Zoeken

cold case

gisteren heb ik u uit uw kader gehaald uw leven mag geen cold case zijn ik zal het herschrijven  met nieuwe feiten en nieuwe getuigen en ik zal uw advocaat zijn en pleiten vanuit merg en been en de dader aan mijn pen spietsen ik rijt de veinzerij open dat zweer ik u dat zweer ik  en voor u voor u nu en voor mij zoek ik uw warmste woorden en geloof ik voortaan in reïncarnatie ik vind u  wij elkaar  

DqM
17 1

Bergen

Soms lijken woorden bergen Die emoties verbergen Een uniek moment dat moment Niemand die de wolken kent Ze verhullen de pracht van rots en groen Zo is het nu, zo was het toen Elke seconde een andere beeld Nooit went, nooit verveelt Omdat alles constant verandert En de toekomst zo meandert Woord na woord Tot een zin ontspoort Tussen het heden en verleden Steeds nieuwe paden betreden Honderd duizend treden Beneden naar het verleden Omhoog naar de toekomst Een blik die ons verwent   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

LAT

  Klam van jouw slaperige strelingen over mijn afgevallen heupen rond mijn borsten rustend op mijn buik ligt mijn bed hier wijd opengeslagen   Zoete geuren wasemend van de laatste zilte nacht koortsig en bijna vals herinneren korte adem aan een pijnlijke nood  aan vergooide momenten in winterkoude weken verloren aan onduidelijkheid   Laat  ons niet meer dwalen mijn lief nooit meer verloren lopen zonder mij afgetrokken rode passie tot een pastel roze vult mijn slaapkamer tot het volgend weekend      

Susanna
2 0

wandeling

vandaag stapte ik met jou tot in De Heerlijkheid

Ruth Van de steene
23 0

Verdomde Tom Robbins, Some Barking at the Moon

LIFE IS LIKE A STEW YOU HAVE TO STIR IT FREQUENTLY OR ALL THE SCUM RISES TO THE TOP   las ik op een ander continent en ik dacht Wij en Ik wij en ik wij zijn allemaal stadskinderen met de nádruk op   Stad; allemaal geagiteerd richtingloos, nagels onder het stof (of scum?) van ramen die niet vaak genoeg afgespoeld worden allemaal denken allemaal denken hé over hoe die ramen zouden kunnen blinken als ze maanlicht of sentiment zouden doorlaten: ze blijven on-gespoeld en wij en ik wij vallen eronder in slaap   met de nádruk op Kind; allemaal geagiteerd richtingloos, als een labrador gelegen op de schouders van ouders die vriendelijk vragen thuis te blijven het verzoek vriendelijk afgeslagen ik ben het omgekeerde van een kind denk ik dan over mijn leven voor de equivalentie van wat slechts een flits moet zijn voor de stenen giganten/vierkanten in Gizeh, vrouw met fakkel op Liberty Island    wat een fletse flits als een sukkel moet zijn voor de Nieuwe Colossus die achterbleef met de assen van al die beloftes in haar fakkel slechts geleden enkele ogenblikken  denk ik ik ben het omgekeerde van een kind Ik Kan Alles   DAT ALLES ER DEEL VAN IS DAT HET NOOIT TE LAAT IS OM EEN GELUKKIGE KINDERTIJD TE BELEVEN    zei Verdomde Tom Robbins over liefde en over pakjes sigaretten die zo gesloten als een deur blijven en ik kan je verzekeren, Tom Robbins, het is opendeurdag hier in de stad   ik kan je verzekeren met een neus die de curve van een regenboog volgt, knikt links rechts links rechts links rechts links rechts NEE hier wordt gekozen welke deuren en ramen en portalen naar het hellevuur openblijven welke opgeblazen worden ze werken hier overal aan de Nieuwe Stad   hier hebben de stadskinderen CHOICE CHOICE CHOICE   en de ramen zijn ondoorlaatbaar maar doorzicht-baar en hier is niemand kleurenblind wij  kiézen hier de dingen om blind voor te zijn   maar doorzicht-baar zodat voor de equivalentie van wat slechts een flits moet zijn in het leven van twee (of meer?) stoffige stadskinderen  zij in de nacht simultaan gluren door gesloten windows naar de maan en alle  mystiek ervan die ze in alle haast vergeten zijn

