Zoeken

De onschuld

De onschuld van de dag Strekte zich uit over de nacht In een waas van wit en ooit wild Herschapen tot een lam schaap Om gebeten te worden Door hen die benijden Te dromen van morgen Als alles beter gaat   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Dief in de nacht

Dief in de nacht Weg met mijn laken Om weer eens onderkoeld te raken   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
11 0

Een beste vriend (afscheid van een huisdier)

Kon ik mij maar verwarmen Aan die vacht van plezier Aan die snoet van vertier Was jij maar weer hier . Vrienden sterven nooit Alleen hun adem stopt En voetstappen verdwijnen Maar de liefde blijft . Een beste vriend sterft niet Omdat je hem niet langer ziet Een beste vriend blijft naar jou komen In herinneringen en mooie dromen . Kon ik toveren Dan nam ik mijn toverstaf En jij bracht hem weer . Mijn kleine vriend Mijn groot verdriet Die een plotse wind Naar de hemel blies . Waarom moet je ons plots verlaten Naar jou reis hebben wij het raden Waar loop je nu toch rond Mijn liefste (naam), mijn allerliefste hond . Niemand die het bevat Voor hen was je maar een kat Voor ons was je een held Onze (naam), ons maatje Blij dat ik je heb gekend   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Jana Desplenter

Communicatie & marketing

zomer in frankrijk

over eindeloze paden stampen kletterende ijzers  de hitte uit de grond   met zwiepende staarten briesen dampende lijven in het opwaaiend stof   dan de koelte van het bos ritselende bladeren een slok lauw water smaakt naar puur geluk

marmerpiek
16 0

wachtwoord

als je niet af en toe bij me inlogt, ga je mijn wachtwoord vergeten.

Ruth Van de steene
23 1

Te

het Chinese Te schenkt de Hemel ons bij de geboorte op weg naar volmaaktheid maar het streven en de kennis maken ons te braaf te verstandig te ijverig te alles waardoor we afdrijven van ons oorspronkelijke Te

saskia van laere
0 0

Wedstrijd

Willy Bultereys poëziewedstrijd voor jongeren

Deadline 10 nov 2019

Wedstrijd

Willy Bultereys poëziewedstrijd voor jongeren

Deadline 10 nov 2019

Morgen

soms denk ik na heel soms maar over wat de toekomst voor mij brengt   dan denk ik over alle leuke momenten die nog moeten komen en dan wordt ik even blij   even maar eventjes kijk ik door mijn rooskleurige bril en zie ik een even rooskleurige toekomst   dan ontploft die droom zoals een zeepbel plop en weg ermee   sommigen noemen het pessimistisch maar ik ben gewoon een realist het is flauw om te denken dat alles wel weer goedkomt   soms denk ik na heel soms maar over wat de toekomst voor mij brengt   dan zie ik grijze wolken en stervende dieren en wenende mensen   dan zie ik de prijs van het rooskleurige leventje dat we nu als normaal beschouwen   dan zie ik mezelf zittend op een hoge gebouw klaar om weg te vliegen

Helena VH
8 0

brooddozen

ontelbare brooddozen vandaag ingeblikt en verbloemd de hoop op liefde door de maag

saskia van laere
20 0

SPROOKJE nummer 004

  Er was eens een stewardess die Buzz Lightyear, op een vlucht naar Mars, een dubbele whisky voorschotelde. Hij kon daar niet om lachen. En toen stonden ze plots allemaal voor de hemelpoort: de piloot, Buzz, een country-zangeres uit Glasgow, Kentucky, een gulzige trol, Ada, een bloedmooie bosnimf, een cafébaas uit Catalonië, een dwaze draak, Sinterklaas en zijn pieten, negen kinderen, een prins, een sierlijke fee, een windmolen, Elvis, Gert Verhulst, de Nobelprijswinnaar literatuur, de Kerstman, konijn, Oma, de stewardess, een theekopje… en werd het nog gezellig. Tot uiteindelijk Petrus zei: ‘Helaas, dames en heren; Ik moet jullie verwijzen naar de Hel anders wordt het veel te gezellig in de Hemel. Bovendien speelt de duivel 24 op 24, 7 op 7, accordeon. Bedankt en Tot ziens.’ Vanaf die dag zijn roken en whisky niet meer toegelaten op intergalactische vluchten. En iedereen leefde nog lang en gelukkig. (behalve konijn)

Hubert Grimmelt
0 0

SPROOKJE nummer 003

  Er was eens een country-zangeres uit Glasgow, Kentucky die niet kon zingen. Ze sliep op haar twee oren. Tot ze plots op een donderdagavond tijdens de les welsprekendheid in het ondergronds auditorium riep: ‘Hey!   Gij daar!   Hey!  Doofgepoepte!   Hey!” En toen ontmoette ze een cafébaas uit Catalonië die wel kon zingen en nog niet doof was. En toen bleek dat slapen het ultieme lanterfanten is, leefden ze nog lang en gelukkig. Tot uiteindelijk de spanningsboog van het sprookje niet meer klopte. Wat was ook alweer de climax? Er was eens een slot.

