Zoeken

teste test

bla bla bla

kristofdhanens

10 0

teste test

bla bla bla

kristofdhanens

7 0

Het guppenparadijs

Het guppyparadijs deel 1 Zoals de titel aangeeft, zal het in dit artikel uitsluitend gaan over guppen en hun noden. Als men vraagt welke vissen u houdt, en u antwoordt hierop ‘Guppen’ ziet men gelijk ook flink wat meewarige blikken. Alsof u op dat moment niet goed wijs bent. Natuurlijk is het niet echt simpel om guppies te houden. De ene beweerd dat guppen graag wat zout in het water wensen, een ander zegt dat het water niet te koud mag zijn, wat voor verwarring zorgt. Ik beweer niet dat mijn bevindingen correct en uitsluitend waar zijn. Maar na tweeëntwintig jaar ervaring wil ik deze toch heel erg graag met jullie delen.Hoe groot moet het aquarium zijn? Ik zou niet aanraden om onder de tachtig centimeter te duiken. Groter is mooi, maar moet wat betreft, ruimte en financieel moet het haalbaar blijven. De inrichting.Daar zijn ettelijk super goede boeken over geschreven, dus daar wijdt ik niet echt over uit. Het mooist is nog steeds biotoopgericht werken. Wie ooit het zich heeft kunnen veroorloven om Trinidad te verkennen, zal zeker weten dat het beter is de inrichting Zuid – Amerikaans te houden. Vooral als u geïnteresseerd bent om aan huiskeuringen deel te nemen. Maar u laten leiden door de schoonheid van planten mag zeker geen belemmering vormen.De start.We hebben de ideale bakmaat gevonden en een exclusief plaatsje in onze woning om het aquarium te zetten. Nu kunnen we van start gaan. Een goede filter die het water in één uur minstens drie keer zuivert, is uiteraard erg belangrijk. Guppen houden wel van schoon water, net zoals alle andere onderwaterdieren. Zodra we de filter hebben aangekoppeld, kunnen we beginnen met planten. Over het hoe en waar, is er voldoende aanbod zowel in de bibliotheken alsook op het internet te vinden. Hierover wijd ik dus niet uit.Staan de planten zoals u het wenst? Prima. Nu het water. Waterwaarden.Het is vooral belangrijk om te weten wat zijn onze waterwaarden. Hard alkalisch kraanwater? Of juist zacht alkalisch kraanwater? Toch iets waarover we moeten nadenken, maar vooral moet weten. In de handel zijn voldoende meetsets te koop. Schaf ze aan! Meten is weten! Het kraanwater is niet altijd geschikt om gelijk een heel aquarium mee te vullen. Het is dus wijs om u te bevragen naar de waarden bij uw lokale leverancier. Het kan zijn dat u geluk heeft en een ph waarden van zeven uit uw kraan komt. Maar meestal is dit eerder uitzondering dan regel. Het meest natuurlijke water waarin vissen zwemmen is: regenwater.U mag beste lezer heel erg geschokt kijken, toch veranderd het niets aan de feiten. Regenwater is en blijft het beste water voor waterdieren waartoe onze guppen behoren. Wat uit de hemel valt, heeft over de hele wereld dezelfde waterwaarden. Het is enkel en alleen de omgeving waar het belandt, dat de verandering veroorzaakt. Regen die in industriegebieden valt, zal inderdaad vervuilt zijn. Een goede vijverfilter of binnenfilter zorgt ervoor dat dit geen onoverkomelijk probleem vormt. Regenwater is zacht, licht zuur en goed bruikbaar. Ook om guppen te houden. De waterchemie is intussen complex geworden door de wereldwijde vervuiling. Het is wijs regenwater voor te filteren in onze contreien. Residu van kerosine of andere toxische stoffen zijn gevaarlijk voor onze vissen, ook voor guppen. Wat zijn waterwaarden?Ph is een balans, zoals een weegschaal. Zeven ph is de neutrale balanswaarde. Zes is tien keer zuurder en acht is tien keer alkalischer. Alkaliën is het beste te visualiseren als volgt : Heeft u ooit al eens batterijen gehad die wit uitsloegen door het lang liggen? Dat is alkali. Maar dat is niet het enige wat we dienen te weten. Kh waarde. Kalium maat water hard. Hoe minder we meten, des te zachter het water is. Hoe hoger, des te kalkrijker het water is. Regenwater bevat bijna geen kalk. Het is zoals ik reeds eerder schreef, de omgeving die de watersamenstelling veranderd. De ondergrond in het Malawimeer bevat meer kalkrijke stenen dan pakweg een kreek op Trinidad. Maar helaas worden guppen niet ge- importeert vanuit Trinidad maar vanuit Maleisië. Ongetekende houdt haar guppen op een ph van 6.5 en een Kh waarde van 5. Een goede benadering van het natuurlijke regenwater. Onze guppen!Over smaken wordt niet gediscuteerd. Ze zijn er in verschillende kleuren met of zonder waaierstaarten. In iedere vakhandel is het aanbod groot genoeg om zijn/ haar smaak terug te vinden. De regel van aankoop is: drie vrouwtjes en één mannetje. Zo heeft onze notoire rokkenjager een beetje keuze en krijgt een van de vrouwtjes af en toe rust. De vissen zijn erom berucht dat ze kweken zoals konijnen. Klopt! Na een achtentwintig dagen zal u verrast worden door jonge guppen in het aquarium. En dat gedurende het hele jaar door. Hoe meer vrouwen erbij komen, des te meer jongen er geboren worden. Maar omdat ze geboren worden, wil het niet zeggen dat ze overleven. Guppen zijn berucht om hun jongvraat. Daarom laat u niet verleiden om zwangere vrouwtjes apart te zetten. Dan vraagt u echt om problemen. Overbevolking!! Neen. Het zijn geen mensen, laat dat duidelijk zijn. Ze hebben geen pacht over dat stukje water noch erfrecht. Dat u best met veel vissen komt te zitten, zal niemand ontkennen. Toch is het nu de kunst om op totaal biologische wijze uw dieren in uitstekende conditie te houden. Zwangere vrouwtjes zet u om de volgende twee redenen niet apart. Stress en zwakke schakels. In de vrije natuur kan een vrouwtje zich niet altijd afzonderen om te bevallen. Waarom zouden we het dan doen? Bovendien zorgt dat super kleine bakje voor stress. Sluit u zelf een keer op in het toilet van uw woning en vertel eens hoe dat voelt? Niet prettig. Wij mensen laten ons leiden door gevoelens. De meeste dieren uitgezonderd enkele soorten hebben gevoelens voor hun jongen. Zij zorgen ervoor dat de soort wordt verder gezet en dat is het natuurlijke doel van jongen krijgen. Guppen zullen ook jongen maar er gaan evenveel jongen verloren naarmate het aquarium bevolkt geraakt. Een gup doet aan zelfbehoud in zijn omgeving. Het kan goed zijn dat u na een jaar amper nog een jong vindt. Dat u nu steigert, is aannemelijk. Maar als u beste lezer, alle jongen die geboren worden gaat houden, krijgt u niet alleen plaatsgebrek maar ook zwakke frêle jongen die op hun beurt weer jongen krijgen om die zwakte over te leveren. Niet nodig! Laat de natuur zijn gang gaan. Daarom de harde woorden, ‘Het zijn geen mensen’ aan het begin van dit stuk. Kromme rug is de meest voorkomende overerfbare zwakte die men in zijn aquarium kan krijgen, door alles te laten leven van een bevalling. Dan moet u de zwakke vrouwtjes alsnog laten inslapen. Overerfbare ziekte voorkomen.Ja, dat kan perfect. Als u bovenstaande tips heeft toegepast en de handicap alsnog ontdekt, is het wijs om nieuw bloed in te voeren. Vang vier vrouwtjes uit en breng vier nieuwe vrouwen in. Of vang drie mannetjes uit en voer twee nieuwe mannetjes in. Zo krijgt u geen inteeltproblemen noch zwakke schakels in uw guppenparadijs.

