Zoeken

Finish

Feit : onze eerste zinnen waren mooi. Ze leken echt. Later schreef ik jouw marge vol met de woorden in mijn hoofd. Liet ze liggen op mijn tong. Branden in mijn keel. Ergens in jouw niets zijn ze de moed verloren. Ik zoek de eindstreep nu.

DqM

10 1

Na corona

Na corona De gekroonde vijand verslagen Op de terrassen weer gelach Toenadering Een omhelzing Het leven van alledag Het verdriet Blijvend gedragen Normaal Anders dan verwacht Leegte Lieve papa Rust zacht

Cornelia

8 0

Wedstrijd

750 jaar Hove

Deadline 21 jun 2021

Wedstrijd

750 jaar Hove

Deadline 21 jun 2021

Kus op mijn wang

De regen tikt op de ramen en ik voel me alleen. Ik wil gaan, maar geen idee waarheen. De wind duwt tegen de ramen. Was ik nu maar met iemand samen. Misschien ben ik dan niet zo bang. Als iemand een kus geeft op mijn wang. De stormt raast over en maakt plaats voor zon. De vogeltjes huppelen vrolijk op het gazon. Ik voel de warmte van de zonnestralen en sluit mijn ogen om in mijn gedachten te verdwalen. Ik hoor de vogeltjes en hun prachtige gezang en denk aan hoe iemand een kus geeft op mijn wang. De zon gaat onder en de lucht wordt zwart. Ik voel een pijnlijk gevoel in mijn hart. De sterren komen tevoorschijn, dus sluit ik het gordijn. Ik ga liggen in bed en het enige waarna ik verlang, is hoe iemand een kus geeft op mijn wang.

LotteKolleman

0 0

Tip

lange benen en losse tanden

De zomerzon heeft lange benenen werpt lange zwarte palenachter de bomen vanaf de omslagaan de pijpen waar ze haar koelte in legtop het groen tapijt heeft de zon overalnetjes gevouwen broeken liggen wereldwijd in de zoom van één van haar broekenvermei ik mij wereldvreemdverheugd over dit inzichtin de garderobe van de zonzie ik hoe de beek klaterend haarblikkerende tanden wast waartussende vissen als parasieten de restjes etenik raap een paar losse tanden opglibberig zijn ze met groene plaque

Manuel Van den Fonteyne

209 3

Knipperlichtrelatie

De laatste tijd zie ik je nog zelden Een mystieke mist hangt als een rookgordijn tussen ons in In de doodse stilte bonst mijn hart met een brandende vraag Wanneer zie ik je weer? Ooit? Jij lijkt je steeds verder terug te trekken Elke poging tot toenadering strandt ik blijf op afstand hoe meer seintjes ik geef, hoe groter de kloof tussen ons wordt Dichterbij geraak ik nooit.

Annemagenta

0 0

Antoine

Verstokt schuift Antoine statig door de straat. Eeuwen al danst hij als een beer op krukken heen en weer. Gedwee denkt hij bij iedere losliggende kassei aan de kindertijd van zijn eigen kroost.Zijn vrouw is er in die droom altijd bij. Maar ze ging en nam de geur van versgebakken brood met zich mee. Wat rest is stilte in een urn, overschotjes van leven. Door dat gemis heen straalt hij nog. Weet alle dooddoeners om te draaien. Zo valt regen niet uit de luchtmaar vult de waterput. Hij meandert naar de winkel.Lacht naar buur en facteurpraat nog honderduit over roze truien. Langzaam wordt zijn hartslag stiller. Bijna geruisloos lossen zijn handen kracht. Zo de straat uit in die onmetelijke nacht.

Thomas De Mulder

17 0

winter-lente-zomer-herfst

WINTER de avond valt zo ergens halverwege tussen middag en nacht telkens weer te vroeg tot ’s ochtends de dag al lang begonnen is een ijzig laken over het kale landschap ijssterren glinsteren in het koude zonlicht op dichtgevroren plassen en vijvers laat ons samen want in want overwinteren LENTE Mijn hart verwarmd door primavera zonneschijnsel ontluiken de eerste knoppen frisgroen en heerlijk ruikend de kilte wordt langzaam verjaagd huidhongerig wil ik door buien en grillen worden overspoeld ZOMER Zo schittert mijn liefde voor jou een reflectie op het glinsterende watervlak van een polkadot bikini die jouw perfectie bedekt uitgewaaierd over het laken op een bed van warm zand vliegerend naar een nieuwe toekomst beiden verstrengeld in de touwtjes van die bikini HERFST Rood, geel, oranje en bruin verdrijven stilaan al wat groen was met jouw hand in de mijne wandel ik over drassige paden en verlaten stranden op de cadans van onze harten bewegen we ons voort de avonden worden langer het haardvuur verwarmt de kilte die ons stilaan overmant