Hubert Grimmelt
0 0

Mijn poëzie is verloren

Want woorden zijn niet  langer voldoende om jou te beschrijven   Schrijven komt weer niet Er is alleen maar de jij  Tijdens slapeloze nachten   Als een deur die open blijft Of eentje die in het slot de stilte slaat wanneer een wind door de kamer raast

Simon Sileghem
14 1

klichee

Ik ben verliefd op zomeravonden zoals de zon toelacht en straalt de vlinders buitenaf en binnenin voel de warmte tintelen   Vonkjes in de ogen handen voor het vuur vreugde, warmte, liefde liefde.

Kaat
29 0

Woestijn

Ik trok ooit naar de woestijn, op zoek naar stilte en inspiratie. Ik had enkel een pen en notitieschrift op zak. Na dag 3 dacht ik dat de pen een vrucht was. Het sap smaakte bitter.    Ik leerde: wie door de woestijn wil trekken, moet geen buideltas vol instrumenten meebrengen die onmisbaar lijken. Geen horloge, geen talisman, geen kompas … In de woestijn heb je dat soort dingen niet nodig.   Ik miste al die instrumenten niet. Zelfs de pen had ik niet nodig. Ik had al snel door dat ik ook met mijn vingers in het zand kon schrijven als de nood het hoogst was. Tegelijkertijd zette de wind mij op mijn plaats en blies mijn woorden en die van alle anderen voor mij weer door elkaar. Je kreeg ze nooit meer opnieuw te lezen, zelfs niet als je in het warme zand begon te graven.    Er is niets mis met de stilte in woestijnen op te zoeken, zolang je niet vergeet dat er ook steden zijn waar je ooit opnieuw naartoe moet. Als ik na een hele dag stappen mijn tent opzette en daarna van kilometers ver alleen de stilte hoorde, probeerde ik ook te luisteren naar het leven in de stad dat zich buiten gehoorafstand afspeelde.   Ik kwam na een tijd weer in de stad terecht, waar ik mijn leven hernam. Maar ik vergat nooit nog dat er ergens in de verte een woestijn bedolven was onder woorden die geen mens lezen kan. 

Tom Wouters
0 0

Ik beloof je een mirakel

Wachtend in de krochten van Station Noord trek ik al haar woorden uit.   De transmigrant met open schoenen spuugt zijn resten uit  als offer voor mijn ritueel.   We zeggen niets en kijken niet omdat we elkaar erkennen. De afgetobde vrouw zich splitsend in meer hoofden, de verloren man zich werend met meer mensen.    Op perron 4 waar bus 129 mij zal nemen, vertrap ik haar valse dichtregels tor vulsels voor de gaten van het grauwe trottoir.   De bedelares met haar kind licht mij bij met vurige blikken. Omgeven door het marginale zijn wij gelijke vrouwen. Beschimpt en uitgekotst de waanzin in gedreven.   Waar de blauwe muur met groene letters ons een mirakel belooft, omarmen wij elkaar. De meerdere personen geboren uit stoornissen  smelten samen,  we heffen de hoofden.   De slapende zwervers dekken we toe  met een lappendeken van uitgetrokken woorden.

Susanna
29 0

Geheel gesloten trapten zij in mij rond (B. Schierbeek - De andere namen)

