Zoeken

terwijl de tuin me voorkomt als een tuin

ze zijn volkomen gelijk in de volharding ze hebben volkomen gelijk de botten van hun skeletten vormen een voliére   niets meer nodig bij deze samenhang alleen het brein van dit vogelclubje kent het refrein van hoe op te staan   een tiental slimme muzikanten -tussen de naalden gras, nabij elektrische lading, op een doorhangende tak, in de piek van een boom- komen een nooit gemaakte afspraak na   spreeuwen spelen karaoke precies zoals ze gebekt zijn in de staart van een specht recht een ladder zich naar het podium snavels hangen bij de microfoon als een muziekmobiel ze pikken noten om als beste lied te eindigen   nu de man in zijn tractor met de voorwielen in de lucht rijdt navigeren op grote hoogte de droompiloten van meer dan tweehonderd lichamen naar waar, welke vorm   vliegt in elke reiziger een vogel?

Ingrid Strobbe
16 2

Zoeken naar licht

Ik vond de zoetheid in het witte licht Van een broeihete ijskast Omgeven door speeltjes die leefden In een verleden en toekomst Waar beertjes zaten in het brood En vlinders dartelden olifanten groot Ik vond de zuurheid in het gele licht Toen de ijskast begon te smelten En fonteintjes keukenmieren deden laven Aan jenever met citroenijs Van een kofschip dat niet wou drijven In de zwaarte van het heden Ik vond de zachtheid in het groene licht Toen marsmannetjes stonden te wachten Met witte mondmaskertjes op de lijnbus En ze vergaten te vragen De eindhalte van hun avontuur In vond de rust in het zwarte licht Omdat niemand daar knipperde De was daar droogde en weekte zonder draden Een eengemaakte geur van de ontplofte zomer Na de staatsgreep op de lente Die we nog steeds niet konden aanvaarden   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
5 1

Ontsnapping aan de chaos

Ontsnappen aan onvermijdelijke verdrinking In het grote verhaal voor ons gesoeplepeld Gewurgd door de noodzaak Voldoen aan hun social killer events Om weldra te stikken In een wereld van tranen en verdriet Snuif je jou eigen wereld in Lik je aan verboden vruchten Verzwelg je roze nijlpaarden Om te ontsnappen Aan een oceaan van verplichtingen Aan een wereld van chaos Aan een leven van overleven Om je ergens thuis te voelen In een huis dat reeds werd afgebroken Met slaapkamers op half negen Met een keuken vol cola en citroen Een egel door je neus Een krokodil door je mond Een grijze kater door het hoofd En een bizon tussen de benen Gedreven door verdreven angsten Verdwenen met geleende dromen Bezwangerd met een replay Bevroren in de tijd Slapend door mistige dagen Van indrukken en lagen Zoekend naar een spiegel Die een vloeipapier blijkt Dansend met de eigen ziel Die plots naast jou grote voeten viel   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
7 0