Ghislaine Bergen

1138 1

Spaar voor gratis messen

Tenslotte is ze thuis en heeft de was, die haar dochter vanmorgen vroeg heeft gedraaid, in de bijkamer op het rek gehangen. Ze overweegt de kleine aardappelen alvast te koken en vanavond op te bakken. Onbespied staat ze voor het keukenraam en kijkt meditatief naar de tuin, naar de hoog opgeschoten stengels van de aardperen, de tegenstelling die de grote frisgroene bladeren vormen met het vergrijzende rood-roze van de hortensia. In de plataan is een enkel blad al vergeeld. De trein van 08.49 reed een onbetekenend betonnen station binnen waar een groep jonge mensen instapte, druk pratend en wijzend op hun smartphones. Dat zijn studenten, dacht ze, en het volgende station is dat van de eeuwenoude universiteitsstad. Daar zullen ze uiteenwaaierend naar de collegebanken gaan. Een bijzondere stad met boulevards en achterafstraatjes waar zij heimelijke pleziertjes beleven en niet naar de uitgestrekte velden omzien die zij zullen moeten ontginnen; dat zal wel spelenderwijs gaan. Dat ze in de stiltecoupé was gaan zitten viel haar pas op toen ze uit het raam keek en haar ergernis voelde groeien door de pratende vrouwen. Natuurlijk, dit is onze onbedwingbare behoefte, dacht ze. Zo probeerde ze de oplaaiende ergernis te dempen en verweet zichzelf niet in de stemming te kunnen komen de vrouwen terecht te wijzen. Ze voelde haar maag krimpen, het was de angstige misselijkheid die naar de bleke verlammende woede schoof. Toen de trein wegreed las ze op een reclamezuil: spaar voor gratis messen.

