Zoeken

Ontwaken is bijsturen omdat het niet anders kan

In de file, jaren geleden, staarde ik nukkig over m’n stuur  naar de uren die vergleden, knikte gelaten naar m’n buur die zich al even opgesloten voelde, tot staan gebracht een laadwagen met zijn vracht kroop me traag voorbij Eerst zag ik alleen maar blauw bleek dat het kratten waren  tot aan de nok toe volgestouwd met….leven… met LEVEN!  met bruine en witte veren met zorgelijke kraaloogjes  die toch immer nieuwsgierig en door levenszin gedreven  de onbeweeglijke rij van wielen, staal en ergernis bekeken onwetend dat deze file hen een uurtje extra LEVEN had gegeven Achter mijn autoraam deden zon en onrecht me koken  onmacht spatte in tranen uit elkaar op mijn stuur overstuur ook ik was gevangen in een wereld waar dit normaal werd geacht dieren gemarteld geslagen verkracht gevild vermoord  ongehoord en niemand die erover sprak  Op school waar we ‘s morgens in de les de natuurpracht loven,  waar we trouw aan liefde, god en respect beloven  worden ‘s middags massaal barbaars geslachte kippenbotjes afgekloven Wat moet ik dan geloven Kijk eens echt naar eender welk dier en zie  wat wij nog allemaal kunnen leren dankbaarheid in hun mooie ogen, voor het leven hoe zij zonder nadenken zonder rekenen alleen maar geven hoe vacht en pluimen zomaar zacht en prachtig zijn zonder ernaar te streven Dat wilde ik aan die duizenden kipjes in hun blauwe kratten vertellen wanhopig trachtte ik onze gezamenlijke onmacht te breken maar die poging zou naast hun leed en angst in het niets verbleken Die middag achter mijn stuur besloot ik om te spreken de stilte te verbreken voor die kippen voor alle dieren voor elk levend wezen  zodat het er gewoon mag zijn  zonder dat er economisch nut moet zijn bewezen Laat hen leven laat een hen leven laat de hennen leven laat hen allen leven    

Woordenwalvis
36 3

Bij Olaf.

De loop van het geweer raakte mijn slaap. Ik riep niet, niemand. En toch liepen er mensen in de Carnotstraat. In het hotel moest jij zo nodig schieten. De heroïne hielp daarbij. Veel later pas gaf ik het een naam. De kracht in het woord verkrachting had ik niet, de kracht om je aan te geven, om het een ander toe te vertrouwen. Geen mens was op de hoogte, mijn slaap leed eronder. Ik moet een jaar of elf zijn geweest. Op jouw studiekamer bekeek je mijn rapport, onderaan een prachtige handtekening. Je hand slank, de pen erin niet vet. Toen ik het bureau verliet, keek je onder mijn uniformrokje.  Open kon ook, zo open was ik nooit geweest. Mijn vulva, aars, mond vol genot. Jouw zware wenkbrauwen wogen plots niet meer door, ik kon er het voetpad niet meer mee keren. Liefde verblindt! Ik kon de stroom in mijn lichaam niet volgen, amper geloven dat ik het was die de liefde voelde. Haar amputeren leek een oplossing. Ik verliet je. Je was single. In de brieven die ik schreef las je mijn twijfels. Je hield van de stijl van mijn teksten. Jij, een dichter. Ik, een hond. De shirt die je droeg? Om aan te snuffelen! Het lichaam waar jij in sliep zag ik als een bed met een plek voor mijn lichaam. Het vibreerde. Ik gaf je weg aan een andere vrouw. Zij kon het lieve dier 'erotiek' zonder angst benaderen, strelen en liefkozen tot zijn lid, zijn pels neerzeeg, voldaan en met een gloed op het gelaat. Een broer die ouder is? Ik kon mij beschermd voelen. Ik mocht dekking zoeken in zijn woorden, daden, armen. Om zijn kunsten uit te voeren hing ik als een vleermuis aan de hoogste buis. De schommel maar ook de mat bleken ideaal om het optreden voor te bereiden. Ik werd zijn voltijds assistente, werd maar al te graag uitgedaagd. Op een avond, misschien was het middernacht, werd er op mijn deur geklopt. Help mij, help mij! In zijn groot bed lag durf en lef om mij ook daar eens uit mijn tent (slipje, ik was mager) te lokken. Wanneer mijn hand op zijn lid lag voelde ik een wortel. Ik kon konijn worden of het niet doen. Heb je er zin in? Hij vroeg het met ogen die van me hielden. Verlangen bracht ons in beweging, in een gemoedstoestand die ons liet glanzen als nieuwe glazen. Ik was verliefd dus in contact met de liefde die ik zelf ben. Waar angst is kan geen liefde zijn, dat las ik ergens. Ik was bang en hij verliet mij. Tijdens een telefoongesprek vernoemde je tantraseks. Ik vond dat straf, kende je van haar noch lid. In een gedicht opnieuw jouw lid dat je beschreef. Alles in het licht van jouw lid. Nog even en ik kon lidgeld betalen. Als ballonvaarders konden we eindelijk vrijen, in een kleine + grote ruimte terwijl we ons hoogtepunt benaderden.      