Het gebied

boven mij zie ik de onaardse geluiden toetredentot er van onderen mij een een kreet geslaken wordten ik zei ik die mij verkeerd begrepen voelde toenemen in adempas mij niet meer aan maar valt uiteen onder mijrijk uiteen gespreid als de ondergronddie al veelvuldig wàseen grotere tristesse bestond eruitjezelf beter van buiten en binnen te kennendan datgene rondom je je slaakt je zucht tot zichten dat voel je het doet zeer meer te zijn dan wat er gezegd wordt en voor mij het gebieden verder nog reikt het uit tot kansarm bestaanwant er is al het één gezegd en het ander vernieldtot brokstukje adem de gang in mij van mijn bestaanrekt en rekt tot circumstance soms kan ik het niet beter verwoorden door te sprekendoor dan te spreken iets zo doen lijken past zich niet veelvuldig meer aan aan het gesprokeneen zo brokkelt alles af tot ook ikzelf afbrokkel stukje wanhoop beentje gebarsten mens-deel vermengt met iets tot nietszo ook met jou zei je tegen ze wat de meervoud van oud kan zijnis geschiedenis in onze porieën dat wat je mengt met slagkracht zodat je weetwat er daarginds nog iets kan zijneen rol van betekeniseen grotere tristesse kon daarin bestaanjezelf af te breken in dat meervouder kortom rondom heen te draaien en zo jezelf langs alle kanten eromheen te wikkelenwant dat wat een lichaam kanomdat ik niet meer wist wat mij zo overkwamging het niet meerniet meer dan simpelweg te weinigik spon erom heen en als luchtwegen de tong verlatenweet dan dat er iets gezegd is dat blijft zonder daar lawaai mee te makenhet verschil tussen geweld en een procesdatgene dat van tijdelijke aard is komt aan voelt pijnlijk aan voor de doelgroepdoor er simpelweg omheen te zwijgen bereik je niet zei je wat kan bereikt worden door erheen te spreken en dat ditgene hetgeen beschreven was werdwist ik gewoonweg nog niette jong zei de één te oud zegt de ander die al meer gevallen is want het zegt ons allemaal hetzelfde dat wat gebeurd is al vanzelf oud is there is a better worldmust be want wat je me zei blijft gewoonlijk niet bij het gezegdehet vertelde slaapt nog in de armpezen die wijzen naar het beschrevenewat al op voorhand veel meer zegtweerlegt nietsmeer voor mij is het ideaal-verhaal integer en tolereert het niets moraal gezien dan nog wat ze me in de schoot wierpen leek op een neergedaalde meningveerkrachtig opspringende subjecten opspringend van de duistere ongeweten kenniskennis moest je opdoen nu dat je ze mag vergeten en wat me zo overdadig beviel stal me uit de slaap waarin ik zat door de rand van het gebied waarop ik me bevond kan je nog rasechter liegen dan door erover de waarheid te verliezen?en niet dat dat was wat je wilde maar alles is beter nudat erover geschoven wordt door mensenhandenelkaar en datgene behoedend voor elkaar  

Dries Verhaegen
3 0

Koffie

Het zwarte goud Toverde bitterheid op zijn tong Zout tussen bubbels en benen En een warme gloed tussen Adam’s appel Die neerdaalde door tepels en dijen Om te verdwijnen in een zure massa Kolkend van verlangen naar meer Om een hongerende dorst te stillen In een mok van vertrouwen In een gevoel van herkenning En een opstoot van energie Om de volgende minuut te halen En het volgende uur hopelijk ook Tot de zwarte geest is uitgewerkt En schreeuwt om een nieuwe drug   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
4 0

Lust, of een nieuwe taal:

De woordenschat moet opgegraven worden uit omgewoelde popcultuur, de grammatica moet losgekliefd worden van de verleden tijd. De onderwerpen moeten uitgegraven worden uit hun trauma's,hun perspectieven bevrijd worden van hoop, angsten en verwachtingen. Egoïsme bepaald de structuur van de zin, maar zonder begrip heb je enkel monologen. De nieuwe taal kan niet op een basis van imitatie gebaseerd zijn. Taal-gevoel blijft een individuele verantwoordelijkheiden vrije vormen vereisen eenmaal meer verantwoordelijkheid. 

Lightlives
15 0

De frituriste

Ik snij de aardappelen in dikke plakken, daarna kruiselings en hop, in het koude water.Ik denk aan jou, dat gebeurd als ik frieten bak.We kennen elkaar al 4 jaar en je hebt ondertussen best wat stoten overleefd.Enkele jouw eigen stoten, enkele jou toegeworpen. Het waaklampje van de frietketel dooft en met een verveelde plof, borrelen de frietjes in het vet. Maandelijks trekt er iets bij me vanbinnen. Ik vraag hoe het met je gaat, of ik je ergens mee kan helpen?Meer een statement, dan een vraag.En de frietjes fluiten als ze gaar zijn...

Lightlives
21 0

FOTO TE BODRUM, TURKIJE (2 september 2015)

De zee duwt een kind haar lichaam uit. Zij is een arm geamputeerd. En een been, koude krassen in vel en vlees. Bebloede ribben tot aan een hart van drie.   Vader, dat ik u van tranen tot tranen schrijven moet. Moet. Deze vluchtweg is oeverloos verminkt. Etter op etter. De laatste vluchthaven braakt een verlaten boot. Strand en water. Wolken en zon. Een ventje, alleen.   Hoe schraal stil uw zoon slaapt aan de zee, zal ik hier eindeloos schreeuwen. Dat zijn rood T-shirt doorweekt is, als waanzin. De blauwe korte broek kletsnat, als waanzin. Omdat een gezicht bijna in zand verdwijnt. Haast u. Haast u.   Hij blijft ruw hard liggen in mijn hoofd, handjes verdraaid naast het lichaam. Vader, dit gaat nooit over. Nooit. En dan nog een kind. En dan nog een kind.   Voor Aylan   Gedicht van Koen Vlerick Uit: Geachte mevrouw Angela Merkel Uitgeverij Partizaan 2020