PP de Noorderman

Le nord

‘k was het verloren. Daar op het moment, zomaar ineens. Hield me van het domme, immer een rol dat ik perfect inkleed; Kleine idiote nar. Echter, ik bleef zwijgen als vermoord. Schitterend hoe niemand me verdacht en ik hen kon verdenken verdacht te wezen. De stilte sneed en zweet parelde op m’n huid. De standaard bleef ik wijselijk ophouden friemelde onhandig aan mijn oorbel. De blonde dame komt op me af. Haren dansen bij elke stap, het ritme van heupen. Ik vang de zomergeur dat ze verspreidt en droom even weg bij het getik van naaldhakken op kille marmer. Instinctief ga ik op de toppen van m’n tenen staan. Kleine idiote nederige nar. Ze loopt me straal voorbij en ik zucht. Misschien verloor zij het ook? Verloren we het hier allemaal? Reken maar dat haar fysiek aspect de toespelingen gaat beïnvloeden. ‘k nip aan de fluit en instant vormt de vloeistof kristal in mijn mond. Blozend slik ik door. De man nadert en verlegd pijnlijk traag zijn blik. Aangezien bij voordien schaduwen volgde verdroeg ik z’n aanwezigheid zwijgend maar nu ...komt hij iets te dicht. Hij laat zijn hand op mijn schouder rusten. “we weten...weet je” z’n fluistering laat me huiveren en ik sla mijn ogen neer. Ik ben het verloren, bliksemsnel. Echter het was nooit van mij.

Lily May Parker

19 0

Gedag

Dode vlinders langs de wand. ‘ k schud m’n haren los en wacht... De kamer te duister, te onverschillend. Het stormt en blijft razen. Winter neemt over hier achter het glas. Verwachtingen mijn liefste; al huilend beseffen dat nimmer ik het was wat je nodig had. Schrijf nooit meer in jaren, vandaag nu en morgen want vrieskou huist reeds in kloven van m’n hart. Zelfs nu dat woorden, onzichtbare woorden je ziel niet meer raken, hoe raak ik je dan? Adem je kussen, herleef je mijn liefde, oogst slechts stilte op het eind van de dag... Toe kronkel je weg, door mijn blauwe tuinen laat stuwen het bloed de liefde dat je had Bemin je mijn lief als stille getuige, als sneeuwwitte lelie als schaduw als je wenst...wat je maar wenst maar laat me niet achter in de stilte van deze dodenstad je hebt me gevonden...ik heb je gekend...

Lily May Parker

3 0

Pel en onthul

Verwarring heerst, hoe was het dan eerst? Herinneringen vervagen, alsof ik leef in vele lagen. Ik ben enkel en alleen, met deze letters om me heen. De liefde komt en gaat, niemand weet raad. Eenzaamheid wacht, heeft geen praal en pracht. Help me dan, alsof iemand dat kan. Laat me vallen en opstaan, de fouten zullen niet weggaan. Pel en onthul wie ik ben, doe dit voor ik wegren. Vang me in je armen, zo wil ik opwarmen. Maar koelte overtreft dit, dat is al wat in me zit. Gebroken en gesloten, als een tafel zonder poten. Liefde overwint, maar is mij niet goedgezind. Dus overtref mijn verdriet, zonder dat iemand de tranen ziet.

3 0

Onding

De liefde is eenzaam, mijn hart gaat soms stilstaan. Mijn leven zo zwaar als lood, ik hier dwalend na de dood. Mijn vingers die willen voelen, op zoek naar mijn doelen. Ik hoor en beleef jou, is dit nu wat komen wou? Mijn ogen doorlezen duizende boeken. Mijn hersenen blijven en blijven maar zoeken. Verklaar de gedachten, waarom moet ik nog wachten? Het was zo teder en versneld, zoals "Romeo en Julia" verteld. Zo fout en verkeerd, maar de passie werd vereerd en de liefde spreekt duizende talen, maar geen een kan de pijn weghalen. Mijn hoofd vol verwarring, liefde is een onding.

