Zoeken

Cursus

VOLMAAKT SCHRIJVEN! Schrijven met Elsschot en… Heleen

Start op 10 nov 2021

Regio West-Vlaanderen

Cursus

VOLMAAKT SCHRIJVEN! Schrijven met Elsschot en… Heleen

Start op 10 nov 2021

Regio West-Vlaanderen

Onzin

Vragen, rechten altijd maar zwichten. Het voelt net alsof ik moet dichten, neen hockey dat is één van mijn plichten. Maar wat heb je aan vrijheid zonder blijheid? Jeugd tegenwoordig allemaal eensoortig. Jezelf zijn, hoe? Bij de geboorte. Allemaal paspoorten, vrij noemen ze dat dan? Neen, met poorten om ons te spoken? Regels om ons als egels te noemen? Mensen zijn zoals egels, ze hebben stekels als ijspegels. Mensen zoals egels met wat kopregels en leerregels. Neen, allemaal onzin zoals labels.  

tesske
4 0

geluk in de sterren

Geluk in de sterren   vrij zijn zoals een vogel als een duif die ik goochel zo vrij dat ik vliegen kan in de lucht zo vrolijk als de zon waarnaar ik staren kan zonder zucht als dat eens kon zo mooi als de maan de sterren waarin ik verdwaal Oh nee, ik wil nog niet weggaan de sterrenhemel, plaats met een mooi verhaal hier lig ik nu te staren naar de kleine beer zonder haren ik voel het geluk zoals het kleinste kind dat beleeft het geluk dat een tiener zelden nog heeft

gunter
15 2

Vrij

Ik voel me vrij. Vrij, zoals golven in de zee. Vrij, zoals schelpen op het strand en branding in het zand.   Vrij, zoals vogels in de lucht. Vrij, zoals bomen in het bos en mollen in de grond.   Vrij, zoals bloemen in het gras. Vrij, zoals noten op een notenbalk en vingers op de pianotoetsen.   Vrij, niet gedwongen en niet bezet maar onafhankelijk en onbegrensd. Zo rustig, zo onschuldig, zo simpel. Gewoon Vrij    

Myrthe Hellemond
3 0

Novemberpoëzie - dag 9 - Goudlokje

Soms ziet ze haar droomhuis. Onder klimop hangt een bordje te koop maar die belofte blijkt verjaard. Onbewoonbaar. Uiteraard kruipt ze door een raam naar binnen.   Onder dikke lagen (dode!) spinnen en stof ligt een bed haar als gegoten. Op de tafel een stapel borden met een hoek af. Tapijten met rafelrandjes en een trap die het midden houdt tussen kraken en kreunen.   Weten dat ze niets kan breken wat van waarde is. Haar gouden lokken wappert ze door het huis als om schoon schip te maken.   Spiegel oh spiegel, middenin verval is zij met gemak prinses van het bal.          

Vanessa Daniëls
21 0

Blauw

Denk met mij de dagen,weef ze rond me heenals een deken voor als het kouder wordt. Leg de zon op mijn gezicht,de geur van koffie, brandjouw handen op mijn huid. Merk mij met je woorden,maak met mij een zin,plaats me in een raadsel,los mij op. Laat mij niet los. Zoek mij,haal de lussen uit mijn gedachten,ontwar mijn hart. Geef mij een huis,een raam met blauwe luikenen vind met mij het uitzicht.

Elfi Vandenabeele
6 1

Des gueules cassées

  Door mijn ogen zie je niet, alles gapend comme des gueules cassées.   De wind huilt gaten  tot in het diepste zwart en laat rillingen achter   daar waar niets meer is.       Schilderij: Kubistisch Portret - Rudy Thijs

