Zoeken

Verleid

Dat jij in dit dorp geboren bent, waar ik een vreemdeling wasdat jij hier jaren dwaalde en op drempels woonde. Dat je nooit ergens binnen mocht -je was berucht om je vijandigheid-dat ik bang van je was en je meed, dat ik gezworen had: nooit meer. Je had een plan, je zwierf rond het huis, nam de tuin in, daarna het terras. Dat ik je binnenliet, eerst in de keuken, dat ik je voedde en verzorgde en je een bed gaf beneden, later boven. Het is niet te geloven, dat ik nu met een jongen slaapdie zich ’s ochtends omstandig uitrekt, en spint.

Christine Van den Hove
27 3

MAANLOOS, ZONDER WACHTER

zijn wij niet allen nietigonbeduidend in ons wezenkortstondig in het levendoen en laten één lang momentdaarom tast ik gretig in het duisteromdat de nacht mij zo aangrijptbemin ik ’t verborgen zwerven’t dwalend in het donker kozenwant telkens ik de sterren proefsavoureer ik bovenaardse grootsheid

Staf van Battel
15 1

Vluchtige ontsnapping

De zon leek nederig Alsof hij zich probeerde aan te passen aan de rust… Bedwelmd door de betovering Die het landschap over hen uitsprak De verloren zielen glimlachten terug Naar hun reflecties in het serene water Terwijl de zachte bries Zijn hymne fluisterde aan de lokken van het haar En ze wegveegde van het gezicht De maskers lagen op het gras Nutteloos Waarschijnlijk voor de eerste keer De handigheid op hun snijwerk Vertellen verhalen lang begraven in hun plooien Verzonken in de verleiding De dromerige ogen beschutten extase Gelukzaligheid in luciditeit, zeiden ze De gezichten liggend in het gras Omlijstten hun lippen met een wrange glimlach Dat bewerkte de woorden: De klok stopt nooit De zon leek woest Alsof hij probeerde te winnen van De wildernis…   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
9 0

Theorie van tijd

Gegeven is het gegeven dat wij moeten leven onder het gewicht van de hoop.  Het feit geeft geen blijheid dat wij zijn zoals we ons meten.  Opgelijst op te zien wat jij verdient tot de som van onze hiërarchie.  De stille wijsheid van de verbroken maat om ons even rust te geven,  ligt onder te papieren van bewijs dat wij alles geven om herkend te zijn.  Terwijl de punten verbinden aan hoeveel respect we geven aan degene die rond ons leven, Maar toch zoveel moeite om een getal te geven aan een mensen leven.  Ironische valkuilen voor degene die teveel geven aan de gegevens van onze diepte.  De ijsberg van de gedachten onderzonken door wat verwacht wordt,  Niet weten of onze conclusie zal bevestigen wat we vrezen.  Dat we eigenlijk niks weten, zonder onze tijd te meten.  

Teresa
12 0

Elke droom heeft zijn prijs

Elke droom heeft zijn prijs Bloed, zweet, opoffering Geproefd na mislukking, tranen en hopeloze zuchten Zou succes twee keer zoeter lijken Handen die naar de hemel durven reiken Een zon die hun ogen kan verblinden De hoogste pieken zijn er om te bereiken Alleen door hen die durven te geloven Laat de tegenslagen je ziel niet storen Of je ogen afleiden van het uiteindelijke doel De weg naar het paradijs is geplaveid met stenen Zelftwijfel, tegenslagen, te veel onbekenden De zeeën mogen turbulent en diep lijken Maar je kunt de diepte niet beoordelen tenzij je springt De sensatie van het zwemmen tegen de stroom in Kan niet worden ervaren door het bewonderen van de golven vanaf de zeezijde Reinig je ziel, luister naar je innerlijke stem Laat elke wrok, elke kunstgreep varen Durf je geest te openen en je zult beseffen Waar het ware verlangen van je hart ligt   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
6 0

Drink to the new

The reminder of the day that went by, without the feeling of live as it is.  The constant changing of the world, without seeing the sun rise.  The every second of a moment, past by of the hour, that give me all the time. The time that seems to slip away, with the thought of falling for the emotions.  The feeling to run even when you are where you thought you were to be.  The endless stream of misery, because reality is a flow we can’t control. The misunderstanding of being who we are to what we supposed to be. The cost of the bravery we aren’t willing to take, because we simple want to be.  Here to the fearing loop of society! For the invisible number of repeating words that aren’t heard.  Nothing new to us, but the way we see tomorrow and are today.  