Laatste tweede kans

Gij bent mijn muze, de reden waarom ik dit doe. Gij bent degene die mijn inspiratie meenam, ge nam ze mee toen ge me daar liet staan. Mij, mijne Duvel en uw woorden die weergalmden, liet ge achter in de eenzaamheid! Sorry zei ge, alsof da me iets kon schelen, alsof da mij ging helpen. Gij denkt altijd, da woorden alles oplossen, dat daden beter zijn maar woorden overheersen. Gij denkt da de pijn en de manier waarop gij mensenkennis hebt en mij kent zonder da ik iets vertelde, da da nie samenhangt. Gij lijkt naïef. Gij waart ooit naïef, ooit, toen de liefde nog nie kwetsend was geweest, toen de vrienschap nog nie verloren had. Blijkbaar had ik geen mensenkennis en was ik de naïeve, want ik geloofde in kansen geven terwijl ge beter wist, ik geloofde ooit ook in tweede kansen. Maar da geloof is nu, sinds de laatste tweede kans, weg. En volgens u is da perfect want gij sprak tegen mij en ik hoorde meteen. Gij sprak woorden die de wereld nie kende, die het overnamen van taal. Woorden die boven mij zijn blijven zweven, die me nooit volledig bereikt, maar wel geraakt hebben. Soms lijkt alles ons veel te simpel, soms denken we dat wijn alles oplost. Maar mensen kunnen hun problemen niet verdrinken, het zijn en blijven goeie zwemmers. Gij dacht da ooit ook, en ik nu nog. Gij drinkt, nie om te vergeten maar om te drinken. Ik, ik wil vergeten, verdoofd zijn en niet meer te hoeven denken. We hebbe beide zo vaak en zo lang gedacht, er kwam niks nuttig uit. Denken, we stoppen er nooit mee. We willen denken, zoda we niks stom doen. Maar hoe kunde dan uit uw fouten leren. Hoe kunt ge 100% zeker zijn van iets, als ge het nog nooit hebt geprobeerd? Gij denkt da zekerheid alles is, da zekerheid liefde zonder pijn biedt. Gij gelooft nie in een mogelijkheid om nie gekwetst te worden en ik geloof nie in liefde. Er staat veel op het spel, als liefde wordt gespeeld.

0 1

Donkere velden

Gij, gij neemt mij mee naar donkere velden, die ik hoopte nooit meer te betreden. Gij neemt mij mee, naar waar ge hem ooit meenam, naar waar ge hem veranderde. Hem, hij, degene die me aan u voorstelde. Degene die de velden heeft gezien, toen ik ze nog ontkende. Gij waart er altijd, ergens ver weg, gij waart bij mij en kneep me af en toe even in mijn arm. Gij wou mijn aandacht, gij wou mij laten weten da ge er waart. Ik wou u niet, ik heb u en uw aanwezigheid naast mij nog harder en langer ontkent dan de velden die mij omringen. Ik wou u niet, ik wou niet voelen wat hij heeft gevoeld, ik wou niet zien wat hij door u heeft gezien. Ik sta hier weer, ik sta hier en ik verlang naar u, ookal haat ik u, ik verlang naar u. Ik verlang naar de nuchterheid, het nadenken over alles, het sterk en zwak tegelijk voelen, ik verlang soms naar wat ge me mij doet. Ik verlang naar de velden, de velden die ik ga verlichten, ik ga ze verlichten en gij gaat willen winnen dus gij gaat ergens altijd de donkere schaduw blijven op mijn hopelijk ooit verlichte velden. De momenteel donkere velden die hij ooit heeft bezocht en hopelijk nooit meer zal terugvinden. De donkere velden, die ik nu beloop en eindelijk verken. Gij, de donkere velden en hij, mijn grootste pijnen, mijn grootste ellendes, mijn grootste krachtgevers.