Ingrid Strobbe
57 0

De bretellen man. De jaren 60 tig. a

"BEKEN!" brulde de man me toe."Wat bedoelt u?" vroeg ik bedeesd."Je drugsgebruik," verduidelijkte hij. De man leek te zijn weggelopen uit een Franse politieroman: een dikke pens, bretellen en het zweet op zijn voorhoofd. De gezondheidsbrigade?De man merkte mijn flauwe glimlach op en reageerde alsof hij persoonlijk werd beledigd. "Verf, lang zul je niet meer lachen," siste hij vol opgekropte woede. "Breng haar binnen!"Een vriendin werd binnengesleept; we hadden jaren daarvoor een kortstondige maar hartstochtelijke relatie gehad. Ze zag er verschrikkelijk uit. Ondertussen las 'de Bretel' een verklaring voor: "U hebt samen met deze persoon op die dag, op dat uur en in die omstandigheden drugs gebruikt."Ik had nooit met haar drugs gebruikt. Zij was de dochter van een kleinburger, en die kringen hielden mij altijd ver van hun experimenten. Bovendien zat ik op dat bewuste moment als dienstplichtige in het leger."Wat zegt u nu? Je weet toch dat het niet waar is?" stamelde ik. In mijn onvaste stem en haar betraande ogen lag nog een glimp van onze puberliefde."Ik heb het niet gewild," sprak ze me toe. De lichte zweem van hysterie in haar stem verraadde haar uitputting. Met haar laatste restje kracht zei ze: "Ik trek mijn verklaring in."De man met de bretellen leek niet eens verbaasd. Even later stond ik weer op de keien in de middagzon. Alle vermeende medeplichtigen werden vrijgelaten. Ze hadden mijn vriendin zo onder druk gezet dat ze elke naam die ze kende had opgegeven: in totaal werden dertig mensen beschuldigd van iets wat ze nooit hadden gedaan.Dertig jaar later kreeg ik een kaartje van haar met slechts één woord: sorry. Ze had drie decennia lang met een enorm schuldgevoel geleefd. Jaren later hoorde ik dat ze was overleden. De laatste tien jaar van haar leven was ze ziek geweest. Anorexia. Ze had de schuldgevoelens op zichzelf geprojecteerd. De gruwelijke War on Drugs. de war on drugs / oorlog tegen medicijnen.                                                 “Waanzin is steeds opnieuw hetzelfde doen, en dan verschillende uitkomsten verwachten” Albert Einstein (1879-1955) ooit zal iemand zich daar ooit voor moeten excuseren.       FOTO GALLERY verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/ Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
19 0

