Zoeken

storm

storm hoeft geen woede te behelzen. de wolken die zich samenpakken lijken ons (de aarde) te omhelzen de wind doet de graanhalmen dansen golven het water de bomen groeien. boterbloempjes dansen enthousiast deinen op de maat van de hartslag van de wind. liefde is een vorm van geweld.

joanna
0 0

rothko

het onbekende herkent me herkent in mij de onbestemdheid. het absorbeert zuigt uit mijn lichaam naar het binnenste van de uitgestrektheid. neemt me mee naar waar ik de vorige keer niet was geweest. ik vroeg mij toen al af waar het was. in het raakvlak tussen wervelstorm en tastbare stilte. was jij het?                                          

joanna
0 0

strandjutten

een strandjutter op een onvruchtbare dag mist vloed ruisend water hij laat het zand door zijn vingers glijden zoekt een enkele schelp   zo tast zij in duisternis zeeft ze woorden aansprekingen aanrakingen voor tekenen van liefde.

joanna
0 0

Maalbeek

We gingen op weg zoals elke ochtend We gingen op weg zoals telkens weer Toen daalde de zwarte regen neer Voor jou geen dinsdag meer Drukke metro een laatste zoen Vertrouwde stop waarom anders doen   Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,   Bedolven in stof van haat en woede Bedolven in schoonheid zoet Zo dichtbij de hel onder de grond Waar onze liefde vond Ontspoorde gekken gemene gril Toen stierf de tijd en het werd stil   Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,   Europa schrok en keek naar jou Europa huilde om man en vrouw Kon ik je maar een knuffel geven Was jij maar bij mij gebleven Verdronken rivier huilende dagen Na woede nog zovele vragen   Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,   Onze ontmoeting daar plots gedaan Onheil en een donkere traan We omarmden elkaar daar zonder zorgen Maar waar is nu de weg naar morgen Je bleef daar achter op jankende treden Heden werd toen het verleden   Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,   Hun dromen maken wij vandaag Hun namen als een tweede laag De stad verbonden in elke hoek Laat haat voor eeuwig zoek De stad verbonden in elke hoek Laat haat voor eeuwig zoek   Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,   De weken tellen geen dinsdagen meer De uren zoeken minuten weer Ach irissen zullen er altijd bloeien Uit donker het licht blijven stoeien De stad verbonden in elke hoek Laat haat voor eeuwig zoek De stad verbonden in elke hoek Laat haat voor eeuwig zoek   Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek.   --- Tweede laureaat Liefde voor Lyriek wedstrijd 2019.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Overal

Dagdromende dwazen Zweverige zondiger Dwalende fantast Alles Om overal te kunnen zijn Zolang dat overal   maar niet hier is

Elien
8 1

Ogen open

Bibberend voor het onbekende, mezelf afvragend wat de dingen zijn die mij nu écht gelukkig maken. Of het wel zo’n goed idee is om uit die comfort zone te komen. Waarna het vliegtuig waar ik in zat de zon letterlijk achterna vloog. Weer maar eens bevestigend dat je jezelf niet leert kennen met je ogen dicht, waar alles vertrouwd voelt.

Elien
0 0

Verlies

Ik wou dat er woorden waren woorden die je verdriet konden wegnemen, die de leegte konden omkeren en  die het gemis wat zachter maakten.   Ik vind ze niet, oma. Maar daarom ben ik hier.    Altijd bij jou.

Elien
12 0

Sta me toe

Sta me toe u vrij te laten   Sta me toe Om weg te lopen  en ge zult zien dat ik er zelfs dan ben   Sta me toe u onvoorwaardelijk lief te hebben En ik kan u met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen   Dat we gelukkig zullen zijn

Elien
20 0

Wolk

Mijn hoofd zit vol. Vol met twijfel en vol met u In alle mogelijke vormen En ik heb schrik schrik dat wanneer ik het u wil uitleggen   Ge mij begrijpt

Elien
0 1

Wereldreis

Ik wens voor u dat ge uzelf zo graag ziet, dat ge beslist om op reis te gaan vanbinnen zodat ge wanneer ge terug komt ge kunt zeggen dat ge op de mooiste plek ter wereld zijt geweest   Dat ge geleerd hebt hoe ge moetgeven, zoals de zon Zonder uzelf weg te geven

Elien
15 0

Komt goed

Durf erop vertrouwen dat wanneer het even tegenzit, het leven poëtische briefjes achter de snelbinder van je fiets steekt, er random glitters tevoorschijn komen, je vriendinnen je trakteren op een ijsje, en de zon echt wel zal blijven schijnen.     Niets is permanent, zelfs niet onze problemen.

