Zoeken

Warme Wafel

Ze zeggen dat tijd Alle wonden heeltMijn klok is volgens mijHet noorden kwijt KalenderblaadjesVliegen door De licht oranje lucht  Dan plotsAls een duveltje Uit een doosjeVoel ik het branden Het verlangen omWafels te bakkenOp een zondagNa de scouts - Elina Luyten   Inzending voor: Gedichten om te koesteren 

ElinaLYTN
58 1

Tegenstellingen

Om 2021 af te sluiten, schreef ik na mijn laatste blogbericht van dit jaar iets gedicht-achtig over tegenstellingen: Omarming van schaduw geeft licht meer zinDe zon en de regen kom ik beiden graag tegenHet monster en de engel, ze zijn er ook bijZe niet ontkennen, dáár ben ik vrij Ik zat op de bodem, vloog hoog in de luchtHet ene te donker, het andere ’n kluchtDie tegengestelden, ze zijn er ook bijDaar bruist het leven, dáár ben ik vrij Al ben ik een rare, gevaarlijk toch nietIk hou van plagen én vreugde én verdrietDie tegengestelden, ze blijven bij mijDat wikken en wegen, daar ben ik blij. Ik ben niet moedig, geen held noch een straffeToch niet zonder laf zijn, of moe of kwaad blaffenEnkel mijn zijn, met u er ook bijDat wil ik schrijven, dáár ben ik vrij.

Anemos
10 0

K OE ST ER

Ik koeSTER jede STER die je bentOok nu blijf je stralenhelder fonkelendMijn licht in het duister  Ik kOESTER alle dingendie we samen deeldenKleine momentenals parels in een OESTERIk, de rijkste mens op aarde Ik KOEster het plekje in mijn hart met jouw naamin KOEien van letters  Ik koestER je Immer en eeuwig Intens en eindeloosJe zal ER altijd zijn  Ik  K OE ST ER je

LiBre (Wabliefjes)
0 0

Ik was je rechtervoet

Je stappen kan ik nu niet meer Ik laat je schoen maar leeg en koud Je vrijheid weg, dat doet me zeer Ik geef niet meer waar jij van houdt   Wat mis ik voet van linkerkant Mijn broer, mijn zus, mijn evenknie Ach wandelmaatje van het strand Aanschouw mijn eigen leegte, zie   Ooit kom ik terug want ik wil zijn Dan ga ik voor mijn tweede kans Bezorg je weer een zere blein Maar laat je aarden in balans   --- Kunstwerk: Mark Manders Tentoonstelling: Het nieuwe Geniaal Cultureel Centrum Mechelen Zin in musea, Creatief Schrijven, 28 november 2021 Foto: Lumes

Lumes
45 3

Guido keert terug ( wat als Gezelle vandaag in Roeselare zou rond wandelen)

Ach! Hier woond’ en dichtte ik, vele zomers geleden in de schouwte van de Rousselaerse kerketoren. ’t is hier al veranderd nu, verbouwd naar ’t heden. Langs al die verse woorden loop ik plomp verloren.   Krottegem of het park van Albrecht Rodenbach, mijn o zo fijn seminarie van weleer, Sint-Michiel of het kerkhof... Zelfs overdag, herken ik het amper, wijl ik er toch passeer.   In ’t centrum strek ik mij ten voeten uit - en zie: winkelstraten in alle windrichtingen. Het postgebouw noemen ze nu Ter Posterie en 'Arhus' is een 'bib' met inlichtingen.   Brevierend langs spoor en menig fabriekspand geraakt mijn gemoed plots vol en aangedaan. Want wat ontwaar ik aan de overkant? Een straatnaambord met… Guido Gezellelaan.

De Cre(a)dacteur
5 0

. liefde is een woord dat ze kent van horen zeggen .

aan de tafelvan verderf kentzonde geen naamdeze decadente doordeweeksedagendreigen dramalooschampagne verrijktde carpaccio van het harten hoe passieversnijdt alle spijt enverlangen rantsoeneertgeen mysteries van het harthet zachte van vilt komtde stilte achter gesloten deuren tegemoedje aanboort in haarliefde is een woorddat ze kentvan horen zeggenhaar gedachtenreizen op scheefgetrokken sporenplant zezaadjes in ongegrondvan alle talen die je kent spreekt zijjouw onbegrijpbaarze wil vrij zijnvrij van tijd zijnde tijd wilhoe dan ookin haar zijnze leeftin dagen en meerin nachtennachten verzachtenhet wachten tot de tijd zich vergrijptaan liefde ishet woord dat ze kentvan horen zeggen

M@rl1
14 2

Rouw

Mijn hart klopt nog wel. Alles doet het. Maar het voelt afgestorven.De pijn in mijn hart is ondraaglijk.Ik probeer het weg te drukken, en te verstoppen, zodat ik enigzins kan leven.Maar het lukt niet. Het klopt niet. Het klopt gewoon niet. Waarom? Waarom? Waarom? De woorden die ik kende, volstonden niet. Om mijzelf te begrijpen of om te zeggen wat ik voelde. De woorden die iets over mij te vertellen hebben. In mijn binnenste begreep ik het maar al te goed. Het is een taal zonder woorden. De waarheid van mijn hard. 