Speel met mij 'liefde'

Gij bent hier, ineens staat gij hier met een lach. Ik ken die lach, ik ken de manier waarop gij lacht wanneer ge weet da ge bij mij ga zijn. Die lach, gij gaat samen me mij wijn drinken voor een kachel die minder rook afgeeft dan onze vuile sigaretten. Gij gaat met mij dansen, dansend van de woonkamer de slaapkamer binnen gaan en daar de zwoelste dans met mij, mij alleen dit keer, dansen. We gaan de risico's die we willen nemen onuitgesproken tussen ons in laten bengelen en onze dromen stuk voor stuk laten kapot maken want we dromen van liefde, van echte, ware liefde. We dromen over de liefde, maar liefde is een spel dat niet gespeeld mag worden door mensen als gij en ik, mensen die beter zonder anderen functioneren, die liever samen zijn maar die zich altijd eenzaam voelen. En wij beseffen da onze dromen moeilijk te vertellen, wij beseffen da onze gevoelens en gedachten enkel omschreven kunnen worden door de woorden die nog niet gekend zijn. Terwijl ik een nieuwe sigaret opsteek en gij ons nog wat wijn bijschenkt, verbrandt de kachel onze eenzaamheid.

Zelfgekozen perfectie

Volg ne weg, volg ne zelfgekozen weg. Volg de weg die u leidt naar uw dromen van overdag, naar de perfectie die nie bestaat. Gij leerde mij volgen, u volgen. Ik volgde uwe weg, die nie voor mij bestemd was, maar zo veilig voelde. de veiligheid stond te wachte, hij wachtte mij op, waar da gij mij achterliet. Ik had het zo laat door, en gij nog vele later. We hadde veel te laat door, da nie elke weg, twee rijbanen telt. Da ge soms dezelfde weg, in de andere richting moet lopen voor te beseffen wa of wie ge tegenkomt en vooral wie ge wilt tegenkomen. Ik ben u tegengekomen en ik was blij, ik was blij da de liefde anders was, schoner was dan ze mij altijd hebben verteld. Gij en ik, da was liefde, het was lelijke maar onvervalste liefde, bewust gekozen, afgewogen liefde. Want graag zien, graag zien bestaat enkel als ge zeker bent da ge weet wa graag zien is, da ge weet da ge graag kunt zien. IK herinner mij de leugen. De leugen waardoor de liefde er is gekomen. De leugen en de liefde, leidden naar een achtbaan, een bewogen reis. Wij samen, we hebben samen de leugen maar vooral de liefde graag gezien. Wij zijn samen gegaan op ne kleine reis, met een grote bedoeling. We hebben samen verloren en gewonnen, we hebben samen verlies gewonnen. We hebben gevoeld hoe dromen van 's nachts, pijnlijker zijn dan die van overdag. Da perfectie nie kan bestaan, steeds te snel komt er een einde aan de vreugde van perfectie die gecreeerd wordt.

Parijs en de Seine

Ik wou bij u zijn, in uw armen liggen. Maar gij wou nie, gij wou te weinig. Gij wou de wereld even verplaatsen tot een bol in uw hand, gij wou regeren liever dan liefhebben. Gij wou te weinig, ik wou te veel en gij wou nog meer. Ik wou wijn, een stoof en gij als echt verwarmend element in mijne zetel. Ik wou praten over Parijs, Disneyland desnoods, over varen op de Seine en Australië bezoeken, da klinkt nie als u en al zeker nie als mij. Ik wil nie terugdenken aan toen maar genieten van het nu, van de zoveelste wijn en zoveelste sigaret. Van u bij mij, al is't weeral maar voor even. Ik wil verdrinken in uwer woorden en zinnen, dromen van uw ogen en spontaan lachen als gij lacht. Genieten van even nie uw tweede prioriteit te zijn maar uw eerste, da's een fenomeen da nie veel voorkomt in ons geval. Want gij smijt graag, met mijn hart, mijn hoofd en al zeker smijt ge mij graag weg. Gij weet da ik daar bovenop kom, da ik kan doorzetten zonder openbaar te wenen, gij weet da ik sterk ben, goed kan doen alsof ik sterk ben en da trekt u aan. Da trekt u aan en gij komt terug, me hangende poten en tranende ogen, gij komt terug. Gij komt altijd terug, elke keer opnieuw. Gij bent de zwakke, het sterkst in het zwakke geslacht zijn. Ik hou van uwe leeuw, uw pantser, zo beschermend maar vooral dominant ten opzichte van uw hert, uw hart waar ik hou nog meer van hou maar ik hou het meest van u, van uw echte ik. Ik hou van u maar ik haat u, ik haat uw levensstijl en uw allures. Ik haat hoe gij mij kunt doen denken da ik gelukkig ben, hoe gij mij naïef genoeg maakt om da te geloven. Subiet bent gij weer weg en dan lig ik hier weer alleen en gij bij haar. Dan ligt zij naar u te dromen, gij naar haar en ik naar mijn plafond. Naar da wit plafond waar gij ooit ook naar lag te staren, meermaals. Da ge op een dag zwart hebt geverfd omdat het te geel was geworden van de sigarettenrook en zwart kon nie verkleuren. En de laatste keer da gij lag te staren naar mijn plafond, is de nacht da ik u heb verlaten, nie enkel u maar iedereen en alles omda gij mij had verlaten. Gij had mij verlaten en ik had pijn, dodelijke pijn. Fysieke en mentale pijn, en al bent ge soms terug hier, ik heb iedereen verlaten omda gij mij had verlaten.

