapper mesje kwam er uit de hemel neergevallen   ik lig hier vanaf ooit tussen begin en eind al sinds de middeleeuwen   doch helaas bijna nooit heb ik een vin verroert de vis in mij is lam   de kreek vlakbij bevroor toen zij mijn ziel bekeek over mijn lot vernam   geen druppel die gelooft dat ik nog leven zal ik ben een droef geval   de wereld is mij kwijt ik ben gewoon die wees die wil dat men vergeet   hoe ik zowaar bestond als water zonder bron peul mij dat oog niet uit   ik heb te veel beleefd de leek kent geen detail geen inzicht dat iets heeft   aan mij noch dit relaas ik ben een haas konijn dat alle holen kent   ik ben te veel verwend zo weet de ondergang de zon die is van mij   wacht nooit zomaar op haar ze is zo donkerzwart die moedeloze duisternis   tussen haar oren wil de kille nacht die echo mijn herinneringen nooit meer horen niets nog zien     uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt
1 0

Abstract #9

Je dwaalt;hervat de zoektocht naar sporenOnthoudt dat ik jou heb gevondendoor de sporen in het landschap te volgen.Zie de levens die je hebt geleid; dromendie je ophing aan dunne zijden draadjesin een kathedraal van witte jurken.Ontleedt waar het misging; wat je goed deed,wat fout.Zonder kennis van jezelf, zonder geschiedenisben je maar half. Rep je,de realiteit haalt ons in; we moeten hydraterenmaar durven het vervuilde water niet drinken.

Dirk De Gezelle
32 1

nachtonrust

elke nacht rijden wagens door het raam de kamer binnen verlichten gedachten botsen met dromen blijven in file wachten of de slaap weer zal komen

Lennart Stein
13 0

Chez Georges

schutter op rust op je stoel voor de deur met zicht op de linde en haar  ieder najaar binnensmonds vervloekte bladeren    je heette me welkom in je dorp, nu ook mijn dorp, werd een vaste fan van mijn vaste lijn   vanuit jouw deurgat, bestelden we koffie bij de buren bespiedden de voorbijgangers, verjoegen de parkeerwachter maakten selfie’s, losten grote en kleine wereldproblemen op   geanimeerd rolden de archieven van het dorp over je tong over toen de kermis nog de kérmis was, de cafés en ogen drie dagen amper dicht men joeg katers de gordijnen in met koffie, als de mensen toen, beresterk ging naar de frituur met een emmer en ieder kreeg een vork    in stijl versloegen we voetbalwedstrijden de cava altijd goed koud, één glas nooit meer want daar konden ze op de dialyse niet mee lachen   je verdriet was het mijne, toen je afscheid moest nemen  van jouw dorp, je stoel voor de deur en het zicht op de linde  niet veel later was ook het naamplaatje weg  aan de kamer in het woonzorgcentrum    binnenkort komt de boom weer in blad gaat je huis tegen de vlakte   straks fluit de scheidsrechter de aftrap de cava staat koud   de vaste lijn zwijgt  

nikki_petit
0 0

Tussenpozen

ongelijk geschoeid gaan we door zover onze zolen ons dragen kunnen   sommigen al in steunkousen de voeten aangevreten met lede kruinen ook de wortels stram    bij tussenpozen staan we stil in onze bedding kijken we naar de man die  tussen twee molens verloren liep voor altijd wiekend   markeren we elke finish  met een kruis   gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2023)

nikki_petit
6 0

de afwas

Ik zou in je beenderige lichaam willen knijpen. je een laatste keer naakt zien. En dat wel honderden keren opnieuw. Ik wil je uren en uren niet kussen. Ik zou de moed willen hebben de wereld te verlaten en bij je in te trekken. Op een avond mijn tassen in de koffer laden en na jaren aanbellen. “Je mag me oneindig vaak bedriegen” zal als warme melk uit mijn mond druppelen. En ik zal hetzelfde doen. Ik zal je bedriegen met elke man, elke vrouw. Maar ik zal elke knoop in je organen er als een weefster handmatig uitprullen Ik zal zelfs van je moeder houden ik zal je kleren in een warme bloemensop steken en ophangen waar het net hard genoeg waait ik zal je kinderen baren, ze met mijn gewonde tepels voeden je afwas doe ik niet, dat gaat net te ver. 

Chloe synkineses
19 5

groeien

slingers in de kantine van het feest dat lang voorbij is ze hangen nog   aangedampte glazen met sokken vol korsten vervolgen ons pad gewond   en je groeit meisje je groeit   blinkende schroeven in een plaat met roesten randen brengen leven   zoals je op de trap wipt en dendert en sprakeloos weer springt   altijd zonder echt te zien ben je hoe gezond

Patries
5 1

Voor Leonie

Laat me jou wiegen In mijn schootLiefde krijgt elk mensje grootOok speciale kindjes Met zorgenDragen het geluk van morgen,Gisteren en vandaag We zien je graagZoals je groeit, Zoals je bentWe hebben je nooit anders gekendWel anders gedroomd en anders verwacht Je verzacht OnsAls een dons Rond jou, klein wonderMinder ‘anders’ dan  ‘bijzonder’ Je doet smelten en troostenFeesten en toostenJe vingertjes raken De juiste snaarJe lijmt onze harten aan mekaar  Met liefs,Tante Tessa.