Onderweg waren er de wegen, de omkadering van een landschap dat in mij rond trapte en de gedachten des heden verdwenen kort in mijn maag die zich settelde in dit lichaam: de gedachte ‘eindelijk’ keerde zich nog eens licht om en verdween daarna voor goed. Het was zomer, het zou winter kunnen geweest zijn en de nachten waren warmer dan de dagen die weinig verrassends met zich meebrachten en doch, telkens ik wakker werd, werd alles als nieuw: de abstracties die me aanstaarden uit de muren nieuw, de mensen rondom mij telkens nieuw, de handen waarmee ik greep… een wakker worden dat wel eens nee zei… een gedachte? Eerder een toezegging voor de onwetenden, ik stelde daarmee de nieuwe dogma’s, maar dan ongeschreven.   Geheel gesloten zullen ze wel in mij rondtrappen maar de maat wordt gezet met een toon die geheel gesloten verloren is in zichzelf en alleen op zichzelf bestaat dus en mij de oren toe krijgt zonder geforceerd een ontkenning van het blije te blijken; ik ben een aardmens en ken mijn toebehoren van buiten en de mensen die me dragen ken ik van binnen en geheel gesloten verachten zij mij soms maar ook dat ligt in mijn aard die de rijken aanstaart en de blinden aanstaart omdat ik meer weet van het niet-zien dan zij en de zieken aanstaart omdat ik meer weet van volledig zijn dan zij, zij kunnen volledig zijn maar ik ben een volledig onder- wezen dat altijd onder zal blijven: onder de maat van het leven dat ook wel zwaar is verdwe- nen onder de straal van het zicht dat iedereen heeft op elkaar en de dingen die zingen en de mensen die woekeren in de muren die ik betast met nieuwe handen… slechts een gedachte zou er tussen mij en de ontwaking, een symbiose met het leven waarvan er slechts één écht organisch de verdwenen tijd bezingt. De tijd, van wie ik lethargisch wil zijn zoals Bert al zei, ik die lethargisch de tijd vrijt, die passief de rij mensen bedwing zonder gek te worden zoals iedereen aldoor gek is geworden en de tijd spastisch bedwing zodat ik nieuwe dogma’s schrijf voor een eigen leven dat leeft in arrogantie maar IK BEN VRIJ en dat zingt me goed   AT LAST I AM FREE I CAN HARDLY SEE IN FRONT OF ME   Twijfelt de wanhoop me toe maar ze zit me goed in mijn ruggenwervel die mijn baken van mens-zijn zou kunnen zijn maar het niet is, eerder de bele- ving van het organische dat samenleeft, van het onder-zijn, van de regels die nog geschreven moeten worden maar waar ik al naar leef, de fata morgana die de tijd verspreid over la mélodie du bonheur want alleen in klank slaag ik er nog in te denken.   alles dat verdwijnt dat verdwijnt sprak hij en ver zat hij er niet naast toch zou ik nog enkele keren willen horen naar zijn gedachten in klank een gedachte? nee eerder een uiteenzetting over het zweverige het aangetaste die ik met mijn bloedeigen handen verwerk tot kamer waar ik in huis de muren zijn blauw ik ben blauw de vrienden zijn koud en tijdelijk ik ben vooralsnog voor altijd   Het laat weinig aan de verbeelding over, deze 4x4 die me plooit tot ontkenning van mezelf. Ik laat alles toen buiten mezelf die zichzelf kan zijn in het ijle van de tijd en de kamer plooit zich dubbel op een zucht van mij maar ik heb niet veel nodig om hét te voelen en daarmee bedoel ik dat ik meer volledig ben dan zij dat meer zie in het viriele dan zij dat ik meer een onderwezen zal blijven dan zij en de staat zal blijven geloven in tegenstelling tot zij omdat het accepteren ervan is als een vrolijke bevrijding die ik alleen in dat aanvaarden terugvind. Aanvaarding. Aanvaring. Ontkennen om uiteindelijk te verpletteren onder de blik. De blik die alles aanpast naar zijn ongeschreven formules die het 2D een 3D verkopen op een lens die alles toelaat maar ook de kritiek die meer ziet dan het ongeziene die de politiek ontzet verlaat voor een andere veldslag om dan terug te keren hahaha die het geweld alleen maar wilt maar niet krijgt en de über aanslag is de aanslag op het geweld.     Het geweld buiten deze vier muren is een afval dat altijd buiten zal blijven die altijd buiten zal vrijen die altijd buiten zal steigeren in zijn successen maar ook in zijn afvaart die altijd buiten zal bedreigen maar dus nooit hier binnen die altijd de klank zal blijven van de wereld.   Soms ook ik die de situatie met geweld bespeelt en geheel gesloten mijzelf van binnenuit gewelddadig kapot trapte en de ogen uit krabde tot ideeën van een zicht die geheel buiten zichzelf van binnenuit bestonden en I have decided to take off my eyes from the pain die dus niet van tevoren maar pas achteraf de situatie als fetisj act bestempelde want alles - ook geweld - bestaat uit een obsessief trachten de situatie te veranderen als een perfomance die een act is - niets dan een act - die steeds in herhaling valt maar omdat we het telkens als nieuws zien worden we niets van dat geweld beu en heb ik mezelf achteraf nadat ik mezelf had getrapt en opengekrabt, mijn hart uit gesmeten over de straat en achtergelaten zodat al wie er nu nog liep in de horror van mijn liefde verzonk. Alweer in een fictief zicht dus.

Dries Verhaegen
52 0

De Lijn 129

Een nachtelijke marteling met kleinerende woorden van een bedrogen eenzame vrouw. Een voorspel in een klam bed dat eindigt met gehuil. Een tekst op een muur aan station Noord vlak aan de halte van ons treffen Een angstaanjagend voorgevoel   De 129 glijdend langs het kasteel Vermoeden dat ik haar zie    Ik beloof je een mirakel Onze wegen kruisten Je nagels in mijn hoofd Het wreedste tussen twee vrouwen Ik heb het overleefd

Susanna
46 0

We maakten liefde

We maakten liefde op de tafel tot het water ons aan de lippen stond en onze oren onder water een buffer bleken voor de waan van de dag die ons telkens achtervolgt.   Het is een luie zondagochtend en jij ligt nog te slapen stil en zo dichtbij ik blijf naar je kijken en zo is er weer een uur voorbij   in het bos doe je een dutje terwijl ik lees en denk aan jou aan vroeger, hoe dat was en hoeveel ik nog van je hou.   We blijven praten liefde maken ons afwenden van het pad dat alleen ons blijkbaar niet past.

Dingen Die Fijn Zijn
19 1

Haiku reizen - werelddementiedag 2019

geef me je arm, we gaan langzaam samen op stap, samen reizen door de tijd...     werelddementiedag 2019, druk Linolino

katrien de nil
165 0
Laad meer ...