Zoeken

Ik geef op

Ik dans op de dag dat jij verdwijnt Jij laat me nooit met rust Laat me nooit eens zijn Ik roep  Ik schreeuw Ik gil Ik ben machteloos tegenover jou Jouw greep Over mij  is oneindig eindeloos   Ik zing op de dag dat jij vertrekt Je eindelijk genoeg hebt gehad Mij helemaal hebt gehad Mij hebt helemaal Ik wens je weg  Ik wens je dood Ik wens je niks toe Ik ben je moe   Ik ga slapen zodat jij vertrekt Ik slaap een eeuwigheid Ik slaap een oneindige eeuwigheid Opdat jij mij laat met rust laat   Jij wint, ik geef op

Flo
3 0

Pauze.

Verdriet, door zwaartekracht gevangen, rolt geruisloos over wangen, die zouden moeten blozen, als bloeiende rozen.   Als schrale troost, drinkt zij met moed, koffie met tranen, zonder zoet.

Jenny C.
3 0

Haiku #1

Stil staart de reiger, in grijze waterspiegels, rimpelend leven.

Jenny C.
10 1

De tabakspot. (tanka #1)

Lege, houten pot, van grootvader zaliger, vol geur van tabak. Stil vertelt de tabakspot, dat oude liefde niet roest.

Jenny C.
21 0

De verkeerde strijd

Ze fluiten weer Naar haar Het schaamrood op haar wangen Verraad haar Thuis gekomen verdwijnt het rokje Voor eeuwig in haar kast Het draagt voor altijd de herinnering Van die ene gast   Ze lachen allemaal Door zijn tranen Mamasjongen Dat kan hij niet verdragen Een vuist Een slag Een bloedende neus Hij mag nooit voelen Hij mag nooit wenen Hij mag nooit menselijk zijn Voor eeuwig en altijd Verborgen pijn   Iedereen is gelijk En iedereen is ongelijk Met de verkeerde vijand in het oog Strijden we de verkeerde strijd Sla de handen in elkaar Het wordt tijd Dat dezelfde strijdkreet ons allen leid 

Flo
1 0

Jij

Op een dag Schrijf ik je neerZodat jij altijd kan bestaan Maar ik schrijf je neer in lege woorden wantGeen enkel doet jou ere aan Ik schrijf jou in de lente neer Op duizend bloemen en hun blaadjes Ik schrijf je neer in regenbogen En in bliksems en in vuurIk schrijf je neer op watervallen Op pure schoonheid en natuur wantWat is geschreven is gegrift enWat is gegrift dat blijft gebleven.      

