Zoeken

Niet meer dan dat

Simpel gewoon niet ordinair met een ezelsoor zonder een blad voor de mond ongekreukt en soms geplooid geen wandelend hoofd geen vilten hart eenvoudig niet meer dan dat.

CasaSara
21 1
Tip

Als ik doodga

Een gebouw dat lijkt op een kasteel Een school? Kinderen in uniform. Gladgestreken, helderblauwe hemden. Grijze rokken en broeken. Glinsterende ogen. Doffe ogen.   Mijn schaduw glipt naar binnen.   ‘Ik schrijf de som op het bord.’ De leraar krast het eerste cijfer op het bord. Hij kijkt naar het groene bord als God naar het heelal. ‘Neem jullie schriftjes. Schrijf de som op.’ Dan begint hij aan zijn som. De som vult het hele bord.   Ik ben dol op bordvullende sommen. Hoe langer, hoe beter. Ik raak de draad kwijt, maar het besef deel uit te maken  van iets groters, brengt me in trance. Je hoeft geen rekenwonder te zijn  om te geloven in het goddelijke.   Het meisje naast me vraagt; Jij hier? Ben je verbaasd? Ik dacht dat je dood was! Ik leef!  Dan word ik wakker. Ik heb gedroomd over school. Wat was dat een mooie tijd.   Als ik doodga, wil ik een cijfer worden.                                

Margaretha Juta
108 2

Volrood

  Wolken om  je warme mond,  een glimlach gaat met je lippen  aan de haal.    Ik kan ze bijna  proeven, hun volrood uitademen  als de eindnoot  van een magistraal lied.    Toe, blijf zingen. 

B.P. Arend
25 0

Zij, de stilte

  De stilte dondert over me heen als een onweer dat na lang dreigen  losbarst.    Ze nestelt zich diep in mijn oren,  tot ik alleen  haar nog hoor.   Windstil wrijft  de warmte zich  tegen ons aan  en het groen groeit.   Nu ben ik hier.   Schilderij: Waterlelies - Claude Monet

B.P. Arend
10 0

Cursus

SchrijversAcademie

Start op 11 sep 2021

Regio Antwerpen

Cursus

SchrijversAcademie

Start op 11 sep 2021

Regio Antwerpen

hitte

als natte waslappen voor boven en onder liggen we slap naast elkaar zonder raakvlak

saskia van laere
21 1

Even kwijt

De grond zakt weg onder mijn voeten Ik val in het ijle Naar beneden Val sneller Kan niet helder denken Mijn keel dichtgesnoerd Ik kan niet ademen Mijn ogen branden Mijn hart klopt sneller Sneller Te snel Ik wil lucht Dit moet stoppen Ik trek het niet   De waas trekt weg Ik ben er weer   Boos Ik wil roepen, gillen, huilen Mijn keel knijpt toe Mijn ogen tranen Mijn handen klemmen Woede Ik wil slaan, schoppen   Ademen, diep in en uit Rustig Ik ben er weer   Mijn gedachten gaan alle kanten op Chaos in mijn hoofd Wanhoop in mijn hart Verdriet Teleurstelling Twijfel   Tranen zoeken hun weg Stop ermee Zoek een oplossing Laat je niet gaan Jij moet de rots zijn, Hij is de woeste branding   Ik zet me schrap Tegen de golven Adem diep In en uit In en uit   Twijfel zet zich vast in mijn achterhoofd Mijn keel knijpt dicht Pijn in elke zenuw, in mijn ziel   Ik moet door Mijn schouders eronder Kracht voor twee Geduld   Mijn hart slaat sneller Sneller Te snel Mijn mond voelt droog Mijn ogen branden   Ik kan het niet Ik wil slapen Ik ben Leeg         De zon komt op, De lucht kleurt roze Ik kan ademen Ik ben zijn rots Ik zet me schrap Adem diep Een nieuw begin.