Camilla Peeters
16 0

algemene malaise

de fietsen veranderen in een wagen voor het volk het volk bestaat uit twee mensen  algemene malaise zei ze het lichtgroene slijm grijpt naar de keel waar het uit gebraakt wordt nierbekken hoort, ziet, zwijgt in dik karton de bloemen voor de vaas voor de dag dat ze eindelijk de handen vinden ontvangst een glimlach een waas van bezoekers aan een lang geleden gezien tafel naast tafel ze laat zich hangen zei ze over het kinderglas met rietje  de ogen klein alsof ze opgroeien naar een einde dat in de verte klaar ligt

Ingrid Strobbe
0 0

Storm op komst

Zware regendruppels vertroebelen ons zicht. Dreigende wolken

Neru
11 0

Moederinstinct

De sierlijke zwaan roert het wateroppervlak. Ze beschermt haar kroost.

Neru
10 0

Prototype

Vlinderlicht is de vrouw onder je huiden de man die uit de startblokken schiet terwijl mijn voetzolen kleven aan smeltend asfalt. Even nog, heel evenduurt mijn doorstart.Als je een ogenblik wacht dan zie je misschien hoe pijnlijk mooi mijn slow motion kan zijn. Mijn snelheid is een goocheltruc.Zestig beelden per seconde maar de ervaring sijpelt traagdoorheen mijn kleilaag.En jij, man van zand door de vingers en lichtjaren in een oogwenk,ken je de geur van klamme aarde?ik wil je vertellen over te lange dagen vol achtergedachtenen nachten te kort voor een reset. Ik ben een prototype.    

Vanessa Daniëls
40 0

Alle tranen van de hel

Er is een groene vallei achter deze bergen   waar water steen  splijt en vervormdt.   Waar wolken als huilende sponzen naadloos in de lucht zweven   en de gekruide aarde hun tranen absorbeert.   De bomen horen onbekend gefluister.   Want ergens halverwege, tussen het turquoise water en de sluipende nevel, komen ze hen tegen.   Beladen met ijzer, gekleed in hun kleuren, niet gewoon van de vallei en hun geuren.   Hun grimassen zijn gesneden uit hout, verkoold, 3/4 verpulverd en in hun overgebleven boomrimpels bebloed.   Sommigen dromen over hun droomkoningin. Er vliegt een puzzelstukje uit hun hart, in de schoonheid van de hel.   Tussen maanlicht en schaduw, droogte en regen,  besluipen in huid gewikkelde geesten hen.   Ze huilen tranen van tin en tranen van kristal. Alle tranen van dit tranendal.   Sterven bij het optrekken van de napalm mist zonder huid.   In hun bloed verdwijnen hun brieven. Poëzie die nooit verzonden zou worden.   En dat allemaal tegen welke prijs? Duizenden steen per steen aangelegde graven die in elkaars schaduwen staan door de cocktail kleuren van de horizon.   Want de vreemden zijn begraven onder een deken van de tijd.   Weggevreten door het matras der maden in tederheid.   Deze lichamen,  vleugelloze engelen, verdwijnen in letters, steeds meer en meer.

Andrea Derese
59 0

Verbleekt rood

Rood haar zelf geknipt valt over haar zorgvuldig omlijnde ogen. Wanneer ze me aankijkt als ik binnenkom met mijn bagage van de dag knapt mijn overspannen hart.   Piercings wilt ze niet, een tattoo misschien en ze verbaast zich over zoveel onbegrip. Bijna vijftien is ze nu, nog altijd speurend naar verjaardag bezoek. Instagram is haar portaal, haar make up haar verhaal. Ze is het kind van een alcoholist, een kind uit het elfjesbos.   Ze flirt de godganse dag met haar eigen spiegelbeeld, maar vreest de marges tussen de omlijsting en haar kamer. Haar kaders zijn de muren van onze sociale huurwoning en haar overgebleven data.   Zomervakantie is voor haar een straf gevuld met lege dagen. Vriendinnen maken kan ze niet, vrienden zijn nog minder.   Ze is een dochter van een sterke vrouw zelfvoorzienend en alleen. Alleen zij kent de uitgegumde wazen over de lijnen van mijn verhaal.    Ze lijdt, ik zie het en alles wat ik haar bieden kan zijn mijn verstramde pogingen tot kalmte.   Ze plooit zich naar mijn humeur en naar mijn tijden van aankomst en vertrek. Ik duw, ik trek, ze trekt futloos terug.   Haar kont is van een jonge vrouw, haar duim nat van haar mond. Haar knuffel klampt zich vast aan haar wuivende kindertijd. Het heeft enkel nog een kopje, zijn lijf hangt aan elkaar van 15 jaar verdriet en eenzaamheid.   Ik wil haar dragen weg van hier naar stroomopwaarts. Naar een thuis waar een vader is, een zus en fijne buren en vrienden die spontaan binnenvallen en allen blijven eten.   In het weekend maakt ze plaats voor mijn opgebloeide liefde. Ze weet van zijn bedrog. Wanneer ik mijn lach lach zie ik haar schouders dalen, wanneer ik vloek zie ik haar rug, wanneer ze zachtjes de kamer verlaat.   Ze is mijn kind gegroeid in het beste van wat ik had, het beste van twee kwaden.  Ik wil haar geven alles wat ik kan maar ik kan niet meer.  

