Ter nagedachtenis van die zomer (slotpagina)
Het blijft wel zo, zegt de Inspecteur, weinig verandert.
Spionage, het plannen van terreur, het is nog altijd strafbaar.
Ook al is het slechts een ware hersenschim die van vernieling droomt.
Ignace is nochtans morsdood, door mij vermoord.
En toch, Meneer de Inspecteur, Ignace hij was niet meer dan een stripfiguur die nooit getekend werd.
De muren zuchten en intussen heerst die valse vrijheid, leeft de laatste zomer.
Vooralsnog. We zullen proeven van de tijd, Russische vodka proeven.
De opwarming van onze Noordzee. Ik voel dat helemaal tot hier.
Een frisse duik zit er niet in, het blijft bij drijven door de waarheid, door die eeuwige dwaasheid, door de hoop die Vlaemsche biggen altijd hebben op een beter leven
Echt, Meneer de Inspecteur, niets is gelogen. Het is slechts op wat er gebeuren moet.
Rampspoed of de komst van Layla, de glimlach van een herfst of Lorelei.
En ik voel het in die zijarmen, aan de kreten van de Schelde.
Alles moet, ergens uitmonden, eindigen.
Beste schrift, ik heb echt niet alles verbrand. Kafka is dat ook niet echt gelukt.
Wat rest van wat ooit was, mijn vriend Ignace, zijn angsten en complotten, Sint-Amandus en zijn geest.
Ik was erbij. Bijna. Ik ben daar geweest. Ik las een ziel die voor de wrede wereld zweeg, maar niet voor mij.
So long, Ignace, duizend tonnen bommen wachten onderweg.
Ik wens je een behouden vaart.
De Styx, de Noordzee en de Volga.
Ze wachten op jou.
Ze houden van jouw plot en voelen.
Hoe na een korte dood.
Jouw ziel. Altijd herleeft.
_____
In addenda, ter nagedachtenis aan Ignace Somers zijn betere haiku's.
Verder nog, aan alleman die lezen kan:
Adieu, ik moet weer naar mijn cel, mijn isolement.
De vrijheid weet het:
Zelfs tussen een muur of vier kom ik er wel!
uit de reeks 'Ignace Somers'