Katrien Vandeginste
11 1

Wedstrijd

Feminisme vandaag

Deadline 15 feb 2020

Wedstrijd

Feminisme vandaag

Deadline 15 feb 2020

Oor I, II, III

het Oor I     in lange onmenselijke gangen in mensen lopen dunne buisjes landschap over de handpezen en hiermee wordt iedere klaagzang gehoord tot inzicht verwerkt en van bestaan ontdaan   in kleine maar onmetelijke sprongen ontdoet ze zich van dit opgehemeld verlangen naar gekoesterde toekomst geluid: een grootse wandaad door en van het Oor   en in even onnavolgbare codes wordt deze jungle herhaald in de spraak geluid tegen geluid en in mensentaal   zo ontstond ooit de mensaap van de toekomst en wentelde die zich in wantrouwen van zijn soortgenoten zijn opper ego en alles heeft zich al zuchtend herhaald en tralala onze geschiedenis is lang geleden ontstaan maar de draad wordt nu gesponnen in de velden landschappen die bijblijven   maar onderweg nooit grijpbaar blijken   want het is de mond die spreekt en de ogen die zich hierboven verkiezen de gedachtegangen snel de handelingen des te trager en het Oor die bestond   in mensentaal   het scheelde dus niet veel of we vielen reeds in herhaling gelukkig dat wij er waren om te horen dat de weinig vatbare materie der dingen bezig was   bezig was te bestaan in zijn kleine bestaan een leven om een leven en daarmee materie op oudere materie die ik wil dat ze opgraven en dan weer bestuiven steeds opnieuw   wij die bezig waren keerden de staat der dingen om en daarna om om in flux te blijven van het geweten   het Oor daarentegen oogstte lof voor zijn professioneel gebruik van het abc       het Oor II     een klein organisch verbonden landschap dunne gangen en spelonken glinsteren in de ooghoek maar worden gehoord in de hoofdstad een toespraak om meer en een verpersoonlijking van de privileges een herwerking van het voorbestemde scenario in het Oor en gehoor van een massa een klein verwerpelijk zicht aan het oog onttrokken en erin opgaan zou misdaad zijn een onmogelijke toewijding van een innerlijk tabula rasa en een natuurlijke versmelting met grotere toestanden of een onnatuurlijke persoonlijkheid die toeneemt in volume maar nooit in massa   en een krachtveld dat zijn voortbestaan verzekerd door licht te blijven licht in de hand altijd bij je in je hoofd-bestaan onmetelijke klanken in geld uitgedrukt om te worden bijgeschaafd in een beschaving die zijn instinct verloor op overdreven wijze   de vertakkingen van een cultuur die weigert zichzelf te bestemmen in de jungle des tijd deze tijd die aanspraak maakt op het contract in terminis extatisch geknetter en slaafs handgebruik ondertekend met DNAonderwezen door dieren en wezens in de fauna   een barbaars gebruik van de taal en een nog inheemsere gewoonte tot redevoering ik noem het afstand maar anderen noemden het reeds voor mij   zo speelde ik slaperig de weelde kwijt die mij was toegeschreven en kende ik een ego dat mijn adem in zich droeg       het Oor III     een gevoel dat je op de ondergrond houdt en je onder de arm kietelt tot je waanzinnig wordt en de dans van adem vergeet een gevoel van een oude grijze gevel die in je binnenste ademt en de art brut in je gevoel overgeeft aan een nieuwe waanzin in de meta van het denken een gevoel dat je bruut te kennen geeft dat weinig waarschijnlijk lijkt in het licht van het gehOor waarmee je de gevoelens rondom rond kort knipt en je persona aandacht schenkt in de nieuwe dimensie der weinig een waanzin die je het gevoel geeft en na een hoop gevloek en systematisch gekletter verbeter je je derhalve in de hoop jezelf te leren kennen en jezelf je zelf te schenken     een gevoel die een massa verplaatste en verpatste aan de meerderheid die al was en daarin een gekte onderhield in zich zonder zijn gezicht prijs te geven deze vermomming kende men reeds al lange getijden en noemde men zoals de seizoenen een verwelking van het sociale dit gevoel was mij voorbestemd en hoorde ik via straatstenen eerst in mijn beenderen omhoog kruipen en ik kuste die lucht alsof ik er iets voor zou terugkrijgen

Dries Verhaegen
17 0

Schoon schip

Dat tijd rozen baartMaakt zwemmen nog niet mogelijk Ook gesloten oestershebben geen zeeën Onverhulde oliekomt nooit zuiver bovendrijven  

Louisaw
3 0

Januaripoëzie - dag 1 - licht

licht wordt pas zichtbaar als het ergens tegenaan botst ik wacht gaande weg tot je me ziet

Vanessa Daniëls
57 1

(aann)amen

Terwijl ik mezelf de wereld als cirkel aanpraatzijn er dingen die (nog steeds)door mijn lus ontsnappen

