Zoeken

Hashtag no filter

Mensen ik weet het, het liefst van alZou ge mij willen zijnIk snap dat Mijn Instagram staat vol met foto’s van het ontbijt op bedDat mijn lief met zijn ‘I LOVE LIESELOT’-truiElke ochtend heeft klaargezet Op Facebook komt mijn huisRecht uit een wooncataloogEn ik bezit nu net die ene manDie nog nooit iemand bedroog Mijn kusfoto’s verraden vol lofDie vibrator in mijn nachtkastjeEn zijn dikke lag stof Online is mijn man zowel nieuw als stoerIk ben niet alleen zijn prinsesMaar ook zijn beste vriendin, zijn mooiste droomEn zijn vuile hoer Aan boeren en scheten doet hij niet mee En ook als er voetbal op TV is mag ik gerust zappenNaar Vitaya of Vijftv Maar helaas… Wat is de waarheid lelijkAfschuwelijk genantZoals elke steak die mijn lief baktIs de waarheid zwart en aangebrand Mijn prins op ‘t witte paardRijdt op een ponyEn lag al in bed met Jan Piet JorisEn met Conny Mijn held kijkt porno en laat schetenEn dat laatste mag ik daarbovenopOok gerust weten Mijn ridder trakteert mij hoogstens op een pintWanneer hij in zijne dunne portefeuilleNog een laatste euro vindt Al mijn kleren zijn op voorhandAl een miskoopEn mijn huis komt hooguit uit een reclameblaadjeVan de eerste de beste kringloop Het haar op mijn benen groeit als het onkruid in mijn hofEn mijn vibrator kent voornamelijk slijtageIn plaats van stof Bij de zoekgeschiedenis van mijn heldSta ik niet van de pornosites maar van hoe kook ik een eiHelemaal versteld Niet omdat hij niet weet hoe hij een ei bakken moetMaar omdat hij blijkbaar toch weerEen bescheiden poging tot koken doet De laatste keer dat hij kookte moest ik wenenWant dat pakte serieus op mijn ogenAl is de rookschade ondertussen verdwenen In tegenstelling tot de kotsgeur naast mijn bedDaar heeft de mengeling van McDonalds en zwaar bierZich voor eeuwig in de grond gezet Nu blijf ik steeds gracieusVerwrongen elegantKheb dan ook geen andere keusDoor die kermisring om mijn hand Ik wil maar zeggen : Tussen blindheid en liefdeIs wel degelijk een verbandWant, een man strooit gegarandeerdUw ogen vol met met zand.

Lot
0 0

Leerkracht

Leer me – jij die zelf nog alle dagen leert   leer me dat fluisteren moeilijker is dan roepen,   leer me dat luisteren moeilijker is dan spreken   leer me hoe groot het universum is en hoe ik dat in al zijn kleurenpracht op een maagdelijk wit blad kan weergeven   leer me hoe ik jou van mij kan laten houden   en waar ik de kracht kan halen om steeds weer bij te leren.

Felix Sandon
0 0

Kiem

Ik boetseerde je uit de leemte die me toen omringde   en schoot een arend wiens ogen je kreeg waarmee je dan haarscherp kon zien   prikte twee wolvenoren in je hoofd die je iedere ritseling lieten horen   en je mond die maakte ik van wel duizend nachtegalen waardoor je ’t dichtste woud zou verlichten   en je hart was dat van een walvis omdat ik geen groter kon vinden   en dan was ik verbaasd dat jij je eigen weg wou gaan

Felix Sandon
0 0

Zonsondergang

  DE LAATSTE ZON gaat ten onder midden bloedrode westelijke wolken en hatelijke wervelwinden. De naakte passie van de zelf-liefde der naties danst in een dronken delirium van hebzucht op de clash van huilend staal en verzen van wraak. Het hongerige zelf van de natie barst los in een geweldadige furie van schaamteloos vreten. Heeft de Moeder zelve tot voedsel gemaakt, likkend kauwend snauwend en slikkend zwelt het op en op en op, tot het midden hoogmoedig ontij hart dichtklapt.   DE RODE GLOED einderend aan de horizon is niet het licht van de dageraad der vrede, maar het schijnsel van de brandstapel vol smeulend wrakvlees, het zelf de liefde der naties dood door mateloze buitensporigheid.   DE OCHTEND wacht in de geduldige donkerte van het Oosten, zachtmoedig en stil. Welstandslaven van welvaart en welbehagen breng offers voor die dageraad, ken geen angst broers en zussen voor hoogmoedigen en machtigen. In een kleed van eenvoud met een kroon van nederigheid is jullie vrijheid de vrijheid van je ziel. Groot is zelden groots in de volmaakte naaktheid van menselijke rijkdom, verwaande hovaardij nooit eeuwigdurend.