Teresa
3 1

2*2*

  In de straten is het leeg de lantaarns branden op een verlaten podium   alleen applaus vanop het balkon.

B.P. Arend
33 0

Wedstrijd

Literair spreekuur Schrijfdag 2021

Deadline 15 apr 2021

Wedstrijd

Literair spreekuur Schrijfdag 2021

Deadline 15 apr 2021

verweven

zij gaan verder maar niet uit elkaar beiden deel van elkaars weefsel namen en gebeurtenissen verweven voor altijd bewaard in de merklap van hun ziel tot de laatste klos is neergelegd de laatste draad is afgehecht                            lieve fimmers

Lieve Fimmers
19 2

Het is iets, maar geen gedicht meer

Zomaar het gedicht opnieuw beginnen, alleen maar omdat het daardoor niet meer hierom draait: het gedicht opnieuw beginnen. 'Niemand herinnert zich jouw zelfopgestelde criteria die leidden tot het moment waarop je stopte met fataal veel te schrijven', zei het wannabe analystje in je eigen beleving.  Maar het was fataal veel omdat het eindig was, dat leek je wel te begrijpen. Ik zie mezelf als een totaal overbodige verslaving. Is het mogelijk dit soort toestanden nog te vermijden? Het is 4u 's nachts en ik ben in verval en bloei tegelijk. Het betekenis negerende mannetje op mijn schouder staat me wel aan. Het is roekeloos jezelf op te delen. Ik laat mezelf aan mezelf over. Er is genoeg tijd voor iedereen om hetzelfde te doen. Je wil niet dat je niet geprobeerd hebt maar je handelt alles af vanop een afstand. Zonder toewijding. Er is iets mis - in iedere ruimte die je betreedt. Ik zie de verplaatsing van ruimte naar tijd, wat problematisch is want hoe beoog je progressie zonder kader? Je wil schreeuwen omdat er té veel tegelijk herkend wordt. Je kan passief zijn als je dat écht wil, maar je kan niet lachen met algemene onzekerheden die je samen met anderen moet ervaren. Door de toename van verveling was er even hoop.  Ik wilde vragende partij zijn maar dan anders.Ik wilde de situatie serieus in me opnemen maar vergat de onderverdeling van de ruimte. De fases waarin ik me bevind vorderen zich, respectvol, maar met opzet.  Ik wil dat het gedicht gaat over het gedicht, omdat het gedicht gezichtsverlies lijdt.Het gedicht lijdt gezichtsverlies, en dat moet je er zelf van maken.  De nieuwe methode is zonder het gedicht, opnieuw beginnen. Wat ga je nog doen zonder dergelijke vorm van vroomheid? Laat het gedicht zichzelf tackelen, maar daar is een eigen versie van mezelf al, luid en vragend om een ervaring die de moeite waard is. Verwoed geluid willen maken, alleen maar om er vanaf te zijn,maar dan gebeurt de de impasse toch weer opnieuw.

Dries Verhaegen
23 0

Lingua mea

𝐈𝐤 𝐬𝐩𝐫𝐞𝐞𝐤 𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐚𝐚𝐥 𝐝𝐚𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐨𝐨𝐢𝐭 𝐳𝐚𝐥 𝐛𝐞𝐠𝐫𝐢𝐣𝐩𝐞𝐧. 𝐙𝐨𝐚𝐥𝐬 𝐢𝐞𝐝𝐞𝐫𝐞 𝐛𝐨𝐨𝐦 𝐛𝐞𝐧 𝐢𝐤 𝐮𝐧𝐢𝐞𝐤 𝐝𝐨𝐨𝐫 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐬𝐜𝐡𝐨𝐫𝐬, 𝐝𝐨𝐨𝐫 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐧𝐞𝐫𝐯𝐞𝐧, 𝐝𝐨𝐨𝐫 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐬𝐭𝐚𝐦. 𝐌𝐢𝐣𝐧 𝐯𝐫𝐮𝐜𝐡𝐭 𝐳𝐚𝐥 𝐫𝐨𝐭𝐭𝐞𝐧 𝐨𝐟 𝐫𝐢𝐣𝐩𝐞𝐧. 𝐙𝐨𝐯𝐞𝐞𝐥 𝐨𝐦𝐬𝐭𝐚𝐧𝐝𝐢𝐠𝐡𝐞𝐝𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐚𝐫 𝐢𝐤 𝐦𝐞𝐞 𝐨𝐦 𝐤𝐚𝐧. 𝐕𝐞𝐫𝐛𝐫𝐚𝐧𝐝 𝐦𝐞, 𝐯𝐞𝐫𝐳𝐚𝐚𝐠 𝐦𝐞 𝐳𝐨𝐯𝐞𝐞𝐥 𝐣𝐞 𝐰𝐢𝐥. 𝐎𝐩 𝐡𝐞𝐭 𝐞𝐢𝐧𝐝𝐞 𝐢𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐢𝐞𝐝𝐞𝐫𝐞𝐞𝐧 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐬𝐭𝐢𝐥.