B.P. Arend
7 0

van binnen naar buiten

Jij kan niets veranderen aan jou. Tenminste, dat zou zo moeten zijn. Voor dit stukje tekst - dat in een soort van oprechtheid zich ingewikkeld heeft - had ik muziek nodig. Voor jou draait het erom jezelf voorop te plaatsen, en ik die jou meemaak: eindelijk maak ik iets mee dat volstrekt normaal is. 'The soundtrack to my life' horen.  Je bent pas zinvol omwille van een ellendige ervaring zoals verlies, maar wat verlies je?; zoals pijn, maar wie is degene die nog pijn heeft? De wereld is op een vreemde manier gestopt met op iets te lijken en laat een verveelde indruk na. Ik kan nog zo mijn best doen, maar niets schijnt maakbaar te zijn dus verdwijnt het momentum altijd wel ergens.  Ik zweer af dat liefde draait om delen, en laat het me vervolgens op gebruiken. Ik doe alles altijd bewust, ook al weet ik dat dat nefast is. Autisme doet je nadenken, zonder dat je iets weet.Je ogen staren me aan maar later zou nog duidelijk worden dat dat mijn eigen blik was die terugstaart naar wat er nu nog van mij overblijft. Ik doe wat moet of eindelijk kan, niet na (gelukkig zijn); ik doe het omgekeerde maar dan op een overtuigende manier (oncontroleerbaar zijn). Ik doe het niet graag, maar maak het wel telkens mee. Ik heb een totaal volmaakt verlangen naar het exterieur van Dries. En dit verdomd stukje tekst dat op een gedicht wil lijken. Een geparafraseerd gedicht is geen gedicht maar een analyse.  Laten we ophouden bij genoeg.  Zorgeloosheid tot iets logisch maken, het zal nooit lukken zonder waanzin.  Vind me terug, zodat ik het niet zelf hoef te doen.

Dries Verhaegen
90 0

Novemberpoëzie - dag 8 - Inventaris van verloren zaken

Het ommetje in de stad waar ik in de herfstzon besluit mijn koffie buiten te drinken. Dat moment waarop vader enthousiast zijn gsm bovenhaalt voor een gedeelde selfie. Het gevoel van zijn hand op mijn schouder. Het besef dat ik me niet herinner wanneer die hand er voor het laatst lag. De eerste wandeling samen met het nieuw lief. Het slenteren om tijd te rekken. Mijn handen die winnen bij een wedstrijdje om ter koudst. De picknick bij het kerkhof met de vuile wc. Het te gulzig happen in een rijsttaartje. De treinrit naar zee waarbij de lucht zo roze kleurt.   Het is maar een hoed, troost je me. Op de tram verliest iedereen wel wat. Maar dat kan me gestolen worden.   Koop een nieuwe, zeg je. Je snapt er niks van. Uit een nieuwe hoed tover je geen oude verhalen.    

Vanessa Daniëls
32 1

Delhaize op zondag

Delhaize op zondag Doodgemoedereerde blikken rijden de auto tot vlak voor de deur. Zaterdagavondzweet zit nog in hun kleren en lijf, lieden die lijden. Op de parking waait een blikje mee op het ritme van de wind vooralsnog krijgt het blikje geen vleugels ondanks de belofte. Karren ratelen, wieltjes kraken en handvaten van roestvrij staalomarmen de onzekerheid waarmee ei zo na een nieuwe week wordt afgetrapt. Een hand met afgestorven vingers haast zich dwars door alles heenen legt beslag op het laatste pakje melkpoeder. In bont spechtde voorheen voorname dame kloek naar de kassa waar een meisjehologig artikelen bliept. Ook zij ziet het slagveld van duizend smaken duizend wensen en denkt maar niet aan morgen, wanneer alles opnieuw begint, kroniek van een aangekondigd meelopen in verslindend rat. Ergens knoopt iemand een strop.