Kurt Vervloet
28 0

Allemaal een beetje Hillary

Er bestond geen twijfel over: ze zou winnen. Ik ging dus met een gerust gemoed slapen op dinsdag acht november. Hillary Clinton zou samen met haar Bill weer naar het Witte Huis trekken. De ochtend nadien werd ik wakker in een andere wereld. Ik die dacht dat ik in het breeddenkende Westen leefde, werd ineens geconfronteerd met het feit dat mijn buurman daar wel eens anders over zou durven denken. Aan de reacties op Trumps overwinning op sociale media te zien, was ik niet de enige die een wake up call van jewelste kreeg. De in mij langzaam ingedommelde voor ruimdenkendheid strevende mens, schoot bruusk wakker. Eerlijk is eerlijk, als blanke hetero heb ik relatief weinig last van discriminatie. Wat ik dan wél weer ben, is een vrouw. Erger nog: ik ben een zelfstandige vrouw. Zo eentje die opkomt voor haarzelf. Grab me by the pussy and your balls will be just a good memory. Jawel dames en heren, ik behoor tot de feministen van mijn tijd. Een groep waar Trump en, helaas zo blijkt, heel wat andere mannen het nog steeds moeilijk mee hebben. Soms zijn ze er erg openlijk over, maar nog vaker zit hun seksisme onderhuids. Zo gebeurt het vaak dat een vrouw die zichzelf in eerste instantie niet als feministe beschouwde, er uiteindelijk toch één wordt. Ik ben best een kritische ziel. Als vrouw in deze maatschappij, is dat niet altijd een pluspunt. Begin jaren tachtig werd ik geboren. In die tijd leerde Madonna meisjes ‘to express yourself’. Madge was meteen mijn idool. De impact van de pracht en praal van tutu’s en schitterende oorbellen op de kleine Ans waren groot. Bijgevolg stond ik op als kind in een veel te groot onderhemdje met de paternoster van mijn tante nonneke van ‘Like a prayer’ te doen. De toon was gezet. In de jaren ’90 werd werd er nog een schep bovenop gedaan. De muziekwereld vuurde een fenomeen genaamd ‘The Spice Girls’ op ons meisjes af. Dit was ook meteen het startschot van de ‘Girlpower’. Na het rebelse feminisme dat ik al van Madonna had meegekregen, werd nu de boodschap van onafhankelijkheid voor de tweede keer door mijn puberale strot geramd. Slikken deed ik het maar al te graag. Ik kleurde mijn haar rood zoals Ginger Spice en liep rond in kledij waar Gwen Stefani alleen maar met een goedkeurende blik naar had gekeken mocht ze mij ooit in het echte leven zijn tegengekomen.Dat ik op mijn achttiende met een scriptie over ‘feminisme’ afstudeerde aan het middelbaar, is dan ook geen al te grote verrassing. Maar wat is dat nu net, dat feminisme? Wel eigenlijk is het heel simpel:  “Feminism is the radical notion that women are people” (red. Cheris Kramarae – Paula Treichler)Vrouwen zijn dus mensen, net zoals ook mannen dat zijn. Natuurlijk zijn er verschillen en heeft deze soort mens haar sterke en zwakke punten. Dat hoeft niet per se te betekenen dat het ene geslacht de meerdere is van het andere. En dan ben je een dertiger en staat de grootste staat ter wereld op het punt een vrouw aan het hoofd te krijgen. Eindelijk.Toch gebeurt het dan nét niet en word je wakker in een maatschappij waar het glazen plafond van gewapend glas blijkt te zijn. Het wordt je ineens duidelijk dat het niet voor iedereen normaal is dat Peter en Rik gaan trouwen. Je beseft dat Sumaya elke dag met de vraag worstelt of ze nu wel of niet een hoofddoek mag of in andere gevallen moet dragen. Je komt tot de constatatie dat niet iedereen denkt zoals jij denkt en dat die ‘iedereen’ dichter bij je staat dan dan je had gedacht.Laat ons dus alsjeblief niet op onze lauweren rusten en denken dat de strijd voor verdraagzaamheid reeds gestreden is. Het recht voor iedereen om gewoon te mogen ‘zijn’ moet je blijven verdedigen, elke dag opnieuw.

Ans DB
0 0

enquête van de nieuwe morgen

mag ik u kan ik u zomaar vragenwat u dan zou antwoordenmocht ik u zomaarzou ik u zowaarin het hier en nu wij samengewoon nu en danaf en toe zijn wij meer dande som van een en eenzijn wij samen wijeen drieletterwoord dat ons dragen zal   u magu kan en doet u vooral gerustwat u zo wonderbaarlijk doetvol wondermag u mij steedszo versteld doen staanik smeek het uu kan en u mag altijd zijn wie u bentwie u was en wie u zal wezenzonder zorgenzonder gevaarmag u van mij steedszolang wij   zolang wij samen onze dagen dragenzolang wij samen mogen verlangenzolang wij steeds meer zijn dan de som van een en een   en mag ik dan ook uja uu staat daar ook zo schoonzo schoon als u bent staat u daaru mag ook zoals wij   staat u mij toe u allen uit te nodigenu een stoel aan te biedenuw jas aan te nemenstaat u mij toe u te introduceren aan wat u zich mag verwachtenaan dagen en nachten waaropgeen kind nog hoeft te huilengeen moeder zich nog zorgen maaktgeen vader verdwijnen moetstaat u mij toe u te introduceren aan wat u zich mag verwachtenaan jaren in de nieuwe eeuw waaropwij allen niet langer vrezen voor de ochtendof hopen op het vallen van avond   laat mij u introduceren aan de nieuwe morgenvan ons allen enlaat ons dande som van onze gehelendelen onder elkaarlaat ons meer zijn dan wij ooit voorheen waren

Daan Janssens
0 1

Wat zeg je?