Susanna
26 0

Sartre is ook dood

De dag zoekt zichzelf in mijn bed Gij blijft, gij zonder tijd, dat beetje spijt   Wij zijn wij en in de tent van mijn gedachten, Is dit een gesprek over bloesems in de winter en sneeuw in de woestijn   Wij zijn onzin Onzin zonder zin; On dus   Sartre is dood   Sartre is dood en wij graven hem weer op Gij zijt de lijkschouwer, ik de weduwe Als verboden liefde zegeviert bespringen wij elkaar na de rouwstoet.   Maar wij zijn niet verboden, wij hebben tijd Dit is niet zomaar lichamelijkheid; het is onzin - je hebt gelijk   Maar ik moet nog inpakken en vertrek morgen al bij dageraad   Kom je straks dan niet meer? Ik probeer er te geraken x

Arne Mees
0 1

Voor Joke

Dagen waar het plafond tegen je hoofd drukt en deuren geen uitweg bieden. Waar spiegels van hals tot teen  een waarheid spreken.   Subtiel fluweel streelt de huid van de vrouw in het achterhuis. Bleek licht gefilterd door vlinderend zachte zijde die telkens weer net door je vingers glipt en als wolk en golf op de vloer verstilt.    

Vanessa Daniëls
8 0

Bliže Tebi

Alleen het zuiden kan dit gestamel horen, wanneer het voor de derde keer vandaag, een toonladder met hoogtevrees, haperend mijn mond uitkomt.   Daarbij ook vergeet hoe namen anders moeten vallen, belachelijk slis, en stomweg door het verkeerde hoofdstuk verlangende grammatica zit te ploegen.   Er is geen andere weg. Als kind van Babel word ik naar het eenvoudige, nederige begin geleid: man - aap  - staart.   Ik weet, met elk veroverd woord groeit de dag. Zie ik hoe je me aankijkt, je oor naar me wendt.       voor Gospa.    

Lode Van Wabeke
14 0

Thuishaven: gedichten op, over en onder plekken - 2 delig gedicht

1 Want waar je je graag bewust bent maar je uitzweten in bestaan wil terugverdienen (dubbel en dik: in emotie, spanwijdte: genoeg) Daar: een ijzeren wil, over dit staren zegt ze ‘Jij daar met mij, jij weet wel?’   Waar ik voor sta? Maar ik gedraag me ernaar. Bijgevolg ik die is wie ik wil zijn, niet wie ik kan. Als een unieke metropool van je bosje huistoeristen. (Iedereen is hier altijd thuis)   Polshoogte nemen, maar, geen zorgen, het is hier dat ik nog zitten zal. En liefst alles transparant houden, niet vergeten denken aan morgen en staren tot je erin zou kunnen verdrinken. Woorden rollend bijschaven als een amorfe taal waarin iets in steekt: namelijk een boodschap die mijn taken in zich opneemt. ‘Ziet u me hier nu zitten’ (dit was mijn antwoord)   Doorlopen om er onderdoor te kunnen gaan en orde te scheppen, het kan alleen maar hier, waar gewenning een pars pro toto zou kunnen zijn.   Het zit me ook zo lekker dit laagje voedsel voor kwatongen. Vandaar, er kan nooit genoeg van zijn, een nooit genoeg is zeker op zijn plaats en luistert nooit genoeg.   Subliem wordt pas gezien als de dagen vormen wat ze zijn. Noemen bij naam en liefst vandaag, omdat wij je goed genoeg kunnen zijn voor wie je zou willen zijn.       2 Schrijven wat ik al ben zou me gezond kunnen houden. Mijn plaats ver weg of lang geleden. Nu ben ik ontheemd geraakt.   Gent? Ze zou kunnen dienen. Tussen mij en dat verre oord enkel dat rondvliegende gevaarte Teleurstelling, die krachtpatser, maar waar van aard.   Zwaarte. Hefboom. Daar ga ik. Schrijven waar? Niet weer, het is een kwestie van geduld en geloof in se.   Een essayist met een doel willen worden en dan dat grote doel najagen: geloofwaardigheid.   Bezig nu het nog kan en daar werd ik geboren. Madensuyu de oren in, Gent de wereld uit, het had gekund. Ook mogelijk: Madensuyu te hoog inschatten (nooit!), en mezelf vrijpleiten van het dwangschrijven. Tot ongeloof van de lezer, bedankt consument.   Grote woorden in steden die zich als dorp vermommen maar met een nog grotere rol te vervullen: staan voor wat ze zijn. Zwaaien want: de tijd valt als een persoon. Daartussen komt alles dat we denken dat we schrijven.   (Eronder een stukje tekst: niet aanraken, bijna gevaarlijk!) Tabula rasa, gelukkig!   Gezellige betwetersfeer onder de radeloze uitgevers die ook geen ander leven zouden willen, het heeft niet veel gescheeld.    