Elien
8 1

Puur

Wit is de kleur van puurheid. Ik zal nooit zo puur zijn. Mijn lichaam is zwaar.   Het zit vol ijzer, een wegennet van bloedbanen, vieze kronkels en stijfselachtige poelen.   In het duister achter mijn knieschijf brand er een kaarsje. In de bordeaux gordijnen van mijn lichaam houd het zichzelf warm. Als uit elkaar getrokken drop plakken mijn spieren overal tegen aan.   Maar ze houden mijn kaarsje warm.   In het duister van de schaduw verbergt het vuil zijn schaamte. Het wast zichzelf niet, zit onder het bloed en plakt vanzelf aan elkaar.   Ik schaam me niet, zelfs al ben ik niet puur. Ik behaag zoals ik nog nooit heb behaagd. Ik verenig en vermenigvuldig me met hem. De schoonheid van imperfectie wordt zwaar onderschat.   Het is als een schatkist  dat wegzonk in de boterachtige zandbak  van de diepste zee  waar het verstopt blijft onder het magnetisch oog.   Behagen is een kunst die alleen een imperfecte meester beheerst.   Behagen is een vorm van nederigheid en die zo puur is als de eenvoudigste kleur.

Andrea Derese
5 0

black poppies/ parallel universes

Eerste akte/ontvankelijkheid   't Lichtdaalde over hem nederen drukte hem zwaarlood wervelde om het hedenblote voeten in de rijmkrakende grashalmenin stichtelijke stiltede openbaring voorbijnevel kringelt zachtom zijn verlaten lichaamzijn dampende huidzweet een koude schedel uiteen stoel dood van het wachtenhet levende wit vangt de essentievier tralies schuiven naar benedenNoord Oost Zuid West       tweede akte/ de zon was dood   De zon was dooden de aarde kleurde bloedroodverdriet voorbijwant materie kent dat niethet is fysieker dan datde oude Godwas onder zijn eigen lichtgewicht bezwekenverdwenen in een wit geboortekanaal   Duisterhet andere kon nu schijnengrijs lichtruis van fotoneneen beetje alsuit de ether verdwenenteevee kanalenhet dode meisjeschikte zwarte papaversop een tafeltjehaar zolderkamertjekleurde keurig in diverse onkleuren   Vandaag kreeg ze bezoekvan de lang verwachtteeen gearrangeerd huwelijkvan licht en duisternisvier tralies lichtten opin de uithoeken van het kamertje     Derde akte/ fletse kaas   Er hangt iets in de lucht,een knettering, alsofprotonen elk momentin mekaar kunnen klappen.   Haar lichaam voelt als een fletse kaasuitgezweet in een ijskoude frigomet kale schimmel om uit te snijden.   Haar moederis reeds twee jaar begraven.   Vader is vanmorgen de tuin ingegaanen niet meer binnengekomen.   Negentien is ze, fris en ongeschonden,nog in plastieken staat van Barbie,maar iets staat te gebeuren,iedere vezel in haar lichaamschreeuwt om een uitéénvallen.   Deze wereld voelt aan als eenimmanente inconsistentie.   Deze staat van zijn is een vergissing.Alles heeft een vervaldatum, zelfsatomen houden het voor bekekenna grofweg achthonderd duizend jaar.   Maar het is niet het einde, niet het einde...     Vierde akte/ parallelle aarde     Het meisje sliktde knoop van angst doorhaar hart zitonder het knarsen van haar tandenheeft ze haar tong doorgebeten?   De wereld is dood in fractie van een secondeze heeft de keuzevan onvermijdelijkheid gemaaktde keuken laateen levenloos wezen achterin een polsslagreist ze een miljard lichtjaaren flitst weer tot leven   Groen is blauw, geel is roodzwart is wit met grijze strepenbomen hangen onderstebovenhuizen zijn glazen kubussenstraten zijn linten in fluo-paars   Even de twijfelmaar dit is haar werelden ze komt weer bijvan het ongelooftussen twee harde hartslagen in haar tweelingzusstaat op van de keukenvloerze heeft de laatste tijdlast van appelflauwtesherinnert ze zich weerhet was begonnen twee jaar terugtoen vader en moeder trouwden   Vader komt vandaag terugvan zijn spirituele reis in Indiaen moeder ging zijn favoriet 'blauwe appeltaart' bakkenze heeft nog wat bloemetjes geschiktom haar blijde hart de vrije loop te laten   Ze houdt het hout van het aanrecht vastom zich te vermannenze moet wat aansterkenstraks misschien wat vettige kaasuit het vuistje eten   Moeder komt vanuit de tuinde keuken binnenen begroet haar kinderenmet een brede glimlachhet plukken ging bijzonder welde top van de appelboomreikt bijna de gronden is op zijn vruchtbaarstwanneer hij de oversteek maaktvan de hemel naar de aarde volgens oude legendenis het groeien dan zo krachtigdat uit de vruchtennieuwe planeten geboren worden  

