Zoeken

Novemberpoëzie - dag 12 - papier maché

de duikvlucht naar katakomben  gaat in opwaartse spiraal op mijn huid regent het  bladeren die zich optellen tot mijn gelaagdheid  zich voltooit    

Vanessa Daniëls
24 0

Wie niet weg is

Je vindt haar in de krijtstreep op de muur de geur van vers gemaaid gras het snikken van een kind dat nooit het jouwe was het briesje dat je wang streelt een bal op een verlaten plein onschuldig gegiechel in een overvolle trein   Je sluit je ogen, telt van een tot tien schreeuwt in je eigen stilte wie niet weg is, zal ik zien Dan staat ze naast je omarmt je, zoekt warmte in je schoot Altijd is ze bij je nooit gewoonweg dood

mme evil
20 0

Wolk / 3

Er ligt een wolk op mij te wachten op elke hoek van jouw verhaal. Als ik te licht word bevonden wordt elke windvlaag mij fataal.   Het risico van overmatig zweven lief, alsjeblieft trek aan mijn benen. Of voed mij desnoods de waarheid Verzwaar mijn hart, red mijn leven.   Zet mij terug op de koude grond

Susanna
10 0

Stormenderhand

want winter naast liefontbladert reeds twijgende takkencreëert spijkerbomenplechtig striemend in Noordenwind'k laat geen sporen nain het gele zandgeen zielekruimelsvallensklaar als uitgeputte sterrenmenig meeuwen jagen de stukjesdus laat ik geen sporen nablijk dat ik nimmer ontwaken kaningevlochten en onwaarschijnlijkslechts silhouet in tartend seizoenwant winter naast mij liefijzig jaargetijmijn winterhart bloei    

Lily May Parker
16 0

Novemberpoëzie - dag 11 - Duivel

zij staart zich blind op kruimels op de ruis van radio’s ze zoekt de barsten in een tegel en ontwart elk lokje haar   gedachten zijn als spiegels bovenaan een carrousel en het tellen stopt niet in de hel die zij bezweert   onder ‘t bed wonen de spinnen hun webben in haar hoofd zij verbindt de zwarte punten tot een wikkel voor de nacht   daar in ’t diepdonker is zij vrij schudt schuld en lakens van zich af   de duivel roert zich in haar slaap hij weet wie immer ’t laatste lacht                                                       

Vanessa Daniëls
20 0

Novemberpoëzie - dag 10 - Muze

de wereld draait door spreidt fijn stof waarachter zij iemand helder voor de geest staat als een vermoeide maan die zon blijft spiegelen

Vanessa Daniëls
31 0

Hilde Keteleer

Docent SchrijversAcademie

zo'n dag

zo'n dag waarop we met een halve lach alleen het kleine voelen hebben getoond.

Ruth Van de steene
36 0

Wat is geluk?

GELUK, komt op je af... of je maakt zelf... de dag goed! En wordt het misschien vergoed? Hopende het zo zal blijven... de hele dag door. Daar ga ik zeker voor! Ik zal er zeker van genieten, en het elke dag vernieuwen. Soms met pijn, in het hart, kan het soms wel... heel snel, een einde aan zijn!            

Martine
17 0

wat als...

wat als we eens stopten met opbeuren en dingen zoals verdriet lieten  gebeuren

saskia van laere
16 0

Grindse paden

Op grind maak je plekken Dat weet men nu al jaren En toch, en toch kan ik geen tocht sparen   Ik zie het wel Grindse paden waar lusteloosheid zich laat laven   Ik hoor het wel Vogels blijven weg van de rand over dat laatste sprietje heen   En toch, en toch kan ik me geen tocht besparen

Simon Sileghem
18 0
Tip

Novemberpoëzie - dag 9 - Implosie

Hoe ik zo klein in een hoek net niet barst. Een buitenstebinnen gekeerde kosmos in mijn maag. Het uitdijen tot zijn meest compacte vorm. Eens los ik mezelf op.