Sofie1973

0 0

Ze verdween

Ze verdween zoals alleen schoonmoeders kunnen verdwijnen uit een witgekalkt huis aan die drukke steenweg in een Oost-Vlaams Scheldedorp waar ze ooit oud dacht te worden met de echtgenoot. De tijd besliste er anders over. De man had al een decennium de aarde verlaten, tien jaar nadat hun volkscafé de laatste gasten ontving en het huis werd gefacelift door een zoon en schoonzoon, die zich genesteld hadden onder moeders paraplu. Dat schoonmoeder naar de Emiraten moest reizen om een West-Vlaming te ontmoeten, zou niemand geloven. En zoals de radius vergrootte, verruimde ook het blikveld van de schoonmoeder, die het huis verliet om in een appartement te wonen, honderden meters verder, een hele afstand, om enkele bakstenen te herleggen, zowaar. https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm

16 1

* in de hoek van de kamer *

ze nestelt zichin de hoek van de kamerde versleten zetel herkent de geur van haar gedachtenhet licht tuurt naar haar gelaatonthult de contouren van de tijdverloren parels in haar glasen een handvol stiltealsof ze gisteren washet zijden kleedje dat ze draagtverdraagt niks andersdan de beroering van haar huidhaar knopjesmet tepeltjes als speldenkopjesrijzen vastberadentraaggestaagpriemen door 't stof tot nadenkenze siddertze beefttrilt en doorleeftdit moment voor joudit moment door jouze absorbeertjouw onaanraakbaarjouw ongenaakbaarje werd in alleshaar onverklaarbaarin dieperliggende dimensieseen stukje van haar

M@rl1

0 1

_ jouw gerangschikt blauw _

momentenals parels aan elkaar geregenalleen de regen kent jouw tranen jouw glimmende lachglimpt smalendnegerendjouw gerangschikt blauwen het roestigevan jouw verweerde blikkenze ritsen megestaagen in vlagenin en uit elkaar we stranddenrigoureuswij stukjes onverwerktals wrakhout op het strand

M@rl1

3 0

Bij de dood van een vriend

Wortels uit het verleden nu losgerukt.Door het venster van allang vergane tijdbekijkt ze de nietszeggende wazigheid,voelt zich als een peuk vertrapt en uitgedrukt. Nieuwe vrienden kennen haar voetnoten niet,noch de wapenfeiten uit haar levensboek.Wie zonder leeft, is steeds naar vroeger op zoek,een queeste naar toen, in dromen vol verdriet. Wat de voortekenen aan haar prijsgeven,wordt in de achteruitkijkspiegel zichtbaar.Het jaar jaagt haar stokkende adem voorbij. Zij hoopt op troost om stil te overleven.Op vergeelde foto’s staan ze onschendbaar,voordat eeuwigheid hen scheidt, zijn beeld nabij.

CecileKoops

5 1

Pardon, dolle Josefien

Josefien, Josefien ik smeek aan u vergeet mijn man Josefien, Josefien neem hem niet in bedwang Uw schoonheid is, al gevreesdJe haar dat is, nog nooit verweesdJe huid dat is, ongescheerd en in je ogen zijn nog nooitnog nooit iemand, aangemeerd Josefien, JosefienIk smeek aan u, vergeet mijn manneem hem niet, ook al weet jeweet je, dat je kan. Een glimlach van de lente Een stem van geweldeMijn hout is van een ander soort gefrezenIn zijn slaap vernoemt hij steeds uw wezenNoch met katers, noch met bloeddorst ik zijn wanen, noch mijn tranen zoet Hij brult steeds uw naamJosefien, ik wil u, niet vervangenik wil u, niet meer zijnmaar hij, is de mijnJosefien,o Josefien,ik smeek u, ga weg, verlaat mijn dromenge vermaakt u reeds, in andere oordenik smeek u, josefien Geen zomers zijn, aan uw vel gelijko josefien, waar verstop ik bestwaar verstop ik bestuw lijk... --- Parodie op "Jolene" van "Dolly Parton"