Joke Thiry
22 0

gedicht bij een septemberfeest

Gedicht bij een septemberfeest   De sterren kijken door de wolken, hun gloeiende ogen als steenkool oud; wij kijken naar elkander niets zeggend met dove tong drijvend in het vuile water van de tijd.   Geen oevers om ons aan op te trekken: zuigend in het slijk van onze jeugd.   In welke wereld wil je leven? Ploegen in een diepe schoot? Zeilen door het blauwe zwerk?   Terwijl kruimelig de aarde barst van geurig leven (vechtend tegen de verpletterende stad die betonnen tapijten uitrolt in de juichende wildernis) ademen wij traag in en uit verdwaasd gezeten op een blauw arduinen bank.   Het leven op déze Aarde is vertekend en dor en de wolken wuiven de sterren weg met handen van waterdamp (uit de rechthoek boven deze tuin)   Erik Molenaar – uit de gedichtenbundel ‘Voor Moeder Aarde’

MiekeB
12 0

Geketend

alle woorden zijn gesproken   de ziel verkwist en beenderen gebrokenvele hemels zijn gekomen, de meeste zijn gegaan   en jij bevraagt terneergeslagen   om de reden van jouw bestaan monster de naamloze gezichten   hekel de flexibiliteit van jouw gewrichtenhet geluk is gevonden, een glimlach die blijft staan    monster de naamloze gezichten   die blind blijven voor jouw traan wanneer de geest uiteindelijk zwicht   begraaf je jezelf, weg van het lichtonder een schaduw van twijfel en verdriet   en leef je voor altijd in het donker   minder dan eeuwig bestaat hier niet vastgeketend in een gesloten boek   en in de tegenovergestelde hoekde toekomst, niet gekneed, des te meer verweesd    je kan je zelf niet meer bevrijden   maar ben je eigenlijk ooit vrij geweest? tijd gaat achteruit, staat stil, heel even   zolang je gisteren zal blijven levenzonder vooruitzicht naar de hoop van morgen   zolang blijf je vandaag hier heel alleen   achter met je zorgen

Het Verdwaalde Schaap
7 0

Epiloog

Ruggengraatheb je altijd al gehadminstens dubbel zoveel& minstens dubbel zolangals ikzelfmaar zo stilaanis hij helemaal op elkaar gevallenniet je spreekwoordelijke ruggengraat je voelde het effe in beide benengevoelloosheidmaar zo stilaan kom je er bovenopdesnoods met behulp vanik weet niet meerhoe zo'n rekje met tennisballen juist noemtje koppigheidhelpt ook wel op zijn eigen manierZij had minstensevenveel te zeggen als jijwaarschijnlijk veel meer zelfsin haar gloriejarenof volgens ons mama haar verhalen tochtegenwoordigwordt je 's ochtends alleen wakkergewekt door je biologische wekkermaar zo moet zijzich ook niet meer storen aan je gesnurk 's nachtsje fietsheb je lang links laten liggen              net zoals je zelfzorgzijzelf ging standaard voor& zij was niet altijd even simpel  het was niet altijd even simpelnu rijdt je op haar fiets& je rijdt niet voor nietsik zag haarhet laatste jaar & half slechts twee keervroeger zag jij haar dagelijksnu zie jij ze tweemaal per dag& daar geraak je met haar fietsnogmaals je rijdt niet voor nietstoen ik laatst stiekem achter je reedjij die grote gebrekkige manop dat kleine gebrekkige fietsjefietsend tegen de wind innaast de drassige aardappelvelden van Kesselmet de zon& die gekke pet op je kopwas dat voor een klein momenthet mooiste dat ik ooit had gezienwant ik weetdat je haar nog steeds ziettweemaal per dagaan het uiteinde van haar graf& het is hopendat ik ooit zo'n ruggengraat als jijhebben mag