Manuel Van den Fonteyne
1 0
Tip

contract

waag het niet mij uit te doven als een laatste sigaret want ik heb zomertijd in mei het hoestje hier en daar houdt zich bezorgd aan de pols   ik wil blijven kijken naar de mensen grazende glimlach in het gras de bal die erover heen vliegt, niet meer terug keert, mij in de ruimte vast houdt met twee handen   als laatste overlever teken ik contract met de hemel: ik het rollend leven, zij het hoogste landschap dat over ons heen schuift als het dak van een cabrio   het ijsje hier en daar houdt woorden zoet het regent mooie mensen in alle uithoeken van mijn hoofd dat belooft

Ingrid Strobbe
51 1

Storm

Donkeren grijze wolken spelen kat en muis in de lucht, de regenbui glimlacht, de verdrongen zon zucht. Alsof ze een pact vormen tegen de rest van het heelal, Zetten ze hun sluizen open als een echte duivel-doet-al.   Aangesterkt door de krachtige wind wordt alles en iedereen nat, De kleine zandwegels tussen de  bomen veranderen in een modderbad. Bladeren vallen van de bomen en vormen een kleurrijk tapijt, Een achtergelaten blikje protesteert als een vreemde eend in de bijt.   Een lange tijd raast de storm door de bomen en regent het dat het giet, En met een kletterende donderslag verlaat de storm plots het gebied. De zon breekt door en haar eerste zonnestralen raken zelfs de grond, Haar stralen worden breder en spreiden zich uit als een pleister op de wond.   Bomen en planten zuigen gretig met hun wortels het water op, Vogels fluiten weer en drinken dankbaar uit een bladerendop. De natuur herleeft, is opnieuw in evenwicht, die stortvloed was  niet overbodig, Ook een mensenleven heeft  voor  zijn balans af en toe een storm  nodig….

Sabine Van Bastelaer
4 0

infectie

de beste gedichten zijn ontstoken door mensen die dood hadden kunnen zijn uit heldendom zijn zij icoon in ons aanschijn hun bedoeling is een infectie op te lopen wij zijn dan rillende en ontheemd en zeer van eigenheid verstoken   wij verwijten hen het dedain zo wereldvreemd maar eerder is de mondaine wereld vervreemd van de mens    

Manuel Van den Fonteyne
0 0

Lente

Drie primus madeliefjes honoreerden de spijzen Tandpijn en oogziektes niet langer te krijgen Heesters te snoeien, kleine vosjes die stoeien, vroegers die bloeien, Krokussen verschijnen, zwijntjes heel kleintjes, balkonbakken fijntjes Wildemanskruid harig ranonkel, geel hart van meeldraden Bonte kleuren, Diana Clare en Charles Lamont schilderen tuinpaden Bollen en knollen worden bloemen en kleuren Toverhazelaar en sneeuwbal geweldig die geuren Bittere bessen van de Gelderse roos laten vogels afschrikken Boeketjes gaspeldoorn beschermt door vlijmscherpe prikken Magnolia klokken luiden het einde van nacht en van vorst Camelia verslapen, Mimosa aan het gapen, wilgenkatjes zo’n dorst Zilver grijsblauwe naalden van Libanese ceder Insekten, konijntjes, zo klein en zo teder Ooievaars klapperen hun eigen, hun toon Roze bloemen te eten van de judasboom De rhododendrons verlegen kijken omlaag De lente is nu. Nu en vandaag.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Banana

De rug over de stoel heen Een foltering zo gemeen Alle druk op enkele spieren Pijn waarvoor niemand wil kiezen Ze zijn gemeen en rot Ze maken al jou grassprietjes kapot Zie ze lachen vol met spot Mishandeling is hun nieuwe God Omdat ze zwak en onbeduidend zijn Kunnen ze enkel winnen met jou pijn Geef foltering geen enkele kans Veroordeel het en wees echt mans   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
16 0