Wat zeg je? Sorry ik heb u niet goed verstaan, kan je dat even herhalen? Wablief? Mensen vinden dat ik stil ben, dat mijn letters klankloos zijn. Ze zeggen dat ze mij niet verstaan, dat mijn woorden hen niet bereiken. Watte? Wat heb je gezegd? Daar is het weer, een vraag om verduidelijking. Een verzoek om luider te praten, om mijn mond wijd open te zetten en mijn klank te laten weergalmen. Een verzoek om mijn stilte te laten vallen en hen te vergezellen in een symfonie van gebrul en getier, Want mijn stilte is een gat in hun geluid en dit proberen ze tevergeefs te sluiten. Ze kijken mij aan met verwarde blikken, opgetrokken schouders, en open handpalmen. Enkel en alleen maar om hun onbegrip voor mijn woorden te laten blijken. Zo blijft het doorgaan, het constant terugkeren van hun vragen. Vragen die vragen voor een herhaling van mijn vraag dat eigenlijk geen vraag was maar een zin dat nooit is toegekomen. Vragen die mij met elke vraagteken dieper en dieper terugduwen naar een afschuwelijke plek. Een plek, waar ik machteloos moet toekijken hoe mijn woorden zich voortbewegen, in kleine groepen hun koppen bij elkaar steken en zinnen trachten te vormen. Maar ieder probeersel loopt drastisch af want de woorden zijn niet meer dan gedrochten. Woorden die op niets slaan, woorden die er maar voor de helft staan, woorden die uit elkaar vallen. Het is een treurig tafereel die ik moet aanschouwen, want ik kan ze niet helpen. Ik ben gebonden aan de grond, mijn lippen gezegeld door de schaamte, mijn tong gedroogd door de twijfel. Ik ben gebonden aan de grond! Terwijl zij zich voortbewegen naar mijn mondholte. Ik zie ze lopen, Ik voel ze lopen, in mijn mond en op mijn tong, Met hun scherpe ‘k’s en hun gladde ‘s’ en, allemaal mooi naast elkaar, Geduldig aan het wachten op de samensmelting die van hen een geheel zal maken, Een prachtig geheel, een antwoord op de vragen. Maar ze blijven wachten want met elke ‘Wablief’ wordt het moeilijker om de woorden te zien, Met elke ‘Wat zeg je’ wordt het moeilijker om de letters te combineren, Met elke vraag wordt het moeilijker om een antwoord te formuleren. Dus blijven ze daar maar staan, met hun puntige ‘i’s en hun bolle ‘o’s, Wachtend op de versmelting die van hen een geheel zal maken.

Brice
1 0

De Heilige Reiziger

Een rustige, luilekkere zondagochtend. Buiten miezert het een beetje, maar ik zit lekker warm binnen en slurp van een zalige kop koffie. Het intense aroma van Arabica en een lekker stuk chocolade, beter kan de laatste dag van de week niet beginnen. God wist wat hij deed toen hij deze dag en Arabica schiep.  Ik ben net voor de vijfde keer de eksters in mijn tuin aan het tellen, wanneer ik word opgeschrikt door mijn telefoon.‘Hallo met Ans.’‘Ja hallo Ans, het is hier met God.’‘God? Als je van de duivel… Euh…Nou ja, ik was net aan je aan het denken.’God kucht en zegt fijntjes: ‘Jaja dat zal wel, je was zeker aan het denken dat het weer lang geleden was dat je bent langs geweest. Waar was je net trouwens tijdens de zondagsmis?’‘Ik euh…’ stamel ik.‘Zeker weer feministisch getinte verhalen aan het neerpennen over je menselijke tegenhanger: de man?’‘Ik? Neen nooit, ik schrijf enkel over de sociologische aspecten van de maatschappij en heel soms over de fauna en flora.’God slaakt een gelukkige zucht: ‘Ha ja, de fauna en de flora, juist. Ik was echt op dreef op dag 5 en 6 van de schepping. Echt fabuleuze dingen gemaakt toen. Top prestatie.’‘Ja echt heel mooi gedaan hoor, God. Dat deed niemand je ooit na’, beaam ik gemeend.‘Goed ter zaken!’ zegt God ineens kordaat, maar dan aarzelt hij even. ‘Nou ja, goed’, gaat hij op een kalmere toon verder. ‘Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik bel je eigenlijk om je een gunst te vragen.’‘Oh’, zeg ik en leun verwonderd achterover in mijn schommelstoel.‘En met welke gunst kan ik U dan van dienst zijn?’‘Wel, je kent toch de Heilige Christoffel?’‘Die met de baard? Patroonheilige van de reizigers toch?’ gok ik in de hoop Gods toorn niet aan te wakkeren.‘Ja die, nu wil die dus zelf ook eens op reis’, zucht God. ‘Ik hoorde dat jij naar Frankrijk ging en ik dacht: Christoffel is dan wel geen God, maar leven als een patroonheilige in Frankrijk, dat kan toch ook lang niet slecht zijn. Zou jij hem niet willen meenemen voor een paar dagen?’Ik draai met mijn ogen, want je moet weten, patroonheiligen zijn geen gewone heiligen. Ze willen steeds vers fruit, volstrekt veganistische maaltijden en als het even kan, elke dag chocolade van Neuhaus.‘Goh God, eigenlijk zit mijn wagen al helemaal vol. Zo een patroonheilige met zo’n mijter en een lang gewaad, dat gaat echt niet meer lukken.’‘Stop toch met liegen!’ buldert God door de hoorn. ‘Ik heb je wel met je ogen zien draaien! Ik ben wel God en God ziet alles! Mocht je nu eens wat meer naar de mis komen, dan zou je dat niet vergeten.’Ik schrik en stoot per ongeluk mijn kopje hete koffie over mijn benen. God straft onmiddellijk, weet je wel. Ik hoor hem gniffelen aan de andere kant van de lijn.‘Verdomme!’ keel ik.‘Hela, jongedame, hier vloekt men niet! Het tweede gebod! Je zou beter wat meer in de Bijbel lezen in plaats van de Humo.’Ik blaas over mijn pijnlijk verbrande benen.‘Bon, dat is dus geregeld: bemin uw naasten zoals uzelf en jij neemt Christoffel mee naar Frankrijk. ’‘Oké, oké’, gehoorzaam ik gedwee.‘Dat is mooi’, zegt God tevreden. ‘Ga dan nu in vrede en neem jezelf misschien ook een nieuw kopje Arabica’.

