Zoeken

Morgen

Beste persoon x,   Hier spreekt persoon y. Ik ben 20 jaar zit in mijn 2de jaar dierenarts.  Ik vraag me af of ik morgen er nog zal zijn? Ik zal misschien sterven door een hartaanval of door iets anders. Ik weet niet of ik wel zal hebben genoten van mijn laatste dag. Zal het een weekdag zijn of een andere gewoon weekend zijn?. Ik zal nooit weten wanneer ik sterf maar mijn levensverwachting is achtenveertig. Ik zal mijn kind misschien zijn op groeien maar niet mijn kleinkind maar dat is het probleem van vandaag niet.Ik heb pijn en pijn en nog eens pijn soms hoop ik om er niet te zijn. Om de pijn voor die paar seconden kwijt te zijn.Dan wordt je wakker en dan voel je zo een helse pijn dat je er niet meer wil zijn.  Daarom hoop ik dat ik zal kunnen afstuderen van de unief om mijn leven te kunnen leiden en mijn liefde en geluk te vinden in de zoektocht naar geen pijn zonder medicijnen of zelfmedicatie. Ik hoop op een leven na vandaag om deze mooie dag terug te kunnen delen met mijn hondje, gezin en toekomstige liefde. Want na vandaag wil ik leven, ik wil dit elke dag kunnen zeggen en ervoor zorgen dat ik mijn dromen kan waarmaken. Andere mensen kan helpen en hun dag beter maken. Ik zal nooit weten wanneer ik sterf maar mijn levensverwachting is achtenveertig. Ik zal mijn kind misschien zijn op groeien maar niet mijn kleinkind maar dat is het probleem van vandaag niet.Ik heb pijn en pijn en nog eens pijn soms hoop ik om er niet te zijn. Om de pijn voor die paar seconden kwijt te zijn.Dan wordt je wakker en dan voel je zo een helse pijn dat je er niet meer wil zijn.  Daarom hoop ik dat ik zal kunnen afstuderen van de unief om mijn leven te kunnen leiden en mijn liefde en geluk te vinden in de zoektocht naar geen pijn zonder medicijnen of zelfmedicatie. Ik hoop op een leven na vandaag om deze mooie dag terug te kunnen delen met mijn hondje, gezin en toekomstige liefde. Want na vandaag wil ik leven, ik wil dit elke dag kunnen zeggen en ervoor zorgen dat ik mijn dromen kan waarmaken. Andere mensen kan helpen en hun dag beter maken.

M323
0 0

Pandora

We maken geschiedenis met opgestapelde feiten, in cirkels gelegd op het rulle zand.   Zelfs de gevreesde zondvloed kan het tij niet meer keren. Toch kleurt de regenboog sprankeltjes hoop op Noah’s ark.   Was je handen in de naïeve zee die nooit van ophouden weet, al staat de onschuld tot aan je blauwe lippen.   Een in onschuld gewassen hand is immers gauw gevuld.   Ontken in alle toonaarden tegen de fanfare in. Zie de kringen van bewijzen verdwijnen in het versplinterde segment,  in nieuwe golven telkens verschoond.   Neergesmeten historie, heringericht aan het strand waar alleen de schelpen die glimmen,  hun kop boven de gemiddelde zichtlijn, teder worden opgepakt.   Ik bewaar ze in mijn doosje.   Mijn naam is Pandora.  

Susanna
4 0

Kruimels

Ik overbrug de tijd met haken en ogen.Dagen als lianen waarmee ik bogen trek. Leven in de hoogtepunten van één tot honderden morselijnen tussenin:een haastig gekrabbel van lijstjes, gestrompelen boterhammen als diner. Trampolines breken mijn valuit een hemel zonder zwaartekracht.Keer op keer op keer verjaagduit het paradijs dat vluchtstrepen trekt als bewijs. En dan hopen op de rekOp de kruimels onderweg. Ik ben een hamsteraar. Een hongerkind met bolle buik en holle ogen. Kijk ik knip de hoogvliegers uit de dag en leg ze te drogen onder mijn matras in afwachting van een ochtend die ook ontbijt belooft.  

Vanessa Daniëls
36 1

Peugeot 504

Een witte peugeot 504 glijdt voorbij over de provinciale weg. Flash backs aan mijn kindertijd. Sigarettenrook met de ramen dicht. Muziekcassettes zo dik als een boek. Kleine ruzies op de achterbank. De blik van mijn vader achteruit. Grote ruzies voorin. De eerste van zovele. De Route du Soleil. De witte Ardennen. Het gevoel van geruststelling bij het zien van het dak van de Peugeot 504 vanuit mijn slaapkamerraam.    

