Zoeken

Touch and go

Touch and go lees ik vanop de trein op een en passant rode vitrine in de Rue d’Aarschot.   Touch and go, zoiets als tikkertje waarbij je wèl geraakt wilt worden. En dat ik dat ook wel wil, liefst door meer dan een gedachte. Klauwen in wild vlees op een bedje van rode wijn en sterrenbeelden.   Oh jee.   Mijn ego vraagt weer om roze stroop en een potje partnerpingpong.Ik herken haar taal.Hoezeer ik haar ook afleid met boekenkasten vol recepten voor “a happy healthy life” en literaire goeie smaak. Het zijn parels voor de zwijnen, van die roze marsepeinen.En ik wurg haar in haar kaarslicht, verzuip haar in de sterren, sluit haar op in koude douches en wacht. Tot het overgaat.   Maar de trein staat stil and the touch won’t go.Ok ik beken: mijn naam is Vanessa en ik ben een romanticus.    

Vanessa Daniëls
10 0

Recursie

Zij roepen:weg met chaos! Zij preken:  minder is meer.   Jij verdwaalt  in gedachten...   Wat  is er minder  dan niets?

Kakofoon
7 0

Entropie

In al zijn genaden, neemt de woesternij terug vorm.Verloren in kalmte, is het oog van de storm.  

Kakofoon
34 0

'Weerkracht'

Ons hart heeft verloren, aan een golf zonder woorden   Hoe het weefgetouw, huilen zou,toen het spinnen ontspoorde   Uit de vingers geglipt,onstelbaar gewicht.Voor even een surfer, doorheen de zee van ons zijn. Voor altijd een durver, de kapitein   In de kalmte, volhard. Noch door storm, ontmacht   Onze woorden verloren,aan een golf in onshart De schaar, die heeft geen nee geen mededogen   De draad is jou, veel te rein, veel te rein ontnomen.   Rust nu maar vredig, tussen wolken van dons. Kom af en toe wel eens kijken kom kijken bij ons   Ondertussen is het hier, overal geweten, nog nooit was er iemand, zo sterk tijdens   het leven

Kakofoon
39 0

Wegvaren

Terwijl de korst barst, geen vreugde onverlaten.   Als de stam spruit, meer dan waardengeschapen. Een zaad dat   ̶g̶ roeit uit   de vreugde   ontwaken. De zon is slechts een schemering gebleken.   jou lach, ik zal jou nooit..  ... maar wel voor altijd..   bewaken.

Kakofoon
22 0

Muisstil

't Gepiep is afgelopen.  Kattenpoten zijn bebloed.   De staartis afgemat. Het rubber staat nu schuldig,terwijl de motor wordt gekoeld.   Overspoelde uw moedtot in gebreken? Niet. Ontweken.   Jouw ogen, mat.  

Kakofoon
13 0

Heugenis

  een ochtenddie nooit     gaat       slapen.      

Kakofoon
37 0

Kinderharten kleuren bloos

Varkens roos.   Slachten loos.   Aardbei boos.

Kakofoon
27 0

Hij zag af.

Het was het glas dat in zichzelf keek en de storm in zijn water zag.  Hij die bleek, maar dubbel gelaagd voor de dag verscheen terwijl de wereld verder draaien mag. En als een draaitol zou hij tot de rand vol tegen de grond gaan, schuivend uit de hand van hij die bleef staan  en enkel hopen kon dat het glas geen sneeën gaf nu al zijn thee verspild op de grond lag. Maar de drank nam het schervengraf als een bloedbad dat hij nooit gewild had.    En hij zag af.   

Prozaly
0 0

Moed noch klank

        Zoet     zonder     vrucht.                 Pit      zonder     woorden.  