Ans DB
0 0

Gebaseerd op herkenbare feiten

‘Uw hand in de mijne.’ Het klinkt zo ongelooflijk onnozel normaal. Een evidentie, die zo evident is geworden dat de schoonheid ervan vaak vergeten wordt. De aanraking verloren en de essentie van ‘graag zien’ voorbij. Hij is vertrokken. Na al die maanden, eindelijk met heel zijn hebben en houden mijn hoofd uitgestapt. Ik zou moeten huilen maar ik voel niets.Of neen, ik voel niet niets, maar het voelt niet zoals ik dacht dat het zou voelen. Ik ga niet dood ofzo. Het is eerder een soort teleurstelling, maar dan zo eentje van de ergste soort. Misschien was dood wel minder erg geweest, want dan had ik effectief niets gevoeld. Nu is er enkel een zeurderige leegte. Eén die vreemd genoeg verschrikkelijk vol aanvoelt. Kent ge dat? Dat uw lichaam niets meer wil voelen, maar dat uw hoofd dat niet toelaat? Ge zoekt de uitknop van uw brein, maar die zijn ze bij fabricage vergeten aan te sluiten. Tot dan ineens toch alles donker wordt. En stil. En dan zijn ze daar ineens aan de horizon: die wolken. Het zijn geen kwade, grijze wolken. Neen, ze zijn zacht en roze. Er komt geen regen uit, wel fijne en warme zonnestralen die mijn ziel opwarmen.Een nieuw begin. Nog een beetje wankel op mijn benen, maar ik sta er wel. Er vliegen vogels om mijn hoofd in alle kleuren. In’t begin wilt ik ze wegjagen met al hun storend getjilp. Maar als ik dan begint te luisteren, dan hoor ik ineens dat ze een gevoelig liedje zingen. Een liedje alleen voor mij. Een liedje dat klinkt als het frisse jonge meisje dat ik ooit was. Ik zou zo graag nog eens echt verliefd zijn, in de positieve zin van het woord. Op wie maakt op zich niet uit. Gewoon dat gevoel hebben alsof ik voor de eerste keer de zon zie. Ik kijk er recht in en mijn ogen zijn verblind, maar ik kan er niet mee stoppen. Zo schoon is het. De mooiste verslaving der verslavingen. Mijn benen worden week en ik kan niet meer stappen, terwijl ik in mijn hoofd vlieg. Totaal verloren en toch de weg kennend. Intuïtief op het onbekende doel af.Iemand zijn hand vasthouden, gewoon omdat het kan. Omdat dat niet doen, een gemiste kans zou zijn. Een fout die ik mezelf nooit vergeef als ik er naast zou grijpen. Naast die hand. Ik vind het verschrikkelijk moeilijk om verliefd te zijn. Het is eigenlijk de grootste ramp die mij kan overkomen. Het neemt mijn hele ‘zijn’ over.Onzekerheid wordt een evidentie, zelfzekerheid slechts een vage herinnering.Als ik mezelf niet te dik vind, dan voel ik me zeker wel oninteressant. En als het de twee voorgaande zaken niet zijn, dan is er vast en zeker wel iets anders wat er mis is met mij. Niet goed genoeg, een tweede handsje. Een tweede Ansje. Het is de angst. Het maakt alles kapot en een leven vlak. Angst dat mijn langzaam net opgebouwde ego weer ineen zal stuiken als een kaartenhuis. Angst om op mijn bek te gaan. Mijn gezicht, maar ook mijn zicht te verliezen, verblind door liefde.Angst voor wat gaat komen, voor het onbekende. Xenofobie voor liefde zeg maar. Ze verteert alle positivisme die verliefdheid normaal met zich meebrengt. En dan staat gij daar, totaal overwacht. Onwetend, maar toch wetend. Drie dagen krijgt ge. Drie dagen moogt ge mijn hart vasthouden. Daarna moet ge het teruggeven. Meer dagen kan ik niet zonder, want zonder kan ik niet leven. Zonder kan ik niemand nog graag zien. En eerlijk, wat is een leven zonder graag zien? Wat is een mens zonder een hart om graag te zien?Drie dagen moogt ge er naar kijken en het koesteren.Tenzij ge er goed voor zorgt natuurlijk, dan moogt ge het misschien wat langer vasthouden. Mijn hart.Meer durf ik u voorlopig niet beloven.

Ans DB
0 0

Ik was vergeten hoe

Ik was vergeten hoe   Ik was vergeten hoe het huis van mijn moeder ruikt eruitziet. De houten vloer en glazen veranda. Ik was vergeten hoe mijn vaders opgevouwen hemden gerangschikt in de kast zijn blijven liggen. Hoe ik als kind omhoog keek naar de muur van boeken en deze later naar mijn eigen huis zou willen verplaatsen.   Ik was vergeten hoe het ronde tapijt dat onder de piano ligt voelt onder mijn voeten. Hoe ik als kind boeken las op mijn buik midden in de cirkel. Hoe de wind door de kieren waait en ik met blote voeten de koude trap op rende. Hoe ik dan terug in bed kroop het boek dat mijn moeder had voorgelezen nog open naast bed lag en Pinokkio me recht aanstaarde en ik mij voelde alsof ik in de spiegel keek. Ik was vergeten hoe ontdeugend ik was geweest mijn neus spreekwoordelijk lang zou zijn geweest dat ik dat nu niet meer ben volwassen ben en de muur van boeken maar tot mijn ogen reikt.   Want ik weet het. De geur van kamperfoelie van koffie en moeders sigaretten.   De schelle klank van de hoogste noten die ik bespeel. Nu Ik bespeel ze Met haar Samen   Terwijl ik mezelf als kleine jongen zie staan voor mijn boekenmuur.   Quatre-mains vier handen zo gaat dat Wij vullen het hele huis   Mijn moeder die huilt Mijn vader die vanaf de muur naar ons kijkt vast luistert en goedkeurend knikt.