d.tlmn_
23 0

Primus rosis

𝐔𝐢𝐭 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞 𝐠𝐞𝐠𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐫𝐞𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞 𝐤𝐞𝐞𝐫. 𝐖𝐚𝐧𝐧𝐞𝐞𝐫 𝐝𝐞 𝐠𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐞𝐞𝐧𝐬 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐤𝐫𝐢𝐣𝐠𝐭. 𝐖𝐚𝐧𝐧𝐞𝐞𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐥𝐞𝐝𝐞𝐧 𝐚𝐚𝐧𝐭𝐨𝐨𝐧𝐭 𝐰𝐚𝐭 𝐯𝐚𝐥𝐬 𝐰𝐚𝐬, 𝐳𝐨𝐝𝐚𝐭 𝐝𝐞 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞 𝐯𝐚𝐧 𝐯𝐫𝐨𝐞𝐠𝐞𝐫 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐞𝐞𝐧𝐬 𝐳𝐰𝐢𝐣𝐠𝐭. 𝐍𝐮 𝐛𝐞𝐠𝐫𝐢𝐣𝐩 𝐢𝐤 𝐞𝐢𝐧𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐰𝐚𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐰𝐞𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐚𝐬.

d.tlmn_
9 0

Amor non celatur

𝐙𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐢𝐞𝐧𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐫𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐤𝐚𝐧𝐬 𝐨𝐦 𝐯𝐚𝐧 𝐦𝐞 𝐭𝐞 𝐡𝐨𝐮𝐝𝐞𝐧. 𝐀𝐥𝐬 𝐢𝐤 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐤𝐢𝐣𝐤 𝐞𝐧 𝐝𝐞𝐧𝐤 𝐝𝐚𝐧 𝐯𝐨𝐞𝐥 𝐢𝐤. 𝐈𝐤 𝐡𝐨𝐞𝐟 𝐦𝐞 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐞𝐥𝐝 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐭𝐞 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐨𝐯𝐞𝐧. 𝐈𝐧 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐚𝐚𝐧𝐰𝐞𝐳𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐬𝐨𝐟 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐛𝐞𝐝 𝐞𝐢𝐧𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐞𝐞𝐧 𝐤𝐮𝐬𝐬𝐞𝐧 𝐤𝐞𝐧𝐭. 𝐙𝐞 𝐠𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐦𝐞 𝐧𝐢𝐞𝐮𝐰𝐞 𝐛𝐞𝐥𝐞𝐯𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 𝐨𝐦 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐮𝐢𝐭 𝐭𝐞 𝐤𝐢𝐣𝐤𝐞𝐧. 𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐦𝐨𝐞𝐢𝐭𝐞𝐥𝐨𝐨𝐬 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐛𝐛𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐝𝐞𝐳𝐞 𝐜𝐨𝐧𝐧𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞. 𝐃𝐞 𝐛𝐚𝐬𝐢𝐬 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐳𝐞𝐭 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐟𝐮𝐧𝐝𝐚𝐦𝐞𝐧𝐭𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐨𝐧𝐳𝐞 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞. 𝐎𝐧𝐳𝐞 𝐭𝐡𝐮𝐢𝐬 𝐢𝐬 𝐰𝐚𝐭 𝐰𝐢𝐣 𝐞𝐫𝐯𝐚𝐧 𝐦𝐚𝐤𝐞𝐧 𝐭𝐢𝐣𝐝𝐞𝐧𝐬 𝐝𝐚𝐭 𝐝𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐞𝐥𝐝 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐠𝐚𝐧𝐠 𝐠𝐚𝐚𝐭.  

d.tlmn_
33 0

Moed

Vroeger was moed dwars door de angst de onzekerheid verslaan. Nu is moed kalm blijven staan middenin de waan dat ik geen voet zou hebben                                     .    