Pauze II

Wezenloos groot zo lijkt hij alvast maar laat je niet bedotten hij is schuw. Jij bent schuw ten slotte ben je niet nodig en breekbaar en dien je enkel om bewondering te laten blijken bekeken worden andere dag andere plek misschien schuilt er daar voor jou een glans. Er is geen haast. Die komt pas met de tijd hoe dubbel dat moge klinken hij is ontsteld hier bij het zien van zoveel invasie en zijn plicht bestaat eruit die te temmen vandaag nog liefst. Leun je naar me jazeker ‘wat doen ze dat naargeestig goed’ denk je dat nu echt. Houd je stevig vast. Gevleid ontken je gêne. Ik mag niet uit mijn concentratie gehaald worden ook dit is weer ambivalent maar te laat. Gsm stond al uit! Familie groet zeg hallo terug en besta.   Me afvragend wat wel en wat niet de bedoeling was geeuwen. Mezelf te pas en te onpas onderbrekend heb ik humor. Mettertijd de clou ontrafelen stoutmoedig worden mezelf wanen groot te zijn maar ik laat me niet bedotten. Ik ben de gedroomde kijker fluister ik krijg de klere de klere krijgend. Alles verloopt naar wens. Iedereen lijkt zichzelf wel te herkennen moest het naargeestig zijn zoals jij dat zegt jezelf vergetend. Jij ook komt van pas denk je als bewonderaar maar is hij listig. Soms ruilen we liever niet van spul zegt de gelegendheidsdrinker en steekt van wal. Ook dat gebeurt hier soms in het binnenste van de keel schuilt een wens dus geloof ik wel in mezelf moet wel nu. Ik heb namelijk geen keuze meer moest het hier eindigen. Gisteren blijft gelukkig hedendaags en de orde bewaard. Genieten. Er is weinig verschil met andere keren dus het zal een serie wezen de critici halen anderen verkneukeld in op achterbanken. Maagdelijkheid op zijn best. Euforisch het eerste het beste koorzangertje dat ook eens zeurde en bleek nog efficiënt ook. Sussen. Ook ik draai me tot jou de stoelen zijn hiervoor gezet op een vierkante meter is het makkelijk lief te zijn. Hij richt zich tot zichzelf nu het niet lang duurt valt het allemaal wel te genieten ook al weten we van niets coulissen strepen blinde vlekken noem maar op alles wat de moeite is even vergeten. Lp’tje en daardoor terugdenken aan jeugd en dat valt tegen. Hedendaags de onverschilligheid waarmee het toeslaat maar gelukkig ook ik. En dan nog iets te bedenken tussen naargeestig en ambetant krijgen we het er niet allemaal krullend warm van. Ze is er even maar is gelukkig alweer hier zodat we gehaast achter ons horen en stemmen die doven.

Dries Verhaegen
0 0

Pleuris

meisje trekt mijn onderbuik open hier is geen plaats voor het anti   in het onaardse niemandsland wordt niemand meer niemand niemand meer gespaard of simpelweg ouder de conversatie ervoor was lullig en vlotte zich doorheen een moreel debat zucht zucht beide partijen talmden te lang beker werd uiteindelijk nachtelijk omgestoten weetjewatdatis nachtelijk het is zoals in het geheim ik heb een migraine van achteren als ik er nog maar over denk   meisje trekt mijn onderste vaak open en knijpt en maagzuur ja dat talmt dus ook niet als ik de spelbreker was vandaag het had dus gekund dan zal ik dat bewijzen ook   moeder grijpt me bij het nekvel en ik denk politiek is zo massaal aanwezig nog niet geen belangstelling bij mij voordien niets niets dat tot fantasmes kon leiden moeder wil me pientere lesjes leren over dit soort volkjes maar ik zie de verschillen niet meer dankje moeder het rekt zo hard dat het springt het nekvel   meisje rilt en trekt me de pleuris uit de kanjer van woonkamer binnen ik ben al gescheurd dus wat is dit comfort in een gebedje? ja dus dat is het een geschiedkundig gebazel verbluffend sentimenteel geblaf vanop een kaars waar het overigens warmer is dan hier zucht zucht nooit zullen we het echt goed stellen of namens de ethiek van hier sappige verhalen   ik klauw de handen samen steek het af gooi het op de treurnis van verstandhouding daar steek ik het op het is allemaal diens schuld waarna het zwellen me ook andere dingen vertelt

Dries Verhaegen
8 0
Laad meer ...