Matilde Quirynen
14 1

Brief aan mezelf/Ik wou nog sorry zeggen

Ik wou nog sorry zeggen   Sorry voor Turks fruit. Sorry voor Anna Karenina. Sorry voor Oorlog en vrede. Max Havelaar. De avonden. 1984. Congo. Honderd jaar eenzaamheid. Misdaad en straf. Kaas.   Ik wou nog sorry zeggen dat ik van tientalle klassiekers nog nooit heb gehoord. Ik wou nog sorry zeggen dat ik sommige klassiekers niet heb doorgrond. Ik wou nog sorry zeggen dat mijn boekenkast vol staat met boeken die ik nooit heb gelezen. Ik wou nog sorry zeggen dat ik lang heb gedacht deze wel ooit te lezen. Sorry als je er nog steeds niet bij bent aanbeland   Ik wou nog sorry zeggen dat ik de Steinerschool heb verlaten. Als ik was gebleven had ik de klassiekers misschien wel gekend. Ik wou nog sorry zeggen dat ik dit niet had kunnen voorspellen. Ik wou nog sorry zeggen dat ik door van school te veranderen geen manden heb gevlochten geen potten heb gebakken geen sculpturen heb gemaakt niet heb geboetseerd   Ik wou nog sorry zeggen dat ik niet katholiek ben opgevoed. Hoewel dit niet mijn keuze was. Ik wou nog sorry zeggen voor als je hierdoor in vervelende situaties terecht bent gekomen. Ik wou nog sorry zeggen dat ik mezelf heb wijsgemaakt iets van godsdienst af te weten omdat ik het Onze Vader uit mijn hoofd ken. Ik wou nog sorry zeggen dat ik nooit in een kerk zal kunnen trouwen. Ik wou nog sorry zeggen dat ik hier enkel zou willen trouwen omdat ik de gekleurde glasramen zo mooi vind.   Ik wou nog sorry zeggen dat ik altijd veel verzameld heb. Ik wou nog sorry zeggen dat je daardoor nu met een te veel aan spullen zit. Schelpen. Theezakjes. Theaterscripts. Filmstills. Retro vakantiefoto’s. Foto’s in het algemeen. Jommekesstrips. Postzegels. Knutselmateriaal. Schoenen. Theatertickets. Filmtickets. Museumtickets. Treintickets. Zwemdiploma’s.   Ik wou nog sorry zeggen omdat ik hierdoor waarschijnlijk mijn keuzestress heb ontwikkeld. Ik wou nog sorry zeggen dat ik vaak doe alsof ik geen keuzestress heb, iets kies en vervolgens spijt heb. Ik wou nog sorry zeggen voor het trainen mezelf wijs te maken dat ik dingen soms anders zeg dan ik ze denk. En sorry zeggen dat ik te lang heb gewacht dit uit mijn systeem te halen. Ik wou nog sorry zeggen dat ik hierdoor sommige kansen heb laten schieten of personen heb weggeduwd. Sorry dat deze anders misschien wel in je leven waren gebleven. Sorry dat ik mijn lief heb gedumpt. Sorry dat ik haar de koffiemachine heb gegeven en nu zelf zonder zit. Sorry dat ik verslaafd ben geraakt aan het drinken van koffie. En aan sigaretten. Sorry dat ik mijn lichaam van binnenuit kapot maak. Sorry dat ik hierin overdrijf. En niet alleen hierin.   Ik wou nog sorry zeggen voor het vele geld dat ik heb uitgegeven. Sorry dat ik het weer over een andere boeg gooi. Dat ik geld te weinig had om mijn reis naar Ijsland te maken. Dat ik heb gedaan alsof ik dat niet erg vond. Dat ik mezelf opzij heb geschoven. Weeral. Opnieuw. Dat ik mezelf telkens heb beloofd dat het de laatste keer zal zijn en er toch weer in slaag. Dat ik dit op mijn karakter schuif.   Ik wou nog sorry zeggen dat ik mezelf denk te kennen maar dat eigenlijk niet doe. Ik wou nog sorry zeggen voor als je dat nu nog steeds niet weet. En sorry voor als je jezelf aanpraat dat je dat wel doet. Dat is oké.   Ik vind mezelf oké.   Ik wou geen sorry zeggen voor elk fietslampje dat ik uitknip als ik het zie branden. Geen sorry voor het opstaan in de bus voor oude mensen. Ik wou geen sorry zeggen voor mijn overbezorgdheid. Mijn vrijgevigheid. Mijn goedlachsheid.   Ik wou nog sorry zeggen uit naam van alle mensen die van bovenstaande dingen misbruik hebben gemaakt. En sorry dat ik dit doe om mezelf gerust te stellen. Ik wou dan nog sorry zeggen dat ik zo slecht kan relativeren. Dat ik tegen mezelf praat om hieraan te werken.   Want alle zorgen nachtmerries verlangens gemis spijt dromen hopeloze gedachten moeilijkheden waar mijn hoofd mee blijft zitten zijn vaak de moeite niet waard. Sorry dat ik dat soms vergeet. Sorry dat ik deze kopzorgen van mijn gehele lichaam bezit laat nemen.   Ik wou nog sorry zeggen voor de slechte bloedsomloop. De koude voeten. De gevoelloze vingers in de winter. De slechte tanden. De zwakke weerstand. Het permanente ijzertekort. De lichte scoliose. De naar binnen staande knieën. De scheefgegroeide tenen. De slechte houding. Het verslechterde zicht.   Ik wou nog sorry zeggen dat deze gehele tekst vol spijtbetuigingen staat. Ik wou nog sorry zeggen dat ik geen gepaste aanspreking vond. Ik wou nog sorry zeggen dat ik ook geen afsluiting zal vinden.