Loes Talma
67 0

In hoe zij fietste

In hoe zij fietste herkende ik jou, zoals je altijd met die onmenselijk grote versnelling naar het werk vertrok, dat klopte niet, dat kon het kleinste kind wel zien. Ach,   het ligt aan de fiets, dacht ik nog, en maakte een nieuwe tekening.

Ingemar Spelmans
34 1

Ik was eens

Ik was eens een kleine jongen, verloren in elke ochtend keken mijn nog lauwe ogen de dag schoon, mijn vingertoppen zochten het gifgroen klokuur dat de nacht in stille stukjes   sneed. Ik droomde van regen op een zomerkamp, hoorde stoelen verschuiven, de radio zingen, verzamelde stemmen onder de deken terwijl de koffie druppelde   en luisterde naar de ruis in mijn oren die van diep kwam. Die van diep kwam. Naar het indrukken van knopjes keek ik uit, het oranje lichtje dat gauw groen werd.   Als stilstaand water liet ik me insluiten, een dag volstond. Er was altijd nog de adem die ik volhield, het rechtlijnige eindige, een bladrand voor de eerste uren.

Christophe Vansteeland
15 0

Toerist, geboeid

Ik neem mijn verzuchtingen mee in een zware kofferop Odyssee, omdat ik Illias verloren heb. Vroeger dacht ik steeds dat het kanaal overin de breedte moest. Voor de volle lengte langheb ik een handdoekentekort— de oever is mijn enkelband. Kort van stof is de oude sluis waarzogezegd de geul begintdie hersenloos en gemanieerddoorheen het landschap dringt— als een ongevraagde reiziger.  En nu vraag ik me af ofik niet die koffer vol gedachten bendie het kanaal afdrijft naar zee. 

Midas
12 1

Eendagsliefde

De wind sliep aan gene zijde van het beden snurkte pas wanneer ze wakker werd.Nochtans had ik gisteren nog gezegd:samen uit en thuis voor twee, maar vandaag was niemand alleen thuis. En het raamkozijn, het raamkozijn stond open,wat maakte dat ik vroeg: waart gij mijn deurendief?Mijn hart sloeg over met de kracht van gras en ik, ik voelde mij bestolen.Naast mijn bed stond maar één glas en ik bleef denken: was het raam van suiker? ’s Ochtends smaakt rode wijn naar bloeden de deugden van de nacht naar de zonden van vandaag.Er was geen tijd voor zelfverwijt, want nog voor ik had geademd,was het windstil in mijn hart.

Midas
21 2

Aarding

In bed kijk ik door het donker, erachter vind ik de keukenrug van mijn moeder, haar handen dooraderd die roeren, me instoppen toen ik nog _ Het wordt een lange nacht.   Mijn kinderen dek ik toe, ik vind ze onder wielen  van vrachtwagens, lik hun vellen schoon want morgen maken we pakjes open. Mijn blote voeten brengen me terug, rangschikken me van groot naar klein.   Even de stem van mijn moeder, haar warme handen op mijn buik, haar verre stem die fluistert door het donker, erachter in de oude nacht. Ik ben een zoon.

Christophe Vansteeland
21 1

Als de huizen

Weer wacht het laatste kind op de schoolstoep, een natte kroon van papier tussen de vingers. Het houdt de stempelnamen vast, de hese honden tegen, straks in het dinsdagduister.   Klankhard spettert de regen. Rolluiken ratelen uiteen. Niemand ziet wat hier ooit was. Haar koude vingers breken de poortketting. In gele plassen ziet ze de Peugeotlichten.   Weer legt het kind zich tussen jaren. Niemand komt haar ooit nog halen. Het houdt de naam vast op de kroon die in de modder valt, de regen tegen als de huizen hun ruggen keren.  

Christophe Vansteeland
11 1
Laad meer ...