Kakofoon
28 0

Schrijftaal ? spreektaal ? dialect ? ( ge meugt gerust zen )

Hedde tal gehoord? Verleden dinsdag zat ik bij Chantal int café. Ineens loept daar een grote rat de frituur van dikke Guy langs achter buiten recht het café binnen. Dat was daar een gekweek en gedoe. Een geroep en een getier. De Laenen zat er me nen borstel achteraan. Chantal die wier zot. Ze dacht da speelt dieje nooit kleer. Het succes was novenant. Aloïs begon al lelijk te doen. Die zijn keers was bijna uit. Tripel van Westmalle die kunnen daar niet tegen. Zuiver voor de commerce. In café ‘in de Volksvriend’ daar worden ze opgedaan. Da was geen aardigheid in diejen tijd.             Ge meugt gerust zijn. Lachen dat die dee. Da’s iet aarig ze, een rat. Goe zat allemaal. Dieje is er afgevallen. Da was t’een en t’ander. Just op tijd. Gustje was ze weer aant plagen. Da gezaag zal sebiet wel gedaan zen, zei ze. Toen wast vat af. Genne De Keuninck nie meer. Chantal belde naar Louis van café ‘ De Pelikaan’ Wulle met dat leeg vat naar den overkant. Rolt er nie mee of ge ga wa voorhebben zei Louis. Dieje loempe van de vakbond van z’n kloten maken Veul te zwaar. Dieje is dan ook geboren op 1 april. Alleman zat. Den dag van heden mag da allemaal. Op ne werkdag lopen ze al van t’een café naar tander, oep ne werkdag hè. Goe gelachen wel.             Iet anders. Ik heb ne nieve caravan. Als k het kraantje in da keukentje openzette begon toilet te lopen.. Da darmpke zal verkeerd. Iet later stond de schuif onder de poempbak, met bestek, ge weet wel, helemaal vol water. Vloeken jongen, vloeken. Na zat er een ander darmpke los. Veel gezever mee gehad. Dieje verkoper stamp ik onder zenne put da de ballen in’t rond vliegen. Da’s veel beter dan een Rapido plooicaravanneke. Na moet ik wel naar de keuring want de nieve is meer dan 700 kilogram. Chance da we in Hühnerscheid genne regen hemme gehad. Da’s Luxemburg nie ver van Bastogne. Kelly had voor niks greppeltjes gegraven. Hoe loemp kunde zen? Veurige keer hadde we regenweer. Niks dan modder. Klote weer en problemen met gasvuur. Een steekvlam van zeker drei meter. Da darmpke zat geplooid. Bekan heel de voortent weg. Da’s nylon, hè da zeil. Nog nooit zoveul sigaretten meegebracht. Die camions konden allemaal aan de kant. Met ne caravan konde gewoon door. Den Opel Vectra is wel aant verslijten. Di van ons zegt dat geld op is.             Ik hem gehoord dat de Léon bekan met visbak en al de vort ingeduikelt is. Voorover, recht erin, bekan. Die kan nie vissen met den haak. Neen, neen ne meerval. Genne snoek. Verkeerd aas. Hoe loemp kunde na zen. De miserie van een ander daar zijn we nie mee gediend. Da maakte mij nie wijs. Ja, ja, café Arizona was om drei uur nog open. Ge meugt gerust zijn.