Dat stomme verlangen!

In de zomervakantie kon ik niet meer om het gezeur heen. Ze hadden gelijk ook. Er moest een einde aan komen. Dus beloofde ik mijn oudste na de vakantie te stoppen. Tegen het einde van de vakantie hoorde ik mijn oudste vragen: “Papa, wanneer stopt mama dan precies? Als we terug komen uit Frankrijk, of als mama weer moet werken, of als ik weer naar school moet”. Deze vraag bleef onbeantwoord. Mijn stille voornemen om te stoppen als we terug kwamen uit Frankrijk verliep, net als het moment dat ik weer moest werken. Dus op 1 september moest ik er aan geloven. Geen moment van de dag dat ik er niet aan dacht. Dat viel even vies tegen! Maar ik had het beloofd, dus ik moest wel doorzetten. Op de eerste werkdag na het stoppen in de pauze vraagt een collega: “ga je mee naar buiten?”. Dat was mijn zwakste moment. “Nou ‘éigenlijk’ ben ik gestopt…” Toen had ik bijna mijn belofte verbroken. Dag in dag uit dat stomme verlangen. Verlangen naar een gewoonte, waar je van gaat stinken. Een verlangen dat zorgt voor ademnood en tegenwoordig veel commentaar uit je omgeving. Verlangen naar iets waar je ziek van kan worden, dood aan kan gaan. Wat zit een mens toch raar in elkaar. Langzaam aan wordt het steeds gemakkelijker de verleiding te weerstaan. Begin ik de voordelen te zien en miniscuul te merken. Het scheelt in ieder geval in mijn portemonnee! Maar zo trots als ik toch wel op mezelf ben: mijn oudste heeft er tot op heden nog niets van gemerkt dat ik gestopt ben!

Brief aan God

God, Lange tijd heb ik je niet gesproken, dus werd het tijd om een brief te schrijven. Vergeef me mijn tutoyeren, maar dat gaat voor mij als vanzelf als ik het over zulke persoonlijke dingen heb. Er is zoveel wat ik niet begrijp. Lange tijd heb ik geprobeerd het naast me neer te leggen en gedaan alsof het me niets kon schelen, maar regelmatig spelen steeds dezelfde vragen weer op. Misschien kun je me er bij helpen om antwoorden te vinden op deze vragen. De hele wereld worstelt zo met van alles en nog wat, dat wat verheldering wel fijn zou zijn. Uiteraard vraag ik dit uit naam van mijn persoon. Voor de rest van de wereld kan ik niet spreken. Bijvoorbeeld de verschillende goden en godsdiensten zijn me wel erg verwarrend. Het is daarmee een beetje onduidelijk geworden hoe we de boel hier op aarde nu moeten regelen. De gevolgen hiervan zijn groot. Het maakt me niet uit hoe ik je moeten noemen, Kees of Karel vind ik ook goed, maar wat is nu precies de bedoeling. Hoe moet ik leven als ik het goed wil doen en wat vertel ik anderen? Een andere moeilijkheid hier beneden (als je tenminste boven bent) is het verdriet, de ellende en pijn. Oorlogen, ruzies en natuurrampen. Het is zoveel. Zo overweldigend veel dat het niet te bevatten is. Maar ik vermoed dat dat verder welbekend is en ik hier niet over hoef uit te wijden. Maar het waarom is me zo onduidelijk. Je zou toch denken dat dat anders moet kunnen. Het is niet zo dat ik je daarvan de schuld geef, maar ik voel me zo niet geholpen. Mensen doen het elkaar aan, maar ik mis de leider. Alleen geloven dat er een leider is, lijkt niet genoeg, want ondertussen wordt het zo’n zooitje. Heeft het dan nog wel zin om contact te houden? En als ik nu dood ga wat dan, houdt het dan op? Of wordt het dan pas echt interessant. Nu lijkt me het doodgaan toch niet het meest plezierige wat mij en hen die mij liefhebben kan overkomen. Waarom mag ik dat dan nu nog niet weten? Het zou het zoveel makkelijker maken. Zou je me alsjeblieft terug willen schrijven om me even met dit alles op weg te helpen?