Erte
11 0

ik dacht

ik dacht ik knip m'n haar gegarandeerde shortcut naar het gevoel nieuw te zijn voor het volgende jaar ik dacht ik doe m'n nagels met rode gellak maandabonnement op het gevoel feestelijk te zijn ook al blijf ik thuis op het gemak

saskia van laere
14 0

Parijs — Brussel

Lang aanstalten maken om daarna jezelf geheel vrijwillig over te geven in een nabije reïncarnatie van de vrije wil; belichaming van wezenlijk elk verschil met mezelf dat ik droeg. Met mezelf heb ik het wel duidelijk gesteld en is alles al aanwezig, want mij zou mij niet hebben als ik rondom dood vanbinnen was. Ik ben er. Dood zal ik zijn als jij niet meer deed wat ik zei. “kom hier, verwen me eindeloos” ofzo en dramatisch genoeg weten we ‘dit kan wel eens blijven duren’.Mijn lange afstand bloedsomloop strekt zich nu uit naar jou en over mezelf is een masker gesponnen zonder blijk van herkenning noem je me; ik leef omdat ik wéét en omdat ik niet weet wat de dingen zijn en belichamen de ‘dingen’ dingen leven en stellen zichzelf aanwezig binnen lijnen van het onduidelijke.Als alles zo als jou is wil ik er nooit meer goed over nadenken.   ofzo zei je in één groot moment, een moment uitgegoten over meerder stadia en ik verouderde toen in een oogopslag naar de viriele versie van mezelf de debiele vice versa van het ik jou gehalte. Dit geldt dus ook voor jou!   Ik weet dat de dingen er nu eenmaal zijn. Daarover wil ik niet gadeslaan, ik ken de materie like a surface maar de interface ervan loopt zichzelf voor de voeten; materie als een materie en daarmee hondsdol. You are no longer in control I said to myself en vroeg me af of dat steek hield. Vous n’êtes plus en controle is een statig begrip. Het wordt een koude woordwisseling als we alle controle verliezen, zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.   Je loopt naar me en bedekt je masker met een gezicht en ik kan niet anders dan weten: de ‘dingen’ leven en bewegen altijd.Zo heb ik je niet leren kennen en nu niet en nog niet en nooit niet. Dat was 6 minuten geleden.   Eén groot veld strekt zich tot in mijn karkas en niet omgekeerd.We lopen er in rond, rondom de kleine vijver zonder vulsel en leggen ons neer op een bedding, we bedoelen de goede dingen goed weten wat koud en wat warm moet zijn leg je je hand in mijn maagholte en zit dit juist eeuwig laten duren in een moment waarna identificatie altijd moet volgen nooit genoeg nooit genoeg geef me eindelijk wat ik altijd al wist. Vrij je jezelf of doe ik het? Vrij. Is al wat er gezegd wordt een ontkenning an sich? Een ontkenning op het landschap, het landschap verschijnt en wordt zo teniet gedaan door de woorden, het woord (!!!) verkort de taal inslag die ik nam. Het woord is een duivels en matig begrip als ik het gebruik vrees ik en staat op zichzelf.Wie ben ik om mezelf erop te gooien of jou te omhelzen?   Lees je mij ook eens? Laat dat maar aan mij over.   Weet je nog toen? Laat dat maar aan mij over.Hier ik weet je.   Ding bestaat en gaat en ik. Altijd en ik & de en en ik.

Dries Verhaegen
47 0

Leeg Liggend

hoe een kader context zich viriel naast dit kamertje van me vrijt en aandacht opeist draait het zich om en wordt het leeg liggend vreemd en krioelt het in de naasten die - zo wil men het - banaal praten met elkaar for the sake of survival én toch ben jij nu weer terug in de mode mij de mond snoerend ben je hip en draai je een beeld om naar me waar ik realiteitszin dacht te vinden vond ik mezelf   nog voor je het weet ben je 360° de juiste kant op gedraaid en voel je aardkorst over huid dus je rust uit en je rust in nu ben je leeg liggend en vooral levend zodat je weer kan herbeginnen   dat is een beweging die volstrekt niets op zich zelf zou kunnen zijn wij mensen maken er amusement van en overleven in elkaars bijzijn

Dries Verhaegen
17 0

Dood kanaal

In mij ruisen golven van een dood kanaal, Sneeuwt de leegte in kopieën van mijzelf, Mijn sirenes, stemmen in bruine flesjes wit genot, Zingen in het stervend televisielicht, Lokken mij voorbij het scherm, het laatste baken, Waar, in de wand erachter, schaduw op me wacht, In die zwarte wereld wil ik wonen, en verdwalen Tot ik nooit de uitgang vind.