Hubert Grimmelt
0 0

Zielig boekje

Zielig boekje Hier lig ik dan op de boekenbeurs: een magere paperback, vodje papier van niemendal, met kleine letters, beduimeld en gescheurd door een zeldzame malloot die gretig mijn eerste bladzijde monsterde, om me daarna onverschillig op de stapel broertjes te gooien. Liever had ik dwarsligger willen zijn. Zo’n ding van sigarettenpapier dat je op de trein vergeet terug in je zak te steken. Maar mijn schrijver is wars van populisme. Ik had hem ingefluisterd mij niet in eigen beheer uit te geven, maar nee, hij moest en hij zou. Het heeft hem nog veel geld gekost, met mijn uitdagende cover in kleurendruk. Mijn vrouwenbeen met afgezakte panty, zodat de huidkankervlekken goed tot hun recht komen, moest het doen. Maar helaas, het publiek kan zijn grapje niet smaken. Jaren heeft mijn geestelijke vader gezwoegd aan elk woord mijner zinnen, totdat niets zinnigs meer overbleef; toch een must om literair te wezen tegenwoordig. Branden van jaloezie doe ik, op die dikkerd van Lize Spit, waarvan nu 80.000 collega’s ergens op een Ikea-kast vertellen dat de eigenaar trendy is. Hoe ze het heeft klaargespeeld met een gestolen idee zoveel kitsch te verkopen, stoot mij tegen mijn ongebonden rug, maar ja, wie ben ik? Het product van een onbekende debutant. Zijn pen bleef onaangeroerd tijdens de signeersessie en hij heeft mij intussen verlaten om troost te zoeken in de drank. Zo heeft hij tenminste het gevoel iets gemeen te hebben met Jeroen Brouwers. Maar ik, kijk, daar word ik nu vreselijk onzeker van. Beter was ik iets steviger uitgevoerd: ingebonden met een harde kaft en een gouden biesje eromheen. En zo’n lintje eraan, zodat de lezer tenminste weet waar hij gebleven is. Dat doet het altijd. Maar nee, het moest chiclit-goedkoop. Ik word daar depressief van. Mijn roemloos lot is devaluatie, opgekocht worden voor 2 euro door de Markies, of erger nog de Slegte en hopen dat een gefrustreerde, slechtziende eenzaat mij koopt voor mijn pittige buitenkant. Tussen mijn letters voel ik de boekenhel al opdagen: een rommelmarkt of een derderangs antiquariaat, waar ik jaren zal liggen muffen tot mijn papier vergeeld en mijn schrijver vergeten is dat hij dankzij mij de onsterfelijkheid betrachtte. Volgende keer ga ik digitaal, zeker weten.

LUDO DELBON
36 0

Als het huis slaapt

Als het huis slaapt laat ik de letters stiekem binnen. Dan zeg ik: “Welkom. Neem plaats in dit gedicht.” In het begin komt er geen zinnig woord uit. De o’s rollen met de ogen v’s en w’s klappen dicht een Griekse y loopt wat verloren b’s en d’s maken zich dik een k staat wankel op zijn poten twee m’en roepen om hun mama de q wil zijn plaats verloten een ontzette z verkoopt wat drama één p en drie f’en beginnen te zuchten de a zet zich op de h en denkt na enkele letters kunnen elkaar niet luchten drie x’en dromen van erotische proza. Gelukkig heb je nog de i’s en de j’s die steken de koppen bij elkaar want schrijven is lijden met lange ij en voor je het weet krijg je een gedicht voor mekaar.  

Antony Samson
22 0
Tip

Onverzettelijke traagheid

Ik keek naar mijn overbuur, de Berg. Hij lachte zijn flanken bloot. Van uitbundigheid was geen sprake, die was al geruime tijd geërodeerd. Ik voelde dat hij op me neerkeek. Boven hem hing een wolk van een middelvinger. De Berg liet me verstaan dat ‘de jaren van verstand’ niet bestaan als je alleen opkijkt naar je eigen bergwand. Dat bedoelde hij uiteraard metaforisch. Wie anders dan de Berg heeft het recht om te grossieren in beeldspraak. Hij vertelde me ook dat je gerust naar de hemel mag reiken, maar dat anderen altijd hoger zullen grijpen. Er bestaat immers een limiet op grenzen verleggen. Dat is wat zijn bovenste bomenrij mij wilde zeggen. Maar wat de Berg vooral in mijn hoofd wilde prenten, is dat je kan groeien door stil te staan. Ik keek dus naar mijn overbuur, de Berg, en besloot wat langer te blijven staan. Ik lachte terug, omdat hij zo vriendelijk was zijn onverzettelijke traagheid met mij te delen. Ook al ben ik maar een zucht in zijn ondoorgrondelijke leven.

Antony Samson
35 0

Doe-het-zelf

Den idioot in den Brico geeft mij een glasplaat van 39 op 40 mee i.p.v. één van 40 op 40.

Casper Hoogenboezem
26 1

geloosberust.