Matilde Quirynen
1 0

Is er nog plaats voor liefde in mijn hart?

Begrijpt u mij niet verkeerd. Ik sta hier nu, voor u, ietwat nederig om niet te zeggen onderdanig, doch met licht arrogante ondertoon om in zekere zin respect af te dwingen en tegelijkertijd jullie volstrekte aandacht op te eisen zonder jullie ook maar het kleinste vermoeden te geven dat ik wel eens absoluut niet te zeggen zou kunnen hebben. Maar genoeg over mij. Mensen hebben het weerzinwekkend graag over zichzelf. Wie bent u, mens met het zwakke hart, wezen met het onvoorstelbare talent om door wie dan ook neergehaald te kunnen worden? "Wij", besluit ik. En de samenhorigheid is geboren.   Om de uit het niets opdoemende poëtische meligheid even drastisch aan de kant te schuiven en de eeuwige drang naar concreetheid te bevestigen, zal ik het begrip lanceren dat deze al dan niet onverklaarbare woede heeft opgeroepen. Vergeeft-u mij mijn onprofessionaliteit. Het gaat hier nl. over de liefde. Een tongstrelend woord - ik nodig ieder van jullie hartstochtelijk uit om het op een afschuwelijke manier uit te spreken, de wonderen zijn de wereld nog niet uit - dat harten doet fluisteren en mensen doet slaan. De warme, zoete liefde die uw leven sporadisch binnensijpelt en vervolgens net zo plots durft te verlaten maar ter compensatie een prachtig(e) kille leegte achterlaat. Een mens zou er bijna massochistisch van worden. Doet u dat ook? Genieten van die wrange smaak, die u er gratis en voor niets bijkrijgt, even gorgelen en toch niet wegspoelen?   Liefde bijt, snijdt, ijlt en toch blijft men er van houden. Of hoe de ironie des levens blijft verbazen. Laat ik er van uitgaan dat ieder van jullie zich wel eens heeft afgevraagd of hij/zij oprecht van iemand houdt of eerder van het gevoel dat laatsvernoemde u bezorgt. Objectiviteit is uit d'n boze maar de vraag houdt stand. En wat met naastenliefde? Solidariteit, geven, nemen, schenken voor het goede doel.. Om over eeuwige altruïstische kwesties nog maar te zwijgen. Waarom geven, zonder er baat bij te hebben? Indien dit laatste wel correct is, voor de hindoes en boedhisten onder ons die karma als waarheid zien.   Bestaat oprechte liefde überhaupt? De onvermijdelijke ego- vs altruïsmekwestie schreeuwt het uit: "Vangt een moeder de verloren alias verlossende kogel voor het kind op, puur uit liefde, wetend dat haar spruit nog een leven lang tegemoet gaat doch niet rekening houdend (of juist wel?) met het feit dat het moederziel alleen-e grut niet veel overlevingskans bezit of eerder uit voorbedachte rade, denkend aan de beschuldigende blikken van de dorpbewoners en beseffend dat een leven vol met spijt ook geen leven is? U gaat me nl. niet vertellen dat de dode meer last heeft van pijn dan de overlevende. Of struikelde de arme dame over een ongelukkig geplaatst houtblok en verdwijnt deze redenering in het ijle? Vrije interpretatie sluimert en schijnt, schokt en venijnt.   Alomvertegenwoordige teleurstelling is waar het om gaat. Te nemen of te laten. Een mens wordt alleen geboren en blaast z'n laatste adem wederom even verdomd alleen weer uit. De grootste waarheid die ik tot nog toe heb durven slikken.   Die o-zo symphatieke - u toegewenste gore, guitige, loze liefde zal knarsetandend uw oor afsabbelen, knagen alsof z'n leven ervan afhangt om u vervolgens tegen de muur te plakken en daar te laten hangen. Dagen, maanden, jaren. En pijn. Pijn zult u voelen.   Pijn. Scheurend. Wroetend in uw eigen onmacht, knagend, sluipend, huivering-, duivelop-, duizelingwekkend slopend. Huilend, druipend en snikkend doch droog. Kurk. Droog. Krakend en brekend en slijpend tot in de eeuwige schrapende groteske stilte der dwazen.   Luister. Hoort -die lachende, fluisterende pijn- opdoemend uit de nevelige, zwarte, schreeuwende leegte. Schater, bejubel, aanbid dit onderhuids, vretend, morbide metafoor voor de liefde en lach. Lach tot u niet meer bijkomt.   Maar, vreest-u niet. Sluit allen jullie ogen.   Sluit. En voel - voel je wimpers voel je ze voelen zo onherroepelijk s-zacht tegen je huid. Je adem fluistert, spreekt, sist. S-s-s-s-zwijg. Sluit je mond. Integendeel jouw hart. Open lijk nooit tevoren. Open en voel. Voel verder. Verder voelen en vlijen in de verste veilige plek van je zielige hart. Harteloze ziel. Jij. Laat je door de klanken bezweren en betoveren en meedrijven naar iets. Iets puur, iets prachtig, iets ongelooflijk, onwaarschijnlijk mooi. Kleuren in het ijle. Zij zingen, zweven, schijnen.   Geniet. Geniet. Geniet.   Is er nog plaats voor liefde in uw hart?

