Alle katten zijn zwart
Ik besta en alle katten zijn zwart.Waarheden als koeien in de gracht.Me op sleeptouw nemen, meer hoef je nooit te doen.Uithoudingsvermogen kweek je als vanzelf.Affectie is op de terugweg,net als respect en trouw.Kan je nagaan, de gaten gapen,we tuimelen als vanzelf elkaars uiterste voorbij.Bespeur ik breuklijnen voor het barsten,dan steek ik proactief een tandje bij.Gesprekken die naar strotten happen,op de 'koffie' bij je moeder,nooit een druppel, nu een spons.En dat ik zo lijk op haar man zaliger.Nooit was er meer reden tot huilen bij uitjes.In de kinderboerderij ben ik openhartigerover drugs dan ik van mijn dokter of dealer zou dulden.Handen als oesterschelpen over kinderoren.Zelden lijkt een bevriend koppel zo scheutigmet medelijden als voor jou vandaag.Iemand moest de brug naar onze eerste cocktail maken,straks, wanneer de kinderen ondergestopten jij alle hoop op een opbouwend gesprektussen twee volwassen mensen hebt laten varen.Je gedoogbeleid t.o.v. mij is een kamerbreeduitspansel tussen vier muren,flinterdun en bedrieglijk solide,als de rook om je hoofd die nooit verdwijnt.Ik besta en dat heb je geweten.Kraait de haan een derde maaldan ga ik om sigaretten.En schol, op liefde en op het bestaan!