Schrikkentist
9 0

De tol van de roem blijft draaien

Vincent sneed zijn oor af& maakte van dichtbij kennismet de loden ballen van weleerhij hoorde het schot naar verluidmaar van één kantdestijds had niemand echt oor naar hemdus gaf hij ze maar wegaan een Franse mejuffrouw zonnebloempitten waren allesbehalve populair voerin Frankrijk destijdshij stierf een geslagen manmen kent hem van zijn befaamdesteenkoolbaden & ad fundum absint zwelgen& dat hij blijkbaar overgevoelig wasvoor een brandende Zuid-Franse zonros bloed verbrandt goedmaar ros bloed verft goedvelen vinden hem knettergek nu uiteindelijkmaar leefde hij niet effe in een ziekenhuisdaar zijn de mensen toch ziek dacht ikOp het einde schreef Friedrich brievenonder de naam van de dronken Griekse godvan vetzakkerij theater seks & feesthij hield van stenen aan meren& knuffelde geslagen paarden lam in Turijniedereen kent hem als filosoofmaar wie kende hem echt als persoon hij ging Freddie Mercury voorals snor van het jaarzijnde de hopeloze romanticus die hij washij vond die ouwe Arthur geweldig& nam zijn misogynie overdie hij reflecteerde op zichzelfwie zijn geschriften leestwordt in uitgaanskringen gevreesdwie hadden we ook zonderNietzsche's toorn geweestgod is dood & wij hebben hem vermoordals je in de leegte kijkt kijkt de leegte in umen weze gewaarschuwdMark sneed zijn polsen door& was een gevoelige jongenbebrild ging hij door het levenvoor de dingen fijnzinniger te bekijkenin een vorig leven was hij joodmaar die naamsverandering van hem destijdsbleek in die tijden wel een vrij koosjer ideehij had een abstracte vriendenkringkleurde vele vakken vol emotie& verfde restaurantmurenmaar dat smaakte hem niet bepaaldcanvassen maken was hij niet erg goed inin koppigheid welde oude Rothko liet voor hem schilderentoen zijn longen & lever het stilaan begavenjarenlang liep hij over eierschalen en onbegripvoor met een big bang& een plas bloed te vertrekkennu heeft hij zijn eigen schrijn ergens in Houstonwaar er niet gebeden wordtmaar waar wel mensen aanbedenKurt knalde zijn gezicht erafblijkbaar met zijn dikke teende tweeloop kreeg hij in bruikleenvan een heroïnejunk die nudrone muziek maaktkwestie van de dingen wat trager& bedachtzamer aan te pakken als vroegerkleine kurt had denkbeeldige vriendjesverkleedde zich graag als een meisje& verjaart de twintigste van de kortste maandnet zoals één of anderevierderangspoëet uit Mechelen trouwenser was een bankje waar hij graag hingdat nu dusdanig vol geklieder hangtdat er simpelweg niet meer op te zitten valtlithium was zijn wondermiddelGrohl zijn drummachinezijn buurjongen zijn jeugdhelddie hij door de roem nooit kon wordendat moedercomplex raakte nooit verwerkthij wierp een boon het leven & de kop ineen leven lang wrong het schoentjede tol van de roem paste in die schoenCourtney had er naar verluidniets mee te makenJan sprong uit het raamin centrum Amsterdam& niet bepaald om zijn vliegkunsten te testenzijn achternaam Arends doet echter wel fronsen bij het ideehij koos het gebouw heel specifiek uitomdat het lichtjes overheldezo zou hij zeker niette pletter storten op iemandhij had al zijn hele levenzo hard zijn beste gedaanom mensen zo goed mogelijk te mijdendus bij zijn spetterend eindekon hij die traditie moeilijk niet verder zettende psychiatrie was niets voor hemmensen tevreden stellen welhij schreef teksten over tezamen koffie drinken& dat mensen achterwege spontaande koord zouden hangenzijn smalle boomgedichten blijken wel populair numaar die vingen destijds niet al te veel windsoms wordt er nog aan je gedacht Janbovenop dakterrassen van museumsJim stierf in badbruisballen & Frans brood in overvloedhij at zich goed rond alvorens zijn laatste zucht& verslikte zich terwijlin de dingen rondom zich heen& voornamelijk de booze rondom zich heenhij kende een militaire opvoeding waar vernedering de maatstaf wasterecht liep hij weg & liet geen briefje achterhij likte zijn pennendanste naakt in de sixtiesleefde bovenop appartementencomplexenen kende wel iets van paddenstoelen& Lucy in de lucht met diamantenooit dreigde hij om op het podiumzijn kleine Mr Mojo risin' te laten zienhij zong & dichte over schoenenindianengekke grinnikende kinderen& moordenaars in busjesgeen god daarbovenop de wolken die hem zaghij spuwde zijn woorden tot vijftig jaar verde heer is nu zijn herderde maatschappijbekijkt het maar verderJackson knuffelde een boomtegen een kleine negentig per uur& dripte de voorruit vol bloedoverigens niet alleen dat van hemeen glas teveelwerd een autorit teveelmaar zijn minnares bleef wel voor een groot deel heelzijn Lee bleef alleen achterhet grootste werk dat hij maaktewas voor een zeker Peggyhij staarde uren op zijn appartementsmuren& uiteindelijk moesten die er aan gelovenhij bonkte ze er in het kot van de nacht uitdaar stond zijn meesterwerk danna dagen blank te staren op een doekmaar de faam achterwege bleek zijn vloekhij verhuisde richting kluizenaarschapsmeet verfdoppen & sigaretten naar zijn werkenzoop heel de buurt bijeen & had buiten creatieve ook nogal geweldadige uitspattingenhet zou allemaal erfelijk bepaald zijn geweestPollock , je dient niet meer achter het net te vissenmensen wenen om je schilderijen& op de goeie manierhet is niet altijd een makkelijk gegevenom na je dood herinnerd te worden& verdiende faam komtal wel eens te laat of wordt niet geapprecieerd& zij die dan wel vaak worden herdachtdiens filosofie is al lang ontkrachtkijk maar naar Jezus& wat voor leuks & lolligsdat allemaal teweeg heeft gebracht