1302. Immigranten van tijdens de Hollandse periode en omvolking. a

1302: Immigranten uit de Hollandse periode en de ironie van ‘omvolking’Namen als De Wever, Van Grieken en Dewinter: het zijn van oorsprong geen Vlaamse namen, maar afgeleiden van Hollandse immigranten die zich in België vestigden. Mijn eigen familienaam werd daarentegen al in de middeleeuwen opgetekend. Ik ben een trotse Vlaming, maar de heren en dames die zich vandaag de dag in de Vlaamse vlag hullen, vertegenwoordigen mij niet.Ik maak vaak de bedenking dat de voorvaderen van de bovengenoemde heren in 1302 waarschijnlijk Hollandse slavenschepen aan het optuigen waren, terwijl mijn Vlaamse voorouders – zij aan zij met Walen – vochten tegen het Franse ridderleger. Die strijd in 1302 had overigens een enorme geopolitieke impact: doordat de Franse elite in Kortrijk werd vermalen, kon de Franse koning zijn belofte aan zijn Schotse bondgenoot niet nakomen. Hierdoor kreeg Engeland vrij spel en werd Schotland uiteindelijk opgeslokt in het Verenigd Koninkrijk.Het is ironisch: deze nazaten van Hollandse migranten claimen nu de Vlaamse identiteit. Ze spreken over ‘omvolking’, maar in feite zijn zij het die Vlaanderen op een Hollandse leest willen schoeien. Na de Val van Antwerpen in 1585 leden we een bittere nederlaag tegen het katholieke Spanje; nu lijken de protestanten terug, vermomd als Vlaams-nationalisten. Een wolf in schapenvacht.Ik ken ze, die Vlaams-nationalisten. Ik zat vroeger met hen in de jeugdclub in Izegem, de plek waar ze gekweekt worden. Tijdens mijn puberteit werd ik zelf even beïnvloed door hun retoriek. Denk aan het verhaal van de gebroeders Van Raemdonck: twee Vlamingen en een Waal die samen stierven in een laatste omhelzing — in zekere zin een Belgisch 'LGBTQI+ avant la lettre'. Of de verhalen over de taalgrens op het slagveld van de Eerste Wereldoorlog, waar Vlamingen de dood vonden omdat ze de Franstalige bevelen niet begrepen.Als puber vond ik die dramatiek aangrijpend. Maar die fase duurde niet lang. De komst van de Beatles, de Rolling Stones en de bevrijdende geest van de jaren zestig maakten een einde aan dat enge nationalisme.  … PEACE en LOVE …..  Eén van mijn toenmalige vrienden, de zoon van een collaborateur, werd naar de katholieke universiteit gestuurd. Ik, als zoon van een arbeider, had geen keuze: ik moest de fabriek in om te produceren voor het nieuwe ‘herenras’. Dat was niet zo vreemd, want tijdens Operatie Gutt schonken veel collaborateurs hun fortuin aan de Kerk, hoogstwaarschijnlijk in ruil voor de belofte hun kinderen hoogstaand onderwijs te bieden.Er moet blijkbaar nog een horde genomen worden: België moet worden vernietigd.Mijn