Zoeken

Ontsnapt

vlakten, de zee, een stad,daar waar niemand elkaar aankijkt er zijn veel plaatsen waar je jezelf kan achterlatenIk verwaarloos mensenkerf hen tussen de nerven van papier laat ze dan weer opvullen door stof voor mezelf heb ik nog geen plaats gevondendus nestel ik me ergens in mijn eigen middenrif ... Ik beklad het papier dat ik tussen mijn longen spanmaak gras van mijn harenprent vingerafdrukken af als vertakkingen van gedachtenleid aders om tot straten Alles wat ik tekenHeeft langs elke kant schaduw Onder de straten sluipt een zon op potenZij streeft één enkele richting na Het gras wil zichzelf boven de schaduw doen uitrijzen Wil het een uitweg? Mijn gedachten vertakken Blijven maar groeien tot weelderigheid verandert in plaatsgebrek Ze doorklieven mijn hoofdhuidGeven mij wortelsIngevlochten tussen mijn haren Houden me bij elkaar Geen mantel maar een kooi De wortels hebben schaduw langs elke kantNiemand kan ze zien Ik wil ook een man tekenenEen bewoner voor mijn middenrif Die beter is dan ik iemand die me af en toe niet begrijptOm mezelf uit te leggen ... Ik krijg de oppervlakte niet gevuldProbeer te kleuren, lijmen, pratenMaar overal waar ik dingen dubbel wil bedekkenMaak ik weer gaten en veeg ik mezelf weg Ik kan geen beelden meer makensta zelf in de wegIk raak mezelf niet meer kwijt Waarom kan ik zoveel zien?Alles is anders als ik rondkijkGroter maar gepolijstDe schaduw is nu aan één kant

Marte Bernaerts

13 0

bolsters

we zijn nog niet zo lang geleden geboren, dacht ze toen we naar de avond keken. het gras acupunctuurde in onze ruggen. ze zei dat ze bang was dat er een bolster op haar hoofd viel. ik zei dat ik dat begreep. ik zei dat ik niet wist dat het bolsters waren en dat ik dat eigenlijk veel leuker vond. ze hingen mysterieus aan een boom, groene knobbels die we met half dichtgeknepen ogen konden wegblazen. ik zei dat bang zijn misschien ook zo werkt. soms weet ik niet eens wat voelen is. ze zeggen dat het op regenen lijkt en dat stormen de dingen zuiveren en ik vraag me af wat er dan eerst was. soms wil ik de aarde in mijn huid laten branden. ik was naar buiten gelopen en ik had haar niet gezien omdat ze zoals het leven achter een muur was gaan staan. mijn hart sprong zo hoog dat de oudste stenen scheurden. we aten maïswafels in stukken om over fragmenten te praten. er was geen tijd geweest tussen reizen en werken. ik had die dag drie stenen gekocht. we luisterden naar wat de stilte te vertellen had en speelden dat we in de knoop lagen. er klonk het geluid van gelukkig zijn. onze armen grepen elkaar als strohalmen. ik was de eerste die ontknoopt werd toen ik nog verward wilde zijn. we herschreven de regels van badminton zodat we allemaal raketten werden. we sloegen onze verhalen over het net tot ze gewichtloos in pluimen veranderden. er gleed een vliegtuig door de regen. later rolden we over het grasveld. onze hoofden wankelden en ze fluisterde waarom ik gevallen was. ik verpakte mijn antwoorden in de wolken om ze zachter te maken. we keken naar de lucht en hoe die tussen ons en de kosmos hing. haar handen tekenden druppels van een onweer in de bergen; ik had inderdaad nog nooit zoiets moois gehoord. ik denk dat ik weet hoe liefde voelt. het werd voorzichtig schemeravond; de zon schilderde haar eigen ondergang. misschien zijn we allemaal wel groene knobbels en worden we alleen maar bolsters als we vruchten dragen. ik wilde voor altijd blijven liggen.