Susanna
17 0

Brusselaar

Hij is een Brusselaar, gespleten in twee delen zoals zijn eigen stad.   Zijn ogen staan nooit helder, nooit fier of overtuigd. Maar altijd vol met twijfel en met gegronde angst voor wat misschien nog komen gaat.   Eén woord verkeerd doet  hem ontvlammen, dan steekt hij zijn leeuwen klauwen uit  en spuugt zijn duivels vuur.   Wie hem niet kent van binnenuit noemt hem een narcist hij is echter gespleten door de weerstand overtuigd  van zijn gelijk.

Susanna
10 0

Darnet

Enkel het heden valt te smullen, Enkel dat moment staat op't menu,   Want eerlijk onverheerlijkt,   Bestaat er enkel Nu, Dus wees er bij, met de ogen open.   Want daarnet, is al lang gaan lopen.

Kakofoon
22 0

Rust

De achteruitkijkspiegel spiekt naar binnen bij een man. Frisgewassen achter zijn stuur zingend zonder geluid. Zijn ogen sprankelen  tevredenheid en rust, vooral dat.   Zijn auto rijdt rechtdoor. En ik sla maar weer eens af.

Susanna
5 0

Kindvrouwtje

Hoe jammerlijk schreit het kindvrouwtje nu de maan niet meer vol schijnt enkel  blauwe verfresten aan haar bewolkte hemel onverdienstelijk gered puur alleen door zelfkastijding van likkende vuren in een artistieke achtertuin gewiekste opdringerigheid en doortastend tot het gaatje dichtend en acterend bh-loos vervuld van zichzelf badend in haar vruchtwater door zichzelf bevuild stekend onder water waarin zij ten onder gaat walgend van de ander die zij niet krijgen kon   Nog een laatste grap. Ik wens je alle geluk, ik meen het oprecht.  

Susanna
10 0

Schuldgevoel

Gedicteerd door schuldgevoel en incompetentie schenk ik je nog eens bij. Wanneer je dorst hebt, breng ik je water.   Ben je moe, maak ik me klein en vorm een trapje voor jouw billen zodat je niet meer moe zult zijn.   Is het koud, warm ik je handen en bij verdriet lieg ik je voor. Er mag geen zwart randje  aan jouw dagen fris gekleurd.   Ik kleur je plaatjes, wijs jij ze aan? De lijntjes trek ik alle dicht en sluit ze af met een strik.   Vinkjes van goed en geen slecht woord, complimenten zal ik geven, zonder dat ik weet waarvoor.   Alles zo vanzelfsprekend, zodat je je nooit meer zorgen maakt. Mijn handen maken een kommetje en vangen alles voor je op.   In mijn schoot blijft altijd ruimte, ik geef het echt niet weg. Mijn borsten nooit meer jong, maar samen met jou verkleefd.   Al ga ik door twee hellen simultaan of na elkaar, mij zul je niet zien barsten al knal ik uit elkaar.   Je geld is alweer op, het mijne nog veel meer. Maar hé, ik ben jou zoveel schuldig alles is voor jou.   Ten slotte was het mijn beslissing, dat jij hier loopt en leeft. En heb ik jou dit aangedaan dit ploeteren tot aan de dood.   Erken mij lieve zoon, zoals jij jezelf erkennen zal.    

Susanna
7 0

Pixels van geluk

Opgebouwd uit pixels zijn mijn laatste dromen. Samengevoegd tot een beeld van hoge resolutie. Gelaagd in stadia uit kindertijd tot aan volwassenheid. Samengeperst verlangen tot een gifgroene straal van vergeten vullend verlangen en overgebleven hoop. Mijn dromen zijn voorspellend, zoals ze ook voorspelbaar zijn. De pixels hangen samen in uitgeschreeuwd geluk. Slapend dringen ze binnen, achterom en binnendoor. De dromen die ik koester over onze intimiteit. Weggedragen over dagen vergeven van onzekerheid. Bij mij geen zwoele rook van een postcoïtale sigaret, maar jouw handen over mijn gezicht en in het donker vind je mij. Mijn hand door jou gestuurd naar je geilheid van een nieuwe dag.    