toenmalige goede vriend bleef tot ver na zijn dertigste aan de universiteit studeren — de eeuwige student, gefinancierd met ons belastinggeld. Terwijl ik vanaf mijn veertiende in soms vuile fabrieken werkte en dus belastingen betaalde, financierde ik indirect de studie van die 'goede vriend'. Toen hij eenmaal hooggeschoold aan het werk ging, sluisde hij zijn inkomsten door naar buitenlandse rekeningen onder het motto: "Geen geld voor het corrupte België."Door zijn toedoen moesten ik en vele anderen juist méér belastingen betalen, terwijl we er minder voor terugkrijgen. Denk maar aan het laagste pensioen van West-Europa voor de hardwerkende Belg. Het kan hem niets schelen; hij heeft zijn schaapjes immers op het droge.Zijn broer bakt het nog bruiner. Als ambtenaar binnen de federale administratie werkt hij in een kantoor dat met ons belastinggeld wordt betaald. Hij besteedt daar echter slechts 10% van zijn tijd aan de federale overheid; de overige 90% werkt hij voor zichzelf, in een firma die hij zelf oprichtte. Het verbaast mij enorm: zijn er daar dan geen controles? Of zijn er medeplichtigen? "Anders gaat mijn belastinggeld toch maar naar de geldverspillende Walen," is zijn verdediging. Maar eigenlijk bedoelt hij het seculiere deel van België.Anders gezegd: de zogenaamde strijd tussen Vlamingen en Walen blijkt in werkelijkheid een strijd tussen het Vaticaan en de Franse Revolutie — tussen het katholieke en het seculiere. Dat is de kern van de zogenaamde Vlaamse strijd: Vlamingen 'omvolken' tot Hollanders. Helaas voor hen staat het protestantse Nederland helemaal niet te wachten op het katholieke Vlaanderen; ze lachen erom. Vlaams-nationalisten zijn in hun ogen waarschijnlijk gewoon een goede grap.Ondertussen zijn de hardwerkende Vlamingen nodig om de buitenlandse rekeningen te spijzen. Toen Louis Tobback destijds de politie afstuurde op iedereen die een joint gebruikte, werden er zonder enige moeite miljarden als 'Vlaams-nationalistische oorlogskas' naar het buitenland versluisd. Eerst naar Luxemburg, daarna naar het eiland Man (er staat een verhelderende film over dit soort praktijken op Netflix: The Spider's Web). Tegenwoordig zitten ze in Zuid-Afrika te feesten en lachen ze al die Vlamingen uit die wel correct hun belastingen betalen. Foto VERF ED 1995 Mechels plein antwerpen Video https://youtu.be/EmCOjISsvsg?si=U9HXfgstwGuXb8EJ erotic, bad boy at night antwerpen, youtube VERF ED FOTO GALLERY verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/ Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.   http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e   http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
19 0