Vanessa Daniëls
106 0

Moor

in een kwijtgespeeld interesseveld zitten de aangetaste deeltjes benadelen en de weg vrijmaken voor mezelf in een verbaasd landschap de staat bezingen de vertwijfelde pose vormgeven en de weg vrijwaren voor mezelf   Ik startte een onderzoek naar de ongeziene status der dingen die in een handomdraai de gevrijwaarde basis vormde van al dat zich de dag in zong, een kwestie van volume waarin het volle de zendmast betekende voor communicatie en een volle integratie. Zo vormde zich een poreus buiten-landschap dat zich omplooide tot routine waarmee we alles exclusief raad gaven en de dieren de dieren vertwijfelde poses in joegen tot mens vermomd en tot twijfel verdacht waardoor mens zijn niets meer werd dan al dat exclusieve gepropagandeerd aanstalten maken. Hiermee schreven we nieuwe grondregels voor een helium-staat waarin op onder werd en wij onderwezens vastzaten in de modder van de aangrijpende horror der mens versus dier.   in een verbaasd aanzicht vastzitten en geluid maken opdat alles zich in een vrome realiteit voortbeweegt en wij ons in dat vacuüm een plexiwand schenken en deze ook schenden tegen de doodgebloede buitenlander waarvan quasi alles verdacht bleek en het stormde soms als het al licht was geworden dat herinnerde ik me nog goed en als daarin het licht wederkeerde vermomde ik mijzelf als een dubieus dier dat nog instinct kende   Instinct een gevrijwaarde basis voor het omkomen van de wezens der planeet pro integratie die een baan beschrijft in zichzelf. Hij beschrijft een baan die in de ban is van zijn eigen middelpunt en daarmee garandeert het zichzelf van starende blikken die steken in de huid de huid die aardkorst mee beweegt in een ommekeer en hierover lopen om telkens om een middelpunt te vragen om te kunnen terugkeren   Hiernaar bleek geen vrije weg die verloren was in het zich aanpassen naar een bleke norm en we liepen liepen en we liepen tot we vastzaten in onze eigen ledematen die de aardkorst in natte materie met zich meedroegen en het zicht met zich meedroegen en alle ongeziene dingen met zich meedroegen waardoor het zicht al in ons zat en wij keerden de gaten in onszelf om zodat we onszelf iets beloofden dat nooit zijn rug kon tonen.Hierop glimlachte onze thuisbasis en keerde weder naar zijn schamel spel waar er een spijkerschrift het begin betekende van de ondergang.   ik wou mijzelf een wand schenken waarin ik schroot was en de tafel bekleedde volgens de regels van de weigering ik wou mijzelf een wand schenken zodat ik schroot was en wanden op zijn beurt verkleedde een buiten-binnenspel volgens de regels van een toekomst

Dries Verhaegen
13 0

De fietstocht

Gedachten ver , fietste ik rap weg. Die naam Dat gezicht Die woorden En geen daden Zo ver weg en toch zo dichtbij fietste ik kilometers blij.

Miss.kwik
1 0

De vrije vluchtsoord.

Ingeprente herinneringen Steenvast  Zoals een lood zware gevulde onverschuifbare kast. Vliegensvlug Binnen gekomen als een simpele mug Vergaan als onkruid . Tegenmiddel Vrije momenten des levens  Genot des vrijheid

Miss.kwik
14 0

zwerfvuil

in het west vloams ;   Rond moa gezond ?   Eirde Weireld Of planete   Witje dat an mie knoagd . Da den buut'n Zin eigen verzuurt. ’T è friée! Dees en datte doa ip de skwoone weugn gesmeten. Kmoe kik doar gene bal van weten. Papierske hier en doar . ’n roare keise. Zee ; Kin bezwoar !   In het mooi nederlands ;   Rond maar gezond ? Aarde Wereld Of planeet Hoe je het ook heet . Ik weet dat het ook aan me wreet. Daarom deze werelds luidste kreet ; Stop met achterlaten van vuiligheid ! En dat van de mensheid . Dit en dat losgelaten op  aardelijkse paden. Dit doen en laten kan ik wel haten. Papiertje hier en daar. Ik zeg vol oprechtheid ; Ik heb bezwaar !

Miss.kwik
2 0

Ellen

Je naam draagt alles wat ik al heb gedaan Alsof het leven 'af' is twee dwergenletters met afval betekenis   Neen, je bent niet afgerond, afgekraakt of afgezet Je leven/levens vliegen nog steeds in het rond   'Af' is wat men een hond wil leren, ook al doet  ie het niet   Jouw naam betekent nooit af, eerder 'nooit af'  

Simon Sileghem
20 0

Je bent een echte bloem

Je bent jarig, je bent ziek, of je krijgt bloemen uit het niets, Het is fijn om iemand te zijn! Speciaal voor een leuke piet of een grappige griet... Hier, breng ik mijn mooiste 'loflied'. Helemaal voor jou, en dan zing ik gauw, "Ik zie je graag, met heel mijn hart, en blijf je als vriend, eeuwig trouw."    

Martine
45 0

Cursus

Het Schrijflab - Pitch bij een literair tijdschrift

Start op 9 nov 2019

Regio Antwerpen

Cursus

Het Schrijflab - Pitch bij een literair tijdschrift

Start op 9 nov 2019

Regio Antwerpen

Novemberpoëzie - dag 8 - Stap

Welke stap maakte het verschil. Het afstapje van de trein of eerder nog toen ik de punt, die eerder een komma was, zette achter mijn eerste zin. Of was het dan toch dat eerste liefje dat eens de bons voorbij de vloek uitsprak: het zal jou nooit lukken. Op welke stap keer ik terug naar het droge.

Vanessa Daniëls
10 0
Laad meer ...