Susanna
8 0

Wolken II

ergens op een deur onder een tweede laag verf zweven wolken lichtledig tussen hoofd en wand   onder de verwilderde haren van een wilg groeit een solitaire rode bloem naast beton   de tentakels van best bewaarde geheimen klitten zich vast aan de hersenstam van de enkeling die stilte zoekt om de noten heen  

Vanessa Daniëls
32 0

Wolken I

Dansen tussen frisse lakens en bloemengeur een ventilator aan het plafond en alles is sepia een transistor knispert blues en ik denk aan dagen in de zomer aan gras kniehoog en lopen op handen aan wolken op een deur  en het besef dat alles vanaf nu poëzie zal zijn mijn koninkrijk voor een woord en ik bouw je er een huis mee regels lang zijn wij onaantastbaar    

Vanessa Daniëls
33 0

Bergbeest I & II

Bergbeest I   Je hoopt iets te vinden Dat er waarschijnlijk altijd al was Iets dat perfect in je navel past Maar dan groter (Is mijn theorie) Of je hoopt gevonden te worden Zomaar op straat En dat iemand zegt “Ik ben al tijden naar jou op zoek Nu kunnen we verder”   Het is hoe je kijkt Hoe alles uiteindelijk blijkt net niet genoeg te of veel te veel Hoe je de veren van je vleugels verloren denkt (Ik kan aan komen zetten met was zoveel ik wil) Hoe de gedachte dat je dingen te verliezen hebt je doet verdwijnen   Je rook eens aan een meisje Aan haar hals Was plots niet meer zeker van wat je daar te zoeken had Waar je op hoopte (Ik denk: iets vinden voor je navel of gevonden worden op straat maar het kan ook iets anders zijn geweest zoals het bergbeest - daar kom ik misschien nog op terug) En of ze wel jouw soort was   Haar hoofd ligt de laatste tijd vol met zandzakken Overvol Ze houdt zich voor het gemak graag van de domme en vergeet ondertussen voor het gemak haar naam Mensen zeggen wel eens dat met haar niet te praten valt of niet echt Daar verontschuldigt ze zich voor Ze valt vaak maar  Niet samen met zichzelf   Ze weet dat jij wel samenvalt (In de mate van het mogelijke) Ze vindt het onmogelijk om in jou geen homo universalis te zien hoe graag ze ook stiekem heel af en toe stilletjes op je zou willen neerkijken Elk mens verdient medelijden (In de mate van het fatsoenlijke) Als ze naar je omhoog kijkt moet ze denken aan Icarus en dat maakt haar bang Ze verstopt de was voor de veren achter het behang   Jij bent simultaan god en aanbidder Heel af en toe ook gewoon mens maar dat staat je minder Boetseert wolken doet klei zweven Even lijkt het alsof alles verbonden  En niets gevonden Omdat het er al is     Bergbeest II   We verhuizen later naar een berg die ook een beest is Die elk moment kan vertrekken Dan kreunen de bomen Schokt de grond Wij gezellig mee Of we bergen verzetten Of de berg zichzelf  Is uiteindelijk niet van belang              

Marieke Ornelis
94 1

Ons vel (onder constructie...)

Ons vel een overrompeling Getekend door  Slagschaduw en lijfspreuken die dan door elke kier geeuwen als erosie Liefdes die sleten of ons hadden gebeten Al de dingen die we nooit meer loslieten en die dan toch weg vielen wat  we wisten of niet Alle krullen  Steeds meer waar Al het haar Of steeds minder Dit en dat vinden  Je te zwaar voelen om op te stijgen Niet meer springen omdat je weet dat je kan vliegen en dan toch nooit vliegen Levensverwachtingen tackelen Gewoon blijven gaan Alles neerhalen  behalve een grijze vlag, en ook nooit zeggen wat dat precies wil zeggen, want-ge zult dat nog wel snappen.  Later als ik groot ben Later als ik grond ben   zoals toen ik begon

Erte
0 1

Prototype

Vlinderlicht is de vrouw onder je huiden de man die uit de startblokken schiet terwijl mijn voetzolen kleven aan smeltend asfalt. Even nog, heel evenduurt mijn doorstart.Als je een ogenblik wacht dan zie je misschien hoe pijnlijk mooi mijn slow motion kan zijn. Mijn snelheid is een goocheltruc.Zestig beelden per seconde maar de ervaring sijpelt traagdoorheen mijn kleilaag.En jij, man van zand door de vingers en lichtjaren in een oogwenk,ken je de geur van klamme aarde?ik wil je vertellen over te lange dagen vol achtergedachtenen nachten te kort voor een reset. Ik ben een prototype.    