Koen Vlerick
6 0

Lange adem

De wind slaat om Rafelt de schemering die mij glim-lachend omzoomt Klein Schaduwrijk  Waar koning slalom heerst Er staat hier een tempel Voor de foute plek Een en al voorbereiding Op een vorige strijd Altijd te laat overal misplaatst Bittere zwegen Afdoende als wapenfeit Als kamerjas valt mijn vel  aan de ruime kant Het is soms moeilijk ontsnappen als je altijd over je schouder  meekijkt Ik Wilde Liever het gracieus zijn Opgenomen in de vuurput die mijn middelpunt zou zijn  Gedempt als aardig Levendig als drijfveren Ik ben een kraai Maar best aaibaar Terecht als ik je bijt Lucht hoort niet opgevuld te zijn Laat dan liever je gedachten eens ademhalen  voor je ons beiden verstikt Het over iets hebben hoeft niet omlijnd te zijn De tijd nemen om niets te zeggen komt misschien nog en dicht  Bij mij vallen sommige dingen om Ik hoop samen Zodat jullie mij zien

Erte
24 1

van verzuim geen hulp

och stop toch met uw gezever ge kunt van stront geen pateeke maken van verzuim geen hulp van misbruik geen vertrouwen   lauwe woorden raken de waarheid nooit in 't midden in de fond van het verdriet ik zoek brede schouders   voor rauwe feiten ziet ge iets wreed schoons tegen de pijn bespaar mij uw lauwe woorden laat het laat het zijn          

DqM
26 1

Wedstrijd

Poëziewedstrijd ‘Dichter in Beeld’ 2020-2021

Deadline 8 nov 2020

Wedstrijd

Poëziewedstrijd ‘Dichter in Beeld’ 2020-2021

Deadline 8 nov 2020

Impact

Ons doen en laten, gebaren, zitten vervat in aan elkaar geweven patronen. We voegen hier en daar wat woorden toe om ze klank te geven.  Maar als woorden met de tijd vervagen, is het de impact van dit alles die is bijgebleven.  - Astrid - 

Astrid V
5 0

Woorden

Soms zijn er te veel, soms te weinig. Sommige woorden kunnen shit mooi verbloemen,  soms heb je er geen om dingen te benoemen.  Sommige zijn geladen met gevoel,andere klinken leeg, gelogen of banaal. Sommige dan weer ontwapenend oprecht.  Sommige woorden blijven in je hoofd spoken. Soms zijn woorden veel makkelijker geschreven dan gezegd.  - Astrid - 

Astrid V
7 0

twee hoog

vandaag is het de straat die ons scheidt twee hoog turen we door onze vensters bij elkaar binnen in m’n dromen spannen we een koord en dansen om de beurt alsof we elkaar voor ’t eerst beminnen

saskia van laere
22 0

fijn stof

Ontmasker mij. Achter deze stof schuilen fijne woorden. 

DqM
21 1

God is het zuchten moe

Jij bent verloren van jouw tijd. Een erotische papaver, een aandoenlijke snoepdoos, prinses van de schaduwkant van de maan en keizerin van niets.   Jij bent een losgeslagen flipperkast. Je grote liefde, een rodeo koning, is in zijn Cadillac gevlucht naar Las Vegas. Nu leef je als een dronken engeltje in de meest verlaten straten.  Want je bent verloren van de mensheid. Je leeft in je memoires van honing en goud, waarin jullie zaten te dansen op glanzende tapijten, onder de kroonluchters van de hemel, in suiker witte kleren. Hij knielde voor jou neer, zijne majesteit, met een bloedende roos tussen zijn tanden. Jij zat op je ivoren troon en speelde als een onzeker meisje met je krullen. Met je henna beschilderde handen.   Want je bent verloren van de liefde. Je bent mooi. Je gezicht is geboetseerd uit bloedrode plasticine. Je grimas is geslepen tot een tandpastalach.   Maar vanbinnen ben je een bloemblaadje. Er leeft een herfststorm van rozenblaadjes in je kleine hart.   Zo verloren vonden ze je.  Met wilde vuurrode haren,  een maansikkelvormig litteken in de hals, een bloedende pump en getatoeërde barcodes.   Ze namen je mee en sloten je op in een poppenkast van witte badjassen, plasma zakjes, koude kamers en een onzichtbaar hangende doodsklok.   En hoe meer je begon te ontbinden, daar in die kille kamer tussen dove blinde kinderen, die de lachende muren begonnen af te tasten terwijl jij god hoorde zuchten. Want hij was het zuchten moe. 