Dries Verhaegen
15 0

Geur in paars

Geur in paars   Paarse geur kan me  niet beroeren ik bespaar je de kleur van mijn ziel zelfs mijn boosheid heeft een ongekende tint een blik op de foto en ik sluit de ogen voel me dronken van emotie troostend paars bewaar ik voor morgen morgen komt morgen     Terry

Terry
0 0

Missie

Vandaag riep mijn zoon zichzelf uit tot speciaal kippenhokgezant, wou aangesproken worden met eerste luitenant-omelet. Was furieus dat er ratten graan van het schoteltje wegsneerden, bij hun vlucht zelfs een kleine middenvinger omhoog lieten gaan.   “Raken de eieren nu maar half gevuld?” “Neen”, zei ik geruststellend, “Maar inbraak en maiskorrels stelen, daar krijg je minstens drie jaar effectief voor.”   Het protectoraat loopt vanaf de achterdeur, langs de grachtkant helemaal tot vooraan de ingang van het hok, zo’n zestig vierkante meter jongensland.   Zijn ronde bracht vragen uit de wereld mee. We spraken over te zelfzekeren, arroganten, het recht op een eigen ongestoord plekje. Voedsel voor iedereen. Robin Hood.   Daar denkt hij ernstig over na als hij surveilleert, met een bakje legvoer kippen rond zijn enkels laat drentelen en zich naar het gat in de grond verderop richt, waar die schoften hun kraakpand hebben: “Als je ook een hok en eten wil, dan kan ik daar voor zorgen.”   Vannacht vindt hij niets anders dan veren in een droom, waar zijn wereld met één vraag minder kan in rusten.  

Lode Van Wabeke
0 0

ogen

ik geloof zijn ogen.

Ruth Van de steene
24 1

Vals licht

wit gepoederd rode lippen gemaskerd venijn   half opgeslokt alles uitgekotst boulimia lijf   ik ben of was vriendin van mijn enige lief   seks in getal berekend tot de balans   anorexia heks boulimia banaal spuug mij uit   beschamend vernederend de scharrel van mijn lief              

Susanna
8 0

Ongezien

Ik staarde in luchtledigheid toen ik struikelde daarnet, over een kleine Anapurna die de horizon van het voetpad ontsierde, een bultje van bescheiden scherpte dat me hoe dan ook van slag maakte.   Ik draaide me om, speurde opgeschrikt waar dat onheil wel vandaan mocht komen, wie het had aangedurfd een hinderlaag te leggen. Voelde me dom. Keek rond of iemand het had gezien.   Eenzelfde kleine verhevenheid leek het maar, dat was deze week het begin van onze tweespalt, misschien een onbenul waar ik me aan stootte,   een onopvallend woord dat in vredestijd normaal  alledaags en welwillend vrij tussen anderen beweegt. Maar deze keer tuigde je het op, haalde de scherpste kanten   binnenstebuiten, de onschuld onderuit. Je vermeed de gevaarlijke westelijke helling niet. Het deed me schrikken, het went maar niet je van die zijde te zien aankomen.   Het beukte de veiligheidsperimeter met succes. De lijn brak, trok van alles mee. Niemand heeft iets gezien.    

Lode Van Wabeke
1 0
Laad meer ...