a.m.a.d.a. amadezen en p.v.d.a. a

Een paar jaar geleden sprak ik met een topman van de PVDA, een voormalig lid van AMADA. Hij vond mij een anarchist. Ik zei hem dat zij niet wisten hoe een arbeider echt denkt. Hij verweet mij op zijn beurt dat ík het niet wist. Ik heb hem toen eens goed uitgelachen; ik heb immers van mijn 14e tot mijn 60ste in fabrieken gewerkt en als vrachtwagenchauffeur. Hij had ooit een paar maanden in een fabriek gestaan en vond dat "de mooiste tijd van zijn leven". Ik niet.Hun naam was "Alle Macht Aan De Arbeiders". Toen ik voor het eerst met die naam geconfronteerd werd, moest ik even slikken. Ik dacht aan mijn collega’s in de fabriek. Het idee dat zij opeens alle macht zouden verwerven... ik werd er niet goed van. Ik denk dat het vanaf het ogenblik dat in de Sovjet-Unie de arbeider in de drukkerij besliste wat de schrijver moest schrijven, gedaan was met de USSR. In 1968 was ik 16 jaar oud en werkte ik al twee jaar in de fabriek. De "Amadezen" vonden me in de jeugdclub en vroegen of ik mee de arbeiders wilde overtuigen van de voordelen van een revolutie, die volgens hen nabij was. Een week later stond ik naast een student voor een arbeider die zijn auto aan het wassen was voor zijn sociale woning. De student, wiens vader in een veel grotere wagen reed en in een immens huis woonde, droomde van de revolutie. Hij minachtte die arbeider blijkbaar. Ik dacht: hier klopt iets niet. Later besefte ik dat die student de functie had van politiek commissaris: hij controleerde mijn verhaal.Controle, daar draait het bij hen om. Dictators en massamoordenaars als Stalin en Mao zijn hun vriendjes. Van de dictaturen in Cuba en Venezuela zijn ze superfans. Het is zeer eigenaardig: ze zeggen dat ze tegen het kapitalisme zijn, maar in een van hun grote heldenstaten, China, zijn na de invoering van het kapitalisme miljoenen mensen uit de armoede gehaald. Het zijn dus ook leugenaars. China is ondertussen de grootste kapitalistische dictatuur ter wereld. Maar u kent de natuurwet: dictaturen vallen altijd. De Amadezen werden de PVDA, nog even gehersenspoeld als vroeger. Tijdens een SKEPP-etentje in Hasselt was er weer een; hij stond buiten in de kou te wachten om ons te overtuigen. Nog even volhardend. Pier Paolo Pasolini zei over die studenten die op de universiteiten letterlijk op politieagenten sloegen: "Die agenten zijn de zonen van arbeiders uit de lagere klasse." De zonen van de hogere klasse sloegen dus op de zonen van de lagere klasse. Het was een bloederig feestje van de elite tegen het volk. Ironisch genoeg zeiden die rijke zonen dat ze streden voor de arbeiders. Het feest duurde niet lang: een paar jaar later waren die revolutionairen aandeelhouder in de fabriek van hun vader. Ze werden junkies of yuppies. Toen kon de uitbuiting door deze "vroegere revolutionairen" pas echt beginnen, op de dag dat Ronald Reagan het feest inzette.De studentenromantiek van die tijd spreekt over "napalm in de morgen". Ha! Het was eerder kots, Duvel, wiet en heroïne (ook wel S.M.A.K. genoemd). Napalm? Alleen in hun dromen. Stalin, de stalinisten en hun "nuttige buitenlandse intellectuele idioten" zijn verantwoordelijk voor de repressie tegen communistische partijen wereldwijd. Zij zijn erin geslaagd de boodschap van Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap te verkrachten. Nergens in de nalatenschap van de Franse Revolutie staat "dictatuur" geschreven.Voorstanders van Stalin zeggen ter verdediging dat hij de samenleving in snel tempo de industrialisatie heeft binnengeleid. Het Westen is die nieuwe tijd ook ingegaan, maar dan zonder massamoorden op de eigen bevolking. Daarom kan een dictatuur onmogelijk links zijn. Miljoenen Amerikanen hebben tijdens de Cubacrisis in doodsangst onder tafels leren schuilen voor kernraketten die op hun steden gericht stonden. De dictaturen in Cuba en Venezuela waren uiteindelijk zelfs de oorzaak van de winst van Jair Bolsonaro in Brazilië.   Foto VERF ED 1995 Mechels plein antwerpen Video https://youtu.be/EmCOjISsvsg?si=U9HXfgstwGuXb8EJ youtube VERF ED erotic, bad boy at night antwerpen, FOTO GALLERY verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/   Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig.   http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e  