45 0

Brief aan Koning Willem Alexander

Geachte Majesteit Koning Willem-Alexander, Koning der Nederlanden, Prins van Oranje-Nassau, Als burger zou ik graag willen begrijpen hoe het is om een functie zoals de uwe te bekleden. Hoe het is om z’n enorm lange aanhef te hebben. Natuurlijk is er zoveel geschreven, met foto’s vastgelegd en op televisie te zien. Alleen kruipt het niet persoonlijk in de huid van een koning. U bent geboren als prins, zonder dat u hier voor gekozen hebt. Het eten met een gouden paplepel lijkt me niet eenvoudig. Het is geen sprookje, tenminste niet in mijn ogen. Uw leven ligt op straat. U wordt bekritiseerd en er wordt voor u gedacht door de gehele bevolking en ook ver over deze grenzen. Daarmee bent u bijna gelijk gesteld met elke beroemdheid. Maar er zullen er maar weinig zijn die u ook écht kennen. Waar wordt u werkelijk warm van, waarin zit uw verdriet. Had u koning willen zijn als u de keus had gehad? Had u dezelfde keus gemaakt als u een andere referentiekader had gehad? Is het uberhaupt mogelijk om vanuit dit kader werkelijk te kunnen begrijpen hoe het zou zijn om geen koning te zijn. Gewoon Marco of Jeroen Smit te heten of zo en zaterdag naar de voetbal gaan en daarna dronken worden aan de bar. Of zaterdag met de kinderen naar de kinderboerderij, zonder achtervolgd te worden. Uw positie is te gebruiken om grootse dingen te bereiken. Goed te doen en daadwerkeijk dingen te veranderen die er toe doen. Maar is het ooit genoeg? Of als het niet lukt? Misschien is het wel een loodzware last die op u rust die u liever aan een ander zou overdragen. Bij mij thuis valt het helemaal niet op in de wereld als ik eens een keer nee zeg aan de deur tegen een collectant. Uiteraard zijn dit vragen die niet te beantwoorden zijn. En het beantwoorden van deze vragen zou in strijd zijn met mijn wens voor u voor het hebben van uw eigen leven, met eigen keuzes. Maar graag zou ik met u aan de keukentafel met een kopje thee een boom opzetten over mijn leven en over uw leven. Gewoon om de persoon die ‘onze’ koning is, écht te leren kennen. Bij deze bent u uitgenodigd.

Brief aan Anne Frank

Beste Anne, Wat moet ik vaak aan je denken. Als kind al hield het me bezig. Waarom jij? Totale willekeur is het enige antwoord wat ik hierop kan vinden. Denkend aan alles wat je hebt meegemaakt en wat een horror dat voor je geweest moet zijn. Je was niet eens een bijzonder meisje. Niet beroemd, berucht of opvallend. Niet speciaal mooi. Maar een meisje net als ik vroeger was. Jij hield ook van schrijven, net als ik. Met een eenvoudige oprechtheid zoals past bij een tiener. Je woonde in Amsterdam. Ging naar school en had vriendinnen. Je had dromen en passies. Volgens mij zal niemand ooit goed kunnen begrijpen waar mensen zoveel haat vandaan kunnen halen om zo’n onschuldige meid zoals jij en met jou vele onschuldige anderen, zoiets aan te kunnen doen. Jij verdiende een normaal leven met je eigen schone pijnen ervan: het hebben van een gebroken hart, verdriet en ander verlies wat er bij hoort. Jij verdiende opgroeien en volwassen worden. Genieten en feesten, de liefde ervaren en misschien een gezin stichten. Waardevol leven. Niemand zal ooit kunnen begrijpen, kunnen voelen hoe het voor je was toen jouw leven verscheurd werd. Mijn God wat moet er door je heen gegaan zijn op al die verschrikkelijke momenten. De vreselijke angst, de eenzaamheid, de ellende, de vernedering. Alleen er aan denken doet me al ellendig voelen. Je waande je lange tijd veilig in het Achterhuis, maar na de hel van het kamp, moest het bruut eindigen in een vernietigingskamp. Een soort plaatsvervangende schaamte, namens de latere generaties, bekruipt me over het feit dat de geschiedenis zich soms toch lijkt te herhalen. Net op een andere manier, op kleine of grote schaal, in een andere landen, maar toch hetzelfde. Kan er zo weinig aan doen. Mijn woorden hebben niet genoeg kracht. Het lijkt er zo vaak op dat de mens niet leerbaar is. Maar toch blijf ik hopen. Lieve Anne, ik wil je zo graag laten weten wat jij met je schrijven toch nog hebt kunnen betekenen voor de wereld. Hoe ironisch dat je dat niet hebt mee mogen maken. Maar jouw stem is wereldwijd te horen en ik hoop dat het voor altijd na blijft galmen.