TessaVH
3 1

Toneel 2006

Er was eens...een Griekse soldaat Hij zong een Duits liedje Voor mij Ik werd verliefd tot over mijn oren Mijn hart(of de honderdduizend kleine stukskes waarin het toen gebroken was) hadgeen gipske meer nodiggeen spalkske of boutjes Alleen vlinders (en donkere Leffe) Ik werd zijnen ‘du’ Hij mijnen ‘bist alles’ En Lysistrata?Zij hief de staking op...

TessaVH
1 1

Zing me

Wilt ge me luiden?Wilt ge me stillen?Wilt ge me duiden?Wilt ge me zingen? Wilt ge me leiden?In uw maat?Versnel mijVertraag mij NeurieEnLip mij Vertel mijVerdraag mijVersterk en versmelt mij Raak en warm mijZwaai en omarm mijStart mijStop mij Lach en verstom mij En graag mijLief mijZacht mijZoet mij En zingOh zing Met mijofvoor mij

TessaVH
3 1

Cinema

Na de film, arm in arm de avond in. " 'k Zag je zakdoek."

Sarah
9 1

Sukkelkind

  Is it a masked singer? Zit er hier in het publiek een wandelende tak uit Engeland met rechterstuur die rare vragen stelt en daarna volgt een blik tomatensoep. Gooi maar. Allicht omdat het nog methaangassen verspeidt, dat lijk daar op zijn stoeltje. It stinks like hell! Dat roept een kieken uit Kentucky. Bedaart en steekt nog even weg die zwaarden. In een microfoon wordt ook gevraagd wie allemaal een lotje heeft gekocht. Nummertje elf is niet gewonnen door de fee. Ook niet door ene broze vlinder. Het is zowaar een specht. Wat zal het beestje doen? Hem gaten boren in de kop? Het vliegt, het landt naast hem Meneer de Clown, vandaag verkleed als toverbeul. Steek hem maar in zijn zwarte kist, de zwaarden passen in die gleuven. Daarna opnieuw die goochelspreuk. Twee barsten in de lucht. Een breuk in het heelal. Niets van dit alles. Kijk omhoog. Droog je tranen, sukkelkind, manke Pierrot en word misschien eens wakker. Voel dat alles écht gebleven is en niets voorbij. De film van Ome Willem heeft nog nooit een kleutertje gered. Oké. Meneer de Uil is deze nacht wel los geraakt. Hij heeft mijn sleutelbeen verlaten, zit nu op de rand van mijn bestaan. Het zal nooit overgaan. Ik lees dat in zijn ogen. Het heeft gewoon niet mogen zijn. Mijn hoofdkussen is platgeslapen, ergert zich al lang niet meer aan al die klanken die ‘s nachts uit mijn oren kruipen, aan die adem van die wrede dagen. Zolang ze maar niet pogen op te staan. Die blinde hoop. Dat zwik. Die stapel uitgeknipte dwergsoldaten. Allemaal voor hem, Meneer de Hottentot. Ik zie hem straks achter de tent. Daar in ons frietkot en Alfred heeft speciaal voor hem een stoel met lange poten neergezet. Aan het buffet. Daar waar een grijze man zijn bier halfweg de dood toewenst. Zijn naam is Lazarus.     tiende en laatste deel van 'Cirque sans soleil' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0

Wedstrijd

Doe mee aan Het Rode Oor 2023 | Zoekertje zoekt schrijver

Deadline 17 apr 2023

Wedstrijd

Doe mee aan Het Rode Oor 2023 | Zoekertje zoekt schrijver

Deadline 17 apr 2023

Veilige haven

Liefde is als een dekentje dat je knus omarmt, een tedere knipoog die je hart verwarmt, een baken van hoop  op woelige dagen, het antwoord op ontelbare vragen, de zon die wolken doet opklaren, een veilige haven doorheen vele jaren, dromen delen, levens verweven, maar ook elkaar ruimte geven,  geduld opbrengen keer op keer, samen zijn zonder meer.   #valentijn

Sabine M.
33 3

Koffiedame

Charmant glimlachend, voegt de koffiedame suiker  toe aan zijn dag.    ( Oké, op de meeste bedrijven zijn er geen koffiedames meer, maar op beurzen of vergaderingen  kom je ze nog wel tegen. 🙂 )   