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
106 0

Afscheid van de geobsedeerde seks. a

  Het was op een ochtend dat ik met een barstende kop van de avond ervoor — ik was straalbezopen mijn bed in gekropen — aan de ontbijttafel zat. Terwijl ik kusjes uitdeelde, ontwaarde ik plotseling een van de Zweedse mannen naast me: Björn, met zijn zongebruinde lijf en vlezige lippen. We praatten wat in ons hakkelende Engels en de hele dag door communiceerden we, soms van een afstand, dan weer dichtbij, tot we ’s avonds onze lichamen lieten spreken.Dan was er Willempje, met wie ik een hele avond danste, door wie ik opgewonden raakte en die de hele nacht bij me bleef. De eerste avond, de discoavond, wilde ik zo graag iemand versieren dat ik uiteindelijk stomdronken en alleen onder de lakens kroop. Toen ik me de volgende dag met een zware kater weer bij de groep voegde, besefte ik dat het onmogelijk was om iemand ‘het bed in te slepen’ in een sfeer waar iedereen constant samen was.Als je iemand wilde leren kennen of iemand lief vond, dan ging je samen eten, deed je de afwas, wandelde je en praatte je; kortom, je lééfde samen. Als ’s avonds de muziek speelde, danste je. En als de herkenning wederzijds was, vree je ook samen. De dwingende barsfeer van ‘moeten versieren’ was verdwenen. Het was gewoon samenleven.Zoals met Pierre uit Lyon, mijn vriend die ik de eerste dag al in zijn blootje had zien rondlopen. Ik bracht twee nachten heel dicht bij hem door, pratend. Er was geen verplichting tot seks, maar wel de behoefte om hem echt te leren kennen en te voelen wie hij was en wat hem bezighield.En Pierre uit Parijs, die ik de eerste dag nog als een leuke bedpartner beschouwde. De nacht daarna dommelde ik zachtjes in zijn armen in, in een roes van Armagnac en Ricard. Enkele dagen later zocht hij me op, overmand door een nog onuitgesproken verliefdheid; zijn betraande gezicht bracht mij ook bijna aan het huilen. Maar ik kon niet meer, het was op.En Mathias, die lieve Nederlander. Op een dag dat ik diep in de put voor me uit zat te staren, nodigde hij me uit om koffie te gaan drinken in een van de omliggende dorpjes. Daar voelde ik weer de afkeer van de buitenwereld tegenover ons expliciete homoseksueel-zijn; mijn nagels waren gelakt en mijn ogen opgemaakt. Toen we het café binnenstapten, voelden we de priemende blikken en hoorden we het gegiechel van de klanten. Het gezicht van de waard versomberde naarmate hij ons langer bekeek.Tot slot was er Eef, de lieve man met wie ik de terugreis maakte. Twee dagen lang kickten we langzaam af en begeleidden we elkaar in het terugvinden van ‘onze plek’ in de ‘normale’ wereld. Ik herinner me de paranoia die in het begin van het kamp velen bang maakte voor onvriendelijke dorpelingen of een politie-inval. Maar ik herinner me ook onze solidariteit toen we de huisbaas de deur uitwerkten omdat hij de sfeer verpestte.Deze fragmenten waren momenten van intens leven. Ik vertel niet alles, want dat zou ik niet kunnen. Het was een ervaring van veertien dagen vol herkenning met iedereen in het kamp, waardoor ik gesterkt terugkeerde in de fallocratische maatschappij. Een plek waar ik me opnieuw realiseerde dat mijn homoseksualiteit een kans is om te experimenteren met mezelf en de mensen om me heen. Sindsdien ervaar ik mijn homo-zijn als een constante verrijking, als individu in een groep die altijd in beweging is.     FOTO verf ed BLOEMENKLEUREN poppy in het veld foto gallery VERF ED https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
0 0

Yoga. a

Yoga uit de jaren zestig: Twee lessen voor een lichter levenDe yoga die ik ken, ontdekte ik in de jaren zestig via een boekje van uitgeverij Desclée de Brouwer. Twee technieken die ik sindsdien bewust gebruik, hebben mijn leven een stuk aangenamer gemaakt. Ik deel ze graag, omdat ze ongetwijfeld ook voor u van waarde kunnen zijn. Het gaat om twee verrassende onderwerpen: de stoelgang en concentratie. StoelgangWie moeite heeft met zijn behoefte, heeft vaak de neiging om hard te persen. Hierdoor kan de darmwand naar buiten worden geduwd, wat resulteert in aambeien. De yoga-methode gebruikt de geest om de ontlasting op gang te helpen. Het werkt als volgt: zodra je op het toilet zit, ontspan je volledig. Oefen geen enkele fysieke druk uit op het onderlichaam. In plaats daarvan visualiseer je de meterslange darmen waar de inhoud doorheen moet glijden. Je wacht rustig af. Dat kan even duren, maar de verlichting die volgt wanneer de natuur zijn weg vindt, is onbeschrijfelijk. ConcentratieDit sluit nauw aan bij het voorgaande: het visualiseren van je eigen lichaam vereist focus. Deze concentratie kun je trainen, bijvoorbeeld door voor een brandende kaars te gaan zitten. Probeer de vlam met je geest te omvatten. Doe dit geleidelijk: de eerste dag één seconde, de tweede dag twee seconden, enzovoort. Op die manier leer je alle andere gedachten weg te duwen tot enkel het beeld van de kaarsvlam overblijft.Na verloop van tijd zul je merken dat je focus aanzienlijk verbetert. Deze oefening is bovendien ideaal bij slaapproblemen. Wie niet kan slapen en deze methode toepast, zal merken dat de slaap veel sneller vat krijgt. Lig je te woelen? Concentreer je dan op een denkbeeldige kaarsvlam, duw andere gedachten weg en... slaap. slaap……….slaap……….slaap……….   FOTO verf ed BLOEMENKLEUREN poppy foto gallery VERF ED https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.
3 0