Andrea Derese
47 0

De burgers, Pan (of hoe een culturele subklasse ritueel zelfmoord probeert te plegen maar dat niet kan omdat ze niet meer of nog niet bestaat of dat nooit gedaan heeft)

Wee oh heil de burgermanEn noem niet paars wat lila is!Hij draagt, ge-draagt een das nietwaar?Het is maar dat zijn das hem draagt, (hij draagt, hij draagt een das maar waar?)gespijkerd aan zijn dromenraam—zelfs miskraam naar zijn dood! Wee oh wee de burgermanEgalen zijn het — allemaal-en zijn het. Veins het? Wee oh wee ’t is burgerban,het mag niet meer— de duivel kakt omhoog!Opritsjnina nu,oпричнина нy(want wij zijn de kosmpolieten en kennen Araktsjejev de enige nog) [Addendum vóór de burgerban *op fluistertoon*]Dialoog overhoord na de uren:’t Is paars meneer.Zijn das?Nee die niet neeOké, dat zal voor morgen zijn.OkéOkéOkéOké

Midas
19 1

Levend verlies

Ik rouw om wat ik heb verloren door de ziekte die mij overnam. Dit verdriet is zonder einde. Zodra ik denk, ik ga omhoog, sta ik ineens oog in oog met wat ik tot dat moment met veel verve heb ontkend.   Mijn geliefde ligt niet bij mij in bed. Bezoek verdraag ik niet meer echt. De buitenwereld is verdwenen. Ik loop niet meer dan 12 stappen aaneen. Mijn gebit, mijn haren, mijn ogen, hun onderhoud is op de lange baan geschoven.   En stel, dit was het wel? Het wordt niet beter dan dit eeuwige gemis? Dan wil ik, het geheel overziend liever nu meteen, in een flits, door naar de níet bestaande hel.   Maar wacht, luister, zie: ‘mijn leven’, dat is niet het geheel dat ik met mijn verstand bezie. Het is dit moment, dat ik beleef, waarin er zacht iets stroomt in mij.   Noem het liefde, vreugde, dankbaarheid, Het is er, gekomen toen ‘buiten’ verdween. En mijn lichaam wil het niet meer kwijt, al moet ik telkens door dat wrange gemis weer heen.   Het verlies, de pijn, de onmogelijkheden, het liggen in bed, alleen met mezelf, Ze rekenen af met tijd en verleden en wrikken een nieuwe weg voor mij vrij.

Loes Talma
53 1

Ik wil niet

Het is te veel! Het is te veel, wat ik moet missen, ik kan het niet! Het is barbaars! Ik wil dit niet, ik wil het niet meer, help mij, Ik moet hieruit! Help me hieruit! Ik wil niet, ik wil niet Ik.    Wil.    Dit.    Niet.   Wat wil jij niet, mijn dierbaar ik? De werkelijkheid zoals die is? Zie liever opnieuw, met andere blik.   Kijk belangstellend en met zachtheid naar jouw open wonden en zie ze als de poorten die ze zijn.   Nee, geen poorten tot de hemel Ook geen einde aan jouw pijn Wel een vlijmscherp kapmes voor gehechtheid aan plezier zowel als pijn.   Je proefde al van die onthechting, en de waarheid die zij brengt: een bevrijding, lijflijk voelbaar, die als vuur de pijn verzengt.

Loes Talma
41 0

Het leven waarin we leven

Vasthouden wat we Niet kunnen vatten. In de leegte van dezeWereld waarin weLeven. Dansen, zingen, walsenDoor de straten vanMiserie. En plezier. Niet weten wat te doenMaar blijvenLopen.

CindyVM
9 0
Laad meer ...