Pseudoniem
7 0

Denken

Hoe meer we soms denken Hoe minder we erover praten Soms denken we zo hard  Dat het in gepieker overschakelt En je de mensen, de wereld of jezelf begint te haten Te hard denken aan je eigen of iemand anders zijn daden We denken zo hard, dat denken wordt verslavend Terwijl je jezelf kwijtspeelt en je omgeving begint te laten Wordt onzeker over dingen, probeert hulp steeds te verlaten Overdenken laat de emmer overlopen in woede, frustratie, stress en tranen Probeer het lichter te zien, licht aan het einde van de tunnel zoals met lantaarns Begrijp dat overdenken soms de problemen kan maken En we af en toe de klik met de realiteit kunnen kwijtgeraken Onszelf enkel tot denken en kritiek kunnen verlagen Daardoor te streng zijn en geen hulp meer durven vragen Stillaan dreigt alle hoop en liefde op te geraken Verhef je stem en vraag naar hulp, want het is nooit te laat Vertel over je problemen, mijn advies is: praat  

Anna Borodikhina
15 0

Geen plaats

Ik voel me hier niet op mijn plaats Ik voel me daar niet op me plaats Is er wel plek voor mij op deze draaiende bol vol plaatsen? Ik voel me buitengesloten en achtergelaten In de leegte die zweeft tussen onze lichamen Wanneer ik denk aan nu, vroeger en aan later En in mijn wanhoop probeer ik te raden Hoe ik uit deze afzondering tracht te raken Met enkel het tekort aan mijzelf en mijzelf om mee te praten En in mijn hoofd de stem die me probeert over te halen mijzelf niet harder te haten

Anna Borodikhina
11 1

Family parties

I wish I could hate family parties Drunken aunts and playing nieces Grandma who keeps complaining about her teeth And mother and father that are laughing and eating But I can’t, simply because they’re Living at the end of the world Simply because I am a refugee girl Running away from world to world To end up in a grey village that I can’t call home Home is where family parties are given Not where people cry because Of the papers that are not given Not where people aren’t laughing But just missing Not where people aren’t able to have a Normal living So complain about family parties One more time And take the time To think why nobody Has come to mine

Anna Borodikhina
0 0

Thuishaven

Ik wil je meenemen Je in alle talen leren spreken Je zoen in duizend tinten schilderen Op je buik, borsten en billen Ik wil je meenemen In een doosje op weg naar thuis Niet jouw huis, niet de mijne Vouw je op tot je past Binnen mijn kromme lijnen Ik wil je meenemen Scheur de kleren van je lijf Omdat ik niet van je kan afblijven Pervers met mijn tippen aan je dijen Tippen van vingertoppen Toppen van tenen van voeten,   Laat mij je voeden Honingdruppels Die uit de bloemen van jouw ogen zijn ontstaan Jouw ogen die Vliegensvlug vlammen doen ontslaan Voor ik het opmerk, zijn ze weer gedoofd, achter mijn rug, achter mijn hoofd Rookpluimen achtergelaten tussen onze lichamen Ik zie je niet, ik zie je niet Ik voel dat ik je wil meenemen Wil je dragen, op palmbladeren Naar wat ik noem thuis Niet in mijn huis, niet bij mij thuis Vlieg weg, over watervallen en stranden Ogen dicht en borst vooruit Strand mijn ribben kapot op een betonnen asfalt En laat jou op mij landen Thuishaven    

Anna Borodikhina
19 0

Woordloos

Mijn hoofd zit vol woorden Woord voor woord nog nooit uitgesproken Maar nu de moeilijkheden maar blijven komen Voel ik me door het leven aangesproken Om te spreken over wat nog niet werd besproken Dus peul ik blad voor blad mijn beschermvlies open Alsof de realiteit prikt in mijn dromen Ik lig open en bloot, ik lig naakt en op de bodem Alsof ik onderweg de kleren van mijn ziel ben verloren Klim ik door de woorden mij weer een weg naar boven Duik in het niets en zie wat er aan zal komen Naakt en bloot huil ik om mezelf te sussen met de woorden Schrijf mijn lieve schat, Schrijf je weer een weg naar boven, Ik beloof je dat aan alle woorden punten zullen, komma, komen Schrijf tot je jezelf niets meer moet beloven Schrijf tot je er weer bovenop bent gekomen Schrijf je naakt, bloot en open

