Agorafobie
ze gelooft in karma en de markteconomiehaar dag is een kogeltrein, ze leeft sneller dan haar schaduwweer een zon aan spaandersik sla het licht op in mijn kijkdoosverblind de opgebrande collega nieuwsgierigheid straft meteenvoor de mooiste dagpauwoog voer ik mijn klinkende betoogik denk: het spijt me, escapisme is een voorrecht voor de rijkenmaar ik wens niet te bezwijkenonder het zuchtende beton, hypotheken wegen door kies een outfit, moeder zwaluwvandaag klimmen we naar dagoba’sop muilezels sluipen we door het nauw van de siqom te oreren in namaakstedeneen hellas van kartonmijn koninkrijk voor een beeldenstormnu het doek valt over reizen laatste raki voor de avondklokturen naar een spookrivierabij het kasteel van de koopmanflamingo’s in het zoutmeereen bevroren reiger in het riet val je mee nergens heen?kies een audi, vader ransuilom te cruisen langs een kruisweg in minhoalles staties nu geschraptgelukkig had je eraan gedacht ze in te scannen met een apphallo, hier simon van deliveroouw gestoofde spijt wordt koudde wijn nu zuurde kater voor overmorgende cijfers swingen de pan uiteen ragtime donkerroodroerloos op een stoelverleren we elkaaruit het hoofd, uit het lijf sanseveria, blijf in uw potmaar ik wil nog tempels zienverloren beschavingen terugfluiteneen terrorist influisterenhoe onbeduidend hij/zij oogt naast een virus, een rottend systeemeen zwerver die sterft zodatiedereen kan leven zonder filtereen sloppenwijk verdwijntvoor de aanleg van een pleinwaarop geen mens durft te blijvenhet zuichtende beton, door mijn schuld door mijn schuld