Thomas De Mulder
18 0

In het bos

Saartje Vandendriessche zweet ‘de socials’ uit in een bos. Kwansuis legt ze een keutel in het territorium van een vos. Troost zich met de dooddoener: lastig zonder al die moderne media.Verbijsterd en half verweesd staart ze wat naar haar eigen voorpagina. Bekakt en bescheten zit ze niet in met de habitat van de dierenHad ze maar een beetje minder ego en wat meer manieren. Gelukkig vindt ze zichzelf terug in een stukje onherbergzame natuurzonder morren betaalt de belastingbetaler haar digitale detox kuur. Veel keuze was er niet, we dromen allemaal wel van iets anders af en toemaar voor protest is deze paljas na een dag werken toch veel te moe. We zitten nu echt aan de onderkant van wat nog kan worden uitgezonden had ze niet in het bos gekakt was ze misschien wel door die vos verslonden. Dan waren wij vandaag toch iets beter afeen BV graaft niet zelden het eigen graf.

brandnetel
14 0

Novemberpoëzie - dag 7 - Schaarste

Gisteren verjaardagstaart gekocht. Dat duurde een tocht door de stad eer we één vonden het verjaren waardig. Dat ze voor zes bedoeld was deerde niet. Ik besloot: je mag zes keer jezelf verwennen als niemand anders het doet. Nooit eerder likte citroenschuim zo gretig aan een mes.   Vandaag is niemand jarig dat ik weet. Wie eet alleen? Wiens paraplu ging stuk? Wie weent om een dode merel in het gras? Iemand?   Natuurlijk gaat het om dat teveel  in mij voor jou.   Ik groei weer armen die zich zo zacht om je pijn heen willen vouwen. Verlangen ons te omcirkelen als kringen in het water tot ook ik omsloten word.    

Vanessa Daniëls
20 0

Stralend

Je zingt de kalender kaalMet metaforen die ik nog eens wil horen Was ik een envelop bracht ik je brievenWas ik een pen dan schreef ik ze Mijn lief maakt me radioactiefTot ver over mijn oren

Stelselmatig
28 0

Een lyrische omschrijving van het ongemak dat ik tracht te ontleden en af te schudden

In het witte maanlicht gaan de dennen door hun knieën. Rolluiken rammelen, vette druppels kletteren. De woeligheid achter het dunne glas is van dezelfde aard als die onder mijn huid. Welke houding ik ook aanneem, ik blijf twintig centimeter boven het bed zweven. Het landen en zinken lukt niet. Ik reken op een kuip warm zout water als anker. De obstructie in mijn keel roert zich even en haakt dan weer in. De rechthoek in mijn maag zit gebeiteld. Geknield herzie ik de koers. Een afgebakend verlangen naar rust richt ik tot symbolen van grootsheid waarin ik mezelf even niet zie. Reeds als kind wist ik dat ik mijn woorden kon planten. De scheppingen van vandaag zijn mijn smeekbedes van gisteren. Ik huis in de inzichten die ik wilskrachtig bijeen heb geschraapt. Een fort bewaakt door een schare engelen. Ware verandering, de soort die verzacht, ontvouwt zich na begrip. En zo loop ik continu, om niets te missen, wagenwijd open. Met als gevolg dat er veel onrust binnen dwarrelt. Ik struikel ook steeds vaker over de langgerekte kreun die tussen de façades hangt. Sommigen proberen deze te overstemmen door luid te zingen. Maar dat gaat ongewild snel over in geschreeuw. Ik graai naar de voorbij glijdende stilstand en tracht de schemering te bottelen. Het einde van alle dingen zit in mijn ooghoeken. Alles wordt verpakt met limieten, cadeautjes aan mezelf. De sorry’s veeg ik van mijn lippen terwijl ik mezelf toesta om verkrampt mens te zijn.   https://www.karoliendeman.com/blog/2021/11/7/onrust‘Wired Up’ - zelfportret met acrylverf - 122 x 92 cm

KarolienDeman
11 0

Novemberpoëzie -dag 6- Onderweg

Laat me soms gewoon onderweg zijn.Een bus razend over een donkere snelweg.Koplampen die strepen trekken in het zwart.Niet meer weten waar ik ben. Oefenen in ergens vandaan bewegen.Niets meer denkente weten. Laat me soms gewoon weg zijn. Roep me terug.