25 1

het is stil

het is stil. nee, dat is het niet. het is een feestdag en een man op de parking klikt de deur van zijn auto dicht. er groeien dauwdruppels op pruimen die net uit de koelkast komen. de wind hangt ergens geluidloos in de lucht. beneden in het bos gaat een wilde hyacint dood. er zijn mensen die luider ademhalen dan het zoemen van honingbijen. ik smeet zonet mijn gedachten tegen de muur. en toch is het oorverdovend stil.

Voortaan

En samen gaven we namenaan dingen die er niet meer waren. Wat ooit de foto was,noemden we 'snippers'. Wat het beeld was geweest,lieten we verderleven als 'scherven'. Waar ooit het huis stond,heette voortaan 'puin'. En wat ooit het moment was,doopten we om tot 'herinnering'.

Felix Sandon

Resten

Telkens als je langskwam, liet je iets achter. De eerste keer waren het je littekens. Je waste ze van je af toen je in bad zat, en ik even niet mocht kijken. En je veegde ze af aan de handdoek, die je liet liggen op het kastje naast de voordeur voor het geval dat je ze ooit nog zou willen komen ophalen. De tweede keer, je wilde haren. Je wilde ze kwijt, zei je, je had ze lang genoeg gespaard. De schaar erin, zei je, niet beseffend dat ik ze dan zou moeten opruimen, de schaar erin, tot enkel je trouwe haren zouden overblijven. De derde keer liet je enkel plekken achter. Plekken waar je zwijgend je veters knoopte zittend op de rand van het bed en een vinger op mijn lippen legde. Plekken waar je het achterste van je tong net niet liet zien. Alleen je hart ben je hier nooit verloren.

Felix Sandon

vlinders

een kind zegt dat er vlinders in mijn buik zitten. hoe weet je dat, vraag ik. ik zie het, zegt de jongen. ik kijk naar beneden om na te gaan of er een voelspriet door mijn navel prikt. twaalf opgevouwen vleugels slapen als een middenrif tussen mijn borst- en buikholte. hun achterlijven trillen bij elke uitademing. doet het pijn, vraagt hij. ik denk het niet, zeg ik. er hebben nog nooit vlinders in mijn buik gewoond. ik denk dat het kriebelt als ze wakker worden. we fluisteren. ik vraag me af of ze aan me vast zitten, en of we dan samen oud zullen worden, hun latente schubben verfrommeld als rimpels in een gedateerde huid. de antennes van insecten dragen gevoelige receptoren die dienen om een geschikte partner te signaleren. toen ik vannacht in spiegelbeeld naast haar lag, kropen ze comfortabel tussen ons in. ik denk aan hoe het was, met z’n vijven, hoe haar lach, en mijn ogen, hoe haar handen mijn lichaam stroomlijnden zoals chloorwater in een zwembad bij vlinderslag, en hoe we dan in zandlopervorm in slaap vielen, mijn vingers gekruld in de golven van haar haren. god, ik mis u. ik zei dat ik mijn ribben voelde lachen. de jongen zegt dat dat niet kan, en dat sommige vlinders vensters in hun vleugels hebben. ze lijken dan hun leven lang op fladderende herfstbladeren. ik hoop dat ze nooit per vergissing in herbaria belanden, naast vergankelijk gedroogde bloemen, hun pootjes wriemelend op dubbelzijdige kleefband onder een kader met naam en toenaam. wij houden niet van hokjes, vul ik aan. gewoon van elkaar. het kind vraagt of ik stuifmeel heb. ik denk het niet, zeg ik. ik heb vanmorgen wel aardbeien gegeten. ik heb de pitten uit de frambozen geplukt en ze naar het licht gehouden. er straalden roze stukken zon door. dat vonden we een warme gedachte.