Irisbc
7 0

Pauze

  in een langgerekte pauzeverlangt het al bevreemdend lang,treurt naast kromgetrokken plankenhet staat niet meer, het valt in dit langgerekt verlangengeeuwt het koortsachtig en het hangtgekortwiekt over de scèneenkel de leegte gaapt terug en toch kringelt het, het borrelthet stelt alvast de lichten afhet hoopt weer verse slagkracht opwant dit verlangen rekt te lang   CVdV – geïnspireerd door 'Intermission' (Edward Hopper)

Cindy Van de Velde
24 0

DOKA

DOKA   De ogen vallen dicht en kleuren koelen af, vormen worden vager   Mijn donkere kamer sluit me in, ontwikkelt mijn gedachten en voorziet mijn paden van een ruwe korrel   Toekomstbeelden hang ik op aan zijden draden, oude zelfportretten aan een strop. Het lijnenspel van kwelling is grotesk; wie wil zoiets aan de muren?   Verlangen wordt verwarring wanneer het ochtendlicht de kaders breekt want ik mis wat ik al heb   Vanuit ieder perspectief leg ik die afstand tussen angst en liefde vast  (S.C.)

S.Crusener
1 0

Haal ik adem

In de koude van de winterse dagen ervaar ik opnieuw hoogtes en laagtes Niet zo uitgesproken aanwezig, al zijn ze er wel  Ook al schijnen emoties me niet langer meer te overspoelen, het sluimerende besef is er De intensiteit blijft hetzelfde, al jagen en gieren ze niet langer meer als een hevige orkaan door mijn lichaam En ben ik niet langer meer die storm die nu en dan het oppervlak leek te bereiken innerlijk in mezelf vind ik rust en stabiliteit Keer op keer, opnieuw en opnieuw haal ik adem

Zonsondergangdromen
32 1

Activiteit

De Sprekende Ezels Brussel

Begint op 29 dec 2021

Activiteit

De Sprekende Ezels Brussel

Begint op 29 dec 2021

Scheve & schunnige uitspraken deel II

Jeffrey Dahmer in zijn dagboek de dag dat hij zijn eerste slachtoffer maakte' Dat smaakt , naar meer '

Schrikkentist
20 0

gedicht

ze koos voor de donkere kamer niet omdat haar het licht ontbrak maar omdat haar levensverhaal dan weer oplichte    het was koper tin  roest in haar gedempte ogen maar zoals haar fijne lachrimpels rond haar mond  was er een zee van oeverloze liefde   die opborrelde als mousserende wijn   ze legde haar bril naast zich neer nipte aan de cognac  en fluisterde wil er nu iemand samen met me sterven ?      

mari-paule
9 0
Tip

Moment van Niets

In het holst van de stiltedistantieer ik mezelf vanmijn immer verschuivende beslommeringen schud ik de schilfers van hun poreuze wanden afmezelf uitstrekkend in het besefdat het Niets zo knus en wijds is even spelen in de korte kantlijntoezichtloos ademenen waarom ook geen zondes vierenvrij van de vertelling die mij geboeid houdt zo dankbaar wroet ik diepin dit moment van Niets

KarolienDeman
159 7

Ode aan de avond

In de winter valt ze. Plots ligt ze daar, lang uitgestrekt over alle bezigheden. Te vroeg voor het laveloze ritme biedt ze heerlijke vrijstelling. In de zomer sluipt ze eerder, onzichtbaar traag, het gemoed insijpelend. Een weifelende tegemoetkoming. Ze is de welgekomen eindmeet achter voldoende lichturen. De marge waarin ik uitblaas. Het moment waarop verwachtingen hun grip verliezen. Wanneer al het gedoe uitdooft en de stilte weer bewegingsvrijheid krijgt. Met haar mystieke ondertoon schept ze diepgang waarin de echo van heldere inspiratie klinkt. Niemand herbergt zoveel ideeën en inzichten, geboren in de schaduw van een vergane dag. Zij weet als geen ander een sfeer te scheppen waarin kwetsbaarheid floreert. Haar tijd is mijn verzachting. Ik rek haar tot ze oplost in de onverbiddelijkheid van de nacht. En slaap in naast mijn smeulend verlangen. Gelukkig is ze hondstrouw en onvermijdelijk. Een geruststellende zekerheid in het oog van stormachtige dagen.

KarolienDeman
23 1

In zijn ledige volheid

hierook vandaagalweertot het eindeom weer te beginnenmet eigenwillige tussenpauzes het verhaal meezeulendweggemoffeld in de buik       in zijn ledige volheidgetrokken naar een puntverderop

KarolienDeman
9 0

Boom

ik een boom reik groot en sterk naar de hemel en voed me met de grond der dingen   de storm komt ik buig niet ik breek het weegt door mijn takken ik breek   vroeg of laat rot ik eerst binnen en niemand die iets merkt   ik sterf mijn leven komt krakend neer ik ben gelaten te branden en niemand die iets merkt   ik verdwijn in de grond

Geraard van Heudsen
6 0

De stilte

  De stilte tijdens  de storm is  ondraaglijk.    Ze raast  maar door    terwijl de hemel  bij nacht op  het raam    kleine kristallen  laat vallen.        Foto: Eric Zhu 

B.P. Arend
25 0

Weg

Innerlijk verweven Chaos en rust innerlijk verweven Adem in, adem uit Volg de weg Jouw weg is Niet weg Droom Kijk en zie De taferelen rondom jou Sluit af zoals jij droomde en zoals jij wil De weg is niet weg Jouw weg Is alles wat jij dient Te volgen

Zonsondergangdromen
19 0

je mengt je tranen met de thee

je mengt je tranen met de theeje laat het huis voor wat het isen sloft als trekpaard doorde uren die maarduren durenduren je dikke vingers grijpendgraaiend wild in ademnooden alles glipt en valt je zietde dag vol onzin diemaar ralt enralt en ralt waar is de zaal en het publieken het geklap dat pijn verzachtje mist de mond die zondermasker lacht je mistde hand die raakt en schudten onderwijl wordt zachthet hart gesmoord wantalles blijft maar kuten kut enkut  

Tine Truwant
14 0
Laad meer ...