Anna Borodikhina
0 0

Agonie van lust

Ik hoor geschreeuw, geroep en getier. Geklepper onder mijn voeten, veroorzaakt door schoenen die geen kracht meer hebben om de voeten te dragen. Ik hoor gespuis, geruis, geborrel en weer geschreeuw. Zeg me dat je het ook hoort? Zoals een boot die me weg doet drijven, weg van wezenlijkheid, zo ben jij niet de zeilen, maar de zee. Drijft me met de stroom naar waar jij wilt mee. Door stormen, laat jij golven oprijzen en kapseist mijn boot, terwijl ik vasthou aan wat er nog valt vast te houden, maar nader de kustlijn met lege handen. Alles blijkt weggespoeld. Ik kan niet overleven met niets. Ik zou niet kunnen overleven zonder pijn, wat pijn doet, doet leven. Ik weet dat je er bent, ik weet dat je er nog bent. We zullen altijd weer dat verlangen naar wat slecht voor ons is. Ik kom uit dagen waarin pijn slechts bijzaak was, een middel om meer te genieten van genot. Appreciatie voor alles wat goed voelt, toon je met leed. De agonie van lust, de doodstrijd met verlangen, het lijdzaam begeren. Ik wacht op je, zoals geëxalteerde mannen die wachten op hoeken van straten, op meisjes die veel te jong zijn en veel te onbevangen, met veel te lange haren en veel te korte rokjes op veel te late uren. Hoeken van doodlopende straten, plaatsen waar ik steeds opnieuw in lijk te verdwalen. Ik loop dood op vragen. Ik raap de brokstukken, herbouw het wrak met de overblijfselen, lijm ze aaneen met genoegen, hoop dat het genoeg is. Je jaagt driften na en verdrinkt me dan. Dompelt me onder in wat jij noemt het mooiste wat er bestaat. Sirenenzang en ik ben de enigste die het hoort. Wat zou je doen als je jezelf zou zien verdrinken?   Ik weet niet waar te beginnen. Al sinds jij er was, verzamelde je mijn tranen, de zoete en zoute. Je blik deed me lachen, nochtans wist ik dat ik langzaam aan, verteerd werd door jouw vermogen. Dit zou niet mogen, zou niet hebben mogen. Alsof de greep van een kat de vogel jouw te pakken kreeg, greep je me vast met  lange scherpe nagels. Spijkert me vast aan een plafond vol dode en levende vliegen en ik spartel en doe of ik ook vlieg. Listig heb je me daar gehangen, mijn lichaam is vrij maar toch zo bevangen. Kan nergens heen, zelfs niet in gedachten. Ik heb leren toevlucht te zoeken in het wachten op hoop of wanhoop. In jouw grimas zag ik je tanden blinken wanneer je mijn haren door het slijk sleepte en met een wortelrasp de sproeten van mijn huid dacht te kunnen ontdoen. Toen ik zei dat tijd alles beter zou maken, kon je niet wachten, je kon niet wachten op seconden, minuten of uren. Jij wou niet leven in dagen van weken of jaren. De tijd was niet voor jou gemaakt. Je besloot tussen nachten te leven, sloeg dagen over en bewoog urenlang niet. Soms koos je zwart, dan blauw dan roos en weer zwart. Mijn lichaam vertoonde rode, gele en groene vlekken, verouderde blauwe plekken, die soms nooit blauw waren geweest. Zo raakte ik in de war met de tijd en met jou. Je liet me denken of tellers van wijzers, niet meer telden, tijd niet telden, soms wij niet telden, wij niet wijs werden van tijd.   Waarom een nee? Waarom een na als er een ja te krijgen valt? Waarom een ‘niet doen’ als het toch te doen is? Waarom afblijven als alles zo leuk is om aan te raken, tegen jezelf te voelen, je tong en jezelf er tegen te schuren? Schreeuw ja! Ik pers een ja uit. Een vroeggeboorte van wat nooit geboren zou mogen worden. Maar, nu galmt ze na in de kamer, aan iedereen om te aanschouwen. Iedereen wilt het toch? Waarom lijkt iedereen zo haar handen eraf te kunnen houden? Aan het einde van de winter, peul ik de groene harde blaadjes van knopjes van bomen open, groene knopjes, om de bloem nu al te kunnen zien. Ik kon nooit wachten op de warmte van het weer. Ik wil geven, mijzelf overgeven aan mijzelf, jou en de wereld, alles overgeven en mijzelf, mijzelf doen braken. Uitbraken van brandend gal als een beginnend vuur van ongekende gevaren. Ik wil mijzelf dopen tot mijn eigen doopmeter en vader, ik zal voor mijzelf zorgen, zelfs als ik niet meer kan praten. ’S Nachts lig ik wakker en luister hoe de stad haar liefde met mij bedrijft, vanuit mijn bed drijf ik als het ware weg, op de zee die jij bent voor mij. Steden zijn het engst wanneer ze leeg zijn. Iets dat zo bruisend was maar nu zo ontdaan van elk sprankje rumoer en onrust. Ondoordringbare leegtes onder verborgen watervallen galmen na van wat te luid werd uitgesproken. Door de krochten van de stenen doolhoven, ontsnapt er slecht lucht. Ik luister hoe ik stilval en ik voel hoe de zwarte nacht mij meetrekt in zwetende, bonzende bossen, te dichtbegroeid, zodat we beiden tegen elkaar worden aangedrukt door bosbegroeiing. Hier verdwalen we niet, we volgen sporen van warmte in het duister, ik luister (3x).  

Anna Borodikhina
24 0

Mijn zoete bloemen

Dansend door rotte zwarte bladeren Die ooit aan groene bomen zaten Zwier mijn armen rond mij en de aarde Dans mij een weg tussen de verstopte gevaren Voel de wind, mijn zoete bloemen en ontwaak Smelt de laatste sneeuw met gestamp en gekraak En bloei en bloed zoals sneeën met een zaag Fleur op! Fleur op! Tot je aan de wolken geraakt Mijn zoete bloemen laat je door niets begroeien Laat geen bladluis met je blaadjes moeien Laat geen onkruid jou ooit doen ontgroeien Bloei! Bloei! Naar de zon zal je groeien! Geen hagel zal jouw stengel omgooien Geen ijzige winter zal je ooit doden Want jouw sterke wortels komen enkel boven Wanneer je beslist jezelf te vergroten En wordt waar je zelfs niet over durfde te dromen Mijn zoete bloemen laat je zien, ruiken en horen

Anna Borodikhina
10 0

Gedreven

  Gedreven loop ik langs de rand tussen water en land Als ik kon liep ik op de grens maar ik loop langs de kant Van het droge pad, geen zon of geen zand Gedreven gedreven drijf ik terug naar mijn land   Gedreven gedreven leef ik nog wat ik kan leven Leef mijn leven drijf mijn zorgen weg als zeeën Leef gedreven leef het leven zoals we loslaten en vergeten Gedreven leef ik en vergeef vergissenissen en vergeef men Overleef gedreven als ik het overleeft heb Overleef gedreven als ik het overleeft heb

Anna Borodikhina
13 0
Laad meer ...