446 0

Liever simpel

Discriminatie heb ik nooit iets van begrepen. Dat zeg ik met gezonde zelfbeoordeling en daarmee wetende dat ik niet tot de domste der aarde behoor. Mocht ik de nuttige ingewikkeldheid van het discrimineren niet snappen, dan blijf ik liever simpel. De meest schokkende ontdekking die ik op jongere leeftijd deed, is geweest toen ik er achter kwam dat niet alleen domme mensen discrimineren. Hoogopgeleide mensen, professoren met een aantoonbaar hoog IQ. Mensen met een ‘belangrijke’ functie in de maatschappij, die er willens en wetens voor kiezen om te discrimineren. Zichzelf beter te vinden dan anderen. Anderen afwijzen of zelfs veroordelen omdat ze anders zijn. Ik vraag me af hoe vaak deze mensen er bij stil staan dat er oorlogen zijn begonnen door de loop van de geschiedenis heen tot vandaag aan toe, op grond van deze afwijzing en veroordeling. Je zou toch zeggen dat wij mensen leren van onze geschiedenis en niet dommer zijn dan de spreekwoordelijke ezel. In plaats daarvan blijven wij ons maar steeds weer stoten aan dezelfde steen. Wat een leed, voor niets. Niet alleen in oorlogen, maar ook dichter bij huis. Op school of op het werk. In kerken en gemeenten. Op grote en kleinere schaal. Of het nu gaat over ras, huidskleur, geslacht, geloof of seksuele voorkeur. Of welke vorm van discriminatie die je maar kunt bedenken. Het zijn er veel te veel om op te noemen. Als simpel mens denk ik misschien te eenvoudig als ik vind dat iedereen gelijk is. Dat we allemaal een velletje over de neus hebben en onze poep even vies is. Soms zou ik willen dat iedereen zo simpel dacht. Al maak ik zelf hier in onwetendheid vast ook mijn fouten in. Op de lagere school zat bij ons een meisje in de klas met prachtig rood krullend haar. Misschien was ze iets ouder en daarom ook wat verder in de hormonale ontwikkeling. Een meid om jaloers op te zijn, zeg maar. Ze werd gepest. Omdat ze anders was? Toch ging ik op aandringen van mijn moeder met haar spelen. Dit gaf me een blik in haar leven. Een niet zo prettig leven op dat moment. Wat bofte ik met mijn warme nestje. Ik denk dat ik van huis heb meegekregen niet te discrimineren op basis van het anders zijn. Bedankt daarvoor paps en mams! Bedankt dat ik mag denken dat iedereen vieze poep heeft!

En dan heb je die splinter...

Echt niet dat je die er uit mag halen. Weet je wel hoe dat voelt?? Ik heb het echt wel geprobeerd, maar het gaat echt niet. Teveel pijn.We kunnen er natuurlijk een verbandje om heen doen. Een antibioticakuurtje tegenaan gooien. Of een pijnstillend zalfje.. Ja fijn, doe dat maar. Maar het doet toch nog wel pijn.Ja mevrouw u heeft een splinter in uw hand, dat doet pijn. Het kan ook nog gaan zweren en dan heeft u nog meer pijn. Maar ik wil geen pijn!Dan zit er niets anders op dan de splinter er uit te halen. Nee, dat zeg ik toch, ik wil geen pijn, kunt u het niet verdoven dan, zodat ik geen pijn voel?Nee zeg, zo’n verdoving doet nog meer pijn dan het verwijderen van de splinter. Nee, dat is dan ook zeker géén goed plan… Het lijkt erop dat u een keuze moet maken: de pijn van het verwijderen van de splinter, of de pijn van de splinter in uw hand. Met dan toch maar een verbandje en AB kuurtje? Lekkere keuze dan! Met splinter: pijn en nog risico’s op infecties, ontstekingen en andere toestanden en het eruit halen met een pijn die ik niet kan overzien. Met als gevolg littekens en geen enkele zekerheid dat het gaat genezen. Maar mevrouw, u moet kiezen, dat kan ik niet voor u doen…