Vanessa Daniëls
40 0

Verbleekt rood

Rood haar zelf geknipt valt over haar zorgvuldig omlijnde ogen. Wanneer ze me aankijkt als ik binnenkom met mijn bagage van de dag knapt mijn overspannen hart.   Piercings wilt ze niet, een tattoo misschien en ze verbaast zich over zoveel onbegrip. Bijna vijftien is ze nu, nog altijd speurend naar verjaardag bezoek. Instagram is haar portaal, haar make up haar verhaal. Ze is het kind van een alcoholist, een kind uit het elfjesbos.   Ze flirt de godganse dag met haar eigen spiegelbeeld, maar vreest de marges tussen de omlijsting en haar kamer. Haar kaders zijn de muren van onze sociale huurwoning en haar overgebleven data.   Zomervakantie is voor haar een straf gevuld met lege dagen. Vriendinnen maken kan ze niet, vrienden zijn nog minder.   Ze is een dochter van een sterke vrouw zelfvoorzienend en alleen. Alleen zij kent de uitgegumde wazen over de lijnen van mijn verhaal.    Ze lijdt, ik zie het en alles wat ik haar bieden kan zijn mijn verstramde pogingen tot kalmte.   Ze plooit zich naar mijn humeur en naar mijn tijden van aankomst en vertrek. Ik duw, ik trek, ze trekt futloos terug.   Haar kont is van een jonge vrouw, haar duim nat van haar mond. Haar knuffel klampt zich vast aan haar wuivende kindertijd. Het heeft enkel nog een kopje, zijn lijf hangt aan elkaar van 15 jaar verdriet en eenzaamheid.   Ik wil haar dragen weg van hier naar stroomopwaarts. Naar een thuis waar een vader is, een zus en fijne buren en vrienden die spontaan binnenvallen en allen blijven eten.   In het weekend maakt ze plaats voor mijn opgebloeide liefde. Ze weet van zijn bedrog. Wanneer ik mijn lach lach zie ik haar schouders dalen, wanneer ik vloek zie ik haar rug, wanneer ze zachtjes de kamer verlaat.   Ze is mijn kind gegroeid in het beste van wat ik had, het beste van twee kwaden.  Ik wil haar geven alles wat ik kan maar ik kan niet meer.  

Susanna
26 0

gev(v)eld

Wankel. Een boom van een vent, maar dan zonder wortels. Een tank van een man, wat weinig goeds voorspelt.  Hij stelde Mijn stam Is uit deze eikel gegroeid En vertakte om met logge slagen weg te bomen  Hij kapte ermee  ook al zagen we in een natte ooghoek in een plooi in de kamer een grote bijl die nu zou zwijgen. Hij zong toen alleen  Nog tot vogels.  Week papier en het  bleek pal hier   te vellen.

Erte
35 0

Orfeus

  Orfeus fietst voor me uit met ritmische benen Ochtendverkeerdelijk uit bed gestapt Trapt door het rood roept links Ik kader de spits in met duim en wijsvinger   Wij hebben de gewoonte om de dingen heen te draaien Rotondes worden zwarte gaten Ik ben vaak bang om achtergelaten te worden Orfeus kijkt niet achterom   ’s Nachts horen we elkaars tandwielen Bijten in elkaars hals: bloed en ijzer Dit is onze ritmische robotroutine Ijzerdraadaders, de geur van kerosine   Wij hebben de gewoonte over elkaar heen te praten Rotondes worden zwarte gaten Het fietspad ligt vol scheuren, mijn knie open, ik op de grond Orfeus, kijk niet achterom      

Marieke Ornelis
31 1

g ekEr f D

De woorden vallen uit mijn mond Als paarden De hals halfslachtig opengelegd bloot te leggen wat er ontbeert De klanken die breken op mijn onderlip Die een beetje bloedt Ze is ontkleed In die twee voegen van haar krult nog wat plezier misschien is dat wat rimpels zijn Ik heb altijd van hoektanden gehouden En toen braken ze braken; elke keer opnieuw maar ik drink nu niet meer Ik rook bloemen je zegt naar mei kaken spannen zinnen vallen uit de grond In paren want wij mannen spreken met twee woorden en soms met gespleten tong Als een slang maar scherper dan een schaar Ik dek ze onder

Erte
32 0

Eclips

Hoe zij zo schijnt zo vol zo vaal de maan op de stoel waar de man zwoel zijn zachte rook uitblaast, eer zij verdwijnt.   Een stuiptrekking, de laatste in haar soort, dit wachten op verlichting deze koude voeten op zanderige grond. De klok tikt ergens schrijven vrouwen hun verhaal omheen de blinde vlekken; vullen snelle hakken de gaten in het asfalt. Haastig richting schakelaar om de bol draaiende te houden in een ritme dat geen maan meer volgt. Twee natte vingers in het stopcontact en ook zij hebben het licht gezien.   Maar zie hoe zij weerschijnt zo vol: de maan op de man op de stoel die zwoel zijn laatste rook uitblaast over jongensdromen palmbomen en babaganoush.   Après nous les mouches.  

Vanessa Daniëls
0 0
Laad meer ...