GELOOSBERUST. Ik ben zo gerust rusteloos.Zo loos gerust ben ik. Beetje rust geloosd.Te-rust-loos bewust.Bijna bewusteloos gerust. Loos zonder veel rustLoosbewust.Of is het loosgerust?BeloosrustOf liever geloosberust Niet rust, zo loos ik bewust.   Miss Blue Sky.   (C) tekst/beeld: hanneke van de kerkhof

Miss Blue Sky.
0 0

productief

Productief.          Wil ik wat ik wil Denken gedachte de dromen Kraken botten bij zoveel gewicht Een hoofd vol geschreeuw Roestig schraapt het gevoel Meegezogen door het leven De dag, strakgespannen rond mijn middel Opstandig, jong en roekeloos Niks te maren Het doel verloren Elke dag is een leugen Ik los op in overbodige details Vergeten wat ik moest weten Altijd productief?   Miss blue sky.     (C) tekst/beeld: hanneke van de kerkhof  

Miss Blue Sky.
0 0

Verloren dochter

Papa, ik ben jouw dochter niet. Dat recht raakte je verloren toen je mij verliet.   Nu sta je hier, met spijt, aan mij vragend: "Ben ik mijn dochter kwijt?"   Spijt komt altijd te laat. Nee, papa, ik ben niet kwaad.   Niet meer, papa. De woede is gesleten. Ik ben je zelfs al een tijd vergeten. Heb ondertussen twee nieuwe papa's versleten, op weg naar het worden van een vrouw.   Papa, ooit was ik je wel trouw. Zat op zaterdagochtend, tweewekelijks te wachten, mezelf te versmachten, in de hoop op een teken van liefde of leven van jou.   Maar jouw liefde is kapot, papa. En ik heb geen liefde meer over voor jou, want papa, ik ben jouw dochter niet. Nog een kans? Nee, dat verdien je niet. Je hebt er al te veel verkeken.   Nu sta je hier met spijt, want jij bent jouw dochter kwijt.   Spijt komt altijd te laat, papa.

Voguish
11 0

Toekomst

We denken de toekomst te wetenof op z’n minst enkele opties  uit te kunnen sluitendoor plausibele aannemelijkheden  voor zeker te nemenen blind te zijn  voor het onzinnig ogende,maar dat onmogelijke is zulks zeker niet wanneer het ter sprake kwam  in een gesprek dat  misschien gevoerd is tussen gekkenmaar het blijft nog altijd  een mogelijkheid als onzin in hun zinnen  zin heeft gevonden.We verwachten bijna het onverwachtebinnen het interval van wat valttussen de mazen van het te fijne netdat onze gedachten geworden zijn,de onacceptabele optie wordt dan toch aangedurfdwant voor sommigen lag het net anders geschakeerden waren de mazen volslagen omgekeerd. We vallen uiteindelijk allemaal in de valkuilvan wat de wereld geworden is:fout, in mijn ogen die afgeschermd wordenvoor wat mijn gedachten niet willen zienfout, in mijn gedachten die afschermen wat mijn blik opvangt en mij doet denken,die ronddwalen maar nooit verdwaald zijn,die een nieuwe weg ontdekken, maar de weg nooit kwijt zijn.Mijn voeten zullen me naar de valkuil leidenen dan zal een net mij opvangen,het net waardoor we kijken en gedachten gefilterd worden,als het geruis langs de randen van mijn gehoor.Het zal dat net zijn dat mij opsluitin de valkuil die ik zelf gegraven heb. 

Liesa Vosch
3 0

Mijn stilte

Ik wil geen woorden vinden, Ik laat de letters liggen. Ik ben blind, blind voor de gevolgen van wat woorden zeggen maar eigenlijk niet bedoelen. Blind voor wat er bedoeld wordt maar toch niet uitgesproken wordt. De lettergrepen grijpen nergens naar, De klank tussen jij en ik wordt klankloos. De stilte er tussen is onherroepelijk. Zoals het onherroepelijke wat ik net niet zei niet verwoord zal worden, zoals mijn gelaat spreekt en geen omekeer vind, zo zal de stilte het jou vertellen zonder te spreken.

Lieteke
0 0
Laad meer ...