Schrikkentist
0 0

Deurwaarder

Ik stuurdeeen deurwaardernaar een liefvan wie ik hetfameus op mijn heupen kreeg& voor ik hetgoed & wel wistwas mijn gehele kot leeg

Schrikkentist
19 0

bla bla blabylon

Ik kan de stoelen niet langer onder banken stekens'Namiddags bidden van hier tot NabuContempleren waar en om en de twee verbindenNiet verbonden? Ontbonden! In de nacht is het dan weer hakken over de slotenDenken Meanderen TobbenKleuren ruiken en geluid proevenIk kan niet langer ontstoppen Coca Cola vult een straatloze man met haar productBedaarde baarden, paarse paarden De elf blijft onbeschreven in NabuOnwezelijk en ontzagwekkend Een derde oog of een derde oorWolkenbaden in de zonWaar strepen de vliegtuigen volgenDenken Meanderen Tobben

Stelselmatig
10 0

goud

ik probeer het te verhullen in goud, in tijdin zuchtenalsof de wereld zal verblijden als ik maar lach.

lisa ozemoya
11 1

Cursus

Schrijven

Start op 3 sep 2021

Regio Vlaams-Brabant

Cursus

Schrijven

Start op 3 sep 2021

Regio Vlaams-Brabant

roemrijk verleden

Het roemrijk verleden is als een waasGehuld in zwijgenVermomd door de taal van liefdeNooit meer dan een kinderliedGespletenGeduwdGekraakt in alle voegenTot het niet barst Kijk vooruit zeggen ze De hoop des tijds zal de dapperen vererenHet verminken moet je er maar bij nemen lovingLiefs,Lief Geduld dat wacht op het ultieme genotWacht maar Tot je in de zijlijn vergaat van honger En omkomt van dorstTranen te overMaar geen laven meer te vinden Die is vertrokkenGeoogst in de winter, veel te laatWaar kom jij nog mee af…

lisa ozemoya
9 1

put

Ondanks het gemorHet gemoer Kruip ik omhoog en ontdek de restanten die geen zijn. Kan een mens nog dieper vallen dan de leegte binnenin.De ziel die smeekt om wat diepgang. Verloren gegaan in het gefluister wat niemand wil aanhoren. Kijken en bekeken wordenTovert de hoogte weg die een mens wil aanschouwen. Alleen het plebs ruikt de rozenblaadjes verspreid op de kiezels.Stank stijgt en dringt zo diep door dat de put vergeet.

lisa ozemoya
6 1

klein

om jou te ontmoeten in je krimpende wereld maak ik me zo klein dat ik door het kattenluikje pas

saskia van laere
18 0

Cursus

Creatief Schrijven met Marieke De Maré | Kunstacademie Torhout

Start op 1 sep 2021

Regio West-Vlaanderen

Cursus

Creatief Schrijven met Marieke De Maré | Kunstacademie Torhout

Start op 1 sep 2021

Regio West-Vlaanderen

Afscheid

sluit je ogenWerp een duistere leegteover de zilverblauwe merendie tijd, ruimte en dimensie hebben doorstaan rust je lichaamontspan in de droogtevan de oude diepe klovendie eens als satijnzachte stranden tegen onze jeugdigheid glooiden geef je overaan de onvermijdelijke maalstroom waar nieuwe sterrenstelsels worden geborenen stervende zonnen worden afgestaan aan eindeloosheid sluit je ogenze hebben meer dan genoeg gezien

Het Verdwaalde Schaap
15 1
Laad meer ...