18 1

gurfa

(gurfa: Ar., "de hoeveelheid water die je in een handpalm kan houden") sommige dingen zijn zo mooi dat ze altijd door je vingers glippen. we stonden op blote voeten aan de beek en schepten water met onze handen om te voelen dat we leefden. hoe als we blaasden het zachtjes kabbelde, een klein meer in de vorm van een handpalm, en we dan dachten dat we de wereld vasthielden. je zei dat ik bijzonder was. dat je mijn ogen in het water kon zien omdat de zon ze reflecteerde. ik lachte rimpels in het oppervlak. later bleken zomers toch vergankelijk, toen we wilden dat we de centiliters zoals momenten neer konden leggen. hoe ze dan zonder contouren zouden bestaan op een vensterbank naast rododendrons, twee afgietsels regen om samen naar te kijken. alleen in de winter kan je de tijd bevriezen. we leerden onze handen om los te laten. het water viel langs onze vingers op de grond en tekende kringen in de aarde. ik was zo bang dat ik je kwijtraakte.

het zou een boek kunnen worden II

aapje, toen ik vanmorgen wakker werd lag jij nog te slapen. ik weet niet hoe je het deed, maar je zag eruit alsof je dacht aan geometrische figuren, want je lag met je ene been gestrekt en het andere in driehoek zodat je een vlaggetje vormde. je armen kartelden horizontaal langs je hoofd. ik sloop zorgvuldig de kamer uit om ontbijt te maken. je werd altijd bijzonder gelukkig van fruit. ik vroeg je ooit wat je lievelingsfruit was en je zei dat je dat een oneerlijke vraag vond omdat het hebben van lievelingsdingen bij definitie bevooroordeeld is. soms hield je van de veelzijdigheid van nectarines, hoe je gulzig de pit uit de vrucht kon bijten en wedstrijdjes kon houden wie om ter snelst de laatste gele draadjes van de steen knabbelde. soms sneed je een ananas in kubieke stukken of pelde je bananen alsof het dromen waren. ik zette rozenthee voor je. de dampen kringelden richting slaapkamer want toen ik ermee naar boven kwam hadden ze jouw ogen geopend. je zag er zo doorzichtig uit. achter jou waaiden de gordijnen op het ritme van de regen. de wolken hingen netjes gestreken in de lucht. op de vraag wat je voelde zei je vervolgens: weet je wat ik het meeste mis aan kind zijn? dat ik nog slaappitjes in mijn ogen had. ze bewezen dat ik een tijd niet bewust had bestaan en iedere ochtend wreef ik ze naar mijn ooghoeken alsof ik daardoor weer in werking kon treden. toen ik de pitjes op mijn vingers zag, vond ik dat ze op fossielen leken. we zwegen. we dachten aan versteende verledens en of iemand ooit onze botten zou vinden. het kan ook zijn dat we dat niet dachten want stilte is altijd zo veelzeggend. er zijn momenten die zich ongevraagd ergens tussen wringen. toen wij de ochtend van die eerste dag op bed lagen, nadat jij kapot was gegaan en voor we verder moesten, nam ik je favoriete boeken van het nachtkastje. ik legde ze horizontaal aan beide kanten van het bed. zo voelde het om gedachtestreepjes in een zin te zijn, een onderbreking die los van alles staat.