Kakofoon

50 0

Zilte zondag

Op een zomerzoete zilte zondag een dame kuierend aan het strand haar voeten strelend in het zachte zand nieuwsgierig kijkend maar enigszins beducht met een ingehouden zucht het ruisen van de zee neemt haar verzonken gedachten mee in eindeloze golven lijkt haar hoofd bedolven meeuwen gieren zonder te plezieren en plots met een vriendelijk gebaar nodigt een warme vrouw haar uit voor een gesprek op een plek waar de witgouden zon ondertussen haar snoet overspoeld met kussen en haar best doet wolken weg te drijven om deze keer even te blijven en naderhand langzaamaan kopje onder te gaan in het mooiste bad van zilvergrijze dromen die misschien uitkomen achter een rosékleurige horizon waar liefde begon en het besef van leven weer even zo dichtbij is als de dood gisteren nog was.

CasaSara

45 1

Benemend

In – Je sluit je ogen, hoort de blaadjes van de bomen in je oor fluisteren op de melodie van de wind. De bewegende lucht danst onder je kleren en brengt je haar in de war terwijl de geheimen van de natuur langs je oorschelp glijden. – en – Je hoofd wordt één met de bomen die de nacht op hun schors vasthouden en het daglicht tussen hun blaadjes loslaten. Je hart wordt één met de aarde waar oud leven nieuw ontmoet. Je lichaam wordt één met de lucht die zich langzaam naar de andere kant van de wereld verplaatst.Je beseft dat dit is hoe ieder ander moment zou moeten voelen, alsof je longen zich vullen met de natuur en jij de natuur vult met je … – uit.

Hanne Vandormael

3 0

Stairway to heaven

De ladder staat al bij de muur;de treden glimmen breed en fel De eerste stap wordt gauw gezet,een derde volgt de tweede snel Zo klimmen wij gestaag omhoog,door vele firmamenten heen Op de ladder van de hartstocht weegthet hart vol lieve lust alleen En zoals het klopt, beklimmen wijtree per tree het steile pad dat eindigt in de hemel maar weinig tot geen richting had Want eens wij dan daarboven zijnen die laatste trede halen is het een kunst niet al te vlugin de hemel te verdwalen Zo eindigt vaak de zware klim: we wagen ons weer op de treden en banen ons teleurgesteld de weg terug naar beneden

Sarah De Grauwe

6 0

Ophelia, het berkenblad

Ik drijf onder de kale kruinenvan stormdoorvlaagde eiken,langs zij die op de kades struinenen nog even naar mij kijken;Mijn amber is verbleektMijn scharlakenrood verdropenMijn okergeel verweektMijn groenen uitgelopenIk ben het bruine berkenblad;dwarrel neer op de rivier,op het zilverwater datmij wegvoert, ver van hierZo zal ik stil verdwijnenom nooit nog af te meren,in het water weg te deinenen nimmer weer te keren…

Sarah De Grauwe

0 0

Moeilijke woorden

Sommige woorden worden moeilijk geboren Ze zijn te groot om vooruit te stromen Sommige woorden zitten nog te diep vanbinnen Verscholen in het donker, niet in staat om de weg te vinden Woorden van loslaten en verdriet Woorden van ik weet het even niet Woorden van liefde en graag zien Woorden van hoe gaat het met jou sindsdien? Grote woorden Weet je welke ik bedoel? Hoe voller ze zijn Hoe kleiner ik mij voel Knippen we ze samen in stukjes? Zodat ze stijgen naar het licht Moeilijke woorden zijn net het mooist wanneer ze dansen op jouw gezicht

liesbethalen

8 1

Flarden van vroeger

Ik draai de sleutel in het slot van de deur naar het verleden Als ik terug wil, oh mijn god even vluchten voor het heden Ik sluit mijn ogen, overzie alles wat mij tot hier bracht Hunker soms naar nostalgie in het diepste van de nacht Ik sla de foto-albums open blik naar hoe het vroeger was En laat soms mijn tranen lopen voor dat meisje in de klas Ik zie haar zitten, ken die blik een glimlach, heel verlegen Een schuchter meisje, dat was ik ik kom haar nu nog zelden tegen Haar teruggetrokkenheid ontgroeid is zij die fase lang voorbij Dankzij de liefde opgebloeid maar nog altijd verankerd in mij