Tom Thys
5 0

Eigen wereld

In een wereld die enkel ik begrijp Die ik voel, omarm, vertrouw en leid Daar sta jij zo ver vandaan Verder dan zon en maan Hoe graag zou ik je willen duidelijk maken Dat dingen mij echt wel raken Dat ik om je geef, dat ik je nodig heb Maar dat ik constant op elk detail let Dat geluiden mijn wereld bombarderen Veranderingen mijn lichaam doorboren Onzekerheid en boosheid mijn keel wurgen Geef mij tijd en ruimte, zou je durven Ik kom terug naar je toe Dan komt het heus wel goed Alles naast routine is voor mij chaos Het maakt mij woedend, verschrikkelijk boos Als ik boos ben, het is nooit op jou Ook al kan ik het niet zeggen, ik hou van jou Maar op een boze wereld, veel te druk voor mij Een wereld onbegrijpbaar enorm vermoeiend voor mij Wil je mij tijd geven om alle prikkels te verwerken Om alles rustig te laten groeien en mooi verwelken Om te kijken naar de schoonheid van elk detail Om te verdiepen in die ene interesse die me vangt Ik ben anders, maar laat mij anders zijn Ik vind dat goed en ik vind dat fijn   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
10 1

Van oud naar nieuw

Verdwaald in kilte en donkere dagen Tussen zijn geboorte en het nieuwe jaar Gedragen in dunne speklagen Wegen glad vol doodsgevaar Naar een nieuwe wereld en toekomst De oude zorgen en nieuw verdriet Met rijke spijzen en dranken gemorst Zodat iedereen het weet en ziet Begint het licht weldra te branden Alles moet weer vol en vlug Goede intenties gaan verzanden En niemand kan nog terug Het nieuwe wordt weer snel het oude Kaarten met wensen vergeeld papier Die verstotene weer in de kou Onze deur niet langer op een kier   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
7 0

Wij zijn niets

Wij zijn zo wereldsmet trefzekere stap in de vertrekhal van Brussels Airport.Zo werelds in pak en das met koffie in kartonen de juiste krant.Wij behoren tot een vastomlijnde kuddeen zijn veilignapratend in de foyer van eender welk theaterhuis. Wat deert ons de afstand tussen punt A en B,de vriendschap die we ongemerkt verliezen aan tafel waaronverschilligheid met bezieling wordt verward? Wij zijn werelds tot 's nachts onder bestendig strelende adem stokttijdens één seconde, het hoogtepuntwaarop wij ons kleinste zelf willen ontvluchten en wetenwij zijn nietsdat wij, onophoudelijk, enkel daarnaar streven.

Mieke Stessens
50 0

Einde

Dat was het dan Het boek is gelezen Dichtgeklapt en weggelegd De dag is geleefd De nacht is geslapen Ik ga nu Denk ik Iets geweldigs tegemoet

Katrien Vandeginste
21 0

DE EGEL ZONDER STEKELS

Er was eens... een egel, die had geen stekels. Hij leek wel op een kegel. Af en toe liep hij op de tegels, om melk te zoeken. Hij zocht, zocht en zocht, zelfs achter alle hoeken, van elk huis. Ineens schrikte hij op, .... Wat voor gespuis, achter die buis...! Toen... rende hij weg, van schrik.... achter een heg. "Oei... ik kan mij niet oprollen!" zei hij, plots.... heel opgewonden.  

Martine
9 0
Laad meer ...