het zou een boek kunnen worden I

en zo ging ik dan kapot, zei je. de lavendelstruik achter ons ritselde. ik moest denken aan hoe de wind ooit stormde en jij met je jas open gilde dat je een zeearend was. geen gewone, had je geroepen, de grootste van Europa. je nam mijn hand en we dansten door het onweer alsof dat was wat we deden. kapot. je keek me aan met het soort bruine ogen die verwachtten dat ik een antwoord had. ik wilde je alleen maar opvouwen en als een pakketje in mijn armen nemen. de enige waarheid is dat ik nog nooit iemand gekend heb die op zo'n mooie manier kapot is gegaan. het was bijna iets om jaloers op te worden. de zon straalde voorzichtig door jouw barsten. je verbleekte, jij en alle stukken waaruit je bestond. je was beschaamd en ik hield nog meer van je. ik zag de kreuken in je voorhoofd en vroeg me af hoe lang je al bezorgd was. fronsen ontstaan niet van de ene op de andere dag. had ik de plooien glad kunnen strijken voor ze zich eeuwig in je huid tekenden? en toch stond broosheid jou wonderschoon. weet je nog hoe we 's nachts rillend een rivier in sprongen? ik voelde er eigenlijk niet veel voor, maar jij was zo aandoenlijk onbezonnen dat ik niet anders kon dan je achterna rennen, bloot, mijn badpak achterlatend als een vergeten accessoire. onze lichamen braken het maanlicht dat op het water een heldere streep achterliet. wist je dat ze daar in het Zweeds een woord voor hebben? mångata. ik kwam het tegen toen ik op pinterest inspiratie zocht om gedichten te schrijven. ik wou dat ik het zelf had uitgevonden, zoals "ijsbergsla" of "ochtendnevel". je huilde omdat de schoonheid van dat woord niet genoeg was. de zenuwen brulden door je lijf en je beet op je nagels. aapje, er was niemand die beter op haar nagels kon bijten dan jij. je deed het zorgvuldig, met kleine hapjes en in een boogje, zodat de mensen dachten dat je een schaartje had gebruikt. hoeveel keer wilde je eigenlijk die witte randen verscheuren? je hebt me nooit in vertrouwen genomen wanneer de dijken achter jouw ogen braken en je zei dat het een kattenallergie was. de dag dat we elkaar leerden kennen droeg je regenlaarzen, een jeans van je broer, donkergroene oorwarmers en een baksteenrode trui. ik wist niet eens dat dat een kleur was, baksteenrood, tot jij besloot dat we er zeker van moesten zijn en we het verhaal van een schilder vonden die alle bestaande kleuren op een doek naast elkaar had gestreept. je rilde. ik vouwde mijn lichaam als een bolster rond het jouwe. voorlopig was dat het enige wat ik kon bedenken. je sliep en ik wou dat ik wist hoe het voelde om bang te zijn van de wereld terwijl je er radslagen op turnde.

vrij!gezel.

De eenzaamheid siert je. De vrije blik stuurt je. De weide wereld rond. Rustgevend en gezond. Zorgeloos verloofd. Jezelf beloofd Om trouw te blijven aan je zijn. Ver Weg te blijven van elke zwijn.

Foxy Vos

Vlijtig bijt je in mijn heupen. Opgewonden laat ik u grijpen. Sluw alles krijgen dat ik zou willen. Flirtend plaag ik met mijn billen. Opgewonden smak je naar mijn dijen. Xenoglossies, hoop je stiekem binnen te glijden.

1 0

Onwetend geliefd

Had je het me niet kunnen zeggen. Dat je al mijn theorieën ging weerleggen. Had je me niet kunnen tonen. Hoe we samen groot gingen dromen. Had je me niet kunnen behoeden. Want natuurlijk was het meer dan enkel het goede. had je me misschien meer kunnen beschermen. want ik sta hier naakt op jou grote schermen. zou je me ooit kunnen vergeten? Als anderen achter jou aanzaten. Zou je me ooit kunnen vergeven? Jaloezie is iets dat me werd meegegeven. Zou je me ooit echt verstaan? Zo niet, weet dat we er ons doorheen slaan. Zou je me ooit zelfingenomen verlaten? En al je beloften zomaar achterlaten. of zou je me van dat verdriet behoeden. Want liefde sluit hopelijk af op het goede.

Rusteloos Samenkomen

Het zit hem in de simpliciteit. In het synchronisch samenkomen van alle zaken. In het rondkomen van één groot harmonieus verhaal. Het zit hem in de tevredenheid. In het hermeneutisch accepteren van taken. In het driftig en rigoureus gebruiken van taal. Het zit hem in het scrupuleus verdelen van tijd. In het openlijk slachten van al de draken. In het zich ombuigen tot een volger van baäl. Het zit hem in het rusteloze bewogenheid. In elk van onze persoonlijk verhaal. Die elkaar tevens weer raken.