Sarah
27 2

de weg van het lijf

voorzien van huid en haar blijft het lijf op slot onderhuids heerst de temperatuur van de tropen een gedempt verkeer van bloed- en zenuwbanen dans en sprong voorkomen de roest in gewrichten het lijf streeft naar een samenspel van organen  een dieet houdt het langer aan de gang voor heiligschennis wordt het lijf berecht gulzig schuurt het langs geliefden heen wijst onthouding af en geeft blijk van genot zoveel overgave vraagt om slaap en regelmaat verslaafd aan lippen, maakt het de omweg voor een vuist  vroeg of laat maakt het kennis met het lot van Tantalus dan hengelt het dorstig naar zorg en wacht verdoofd druppel na druppel, met het geduld van een infuus

Wim V
13 2

42 jaar

Verjaren vandaag, lief in dit dik oktoberlicht, gefeliciteerd. Brussel heeft je teruggeroepen, die oude goeroe van weleer waar je alle duiven en kwartels  van de Grote Markt  in je hart stak, ooit.   En ooit is nooit weg. Alles wat wij ooit en nooit, ergens en nergens en tegelijk altijd hebben aangeraakt, mag vandaag gevierd.   's Avonds dekken wij een tafel  vol hartstocht, feliciteren het vlees, de ster van je jaardag, die ongeacht wat ons lichtbaken raakt.   Dus laten we vieren vanavond lief, met dansende rokken en ouderwetse gesprekken, vliegen als spoorloze vlinders in een schietbaan van liefde en ons daarna onderdekken met jouw toeters en bellen.  

Sepschrift
3 1

van pluis naar pen

vele vogels in het park die vrij op weg hun vlucht je imiteert stapt en stapt van veer naar veer van pluis naar pen naar wit naar zwart naar dons naar daar en zweef en val en lig  ben jij de vogel niet zou het fijn als veren wandelaars in berg en dal stad dorp straat en werk en wagen van weer en heen als veren tonnen wijsheid en je wijst naar je tooi buigt je hoofd en vanzelf het ontstaat het is zonder één woord wervelt zich omhoog bestuift bestaat vlieg op en in je kleine kring worden veren vrienden van jaren die je niet verliest die je wint van groei van vele vogels in het park die met gemak de vleugels spreiden

Patries
0 0

uit zorg van alledag

uit zorg van alledag met trieste volksverhalen de weg op, in zwart grijswit ijskoud kondigt haarscherp dit verhaal je aan van ik ben er kijk je leest en fictief zwem je troebel het leven van een ander binnen je eigen leven van je af te drogen met grote ogen en open mond staat je hart stil als ze zichzelf de dieperik in je lijkt toch niet, in niets zwoegt ze zich een weg door haar leven en gunt zich de hoofdrol

Patries
0 0

Firwat

  Alles geschiedt op dat podium. In de tent der duisternis waarin alles galmt en achter dit hoekje altijd diezelfde schelm weer gal overgeeft. Er zit een deuk in zijn hoed. Snot hangt aan zijn rechter revers en hij kondigt het nu ook echt aan de circusdirecteur. De vrouw met plastiek pop wordt ook ter tonele geroepen. Er wordt een stoeltje bijgezet. Ook een voetbadje. Het wordt gevuld met witte wijn terwijl zij daar al zit, de pop met één arm in een kramp vasthoudt en zie hoe zij wuift. Met de andere, de rechterarm, die hand die de ajuinen sneed. Naar de goegemeente. Als een dom, mallotig lam. Haar knieën tikken tegen elkaar alsof ze spanning lekker vinden. Gaan er druivenbladeren groeien. Is dit een ritueel waarmee zij uit haar kot gelokt zal worden. De zomerzon. De stem van vuil verleden schraapt zich nu nog niet. Het is de Hottentot. Hij weet het. Er zal allicht gezongen worden. Nadat de troubadour straks met zijn stokken heeft geslaan. Gewoon. Tegen elkaar en dan zal de ijzervogel eerst zijn deuntje doen. Goed en wat daarna. Nog meer prelude. Voor de spanning. Voor elk puntje van de stoel. Voor de twijfelaar die nog geen lotje kocht. Tot het kind terugkeert van het kraam met zwarte suikerspin. Firwat is Luxemburgs en ik weet het ook niet, waarom dit zo lang duren moet. Het voetbadje van de mevrouw, het moedertje met kunststof poppetje. Er is een spot die dat belicht en kijk, het kuipje wordt gevoeld met Sauvignon van Echternach. Firwat. Zal er een rank groeien rond haar benen, romp en hoofd. Zijn er trossen vol geluk en blauwe gloed op komst. Moet zij ook wat groen dragen omdat Vadertje Kadavertje zijn mos heeft meegebracht. Klimop groeit uit zijn linkeroor. Hij lacht zowaar. Misschien is hij wel blij dat ze weer zijn bijeengebracht. Het is een duo dat een koppel was. Een stel dat al het vel van mijn nog jonge ziel zo rekken deed. Gesleurd, getrokken werd er aan het beeld van argeloos bestaan dat ik toen had. Met hun onfrisse handen was het. Vier. Door hun doen. Kreeg ik die vuile vlekken op dit lijkgewaad. Dat van mijn kindertijd.     deel 6 van 'Cirque sans soleil' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0
Laad meer ...