Vanessa Daniëls
25 3

Novemberpoëzie - dag 5 - Citroentaart

Adriaan groet jarig de dingen: dag keuken, dag stoel, dag spiegel, dag smoel, dag moeder met de frons. PLONS PLONS in het afwaswater. Het buitenland op slot en geen werk in de seksshop. Feesten is voor later.   Deur uit, straat op, trein in, Brussel stop. Zijn groene hoed op kop. Een stad met plek voor jarig zijn. Een stad met plek. Een stad.   Porto in het zeebeest. Walrus, walvis, what is in a name. Sysyphus, Adriaan of Wittgenstein, logisch of absurd, verjaren of verdagen. De slotsom blijft gelijk: van leven gaan we dood. Tot dan is er citroentaart, en liefst een hele HOOP.   (verjaargedicht voor Adriaan met verre knipoog naar PVO)

Vanessa Daniëls
29 0

Luister naar de regen

Luister naar de regen. Neem deze dag als de jouwe. Vandaag hoeft er niets, en toch kan alles.

katrien de nil
41 1
Tip

Haiku Kus me

Warm me, omarm me. Wentel me in jouw woorden. Kus me op de mond!

katrien de nil
135 1

Waardevolle scherven

Daar lag ik dan. Op mijn rug te midden van de velden, met mijn roze BMX bovenop me in een vreemd dorp waarvan ik ben vergeten hoe mijn klasgenoten heetten. De ooit witte turnpantoffel gekneld tussen spaak en vork, ver weg van het huis met de zwarte kolenkachel en de plastieken badkuip waarin niet ik - maar hij - verzoop, kneep de huid van mijn wreef ruw en nat tot een drukkende voet de fantoompijnen uit mijn hoofd rukte. Het was hem gelukt, dacht hij. Althans voor even, leefde hij in een wereld met enkel vaste lijnen die eenvoudig konden doorgeknipt en de ongeopende brieven op de tafel naast de kerstcadeautjes uit het klooster waar ik mijn geloof verloor. Te vroeg wellicht, hoewel ik de weken voordien nog op dinsdag- en donderdagochtenden voor schooltijd als misdienaar achter de priester zelf het belletje rinkelde.Het kwam pas later binnen. Of toen mijn zus en ik op kousenvoeten langs de stoep wegliepen tot we gegrepen werden door een overmoedige voorbijganger die ongetwijfeld het beste met ons voorhad. We wisten heel goed waarom we daar waren, maar vergaten het te zeggen want dat kon niet. Het verlies van de ontsnapping zou te veel pijn doen. Net zoals de verdwenen speelse taferelen die ik pas op latere leeftijd terugvond met mijn eigen kinderen, nadat ik de woede weer onder ogen zag en niet zo nodig de wereld moest repareren vanuit een onverteerde honger naar schouderklopjes tegen vijandbeelden.Het stopt ergens. De bergen blijven overeind zonder sneeuw en met water in de kelder. En als de platgespoten velden weer de broeken worden waarin we met onze botten sprongen, leren we dat dit slechts een voetnoot was. Dat vergeten we te vaak als we er in klem zitten. Laten we er een boek van schrijven voor elke dag en de hoofdstukken die ons niet meer raken schrappen. Of beter nog: klasseren. Zodat we vertederd kunnen terugblikken en opnieuw de vlucht vooruit er af schrapen. De zaterdagen op het dak in gedachten aan de overkant zijn al lang voorbij,net als jij,ook al leef je nog verder in de scherpe trekken van mijn weerspiegelingik laat je losin waardevolle scherven          

Hernam
0 0

Novemberpoëzie - dag 4 - retraite

Veertien hoog aan zeehouden wind en meeuw een decibelduel. Achter gesloten ramen schuil en schreeuw ik het luidst.Daar waar het buitenleven zich te pletter stort tegen beton, raakt mijn stem niet eens het balkon. Maar morgen,morgen fluister ik je de huid vol. Hoe ver kan je weggaan,eer je stopt met terugkomen?                    

Vanessa Daniëls
34 1
Laad meer ...