Slapeloos mijn ogen
Slapeloos mijn ogen
Ik kan niet wennen aan de duisternis
Ook al gingen er maanden voorbij aan die kalenders, mijn ogen blijven gekluisterd aan die ene avond
We zijn niet meer hetzelfde, dat weet ik ook welJij en ikHoe kunnen we hetzelfde zijn?Jij bent daar, en ik, ik ben hier
Maar sindsdien zijn mijn ogen blind, mijn oren zijn doof zonder jou, mijn tong praat niet meer
Ik heb altijd jouw gezicht in mijn gedachtenJe stem in mijn oor
Behalve jouw afwezigheidHeb ik geen ander probleem Zonder jou zijn is mij niet meer vreemd nu jaren laterHoewel ik er niet echt aan kan wennen, nog niet Acceptatie is wel gekomen in de plaats
Tijd lijkt wel steeds door elkaar geschud Er is steeds een komen en gaan Ik ben zelfs vergeten in welk seizoen je me van me van mezelf had gestolen
Net als je warmte die je meepakteIk geloof dat ik dat ook ben vergetenMaar ik mis nog steeds iets, zonder het gevoel te kunnen terughalen
Een gebed van geduld in mijn hartIk heb het vandaag negenennegentig keer herhaald steeds opnieuw
Nog steeds probeer ik met kalenders om te gaanEn rijg de tijd aaneenJe weet toch dat ik kralen hadBestaande uit verschillende letters Woord voor woord plaats ik ze naast elkaarIk probeer de tijd te bedwingen, net zoals ik deze kralen aan een draad rijg
Ik kan alleen vooruitgaan door de tijd in mijn hoofd te stoppen
Ik zei vandaag tegen de minutenwijzer dat ik de nacht in de maling wou nemen De grote wijzer wordt nooit gevangen door de kleine wijzerHet is hem te snel af, alweer, of dat denkt hij
Liefhebben in eenzaamheid is dus zoietsEen lang, pijnlijk pad bergopwaartsIk weet niet of het alleen voor mij zo is
Ik weet wel dat de last niet op schouders rustAltijd is het gewicht in je hart
Kijk maar naar mij
Ze zeiden altijd dat ik verder moest gaan, laat je verdriet staanIk heb het de hele tijd gehoordLaat maar zeiden zeMaar hoezeer ze het mij ook vragenIs het zo gemakkelijk om los te laten denk je?
Men begrijpt het gewoon niet, ik krijg het niet uitgelegd aan mijn hart
KijkIk vertel het je nog een keer
Jij bent medeplichtig geworden aan mijn eenzaamheidIk kan er niets aan doenIk kan je ook niet aangeven aan de morgenZeven dagen en vierentwintig uur ben je bij mij
Wat moet ik dan zeggen en tegen wie
Nerkiz
